Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

Το προκλητικό πρόταγμα της αποανάπτυξης παρουσιάστηκε στην ΕΣΗΕΑ




 
Tου Κώστα Ζαφειρόπουλου

Σε μια κοινωνία που αναζητά την «ανάπτυξη» -ως οικονομική μεγέθυνση- με μεταφυσική προσήλωση, μια εκδήλωση για το προκλητικό πρόταγμα της αποανάπτυξης διοργάνωσαν χθες το απόγευμα στην ΕΣΗΕΑ η «Εφημερίδα των Συντακτών», οι «Εκδόσεις των Συναδέλφων» και το «Συν Αλλοις».

Κεντρικός ομιλητής ο Κάρλος Τάιμπο, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης, ο οποίος, σε μια εισήγηση ενταγμένη στην παράδοση του ριζοσπαστικού ρομαντισμού, αναφέρθηκε στην αποανάπτυξη όχι ως το αντίπαλο δέος της ανάπτυξης, αλλά ως αλλαγή προτύπου, σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο, μακριά από τη λογική του καταναλωτισμού. «Η αποανάπτυξη δεν είναι μια ιδεολογία αντίστοιχη του κομμουνισμού, του φιλελευθερισμού, του εθνικισμού, του αναρχισμού. Είναι κάτι που έρχεται να προστεθεί στις κοσμοθεωρίες, στα κοσμοείδωλα.

Οποιαδήποτε αμφισβήτηση του καπιταλισμού στις αρχές του 21ου αιώνα θα πρέπει να είναι μια αμφισβήτηση αντιπατριαρχική, αποαναπτυξιακή, αντιεθνικιστική και διεθνιστική.

Είμαι ένας ελευθεριακός αποαναπτυξιακός που πιστεύω στην ταξική πάλη», συστήθηκε ο Τάιμπο στο κοινό, προσθέτοντας: «Αυτό που θα πρέπει να συζητήσουμε εδώ και τώρα είναι οι υποτιθέμενες αρετές της οικονομικής ανάπτυξης. Για παράδειγμα η Κίνα, που τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί εντυπωσιακά, βρίσκεται σε πολύ χαμηλότερο σημείο από πλευράς κοινωνικής συνοχής σε σχέση με 20 χρόνια πριν. Τις τελευταίες 3 δεκαετίες οι ανεπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες έχουν καταστρέψει πολλές θέσεις εργασίας. Η οικονομική ανάπτυξη συνεπάγεται μη αντιστρεπτές βλάβες για το περιβάλλον με ανυπολόγιστες συνέπειες για τις γενιές που έρχονται. Είμαστε σκλάβοι της αντίληψης πως γινόμαστε ευτυχέστεροι όσο περισσότερο δουλεύουμε, όσα περισσότερα χρήματα βγάζουμε, όσο περισσότερο παράγουμε και καταναλώνουμε».

Τη ζωτική σημασία της λέξης ολοκληρωμένος δίπλα στη λέξη συνεταιρισμός τόνισε με έμφαση ο Κάρλος Τάιμπο, διότι, όπως είπε, «υπάρχουν παγκοσμίως πάμπολλα παραδείγματα τύποις συνεταιρισμών που δεν έχουν τίποτα εναλλακτικό να προσφέρουν. Ο στόχος είναι οι περισσότερες διαστάσεις της οικονομικής και κοινωνικής ζωής να καλύπτονται από τον ίδιο τον συνεταιρισμό, όπως συμβαίνει στον καταλονικό ολοκληρωμένο συνεταιρισμό», εξήγησε. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασαν και οι παρεμβάσεις των Γιώργου Κολέμπα και Γιάννη Μπίλλα, συγγραφέων του βιβλίου «Ο ανθρωπολογικός τύπος της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης», που κυκλοφορεί από τις «Εκδόσεις των Συναδέλφων».

k.zafeiropoulos@efsyn.gr


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου