Επιστροφή προς τα ... μπρος!

Επιστροφή προς τα ... μπρος!

ΕΝΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ

ΕΝΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ
ΝΑ ΘΕΜΕΛΕΙΏΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΌ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΉΣ ΙΣΌΤΗΤΑΣ

Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση -Αυτονομία- Άμεση Δημοκρατία-Ομοσπονδιακός Κοινοτισμός

Τον Μάιο του 2020, μια ομάδα περισσότερων από 1.100 υποστηρικτών της «Αποανάπτυξης», υπέγραψε ένα μανιφέστο καλώντας τις κυβερνήσεις να αδράξουν την ευκαιρία και να στραφούν προς ένα «ριζικά διαφορετικό είδος κοινωνίας, αντί να προσπαθούν απεγνωσμένα να θέσουν ξανά σε λειτουργία την «καταστροφική ανάπτυξη». Η Συνδημία του κοροναϊού δείχνει ότι θα χρειασθεί να γίνουν μεγάλες αλλαγές, αν δεν θέλουμε να πάμε στην κατάρρευση! Ειδικά για την μετά-COVID Ελλάδα: Για να ξεφύγει η χώρα από τη μέγγενη των χρεών, από την φτωχοποίηση και το πολιτισμικό αδιέξοδο, καθώς και από την κατάθλιψη και την μεμψιμοιρία στην οποία έχει πέσει ο πληθυσμός της-ιδίως μετά το σοκ της πανδημίας και τον εγκλεισμό του στα σπίτια- θα χρειασθεί, μετά το πέρασμα της καταιγίδας, να αναπτερωθεί το ηθικό του μέσα από μια στροφή προς μια ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση . Εφαλτήρας μπορεί να γίνει ο αγροδιατροφικός τομέας και στη συνέχεια ο μεταποιητικός ένδυσης- υπόδησης, ο ενεργειακός και ο ήπιος ποιοτικός τουρισμός να την συμπληρώσουν. Είναι μια εναλλακτική στη σημερινή κυρίαρχη κατεύθυνση, που δεν χρειάζονται κεφάλαια, ξένες επενδύσεις, χωροταξικά σχέδια, υπερτοπικές συγκεντρώσεις, μεγαλεπήβολα και εξουθενωτικά μεγέθη και ρυθμούς. Η κατεύθυνση της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης -Αυτονομίας- Άμεσης Δημοκρατίας-Ομοσπονδιακού Κοινοτισμού θα μπορούσε να είναι η διέξοδος για την χώρα, στην μετά-COVID εποχή!

Πέμπτη 10 Απριλίου 2014

Ραντεβού στις σπηλιές, λοιπόν.


Κρυσταλία Πατούλη
Σιωπηροί ή όχι, συνένοχοι ή όχι και συνυπεύθυνοι ή όχι, γι’ αυτήν την χωρίς τέλος «πολιτιστική» όσο και «δημοκρατική» ζούγκλα, οπισθοχωρούμε όλοι μαζί ολοταχώς εδώ και 4 χρόνια στις …σπηλιές, μάλλον έως την πλήρη εξαφάνιση κάθε δείγματος πολιτισμού και κοινωνίας πολιτών.
Ραντεβού στις σπηλιές, λοιπόν...

Ο Μάρτυρας Ίλι Καρέλι
Εύα Αυγερινού
Θυμάμαι ακόμα πως η λεξη “παραγγελιά” απέκτησε για πἀντα μια άλλη χροιά το 1980, όταν ειδα την ταινία για το Νίκο Κοεμτζή. Αν και εξ αρχής πήγα περισσότερο για να δω την Κατερίνα Γώγου να απαγγέλει και όχι την παραγγελιά του Νίκου. Η ποίησή της ηταν ευαγγέλιο για μένα, και για άλλους εφήβους, εκείνη την εποχή. Η Γώγου απαγγέλει στην ταινία παίζοντας τον εαυτό της στο ρόλο του χορού, σε μια τολμηρή σκηνοθεσία που τοποθετεέ την υπόθεση του Νίκου Κοεμτζή στο πλαίσιο αρχαίας τραγωδίας. Ο Νίκος, το “κτήνος” των ΜΜΕ, ειναι εδώ ο τραγικός ήρωας. Η Κατερίνα ήταν βέβαια ενα αληθινό πρόσωπο στην ταινία, ο αληθινός Νίκος όμως ήταν φυλακή. Έμαθα, πολύ αργότερα, οτι πέθανε στο δρόμο, και αναρωτήθηκα βέβαια που ήταν τότε όλοι εκείνοι που τον έβλεπαν σαν ήρωα, που τον έκαναν τραγούδια και ταινία, που έβγαλαν και λιγα λεφτουδάκια εκμεταλλευόμενοι την μαρτυρία του. ...
περισσότερα


 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου