Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

Βιοκαύσιμα


Τα βιοκαύσιμα, όπως ορίζονται στην ευρωπαϊκή οδηγία, είναι υγρά ή αέρια καύσιμα για τις μεταφορές, που παράγονται από βιομάζα, η οποία αποτελεί ανανεώσιμη πηγή ενέργειας. Επιπλέον αποτελούν τη μοναδική μορφή ΑΠΕ που μπορεί να αναμειχθεί ή να αντικαταστήσει πλήρως το πετρέλαιο κίνησης και τη βενζίνη, χωρίς να χρειάζεται μετατροπή των κινητήρων του υπάρχοντος στόλου μεταφοράς.
Δεδομένου του ότι η ΕΕ αποτελεί τον μεγαλύτερο εισαγωγέα πετρελαίου στον κόσμο, εισάγοντας αναγκαστικά το 82% των καυσίμων που καταναλώνει, ότι οι οδικές μεταφορές ευθύνονται για το 23% των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου παγκοσμίως και ότι ο αριθμός των οχημάτων αυξάνεται με ταχύτατους ρυθμούς, επομένως και η ρύπανση του περιβάλλοντος από αυτά, η παραγωγή βιοκαυσίμων έχει ιδιαίτερη σημασία για την ΕΕ.
Η ΕΕ «γκαζώνει» με βιοντίζελ...
2,7 δισ. ευρώ θα επενδύσει η ΕΕ στα ενεργειακά φυτά για τα επόμενα επτά χρόνια
Στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η παραγωγή και η διάθεση βιοκαυσίμων έχουν ήδη αναπτυχθεί, η εμπειρία οδηγεί σε βελτίωση των πρακτικών και της νομοθεσίας, καθώς και στην αποδοτικότερη διακίνηση και χρήση του προϊόντος.
Το βιοντίζελ είναι συγκεκριμένα το κύριο βιοκαύσιμο που παράγεται στην ΕΕ, με την παραγωγή του να φτάνει το 80% της παγκόσμιας παραγωγής.
Η Γαλλία, η οποία παραμένει στις πρώτες θέσεις παραγωγής και κατανάλωσης βιοκαυσίμων, προωθώντας την παραγωγή και χρήση τους επίσης με οικονομικά κίνητρα, φορολογικές διευκολύνσεις και πρόστιμα για τους παραβάτες, έχει θέσει στόχο ενσωμάτωσης των βιοκαυσίμων στις μεταφορές 7% για το 2010 και 10% μέχρι το 2015. Στο πλαίσιο αυτό, η γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Peugeot δήλωσε ότι τα οχήματά της μπορούν να χρησιμοποιούν καύσιμα αναμεμειγμένα με 20 - 30% βιοκαύσιμα.
Η κυβέρνηση της Ολλανδίας, η οποία έσπευσε αμέσως να ανταποκριθεί στην ευρωπαϊκή οδηγία θέτοντας τον στόχο 2% για το 2007 και 5,75% για το 2010, θεώρησε σκόπιμο να μειώσει τον στόχο για το 2010 σε 4% προκειμένου να ασκήσει πιέσεις στη βιομηχανία βιοκαυσίμων να υποβάλουν τις κατάλληλες πιστοποιήσεις για την αειφορία των βιοκαυσίμων.
Την ίδια στιγμή, η ολλανδική αεροπορική εταιρεία KLM ήταν από τις πρώτες ευρωπαϊκές εταιρείες που πραγματοποίησαν πιλοτικές πτήσεις με επιβάτες, χρησιμοποιώντας βιοκαύσιμα.
Το Ηνωμένο Βασίλειο, όπως και αρκετά άλλα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης, έχει αναθεωρήσει προς τα πάνω τα ποσοστά για την παραγωγή και την ανάμειξη των βιοκαυσίμων στα ορυκτά καύσιμα και ενθαρρύνει αυτή την πρακτική επιβάλλοντας πρόστιμα σε εταιρείες που δεν συμμορφώνονται με τη σχετική οδηγία. Στην ΕΕ οι κυβερνήσεις στηρί¬ζουν την παραγωγή και τη χρήση βιοκαυσίμων στις μεταφορές.

Στην Ελλάδα, η παρουσία των βιοκαυσίμων ως εναλλακτική πηγή ενέργειας εμφανίστηκε με τον νόμο Ν.3423/2005, περί «Εισαγωγής στην Ελληνική Αγορά των Βιοκαυσίμων και των και των Αλλων Ανανεώσιμων Καυσίμων», χωρίς όμως να διακινηθούν ή να καταναλωθούν βιοκαύσιμα μέχρι το τέλος εκείνης της χρονιάς, ενώ με τον ίδιο νόμο καθορίστηκε και ο εθνικός στόχος 5,75% (συμμετοχή των βιοκαυσίμων στα καύσιμα) έως 31 Δεκεμβρίου 2010. Ωστόσο δεν έχει επιτευχθεί ούτε καν το 1,5%.
Υπόδειγμα
Η νέα ενεργειακή και κλιματική στρατηγική της Σουηδίας (Ιούνιος 2009) αποτελεί την πιο αισιόδοξη ευρωπαϊκή στρατηγική για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας της ενέργειας και τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.
Ο εθνικός στόχος της σουηδικής κυβέρνησης είναι 50% της παραγόμενης ενέργειας να προέρχεται από ΑΠΕ μέχρι το 2020, ενώ μέχρι το 2030 σκοπεύουν η χώρα να είναι πλήρως ανεξαρτητοποιημένη από τα ορυκτά καύσιμα κίνησης.
Πλήρως εναρμονισμένη με την ευρωπαϊκή οδηγία, η οικονομική της πολιτική επιβάλλει υψηλά πρόστιμα για τις εκπομπές τοξικών αερίων, ενώ προσφέρει σημαντικές φορολογικές διευκολύνσεις και προνόμια για τους χρήστες βιοκαυσίμων, φροντίζει να διατίθενται σε όλη τη χώρα και παράλληλα σκοπεύει στη στήριξη δημιουργίας ηλεκτρικών υβριδικών αυτοκινήτων, φιλικών προς το περιβάλλον.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου