Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

Η Βιοποικιλότητα θυσιάζεται στο βωμό της παραγωγικότητας


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΚΟΚΟΠΕΛΙ, 13/7/12
 
Το δικαστήριο αποκηρύσσει την Γενική  του Εισαγγελέα και το  Κοκοπελί 

Το δικαστήριο, με την  απόφαση του που εκδόθηκε χθες σχετικά με την υπόθεση Κοκοπελί –Βaumaux,  απονέμει  ολοκληρωτικό έπαινο στην ευρωπαϊκή νομοθεσία για τους σπόρους.
Όμως, στις 19 του περασμένου Γενάρη, η Γενική Εισαγγελέας του δικαστηρίου απέδωσε σε μας απόλυτο  δίκιο καθώς εκτίμησε ότι η υποχρεωτική εγγραφή όλων των σπόρων στον επίσημο κατάλογο ήταν δυσανάλογος και παραβίαζε, την ελευθερία της οικονομικής δράσης, την  απουσία διακρίσεων και την ελεύθερη διακίνηση των εμπορευμάτων (βλέπε τα συμπεράσματα της Εισαγγελέως).
Αυτή η απόλυτη αλλαγή πλεύσης μας δημιουργεί έκπληξη και ερωτηματικά.
Το δικαστήριο, με μια ανάλυση του θέματος εξαιρετικά επιφανειακή, με μια απόφαση που περισσότερο μοιάζει με δελτίο τύπου παρά με κρίση δικαστηρίου, δικαιολογεί την απαγόρευση του εμπορίου των σπόρων  παλιών ποικιλιών,  μέσω ενός στόχου που κρίνεται ανώτερος δηλαδή για μια «μεγαλύτερη αγροτική παραγωγικότητα»!
Αυτή η φράση, που επαναλαμβάνεται 15 φορές στο κείμενο της απόφασης, δείχνει την παντοδυναμία του προτύπου παραγωγικότητας. Είναι το  ίδιο πρότυπο που είχε επικρατήσει στο σχεδιασμό της νομοθεσίας τη δεκαετία του 1960 και διατηρεί ακόμα και σήμερα πλήρως τη θέση του. Επομένως η βιοποικιλότητα μπορεί να θυσιασθεί στο βωμό της παραγωγικότητας.
Αυτή η κατάσταση διαρκεί  50 χρόνια  και παρά το γεγονός, ότι αυτός ο τρόπος σκέψης μας έχει  οδηγήσει στην απώλεια του 75% της αγροτικής βιοποικιλότητας, δεν  έχει αλλάξει τίποτα. (βλέπε υπολογισμούς του Οργανισμού Γεωργίας του ΟΗΕ-FAO,σχετικά με τη βιοποικιλότητα).
Αν και το δικαστήριο αναφέρει τις παρεκκλίσεις που υποτίθεται ότι εισήχθησαν με την Οδηγία 2009/145 για τις «διατηρητέες ποικιλίες», η ανάλυση του σταματά στην ανάγνωση των τίτλων. Πώς οι δικαστές δεν θέλησαν να αναγνωρίσουν ότι οι προϋποθέσεις εγγραφής των διατηρητέων ποικιλιών στη πράξη παραμένουν οι ίδιες με εκείνες του επίσημου καταλόγου(1);  Παραδείγματος χάριν δεν προβλέπεται καμιά τροποποίηση  για το κριτήριο της ομοιομορφίας, το οποίο  είναι ιδιαίτερα προβληματικό για τις παλιές ποικιλίες.
Το δικαστήριο δεν διάβασε τις μαρτυρίες των ευρωπαίων συναδέλφων μας που έχουν αντιμετωπίσει αδυναμία εγγραφής των σπόρων τους σε αυτή τη λίστα;

Αυτή η οδηγία αποτελεί πραγματική παραπλανητική παγίδα, που το Κοκοπελί και πολλές άλλες οργανώσεις έχουν καταγγείλει.  Δεν στοχεύει  στο να επιτραπεί η εμπορική κυκλοφορία  των παλιών ποικιλιών ούτε  στη διατήρηση της βιοποικιλότητας των σπόρων.
Επιπλέον, αυτή η βιοποικιλότητα που έχει θρέψει τους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς για πολλούς αιώνες, γίνεται αντικείμενο της πιο μεγάλης υποψίας. Το δικαστήριο φθάνει μέχρι την αναφορά – δυο  φορές- ότι η νομοθεσία επιτρέπει την αποφυγή «της φύτευσης σπόρων δυνητικά επιβλαβών»
Αυτή η παρατήρηση είναι εντελώς λανθασμένη, καθώς όπως σωστά είχε αναφέρει η Γενική Εισαγγελέας,, η εγγραφή στον κατάλογο δεν στοχεύει στην προστασία των καταναλωτών από κάποιο κίνδυνο για την υγεία ή το περιβάλλον,  θέματα για τα οποία η νομοθεσία ουδεμία αναφορά κάνει!
Η ανωτέρω παρατήρηση είναι ιδιαίτερα ενοχλητική, όταν σκεφθεί κανείς ότι οι σπόροι του καταλόγου, ντυμένοι με παρασιτοκτόνα (Cruiser, Gaucho και άλλα με Régent), ή συνοδευόμενοι από πρόσθετα υλικά  θανατηφόρας χημείας, δηλητηριάζουν την βιόσφαιρα και τους πληθυσμούς εδώ και περισσότερα από 50 χρόνια!
Το λόμπυ συμφερόντων της βιομηχανίας  σπόρων (European Seed Association) που φρόντισε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας να κάνει  γνωστή προς το δικαστήριο τη διαφωνία του με την άποψη της Γενικής Εισαγγελέως,  χαίρεται ιδιαίτερα  από αυτή την πλήρη ταύτιση απόψεων με το δικαστήριο (βλέπε το δελτίο τύπου και την επιστολή προς το δικαστήριο).
Οι άμεσοι αντίδικοι μας σε αυτή τη διαδικασία, δηλαδή η εταιρία Graines Baumaux αλλά επίσης η Γαλλική Δημοκρατία, το Βασίλειο της Ισπανίας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Συμβούλιο της ΕΕ, πρέπει επίσης να τρίβουν τα χέρια τους
Με αυτήν την απόφαση πέφτουν οι μάσκες: Το δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης  προστίθεται στην υπηρεσία της χημικής γεωργίας που φέρνει το θάνατο και της ιδεολογίας της, που φέρνει τη διαφθορά.
Και το Κοκοπελί, σε αντίθεση με αυτά που κυκλοφόρησαν τους τελευταίους μήνες δεν έχει κανένα κοινό συμφέρον με τη Μονσάντο και τους άλλους χημικούς σπόρο- βιομήχανους. Αυτοί οι φόβοι που εκφράσθηκαν από ορισμένους δεν ήταν παρά κακόβουλες φαντασιοπληξίες.
Όλα γίνονται κατανοητά από την εξέταση της συγκυρίας στα πλαίσια της οποίας ελήφθη  αυτή η απόφαση: Μια συνολική αναθεώρηση της νομοθεσίας που διέπει το εμπόριο σπόρων είναι σε εξέλιξη. Η διαδικασία έχει τοποθετηθεί υπό την αιγίδα  της βιομηχανίας σπόρων. Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων δεν έχουν κληθεί, οι οργανώσεις διάσωσης της βιοποικιλότητας, οι μικροί παραγωγοί, οι παθιασμένοι αγρότες και κηπουροί που σε ολόκληρη την Ευρώπη διατηρούν σιωπηρά πολύ περισσότερες ξεχασμένες ποικιλίες από όσες θα μπορούσε να περιλάβει ο κατάλογος των  ποικιλιών.
Μήπως  μέσα σε αυτό το πλαίσιο αναμένεται να υπάρξει  επαναπροσδιορισμός των στόχων του νομοθέτη; Οι βιομήχανοι σπόρων θα φροντίσουν να μην συμβεί.


Η Γαλλία σε αυτό το πλαίσιο έχει ιδιαίτερο ρόλο. Το Υπουργείο Γεωργίας έχει αποσπάσει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή με στόχο τη σύνταξη του προσχέδιου για το νόμο,  την κ. Ιζαμπέλ Κλεμέντ-Νισού μια συνεργάτιδα του GNIS(2)!  Φαίνεται ότι στους ευρωπαϊκούς  θεσμούς οι απαράδεκτες συγκρούσεις συμφερόντων δεν σοκάρουν κανένα….
Έτσι, η θηλειά σφίγγει και οι προοπτικές για τη βιοποικιλότητα δεν ήταν ποτέ τόσο μαύρες.
Και η οργάνωση Κοκοπελί που εδώ και 20 χρόνια φροντίζει με πάθος τη διατήρηση των σπόρων της  ευρωπαϊκής κληρονομιάς, ένα αγαθό κοινό για όλους, χωρίς οποιαδήποτε δημόσια επιδότηση, θα μπορούσε αύριο να εξαφανισθεί,  γιατί  ενοχλεί μια από τις πιο καλοστεκούμενες εμπορικές επιχειρήσεις και  δεν παρουσιάζει ενδιαφέρον για μια «μεγαλύτερη αγροτική παραγωγικότητα». Αυτή η απόφαση μας αφήνει άναυδους και μας αγανακτεί.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ,  το Κοκοπελί έχει ανάγκη της ηθικής υποστήριξης του πληθυσμού. Γιατί δεν είναι αποδεκτό να απαγορεύονται οι παλιές ποικιλίες, η κληρονομιά των παππούδων μας!
Κάνουμε ταυτόχρονα έκκληση στην κυβέρνησή μας. Η Αριστερά, κατά τη διάρκεια των προηγουμένων  κυβερνήσεων της δεξιάς μας είχε επανειλημμένα πει ότι μπορούμε να βασιστούμε σε αυτή. Ήλθε η ώρα να κάνει πράξη  τις υποσχέσεις (αρχίζοντας από την αφαίρεση της εντολής από την κ. Κλεμέντ-Νισσού)!
 Κοκοπελί, 13 Ιουλίου 2012
(1)    Η οδηγία 2009/145 προβλέπει ότι τα κριτήρια διακριτότητας και σταθερότητας  μπορούν να παραμείνουν στην αρμοδιότητα του κράτους=μέλους, ενώ  αντίθετα» για την αξιολόγηση του κριτηρίου της ομοιομορφίας, εφαρμόζεται η οδηγία 2003/91/CE.
(2)    Το GNIS εκπροσωπεί τους επαγγελματίες σποροπαραγωγούς στη Γαλλία και επίσημα αναφέρει στον ιστότοπο του ως στόχο «την υπεράσπιση των συμφερόντων της βιομηχανίας σπόρων»


 Τι θέλουμε για τη  νομοθεσία και τις ρυθμίσεις:
O επίσημος κατάλογος είναι ο αποκλειστικός χώρος των ποικιλιών που προστατεύονται από τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, τα υβρίδια F1 που δεν αναπαράγονται. Ας παραμείνει ως έχει.

Επιθυμούμε να εξαιρεθούν από την εφαρμογή της νομοθεσίας για το εμπόριο σπόρων, όλες οι ποικιλίες παλιές και καινούριες που αποτελούν δημόσια ιδιοκτησία.
Δεν υπάρχει επίσημος κατάλογος για τα καρφιά και τις βίδες. Δεν υπάρχει λόγος να υποβάλουμε τους σπόρους σε μια προληπτική διαδικασία  εμπορικής διακίνησης μέσω καταλόγου,  όπως τα παρασιτοκτόνα ή τα φάρμακα.
Οι στόχοι της ποιότητας και της αξιοπιστίας στις εμπορικές συναλλαγές μπορούν εύκολα  να καλυφθούν από ρύθμιση στη βάση που θα βάζει ελάχιστα κριτήρια για την ποιότητα σε σχέση με την υγεία, για την βλαστικότητα και  την καθαρότητα της ποικιλίας.
 Τι ζητά η εταιρία  Graines Baumaux ;
O αντίδικός μας ενώπιον του δικαστηρίου του Νανσύ ζητά την καταδίκη του Κοκοπελί, την πληρωμή αποζημίωσης 100.000 ευρώ με τους τόκους, καθώς και την παύση όλων των δραστηριοτήτων της οργάνωσης. Για ενημέρωση αναφέρουμε ότι στις 30 Ιουνίου 2011 η εταιρία  Baumaux  είχε ετήσιο τζίρο 14 εκατομμυρίων ευρώ και κέρδη 2 εκατομμυρίων ευρώ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου