Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

Η άλλη όψη των βιοκαυσίμων

Αντί σχολίου στην προηγούμενη ανάρτηση, παραθέτω το παρακάτω κείμενο:

http://www.enet.gr/, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - 18/03/2007
Του ΜΠΑΜΠΗ ΜΙΧΑΛΗ

Μια επικών διαστάσεων διαμάχη φαίνεται να ξεσπά πολύ σύντομα μεταξύ μερικών εκατοντάδων επιχειρήσεων και των 800 εκατομμυρίων οδηγών του κόσμου από την μια πλευρά και των δύο δισ. φτωχών του πλανήτη από την άλλη, που ξοδεύουν το μισό του εισοδήματός τους για τη διατροφή τους.
Αιτία πολέμου, η διεύρυνση της χρήσης των αγροτικών καλλιεργειών για την παραγωγή βιοκαυσίμων και κυρίως της αιθανόλης και οι επιπτώσεις που προκαλεί αυτή στην παγκόσμια διατροφική αλυσίδα.
Τα βιοκαύσιμα αποτελούν σήμερα μόλις το 2% της παγκόσμιας αγοράς καυσίμων. Ωστόσο, αρκετοί ειδικοί μιλούν για μελλοντική εκτόξευση του μεριδίου τους στο 20%-30%. Οι προβλέψεις είναι ότι στα επόμενα 10 χρόνια η παγκόσμια αγορά βιοκαυσίμων θα τετραπλασιαστεί, από τα 20,5 δισ. δολάρια το 2006 στα 80 δισ. δολάρια το 2016.
Οι δύο μεγαλύτεροι παραγωγοί βιοκαυσίμων στον πλανήτη σήμερα είναι οι ΗΠΑ και η Βραζιλία. Οι δύο τους -υπεύθυνες για το 70% της παγκόσμιας παραγωγής αιθανόλης- συμφώνησαν στο πρόσφατο ταξίδι Μπους στη Λατινική Αμερική στην κοινή προώθηση της ανάπτυξης της χρήσης και της παραγωγής της αιθανόλης σε όλη την αμερικανική ήπειρο. Η εξέλιξη αυτή, που υπόσχεται καθαρότερο περιβάλλον, νέες θέσεις εργασίας στον αγροτικό τομέα και απεξάρτηση από το πετρέλαιο δεν βρίσκει όμως όλον τον κόσμο σύμφωνο.
Αυξήσεις τιμών
Αρκετοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι η αυξημένη ζήτηση για αγροτικά προϊόντα που θα χρησιμοποιηθούν ως πρώτη ύλη για την παραγωγή εναλλακτικού καύσιμου δημιουργεί ανυπολόγιστες συνέπειες στην παγκόσμια διατροφική αλυσίδα.
Οι τιμές καλαμποκιού -που χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη για την παραγωγή αιθανόλης στις ΗΠΑ, αυξήθηκαν κατά 78% τον τελευταίο χρόνο χτυπώντας το υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων 10 ετών.
Αρκετοί αγρότες στις ΗΠΑ αφήνουν άλλες καλλιέργειες και στρέφονται στο καλαμπόκι, με αποτέλεσμα και οι τιμές και άλλων προϊόντων όπως της σόγιας να εκτοξεύονται στα ύψη.
Την ίδια στιγμή οι κτηνοτρόφοι βλέπουν από την πλευρά τους το κόστος των ζωοτροφών, 60% του συνολικού τους κόστους, να αυξάνεται, κάτι που θα οδηγήσει σε υψηλότερες τιμές κρέατος.
Το αμερικανικό υπουργείο Γεωργίας ανακοίνωσε πριν από λίγες ημέρες ότι η παραγωγή αιθανόλης θα καταβροχθίσει 50% περισσότερο καλαμπόκι φέτος, τρώγοντας μερίδιο της αμερικανικής βιομηχανίας τροφίμων στην καλλιέργεια του σιτηρού.
Εξω από τις ΗΠΑ η ραγδαία αυξανόμενη ζήτηση για αιθανόλη θα μπορούσε να επιδεινώσει την πείνα στις αναπτυσσόμενες χώρες. Η χρησιμοποίηση περισσότερων καλλιεργειών για παραγωγή καυσίμων δημιουργεί μεγαλύτερες πιέσεις στην προσφορά και τη ζήτηση αυξάνοντας το κόστος των τροφίμων. Τρανό παράδειγμα το Μεξικό, όπου η τιμή των τορτίγιας -που φτιάχνονται από καλαμπόκι- αυξήθηκε περισσότερο από 60% μέσα σε ένα χρόνο. Η κυβέρνηση προσπάθησε να καταπραΰνει τους καταναλωτές με έλεγχο των τιμών.
Οι περιβαλλοντολόγοι έχουν, από την πλευρά τους, ενστάσεις για το αν η προώθηση των βιοκαυσίμων βοηθά το περιβάλλον. Επισημαίνουν ότι οι καλλιέργειες για παραγωγή βιοκαυσίμου χρειάζεται να αρδευτούν και να οργωθούν με τρακτέρ, να λιπανθούν με αζωτούχα λιπάσματα και να μεταφερθούν στα διυλιστήρια αιθανόλης, τα οποία δουλεύουν με φυσικό αέριο ή άνθρακα.
Από την πλευρά τους αξιωματούχοι του ΟΗΕ προειδοποιούν ότι η αυξανόμενη ζήτηση για αιθανόλη και βιοκαύσιμα ενδεχομένως να απειλήσει με εκχερσώσεις τον Αμαζόνιο. Σε όλα αυτά πρέπει να προστεθεί και η εκτίμηση αρκετών ειδικών για την οικονομική αναποτελεσματικότητα κάποιων βιοκαυσίμων.
Διαφορά
Ενώ η βραζιλιάνικη αιθανόλη αποδίδει 8πλάσια ενέργεια από αυτήν που χρησιμοποιείται για την παραγωγή της, η αμερικανική αποδίδει μόλις 1,1-1,7 φορές περισσότερη ενέργεια από αυτήν που δαπανάται για την παραγωγή της.
Μελέτη αμερικανών πανεπιστημιακών διαπίστωσε ότι απαιτείται 29% περισσότερη ενέργεια για να παραχθεί αιθανόλη από το καλαμπόκι σε σχέση με την ενέργεια που αποδίδει η ίδια η αιθανόλη. Η παραγωγή αιθανόλης στις ΗΠΑ είναι σήμερα κερδοφόρα λόγω των κρατικών επιδοτήσεων, των δασμών στις εισαγωγές της και των υψηλών τιμών πετρελαίου.

Επίσης παραθέτω και το παρακάτω κείμενο:

Βιοκαύσιμα: Υπάρχουν και ….αντιοικολογικές χρήσεις της οικολογίας
Η καλλιέργεια βιοενεργειακών φυτών, φαινόταν ότι είναι η ελπίδα της φτωχής ανθρωπότητας. Θα ήταν τόσο απλό. Αντί μόνο για φυτείες σταριού, κριθαριού, σόγιας κλπ θα καλλιεργούνταν και τεύτλα, καλαμπόκι και ελαιοκράμβη για καύσιμα. Θα παράγαμε πετρέλαιο (βιοντίζελ) και βενζίνη (βιοαιθανόλη) και θα λύναμε και το πρόβλημα ενέργειας και το περιβαλλοντικό. Η ιδέα αυτή, παραδόξως, υιοθετήθηκε από τις ΗΠΑ αρχικά, που στα πλαίσια του πλανητισμού διείδαν μια ακόμα ευκαιρία παγκόσμιας κυριαρχίας, τελικά.
Η γεωργία απορροφά το 80% του Παγκόσμιου υδατικού δυναμικού (86% στην Ελλάδα). Δυστυχώς τα ενεργειακά φυτά είναι εξόχως υδροχαρή, που ναι μεν ο Ευρωπαϊκός βορράς τα φυτεύει σε λασπουριό και υποβαθμισμένους βάλτους και εξευγενίζει το τοπίο, στη χώρα μας όμως (π.χ Θεσσαλία) θα πρέπει να διπλασιαστεί η προβληματική υδατική εκμετάλλευση. Έτσι μια “οικολογική προοπτική”, καταλήγει αντιοικολογική, αν προσθέσουμε και τα φυτοφάρμακα, τα καύσιμα των μηχανημάτων κλπ. Θυμίζουμε ότι οι προοπτικές δείχνουν, ότι το νερό θα είναι η αιτία του επόμενου μεγάλου πολέμου της ανθρωπότητας της αλαζονείας, της αντιπαλότητας και του ανταγωνισμού. Ήδη το νερό κοστίζει περισσότερο από το πετρέλαιο και βρίσκεται και σε έλλειψη. Πιθανή απόπειρα αφαλάτωσης (γίνεται ήδη σε πολλά ελληνικά νησιά) κοστίζει εξαιρετικά ακριβά.
Οι επιδοτήσεις βιοκαλλιεργειών έλκουν το ενδιαφέρον των αγροτών μας, ξαναγράψαμε ότι από τα 5 εργοστάσια της ΕΛΒΙΖ (ζάχαρη) τα δύο ήδη ετοιμάζονται να παράγουν αιθανόλη από τεύτλα. Ποιο όμως θα είναι το μέλλον; Αν στη Θεσσαλία χρησιμοποιηθούν, όπως προγραμματίζεται, περισσότερα από 1,5 εκ στρέμματα για παραγωγή αιθανόλης, θα επηρεαστεί όλη η αγροτική αλυσίδα σε τιμές και ποσότητες. Όμοια απειλείται όλη η παγκόσμια διατροφική αλυσίδα. Μετά τη φυτική, βέβαια, ακριβαίνει και η ζωική αλυσίδα (κρέας) κλπ.
Τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα απ’ ό,τι φαινόταν. Η επίσκεψη Μπους στη Νότια Αμερική, πέραν της λατινικής μονομαχίας με τον Τσάβες, αποσκοπούσε στο να πειστεί η Βραζιλία κι ο Λούλα, για παγκόσμιο μέτωπο με τις ΗΠΑ και όπλο το καλαμπόκι - πρώτη ύλη της αιθανόλης (βενζίνης). Ήδη ο Λούλα μοίρασε λεφτά στον αγανακτισμένο με τα οικονομικά λαό του όταν έφυγε ο μπαρμπα-Σαμ, (πού τα βρήκε άραγε;;; κουίζ), ενώ ο Μπους (παρά τις περίφημες ..υστερήσεις του), κατάλαβε ότι καλύτερη η κολεγιά με το Λούλα και τρόπαιο την αιθανόλη για καταδυνάστευση του πλανήτη, παρά με τους Μπιν Λάντεν, το πετρέλαιο και το νέο Βιετνάμ.
Εμάς μας καίει το θέμα. Πιστέψαμε πολύ στα βιοκαύσιμα για καθαρή ατμόσφαιρα. Φαινόταν πολύχρωμη η ελπίδα. Ξεχάσαμε όμως σε ποιο κόσμο ζούμε. Κι ο πιο ωραίος χιονάνθρωπος, ωστόσο, λιώνει στην πνιγηρή κουφόβραση…
Νίκος Τακόλας, ntakolas@gmail.com, μέλος της Ομάδας Ενεργειακού της ΟΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου