Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

Η Αρκτική απειλείται από τις γεωτρήσεις πετρελαίου, τη βιομηχανική αλιεία και τον πόλεμο.


Η Αρκτικη λιωνει.  Τα τελευταία 30 χρόνια, έχουμε χάσει τα 3/4 του πάγου που επιπλέει στην κορυφή του κόσμου.
Για περισσότερα από 800.000 χρόνια, ο πάγος αποτελούσε ένα από τα μόνιμα χαρακτηριστικά του Αρκτικού Ωκεανού. Εξαιτίας της εμμονής μας στα βρώμικα ορυκτά καύσιμα, ο πάγος λιώνει και στο κοντινό μέλλον η Αρκτική κινδυνεύει να μείνει χωρίς πάγο για πρώτη φορά από τότε που οι άνθρωποι εμφανίστηκαν στη Γη. Αυτό θα ήταν καταστροφικό, όχι μόνο για τους κάτοικους, τις πολικές αρκούδες, τις φάλαινες, τους θαλάσσιους ίππους και τα άλλα είδη που ζουν εκεί, αλλά και για εμάς τους ίδιους. Ο πάγος της Αρκτικής αντανακλά μεγάλο μέρος της ηλιακής ακτινοβολίας στο διάστημα και διατηρεί ολόκληρο τον πλανήτη μας δροσερό, σταθεροποιώντας το κλίμα, στο οποίο βασιζόμαστε για να καλλιεργήσουμε την τροφή μας. Η προστασία των πάγων σημαίνει προστασία όλων μας.
Τα αρκτικά κράτη προετοιμάζονται για πιθανή σύγκρουση στην Αρκτική.

«Όπως αποκαλύπτει το Wikileaks, οι ΗΠΑ μίλησαν για «αύξηση των στρατιωτικών απειλών στην περιοχή της Αρκτικής» και η Ρωσία προβλέπει «ένοπλη επέμβαση» στο μέλλον». Η απειλή ενός μελλοντικού πολέμου στην Αρκτική είναι πραγματική. Οι χώρες γύρω από την Αρκτική αγοράζουν υποβρύχια, μαχητικά αεροσκάφη και πυρηνοκίνητα παγοθραυστικά, προκειμένου να υπερασπιστούν τις κυριαρχικές τους βλέψεις με βία. Tόσο η Ρωσία, όσο και η Νορβηγία έχουν ανακοινώσει «Αρκτικά Τάγματα» προκειμένου να αγωνιστούν για τα εθνικά τους συμφέροντα. Μαζί με την αυξανόμενη στρατικοποίηση της περιοχής, έξι χώρες προσπαθούν να αρπάξουν τμήματα της Αρκτικής, συμπεριλαμβανομένου του Βόρειου Πόλου, ως εθνική τους επικράτεια. Αυτή η περιοχή σήμερα ανήκει σε όλους μας. Πρέπει να την προστατεύσουμε.
Μια καινούρια μάχη για την εξεύρεση πετρελαίου ξεκινά στην Αρκτική. Η Shell, η BP, η Exxon, η Gazprom και άλλες εταιρείες, δεν έχουν πρόβλημα να προκαλέσουν μία πετρελαιοκηλίδα στην Αρκτική, μόνο και μόνο για να βρουν πετρέλαιο ικανό να καλύψει τις ανάγκες μόλις 3 ετών.

Οι ίδιες οι εταιρείες βρώμικης ενέργειας που προκάλεσαν το λιώσιμο των πάγων στην Αρκτική, ψάχνουν πώς θα επωφεληθούν από αυτό. Έχουν βάλει στόχο τα πετρελαϊκά κοιτάσματα της Αρκτικής προκειμένου να αποκομίσουν 90 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου. Αυτό σημαίνει πολλά χρήματα για τις εταιρείες, αλλά για τον υπόλοιπο κόσμο ισοδυναμεί με μόλις 3 χρόνια πετρελαίου. Εμπιστευτικά κυβερνητικά έγγραφα αναφέρουν ότι η αντιμετώπιση πετρελαιοκηλίδας στα παγωμένα νερά είναι «σχεδόν αδύνατη» και αναπόφευκτα λάθη θα μπορούσαν να καταστρέψουν το εύθραυστο περιβάλλον της Αρκτικής. Για την εξόρυξη πετρελαίου στην Αρκτική, οι εταιρείες πετρελαίου πρέπει να σύρουν τα παγόβουνα μακριά από τις πλατφόρμες εξόρυξης και να χρησιμοποιήσουν τεράστιους σωλήνες με ζεστό νερό για να λιώσουν τον πάγο. Αν τους αφήσουμε να το κάνουν αυτό, η πρόκληση μιας τεράστιας πετρελαιοκηλίδας, είναι απλά θέμα χρόνου. Είδαμε τη μεγάλη καταστροφή που προκάλεσε η BP στον κόλπο του Μεξικού. Δεν μπορούμε να αφήσουμε κάτι αντίστοιχο να συμβεί και στην Αρκτική.
Μηχανότρατες βιομηχανικής κλίμακας έχουν αρχίσει να καταστρέφουν τη θαλάσσια ζωή στην Αρκτική.

Οι ντόπιοι, εδώ και χιλιάδες χρόνια, ψαρεύουν με βιώσιμο τρόπο, αλλά θα βρεθούν σε σοβαρό κίνδυνο αν αφήσουμε τη βιομηχανική αλιεία να εκμεταλλευτεί τον Ατλαντικό Ωκεανό. Χρειαζόμαστε την απαγόρευση της καταστροφικής αλιείας στα νερά της Αρκτικής.
Δεν υπάρχει καμία κυβέρνηση ή στρατός για την προστασία της Αρκτικής, μόνο οι χώρες και οι εταιρείες που σχεδιάζουν να την κατακερματίσουν.
Βοήθησέ μας να τοποθετήσουμε μία Σημαία του Μέλλοντος στο Βόρειο Πόλο. Είμαστε 7 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο. Η Αρκτική είναι πολύτιμη για όλους μας: με την αντανάκλαση της ηλιακής ακτινοβολίας στον πάγο, η Αρκτική καθορίζει τις καιρικές συνθήκες και το φαγητό που καλλιεργούμε και τρώμε.

Την ίδια στιγμή, η Αρκτική αποτελεί την πρώτη γραμμή στον αγώνα της ανθρωπότητας ενάντια στις κλιματικές αλλαγές, με τη θερμοκρασία να αυξάνεται δυο φορές πιο γρήγορα από οπουδήποτε αλλού. Σταματώντας την παράλογη κούρσα πετρελαίου στην Αρκτική βρισκόμαστε πιο κοντά σε μία πραγματική Ενεργειακή Επανάσταση, που θα τροφοδοτήσει το μέλλον των παιδιών μας με 100% καθαρή ενέργεια.
Ξέρουμε ότι ερχόμαστε αντιμέτωποι με τα πιο ισχυρά κράτη του πλανήτη. Μαζί όμως έχουμε κάτι πιο ισχυρό από οποιαδήποτε στρατιωτική δύναμη και οποιοδήποτε οικονομικό προϋπολογισμό εταιρείας. Το κοινό μας ενδιαφέρον για τον πλανήτη που θα αφήσουμε στα παιδιά μας ξεπερνά τα σύνορα που μας χωρίζουν και μας καθιστά την πιο ισχυρή δύναμη. Αυτός είναι ο λόγος που θα τοποθετήσουμε το όνομά σου -και ένα εκατομμύριο άλλα- στο Βόρειο Πόλο, μαζί με μία Σημαία για το Μέλλον. Θα δείξει ότι το κοινό μας όραμα για έναν πράσινο, ειρηνικό και υγιή πλανήτη εξαρτάται από την προστασία της πολύτιμης Αρκτικής.
Αλλά η Σημαία είναι μονάχα ένα σύμβολο. Θα μεταφέρουμε τη φωνή σου στους πολιτικούς ηγέτες σε όλο τον κόσμο και θα τους ζητήσουμε να πάρουν θέση για την Αρκτική. Και όσο θα γινόμαστε όλο και περισσότεροι, θα απαιτήσουμε από τα Ηνωμένα Έθνη μία παγκόσμια συμφωνία που θα προστατεύει την Αρκτική.
Πριν από 30 χρόνια, ξεκινήσαμε μια παρόμοια εκστρατεία για την προστασία της Ανταρκτικής. Ως αποτέλεσμα, δημιουργήσαμε ένα παγκόσμιο πάρκο προστασίας γύρω από τον Νότιο Πόλο.
Τώρα, η Αρκτική μας χρειάζεται.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου