Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

Αντιστρέφοντας τα υπάρχοντα επιχειρήματα της ανάπτυξης: οικολογικές - οικονομικές προεκτάσεις της αποανάπτυξης.



Τετάρτη, 11/12/2013, στις 20:00 , στο Καφενείο (Μοναστηρίου 140 και Τηλεφάνους, Ακ.Πλάτωνα) συζήτηση με τον Τζιοβάρα Θεοχάρη (καθηγητή βιωσιμότητας στο Hellenic American College) με θέμα: Αντιστρέφοντας τα υπάρχοντα επιχειρήματα της ανάπτυξης: οικολογικές - οικονομικές προεκτάσεις της αποανάπτυξης.
Σύντομη περιγραφή:
Ζούμε σε μια κοινωνία όπου η ευημερία μετριέται βάσει του ΑΕΠ, επιτυχία θεωρείται ο εύκολος πλουτισμός και η ευτυχία αναζητείται στην κατανάλωση «αγαθών». Η οικονομική ανάπτυξη αποτελεί το κύριο εργαλείο που κινεί το σύστημα στην «πρόοδο» και βρίσκεται συνεχώς στα χείλη πολιτικών, οικονομολόγων και τεχνοκρατών. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα, το κάλεσμα προς αποανάπτυξη ακούγεται τουλάχιστον περίεργο, αν όχι ως φάρσα. Ποιος δεν θέλει να έχουμε ανάπτυξη, εξέλιξη και πρόοδο; Ποιος δεν παρασύρεται από το γλυκό άκουσμα αυτών των λέξεων, που αυτόματα παρουσιάζουν κάθε εναλλακτική ως παράλογη.
Η αποανάπτυξη δεν αποζητά το τέλος της προόδου, της εξέλιξης, της ευημερίας. Τουναντίον, προτάσσει πως αυτές οι λέξεις έχουν γίνει αντικείμενο οικειοποίησης από ένα σύστημα που μόνο σε ευημερία δεν οδηγεί, ένα σύστημα που έχει διαστρεβλώσει την αντίληψή μας για την πραγματικότητα μέσα από το πρίσμα της αγοράς. Η αποανάπτυξη προσπαθεί να αφαιρέσει αυτή τη διαστρέβλωση αναγνωρίζοντας κάποιες αλήθειες που επιμελώς αγνοούνται από το οικονομικό κατεστημένο. Πρώτον, αναγνωρίζει τους βιοφυσικούς περιορισμούς του πλανήτη και πως σε ένα πεπερασμένο περιβάλλον όπως αυτό της Γης, δεν μπορεί να υπάρχει οικονομική ανάπτυξη επ’ άπειρον. Δεύτερον, πως η οικονομία αντλεί πόρους, ενέργεια και υλικά από τη βιόσφαιρα και αποτελεί υποσύνολό της (οι συμβατικοί οικονομολόγοι λένε το αντίθετο). Τρίτον, πως η οικολογική κρίση η ίδια είναι που δημιουργεί την οικονομική κρίση και, άραα, η αυξανόμενη οικονομική ανάπτυξη, η οποία υποσκάπτει συνεχώς το σύστημα διατήρησης ζωής του πλανήτη, αναπόφευκτα οδηγεί σε περαιτέρω οικονομικές κρίσεις. Τέταρτον, πως η αληθινή ευτυχία δεν βρίσκεται στη συσσώρευση υλικών «αγαθών», παρ’ όλες τις προσπάθειες των διαφημιστών να μας πείσουν για το αντίθετο.
Η ομιλία αυτή θα παρουσιάσει τις αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στο περιβάλλον και στην οικονομία, μέσα από το πρίσμα των οικολογικών οικονομικών. Θα αναλύσει τα όρια των δυνατοτήτων του πλανήτη και τους συγκεκριμένους τρόπους μέσω των οποίων αυτά τα όρια καθιστούν αδύνατη την αέναη ανάπτυξη. Θα παρουσιάσει την ανάγκη για αποανάπτυξη, καθώς επίσης και την κατεύθυνση που αυτή καλείται να λάβει, μέσα από την παρουσίαση της τρομακτικής ανισοκατανομής του παγκοσμίου πλούτου σήμερα και της πληθώρας των κοινωνικών προβλημάτων που δημιουργεί. Τέλος, θα προσπαθήσει να διεισδύσει στα αίτια του εθισμού μας στην ανάπτυξη και στην κατανάλωση κατά τη σημερινή εποχή. Η αποανάπτυξη δεν παρουσιάζεται απλώς ως κάτι δίκαιο, επιθυμητό και καλό για τον κόσμο και το περιβάλλον, αλλά ως κάτι αναγκαίο για την κοινωνία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου