Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2012

Τα όρια της ανάπτυξης

ΕΥΘΥΜΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ


Αποτελεί πλέον κοινό τόπο ότι η οικονομική ιδεολογία της ανάπτυξης έχει φτάσει στα όριά της. Όμως τι μπορεί να μας βγάλει από αυτό το αδιέξοδο; Για πρώτη φορά έγινε στο Βερολίνο, από τις 20-22 Μαΐου, μια εκδήλωση με τίτλο: «Πέραν της ανάπτυξης», που έφερε στο προσκήνιο έναν ζωηρό διάλογο ανάμεσα στις πιο διαφορετικές απόψεις.

Σε περίοδο γενικευμένης κρίσης και αμφισβήτησης του κυρίαρχου οικονομικο - κοινωνικού μοντέλου το συνέδριο της ΑΤΤΑΚ, στο Βερολίνο, είναι επίκαιρο και δείχνει την κατεύθυνση του γόνιμου προβληματισμού για οριστική έξοδο από την κρίση που απειλεί τα ίδια τα θεμέλια της ζωής και όχι μόνο της ανθρώπινης.

Θα περίμενε κανείς να εμφανιστούν περιθωριακοί, αρνητές της κατανάλωσης και ασκητές. Όμως, ανάμεσα στους 2000 ανθρώπους, που συζητούσαν στο Πολυτεχνείο του Βερολίνου σχετικά με την κριτική της ανάπτυξης, υπήρχαν πολλοί λίγοι που θάθελαν να γυρίσουν το ρολόι στο παρελθόν. Αντί γιʼ αυτό οι συζητήσεις είχαν ζωηρέψει, ανάμεσα στους νέους κυρίως, που συμφωνούσαν βασικά ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό το οικονομικό μοντέλο. Όπως φαίνεται από τα κείμενά τους, που δημοσιεύτηκαν σε γερμανικές εφημερίδες, υπήρχαν ιδεαλιστές αλλά κυρίως ρεαλιστές που αναζητούσαν μια πολιτική απάντηση για έξοδο από το σημερινό οικονομικό σύστημα που οδηγεί σίγουρα σε οικολογική και κοινωνική καταστροφή.

Όλοι συμφωνούσαν ότι θα πρέπει να μεγαλώσει αυτό που είναι σωστό και να συρρικνωθεί ότι είναι λάθος. «Σωστό» θεωρούσαν οι σύνεδροι την αποκέντρωση της ενεργειακής προμήθειας, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, δημόσια αγαθά, μόρφωση, μείωση του χρόνου εργασίας, αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου. «Λάθος» είναι αντιθέτως τα πυρηνικά εργοστάσια, η βιομηχανική κτηνοτροφία και η πολεμική βιομηχανία. Όμως εδώ άρχισαν οι δυσκολίες. Και τι θα γίνει με τους φορητούς υπολογιστές, τα κινητά τηλέφωνα, και άλλα σύμβολα του καταναλωτικού καταναγκασμού της κοινωνίας μας;

Ένας εκπρόσωπος των Συνδικάτων Μετάλλου είπε ότι ένα μέρος του καπιταλιστικού υπερπροϊόντος θάπρεπε να πάει όχι σε ιδιωτικές τσέπες αλλά να χρησιμοποιηθεί για χρήσιμα κοινωνικά προϊόντα όπως είναι ο προαστιακός σιδηρόδρομος, τα σχολεία ακόμη και οι προσωπικοί υπολογιστές, σε προσιτές τιμές, με τους οποίους οι ενεργοί πολίτες μπορούν να ανταλλάξουν ιδέες για μια αντικαπιταλιστική στρατηγική.

Ένας οικονομολόγος από το Ίδρυμα Φρίντριχ-Έμπερτ δημιούργησε αναστάτωση στο ακροατήριο όταν υποστήριξε ότι «η ανάπτυξη είναι η προϋπόθεση για την γενική ευημερία». Πιστεύει ότι «μόνο με αυτό τον τρόπο θα ελέγξουμε την σημερινή κρίση...». Αυτό που τον ανησυχεί είναι ή αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού. Πρότεινε λοιπόν στις ανεπτυγμένες χώρες την «πολιτική του ενός παιδιού» σε κάθε οικογένεια, αφού ένα παιδί στις βιομηχανικές χώρες χρησιμοποιεί πόρους ισοδύναμους με εκείνους πενήντα παιδιών στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Οι συζητήσεις υπήρξαν δημιουργικές επειδή έφερναν πιο κοντά τις πιο διαφορετικές απόψεις οικολόγων, αντικαπιταλιστών, και συνδικαλιστών. Στις διάφορες αίθουσες πρωτοστατούσαν νέοι από τα πανεπιστήμια παρά από τα εργοστάσια. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η οικονομική παραγωγή στον πλούσιο Βορρά θα πρέπει να περιοριστεί αν θέλουμε να ζήσουν και οι φτωχοί του κόσμου καλύτερα. «Η ανάπτυξη, με το να κάνει μεγαλύτερη την πίττα, είναι ο μηχανισμός με τον οποίο παρακάμπτεται το πρόβλημα της αναδιανομής». Θάπρεπε λοιπόν να περιορίσουμε την ατομική μας κατανάλωση. «Μια μετρημένη ζωή, καλά ακούγεται αλλά τι θα γίνει με την επιθυμία μας για μακρινά ταξίδια; Ένας σαραντάχρονος οικονομολόγος είπε ότι ήρθε για να ακούσει αν και πως είναι δυνατόν να εναρμονιστούν όλα αυτά. «Ίσως δεν θάπρεπε να αρχίσουμε με τα αεροπορικά ταξίδια...».

Μια 24χρονη σπουδάστρια είπε ότι βλέπει στην καταναλωτική μανία των ανθρώπων το κεντρικό πρόβλημα. «Ο καθένας πρέπει να αλλάξει κάτι... αυτό μπορεί να σημαίνει όχι στο αυτοκίνητο, όχι στα αεροπορικά ταξίδια, όχι στο κρέας. Όμως πως μπορεί να βγάλει κανείς από το μυαλό του την επιθυμία για νέα παπούτσια ή μια νέα τηλεόραση»; Το ερώτημα μένει για πολλούς αναπάντητο, αφού δεν έχει καθοριστεί σε πιο βαθμό η αγοραστική επιθυμία καθορίζει την αναπτυξιακή λογική.

«Δεν μας μένει πολύς χρόνος. Έχουμε 20, 30 χρόνια για να το κατορθώσουμε. Όμως δεν μπορούμε να περιμένουμε την αλλαγή της συνείδησης». Για την «κουλτούρα του αρκετά» δεν μπορεί να βρει κανείς πλειοψηφίες έξω από τις αίθουσες του συνεδρίου, ίσως μόνο για τεχνολογικές καινοτομίες. Ένας από τους συνιδρυτές της ΑΤΤΑΚ ο Σβέν Γκίγκολτ, που βρίσκεται τώρα με τους Πράσινους στο Ευρωκοινοβούλιο, συνηγορεί με πάθος για το νέο Πράσινο Πρόγραμμα. Δηλαδή για 100 τις εκατό ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ενεργειακή αποδοτικότητα, ανακύκλωση.

Η πρόταση του δεν βρήκε καλή υποδοχή. Πολλοί υποστήριξαν ότι το πρόγραμμα αυτό θα «πρασινίσει τον καπιταλισμό», αφήνοντας τα όλα όπως ήταν πάντα. «Μια τεχνολογική επανάσταση δεν αρκεί χρειάζεται μια κοινωνική» υποστήριξε μια νεαρή σπουδάστρια. Ο Γκίγκολντ το θεώρησε αυτό ως φραστικό ριζοσπαστισμό που παραγνωρίζει την ευκαιρία για ένα μεγάλο βήμα προς τα μπρος. «Αν μια βιομηχανική χώρα όπως η Γερμανία αλλάξει αναπτυξιακό μοντέλο αυτό θα έχει παγκόσμια συμβολική δύναμη».

Ισχύει όμως η συζήτηση για τα όρια της ανάπτυξης και για το Νότο; «Άδεια στομάχια δεν μπορούν να μικρύνουν πρέπει να γεμίσουν» ήταν η απάντηση. Κάποιοι όμως υποστήριξαν ότι θα πρέπει να ξεκόψουμε από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής τόσο στο Βορρά όσο και στο Νότο». Η αμφισβήτηση της ανάπτυξης δεν είναι στην ημερήσια διάταξη των χωρών του Νότου, ούτε και των αριστερών κυβερνήσεων της Λατινικής Αμερικής, όπως είναι η κυβέρνηση του Εκουαντόρ, που στο νέο της σύνταγμα ενέταξε τη Φύση στα υποκείμενα με δικαιώματα. Ένα εντυπωσιακό βήμα στα χαρτιά που θα δυσκολευτεί να υλοποιηθεί αφού υπάρχει μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα στους παραδοσιακούς εκπροσώπους της ανάπτυξης που στηρίζεται στα ορυκτά καύσιμα και τους εκπροσώπους της «καλής ζωής».

Πώς θα γίνει το πέρασμα στην μετα-αναπτυξιακή κοινωνία δεν είναι εύκολο να απαντηθεί. Θα χρειαστεί πολύ δουλειά στα θεμέλια της αλληλέγγυας οικονομίας, στο πρόβλημα του καταναλωτισμού και στην συναφή πολιτισμική επανάσταση μέχρι να φτάσουμε να παραδεχτούμε τη Φύση ως νομικό υποκείμενο...

Μια επίσης ενδιαφέρουσα συζήτηση αφορούσε στη σχέση οικολογίας και εξωτερικής πολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Β. Αμερικής που είχε πρωτοδιατυπώσει την προβληματική των ορίων της ανάπτυξης πριν από 40 χρόνια. Στα μισά της δεκαετίας του 60 δημιουργήθηκε το οικολογικό κίνημα που αποκρυσταλλώθηκε σε νομοθετικές μεταρρυθμίσεις. Στη συνέχεια στη δεκαετία του 80, επί Ρόναλντ Ρήγκαν, στο κορύφωμα του ψυχρού πολέμου, ανατράπηκαν όλα. Η χώρα που βάζει σε κίνδυνο την επιβίωση της ανθρωπότητας συνεχίζει μια προκλητική εξωτερική πολιτική και διεκδικεί τους ενεργειακούς της πόρους συχνά με πολέμους, όπως έγινε με την κυβέρνηση Μπους. Ακόμη και ο πρόεδρος Ομπάμα πολύ λίγα κατάφερε στο ζήτημα της αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής Πως μπορεί να επικρατήσουν σε όλο τον πλανήτη οικολογικοί στόχοι όταν βρισκόμαστε κάτω από την ηγεμονία μιας υπερδύναμης που δεν παίρνει στα σοβαρά την οικολογική προβληματική; Δεν θα αναγκαστεί και η ανταγωνιστική της Κίνα να κάνει το ίδιο; Μήπως για να φτάσουμε σε ειρήνευση με τη φύση χρειαστεί να περάσουμε πάλι μέσα από πολέμους, όπως έγινε συχνά στην Ιστορία της ανθρωπότητας; Μπροστά σʼ αυτόν τον κίνδυνο είναι απόλυτα απαραίτητο να επεξεργαστούμε εναλλακτικά μοντέλα και να σκεφτούμε τρόπους για την υλοποίησή τους.

Και η αριστερά τι κάνει; Μήπως της λείπει το σχετικό όραμα; Ενδιαφέρουσες είναι οι σχετικές απαντήσεις που έδωσε ο Αλέξης Πασσαδάκης, πολιτικός επιστήμονας και μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της ΑΤΤΑΚ, μιλώντας για το πρόβλημα της ανάπτυξης και την μεταναπτυξιακή οικονομία της αλληλεγγύης. Θεωρεί ότι η συζήτηση για τα όρια της ανάπτυξης είναι πολύ σημαντική αυτή την στιγμή που πολλά μέτρα για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής αποδεικνύονται αναποτελεσματικά και θέτουν σε αμφισβήτηση την μορφή της τωρινής οικονομίας. Ένα δεύτερο καταλύτη βλέπει στην χρηματιστική κρίση και την κατάρρευση του 2008. Ενόψει αυτών των οικολογικών και οικονομικών κρίσεων μπαίνει το ερώτημα τι θα γίνει με το πρόβλημα της ανάπτυξης, που συχνά συγχέεται με την μεγέθυνση.

Σημεία επαφής βρίσκονται και με το κίνημα ενάντια στα πυρηνικά εργοστάσια, που πήρε μεγάλη δημοσιότητα μετά την καταστροφή της Φουκουσίμα. Όμως πολλοί υποστηρίζουν ότι η ενεργειακή στροφή της Γερμανίας σχετίζεται κυρίως με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και πιο αποτελεσματικές τεχνολογίες, δηλαδή με τεχνοκρατικές απαντήσεις που δεν αμφισβητούν την μορφή της οικονομίας και δεν θεματοποιούν μαζί και την οικολογική κρίση. Αυτό ακριβώς επιχειρεί η κριτική της ανάπτυξης.

Η κριτική της ανάπτυξης μπορεί να μην είναι καινούργια όμως, μπροστά στις πολλαπλές κρίσεις των τελευταίων χρόνων και την συνεχιζόμενη εκμετάλλευση των χωρών του Νότου, βρίσκει νέους οπαδούς ανάμεσα στους αριστερούς και σε όσους αντιμάχονται την παγκοσμιοποίηση.

Την πετυχημένη επιλογή του θέματος του συνεδρίου για τα όρια της ανάπτυξης την αποδεικνύει όχι μόνο η συμμετοχή διασημοτήτων, στις 70 ομάδες εργασίας, όπως είναι η βραβευμένη με το εναλλακτικό Νόμπελ Βαντάνα Σίβα από την Ινδία, και ο υπουργός ενέργειας από το Εκουαντόρ, αλλά κυρίως η μεγάλη συμμετοχή εκπροσώπων και μελών ιδρυμάτων των Σοσιαλδημοκρατών, των Πράσινων, του κόμματος της Αριστεράς, και του Συνδικάτου Μετάλλου.

Ελπίζουμε σύντομα να ζήσουμε και στην Ελλάδα μια τέτοια γόνιμη και εντελώς αναγκαία συζήτηση, σε περίοδο απεγνωσμένης αναζήτησης αναπτυξιακού διεξόδου, για την οικονομία το περιβάλλον και την κοινωνία της χώρας μας.
http://avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=623040

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου