Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

Προσωπική μαρτυρία αστυνομικής βίας




Από το πρωί σήμερα, που διάβασα τα γεγονότα στην Ιερισσό, τριγυρνάει στο νου μου η φρικτή ανάμνηση της εισβολής των μπάτσων στο σπίτι μου πριν από 12, νομίζω, χρόνια.
Φλεβάρης ήταν, καταχείμωνο και εγώ στο κρεβάτι όταν άκουσα τον κρότο της κλωτσιάς που έσπασε την κυρία είσοδο και ύστερα ποδοβολητά μέσα στο σπίτι.
Σηκώθηκα έντρομος από το κρεβάτι, έκλεισα την πόρτα του υπνοδωματίου και έβαλα μπουντέλι το κορμί μου από πίσω, φωνάζοντας ταυτόχρονα “ποιος είναι;”
Φώναξα τρεις φορές τρέμοντας από το φόβο κι όχι από το κρύο, και άκουσα επιτέλους μετά από κάποια λεπτά που μου φάνηκαν αιώνες, έναν εξαγριωμένο να μου απαντά “αστυνομία!!”. Και κατόπιν άρχισαν δυο τρεις να φωνάζουν “βγες έξω!”, “είσαι περικυκλωμένος!”, “μην τολμήσεις να κάνεις καμιά μαλακία!”, “θα σε καθαρίσουμε!”, “το αίμα της οδού Ριανκούρ είναι ακόμα νωπό!” και διάφορες άλλες τέτοιες παπάρες, που βλέπουνε προφανώς στα αμερικάνικα αστυνομικά, οι γελοίοι.
Είχα τέτοια τρομάρα και φόβο όμως, που, παρ’ όλα αυτά, μόλις άκουσα πως είναι η αστυνομία, ξεφύσησα ανακουφισμένος και είπα μέσα μου “ευτυχώς”! Σκέφτηκα, κάποια παρεξήγηση θα είναι και θα λυθεί. Και χαλάρωσα το κορμί μου πίσω από την πόρτα του δωματίου. Τότε έφαγε την κλωτσιά η πόρτα, άνοιξε και όρμησαν μέσα δυο ένοπλοι, με άρπαξαν μισόγυμνο και με βάλανε στον διάδρομο του σπιτιού με τα χέρια σε ένα περβάζι παραθύρου, με τα πόδια ανοιχτά και με το όπλα δεξιά κι αριστερά στους κροτάφους μου.
Ήταν δυο μπάτσοι δίπλα μου, ένας στην εξώπορτα του σπιτιού κι ένας από κάτω από το παράθυρο, όπως αντιλήφθηκα κατόπιν.
Δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη από το σοκ που είχα πάθει. Μου κάνανε μια γρήγορη ανάκριση εκεί, στημένο στο παράθυρο, με τα όπλα στο κεφάλι. Τίνος είναι το σπίτι; Του παππού μου. Τίνος είναι τα ρούχα αυτά; Του παππού μου. Ποιους κρύβεις εδώ; Κανέναν.
Σε μερικά λεπτά και αφού ερεύνησαν, ο τρίτος από αυτούς αλλά και ο άλλος που ανέβηκε,όλους τους χώρους του σπιτιού, ενώ οι άλλοι δυο με είχαν συνεχώς εκεί με το δάχτυλο στη σκανδάλη και την κάνη στο κεφάλι μου, κατάλαβαν, όπως είπαν, ότι έχουν κάνει λάθος!!!!
Κατεβάσανε τα όπλα και ο αρχηγός των ηλιθίων με χτύπησε στην πλάτη σχεδόν φιλικά και μου είπε “βάλε μια μπλουζίτσα να μην κρυώνεις”!!!
Μετά από μερικά λεπτά ανασυντάχθηκαν και φύγανε σαν να μην τρέχει τίποτα από το σπίτι μου.
Η συνέχεια γράφτηκε με καταγγελίες, με ΕΔΕ και διάφορες τέτοιες τυπικούρες, ανούσιες για το παρόν σημείωμα
Η ουσία είναι ότι έγινα θύμα αστυνομικής βίας, και μάλιστα απρόκλητης και αναίτιας. Ότι μπούκαραν στον ιδιωτικό μου χώρο σπάζοντας την πόρτα, δίχως ένταλμα εισαγγελέα, ότι μου βάλανε επί δέκα λεπτά στο κεφάλι τα όπλα τους και ότι έχασα δέκα χρόνια από τη ζωή μου εκείνα τα δεκαπέντε περίπου λεπτά που κράτησε όλη η ιστορία.
Για την ιστορία επίσης αναφέρω ότι τότε είχα αρχίσει να εκδίδω το περιοδικό Πελινναίο και σε ένα κράτος κρετίνων, όποιος αφήνει την πολύ επικερδή εργασία του ιδιαιτερά μαθηματικού για να τριγυρνάει στα βουνά και στα χωριά φωτογραφίζοντας και ηχογραφώντας γερόντους είναι ή τρελός ή κατάσκοπος. Εμένα για τρελό δεν με είχαν βέβαια. Οπότε, όπως έμαθα κατόπιν, με είχαν εντάξει στους ύποπτους για κατασκοπεία και ήταν βέβαιοι ότι φωτογραφίζω το νησί και στέλνω στρατιωτικές πληροφορίες στην ΜΥΤ, απέναντι. Εξ ου και η παρακολούθησή μου από την ΕΥΠ, εξ ου και το πέσιμο εκείνη τη μέρα στο σπίτι για τρομοκράτηση και ταυτόχρονο τσεκάρισμα.
Αυτή είναι η Ελλάδα των νοικοκυραίων. Μια μισητή χώρα.

Σχόλιο: καιρός να την αγαπήσουμε, όπως οι κάτοικοι της Ιερισσού και να τη μετατρέψουμε σε μια χώρα όπου θα διαφεντεύουν οι πολίτες της!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου