Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Κληρονομικά πάθη



Στο ερώτημα αν η φύση(δηλαδή κυρίως τα γονίδια) ή το περιβάλλον(δηλαδή η εκπαίδευση και η κοινωνικοποίηση), συμβάλει περισσότερο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και των ιδιαιτεροτήτων των ανθρώπων, οι επιστήμονες  της επιγενετικής[1] έχουν απαντήσει εδώ και καιρό : Δεν είναι ούτε το ένα, ούτε το άλλο από μόνο του. Συμβάλουν  και η φύση και το περιβάλλον μαζί. Μάλιστα έχουν διαπιστώσει ότι οι  εμπειρίες μπορεί να είναι τόσο καθοριστικές που μπορεί να περάσουν μόνιμα στο γονιδίωμα και στην επόμενη γενιά .
Νευροβιολόγοι από  τη Ζυρίχη δημοσίευσαν μάλιστα στο περιοδικό Nature Neuroscience ότι αποκρυπτογράφησαν το μοριακό μηχανισμό που το καθιστά αυτό δυνατό . Η ομάδα με επικεφαλής την Isabelle Mansuy είχε ερευνήσει τον τρόπο που  περνούν οι τραυματικές εμπειρίες , αλλά και η κατάθλιψη στην επόμενη γενιά . " Υπάρχουν διπολικές διαταραχές και άλλες ψυχικές ασθένειες που εμφανίζονται συχνά σε οικογένειες, χωρίς να μπορούν να αποδοθούν σε συγκεκριμένα πρότυπα γονιδίων», λέει η Mansuy .

Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι το ακραίο στρες, οι εχθρικές συνθήκες διαβίωσης και τα τραύματα επηρεάζουν τους παράγοντες ρύθμισης των κυττάρων . Μία περίσσεια βραχέων μορίων RNA, που είναι οι πιο σημαντικές ουσίες για την εφαρμογή της γενετικής πληροφορίας, διαταράσσουν όχι μόνο την κυτταρική ισορροπία, αλλά οδηγούν επίσης  σε αλλαγές στη λειτουργία των νεύρων και σε άλλες διαταραχές . "Άσχημες εμπειρίες αφήνουν ίχνη στον εγκέφαλο , στα όργανα και τα γεννητικά κύτταρα. Με τα γεννητικά κύτταρα στη συνέχεια κληρονομούνται ", λέει η Mansuy.
Οι ερευνητές έχουν εντυπωσιακά παραδείγματα που δείχνουν ότι οι άνθρωποι όπως και τα ζώα ενσωματώνουν καθοριστικές στιγμές ζωής μέσα στο γονιδίωμα . Τα παιδιά των επιζώντων της ολλανδικής πείνας το χειμώνα του 1944-1945 , ήταν μικρά και χαμηλού βάρους μωρά , αλλά αποδείχθηκαν ότι είναι σκληρά και δυνατά . Αργότερα προσβλήθηκαν συχνότερα από διαβήτη και καρδιακές προσβολές , επειδή η γενετική αποτύπωση τους έκανε να κινητοποιούν πολλά θρεπτικά συστατικά από λίγο φαγητό. Ό,τι  ήταν πλεονέκτημα σε συνθήκες έλλειψης για την επιβίωση , έγινε απειλή σε περιόδους αφθονίας .

Οι γιατροί της ψυχοσωματικής, με δεδομένα τα πολλά νευροβιολογικά ευρήματα, υποθέτουν ότι τα μοριακά υπόβαθρα είναι υπεύθυνα για την ταλαιπωρία και την αγωνία των ασθενών τους. Πρόκειται για μια σχεδόν «ψυχοσωματική γενετική » . Αυτό σημαίνει π.χ. ότι η κατάθλιψη και το τραύμα δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνο νευροβιολογικά, ας πούμε με φάρμακα,  αλλά επίσης με ψυχοθεραπεία .

Σε μια άλλη έρευνα στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, αποδείχθηκε ότι οι κοινωνικές συνθήκες, μέσα στις οποίες μεγαλώνουν τα παιδιά, επιδρούν στη δομή των χρωμοσωμάτων.
Χρωμοσώματα περιέχουν στα άκρα τους ένα προστατευτικό κάλυμμα. Αυτά τα λεγόμενα τελομερή συρρικνώνονται όσο μεγαλώνουμε. Επιπλέον, ιδιαιτέρως μικρά τελομερή σημαίνουν ότι το σχετικό άτομο έχει εκτεθεί επίμονα σε υψηλό στρες, για παράδειγμα, σε ένα δύσκολο περιβάλλον διαβίωσης.
Οι ερευνητές με επικεφαλής τον Colter Mitchell μελέτησαν τα τελομερή  40 Αφροαμερικανών, εννιάχρονων αγοριών από αμερικανικές μεγαλουπόλεις. Τα τελομερή από τα αγόρια, που ζουν σε φτωχότερες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες, ήταν κατά μέσο όρο εξαιρετικά μικρά. Οι ερευνητές έχουν ήδη αρχίσει να εξετάζει τη σχέση αυτή, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης μελέτης.


[1] Επιγενετική είναι η διαδικασία με την οποία μια αποκτηθείσα  ιδιότητα των γονέων περνά στους απογόνους κληρονομικά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου