Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

Κινήματα



Του Γιώργου Σταματόπουλου

Κατάμεστη ήταν η αίθουσα της ΕΣΗΕΑ χθες το βράδυ στην ομιλία του Κάρλος Τάιμπο για την αποανάπτυξη και τις παρεμβάσεις των Γιάννη Μπίλα και Γιώργου Κολέμπα, συγγραφέων του βιβλίου «Ο ανθρωπολογικός τύπος της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης». Η αποανάπτυξη δεν είναι θεωρία, τόνισε ο Ισπανός διανοητής, είναι περισσότερο μια προοπτική, μια κοσμοεικόνα, ένα κοσμοείδωλο. Δεν έχει να κάνει μόνο με μείωση της ανάπτυξης και της κατανάλωσης στις βόρειες χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής. Είναι, κυρίως, η υπεράσπιση αξιών και αρχών που δεν έχουν σχέση μ’ αυτές που υπάρχουν, αλλά που συγκροτούν και διασφαλίζουν την κοινωνική συνοχή εξαλείφοντας τις τεράστιες οικονομικές ανισότητες. Παρ’ όλη την κριτική που δέχονται τα κινήματα αυτά (αντιωφελιμιστικά, αλληλέγγυας οικονομίας, συνεταιριστικά) ως δήθεν ουτοπικά και με ανεφάρμοστη την πολιτική τους, εμπνέουν εντούτοις όλο και περισσότερους. Για πολλούς λόγους: ξεφεύγουν από τη φιλανθρωπία ή τον ιδιοτελή εθελοντισμό προτάσσοντας την αλληλεγγύη, τη δικτύωση, την ισότιμη συνεργασία μεταξύ αυτόνομων συλλογικοτήτων. Σαφώς δεν είναι η απάντηση, διαμορφώνουν, όμως, συνθήκες εντός των οποίων εμφανίζεται νέα νοοτροπία, απαλλαγμένη από ραθυμία και δουλοφροσύνη και, κυρίως, από τον φόβο απέναντι στην εξουσία. Βεβαίως και εφαρμόζεται η οικονομική τους πρόταση σε μικρές ομάδες ή κοινότητες ή τοπικές περιφέρειες. Είναι, όμως, ένα παράδειγμα για πολλά κοινωνικά στρώματα που πετάγονται στην ανεργία και την εξαθλίωση. Αλλάζει η συνείδηση, προβάλλονται οι δυνάμεις του αυτεξούσιου, του αυτοκαθοριζόμενου, του αυτοδιαχειριζόμενου των πολιτών· δεν είναι λίγο. Είναι σαν μια σπουδή (ίσως και μύηση) σε αρχές δημοκρατικότερες και ταυτόχρονα τα μέλη αποκτούν αυτοπεποίθηση αντιλαμβανόμενα ότι ο καπιταλισμός δεν είναι ανίκητος και ας απορροφά και τα πιο ριζοσπαστικά κινήματα, ας αλέθει ακόμη και την επανάσταση στη χοάνη του.

Στις μέρες κρίσης (στις μεγάλες κρίσεις φουντώσανε και γιγάντωσαν όλοι οι φασισμοί) οι προτάσεις των εναλλακτικών κινημάτων πρόσφεραν μια θαυμάσια ευκαιρία να γνωρίσουμε τον άγνωστο, ξεχασμένο, παραμελημένο αμφισβητία μέσα μας και να δούμε μ’ άλλα μάτια, πιο καθαρά, πιο τίμια και ειλικρινή, τον κόσμο γύρω μας. Κυρίως προσφέρουν μια δυνατότητα επιβίωσης, κοντά στην αξιοπρέπεια. Ανακαλύπτουμε τη δύναμη του τοπικού, υποψιαζόμαστε τη μείωση των μεγεθών υπηρεσιών και συγκοινωνιών, βλέπουμε τη λιτότητα και την απλότητα σαν σοβαρά στοιχεία εμπλουτισμού της προσωπικότητάς μας. Και πολλά θετικά ακόμη. Δεν είναι τυχαίο ότι τα κινήματα αυτά δέχονται κριτική από τα κατεστημένα κόμματα και την επίσημη Αριστερά. Γιατί, απλώς, είναι ακηδεμόνευτα, ατίθασα, ελευθεριακά, αναδεικνύουν την ελευθερία του ανθρώπου.

gstamatopoulos@efsyn.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου