Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

Προσωπική μαρτυρία αστυνομικής βίας




Από το πρωί σήμερα, που διάβασα τα γεγονότα στην Ιερισσό, τριγυρνάει στο νου μου η φρικτή ανάμνηση της εισβολής των μπάτσων στο σπίτι μου πριν από 12, νομίζω, χρόνια.
Φλεβάρης ήταν, καταχείμωνο και εγώ στο κρεβάτι όταν άκουσα τον κρότο της κλωτσιάς που έσπασε την κυρία είσοδο και ύστερα ποδοβολητά μέσα στο σπίτι.
Σηκώθηκα έντρομος από το κρεβάτι, έκλεισα την πόρτα του υπνοδωματίου και έβαλα μπουντέλι το κορμί μου από πίσω, φωνάζοντας ταυτόχρονα “ποιος είναι;”
Φώναξα τρεις φορές τρέμοντας από το φόβο κι όχι από το κρύο, και άκουσα επιτέλους μετά από κάποια λεπτά που μου φάνηκαν αιώνες, έναν εξαγριωμένο να μου απαντά “αστυνομία!!”. Και κατόπιν άρχισαν δυο τρεις να φωνάζουν “βγες έξω!”, “είσαι περικυκλωμένος!”, “μην τολμήσεις να κάνεις καμιά μαλακία!”, “θα σε καθαρίσουμε!”, “το αίμα της οδού Ριανκούρ είναι ακόμα νωπό!” και διάφορες άλλες τέτοιες παπάρες, που βλέπουνε προφανώς στα αμερικάνικα αστυνομικά, οι γελοίοι.
Είχα τέτοια τρομάρα και φόβο όμως, που, παρ’ όλα αυτά, μόλις άκουσα πως είναι η αστυνομία, ξεφύσησα ανακουφισμένος και είπα μέσα μου “ευτυχώς”! Σκέφτηκα, κάποια παρεξήγηση θα είναι και θα λυθεί. Και χαλάρωσα το κορμί μου πίσω από την πόρτα του δωματίου. Τότε έφαγε την κλωτσιά η πόρτα, άνοιξε και όρμησαν μέσα δυο ένοπλοι, με άρπαξαν μισόγυμνο και με βάλανε στον διάδρομο του σπιτιού με τα χέρια σε ένα περβάζι παραθύρου, με τα πόδια ανοιχτά και με το όπλα δεξιά κι αριστερά στους κροτάφους μου.
Ήταν δυο μπάτσοι δίπλα μου, ένας στην εξώπορτα του σπιτιού κι ένας από κάτω από το παράθυρο, όπως αντιλήφθηκα κατόπιν.
Δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη από το σοκ που είχα πάθει. Μου κάνανε μια γρήγορη ανάκριση εκεί, στημένο στο παράθυρο, με τα όπλα στο κεφάλι. Τίνος είναι το σπίτι; Του παππού μου. Τίνος είναι τα ρούχα αυτά; Του παππού μου. Ποιους κρύβεις εδώ; Κανέναν.
Σε μερικά λεπτά και αφού ερεύνησαν, ο τρίτος από αυτούς αλλά και ο άλλος που ανέβηκε,όλους τους χώρους του σπιτιού, ενώ οι άλλοι δυο με είχαν συνεχώς εκεί με το δάχτυλο στη σκανδάλη και την κάνη στο κεφάλι μου, κατάλαβαν, όπως είπαν, ότι έχουν κάνει λάθος!!!!
Κατεβάσανε τα όπλα και ο αρχηγός των ηλιθίων με χτύπησε στην πλάτη σχεδόν φιλικά και μου είπε “βάλε μια μπλουζίτσα να μην κρυώνεις”!!!
Μετά από μερικά λεπτά ανασυντάχθηκαν και φύγανε σαν να μην τρέχει τίποτα από το σπίτι μου.
Η συνέχεια γράφτηκε με καταγγελίες, με ΕΔΕ και διάφορες τέτοιες τυπικούρες, ανούσιες για το παρόν σημείωμα
Η ουσία είναι ότι έγινα θύμα αστυνομικής βίας, και μάλιστα απρόκλητης και αναίτιας. Ότι μπούκαραν στον ιδιωτικό μου χώρο σπάζοντας την πόρτα, δίχως ένταλμα εισαγγελέα, ότι μου βάλανε επί δέκα λεπτά στο κεφάλι τα όπλα τους και ότι έχασα δέκα χρόνια από τη ζωή μου εκείνα τα δεκαπέντε περίπου λεπτά που κράτησε όλη η ιστορία.
Για την ιστορία επίσης αναφέρω ότι τότε είχα αρχίσει να εκδίδω το περιοδικό Πελινναίο και σε ένα κράτος κρετίνων, όποιος αφήνει την πολύ επικερδή εργασία του ιδιαιτερά μαθηματικού για να τριγυρνάει στα βουνά και στα χωριά φωτογραφίζοντας και ηχογραφώντας γερόντους είναι ή τρελός ή κατάσκοπος. Εμένα για τρελό δεν με είχαν βέβαια. Οπότε, όπως έμαθα κατόπιν, με είχαν εντάξει στους ύποπτους για κατασκοπεία και ήταν βέβαιοι ότι φωτογραφίζω το νησί και στέλνω στρατιωτικές πληροφορίες στην ΜΥΤ, απέναντι. Εξ ου και η παρακολούθησή μου από την ΕΥΠ, εξ ου και το πέσιμο εκείνη τη μέρα στο σπίτι για τρομοκράτηση και ταυτόχρονο τσεκάρισμα.
Αυτή είναι η Ελλάδα των νοικοκυραίων. Μια μισητή χώρα.

Σχόλιο: καιρός να την αγαπήσουμε, όπως οι κάτοικοι της Ιερισσού και να τη μετατρέψουμε σε μια χώρα όπου θα διαφεντεύουν οι πολίτες της!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου