Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2013

Οι «τρομοκράτες» της Χαλκιδικής…



Με διαδικασίες «εγκληματικής οργάνωσης» καλούν κατοίκους της Ιερισσού σε προκαταρκτική εξέταση. «Ο υπουργός επιχειρεί να ταυτίσει τους ναζί δολοφόνους του Φύσσα με τους αντιστεκόμενους κατοίκους της Χαλκιδικής», δηλώνει στην «Εφ.Συν.» συνήγορος υπεράσπισης και συμπληρώνει: «Δεν είναι καθόλου τυχαία η χρονική στιγμή που εκδηλώνονται όλα αυτά».
Της Ντίνας Δασκαλοπούλου από την “Εφημερίδα των Συντακτών”

[1]«Στο όνομα του Νόμου, εμείς ο… του Τμήματος Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος της Διεύθυνσης Ασφαλείας Θεσσαλονίκης, ως ανακριτικός υπάλληλος, και ο… της ίδιας υπηρεσίας, ως δεύτερος ανακριτικός υπάλληλος, καλούμε τον…, ημέρα Παρασκευή και ώρα 09:30, όπως εμφανισθεί ενώπιόν μας, στο ενταύθα αστυνομικό κατάστημα προκειμένου να εξετασθεί και να παρέχει εξηγήσεις σε προκαταρκτική εξέταση που διενεργείται δυνάμει… παραγγελίας της κας Εισαγγελέως Πρωτοδικών Χαλκιδικής σχετικά με τις αξιόποινες πράξεις της εγκληματικής οργάνωσης».
Δεν είναι κλήση για παροχή εξηγήσεων σε κάποιον χρυσαυγίτη, αλλά σε έναν Χαλκιδικιώτη. Την ώρα που οι απηνείς διώκτες του εγκλήματος εξαπολύουν –υποτίθεται– ανθρωποκυνηγητό κατά των ναζί, είναι οι Ιερισσίωτες πάλι που βρίσκονται αντιμέτωποι με τον Νόμο ως δυνάμει τρομοκράτες. Είκοσι τρεις κάτοικοι του χωριού και τέσσερις Θεσσαλονικείς έλαβαν χτες κλήσεις για να εμφανιστούν την Παρασκευή ενώπιον της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, ως μέλη εγκληματικής οργάνωσης.
Οι 22 ελέγχονται για: κατασκευή, προμήθεια και κατοχή όπλων και εκρηκτικών υλών, βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη, απόπειρα επικίνδυνης σωματικής βλάβης κατά συρροήν, διακεκριμένη φθορά ξένης ιδιοκτησίας, διατάραξη κοινής ειρήνης (με την επιβαρυντική περίσταση του κουκουλονόμου). Τα περιστατικά για τα οποία καλούνται να εξηγήσουν την πιθανή συμμετοχή τους έλαβαν χώρα από τις αρχές Μαΐου έως και τα τέλη Αυγούστου στην περιοχή «Λάκκος Καρατζά» του όρους Κάκαβος στη Μεγάλη Παναγία, καθώς και στην ευρύτερη περιοχή της Ιερισσού Χαλκιδικής. Η «εγκληματική οργάνωση» βαρύνεται κατά την αστυνομία με τον τραυματισμό 4 αστυνομικών και επιθέσεις εναντίον εργαζομένων της Ελληνικός Χρυσός και κατοίκων που «δεν αντιτίθενται στην επένδυση».
Πληθωρισμός οργανώσεων
Είναι η… τέταρτη κατά σειρά «τρομοκρατική οργάνωση» που εμφανίζεται στη Χαλκιδική, σύμφωνα με τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι: η πρώτη εμφανίζεται τον Σεπτέμβριο του 2012 (7 άτομα), η δεύτερη μόλις έναν μήνα αργότερα (2 άτομα έχουν κληθεί μέχρις ώρας), η τρίτη μετά το χτύπημα στις Σκουριές (Φεβρουάριος του 2013, 20 κατηγορούμενοι, εκ των οποίων οι 4 προφυλακισμένοι) και η τέταρτη μόλις χτες!
«Δεν είναι καθόλου τυχαίο το τάιμινγκ: ο υπουργός επιχειρεί να ταυτίσει τους ναζί δολοφόνους του Φύσσα με τους αντιστεκόμενους κατοίκους της Χαλκιδικής», δηλώνει στην «Εφ.Συν.» από την ομάδα των συνηγόρων ο Γιώργος Κυρίτσης. «Σε μια προσπάθεια να επιβεβαιώσει τη θεωρία των δύο άκρων, σπιλώνει το λαό που αντιστέκεται και ποινικοποιεί τον αγώνα της κοινωνίας. Σε κάθε δικογραφία προστίθεται και η κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης, ώστε η βιομηχανία των διώξεων να λειτουργήσει ακόμα πιο αποτελεσματικά». Είναι χαρακτηριστικό ότι από την αρχή των κινητοποιήσεων των κατοίκων, 25 άτομα αντιμετωπίζουν κατηγορίες για κακουργήματα, 25 για πλημμελήματα και 56 για βαριά κακουργήματα και σύσταση εγκληματικής οργάνωσης.
Εγκριτοι νομικοί κύκλοι της Αθήνας χτες σχολίαζαν τόσο το τάιμινγκ της κλήσης όσο και τη σπουδή της αστυνομίας να ανταποκριθεί σε χρόνο dt στην παραγγελία της εισαγγελέως.

Αναπόφευκτες συγκρίσεις
Οι συγκρίσεις για τα αντανακλαστικά του κρατικού μηχανισμού στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής ήταν αναπόφευκτες. Εμπειροι δημοσιογράφοι του δικαστικού ρεπορτάζ, εξάλλου, σχολίαζαν χτες πως «προξενεί εντύπωση ότι για τόσο σοβαρές πράξεις η έρευνα έχει ανατεθεί στην ΕΛ.ΑΣ. και όχι σε εισαγγελέα» καθώς «οι καταγγέλλοντες τα περιστατικά είναι αστυνομικοί και συνάδελφοί τους θα κληθούν να ερευνήσουν».
«Κατασκευασμένες κατηγορίες» καταγγέλλει ο ΣΥΡΙΖΑ διά της τοπικής βουλευτίνας του. Μιλώντας στην «Εφ.Συν.», η Κατερίνα Ιγγλέζη κάνει λόγο για χειραγώγηση της ΕΛ.ΑΣ.: «Η Ελληνική Αστυνομία, καθοδηγούμενη από τη θεωρία των συμβούλων και συνεργατών του πρωθυπουργού για την ύπαρξη “δύο άκρων”, στοχεύει για άλλη μια φορά το κίνημα των κατοίκων και δεν διστάζει, με κατασκευασμένες κατηγορίες, να χαρακτηρίζει μία ολόκληρη κοινωνία ως “εγκληματική οργάνωση”. Οι ίδιοι που όλα αυτά τα χρόνια αγνοούσαν, αν δεν συγκάλυπταν, την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής, προσπαθούν σήμερα, στοχευμένα να “συμψηφίσουν” ένα παλλαϊκό κίνημα με ένα ναζιστικό μόρφωμα».
«Τα δύο άκρα δεν είναι οι νεοναζί και οι Σκουριές. Τα δύο άκρα είναι το κράτος και το παρακράτος. Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: του μηχανισμού καταστολής κάθε άποψης και κινήματος που αντιστέκεται στα σχέδιά τους», δηλώνουν από την πλευρά τους οι Επιτροπές Αγώνα Χαλκιδικής και Στρυμονικού. «Δεν είμαστε φορείς βίας. Είμαστε δέκτες, μιας κρατικής βίας, τρομοκρατίας και προπαγάνδας, που παραπέμπει σε ολοκληρωτικά καθεστώτα. Είμαστε δέκτες της βίας μιας εξουσίας, που δεν διστάζει να παραβεί νόμους και κανόνες που η ίδια θέσπισε, που δεν διστάζει να καθοδηγεί με εντολές και εκβιασμούς τη Δικαιοσύνη. Μιας εξουσίας που εξισώνει τη ρατσιστική βία με ένα κοινωνικό κίνημα που αγωνίζεται για το περιβάλλον, την ποιότητα ζωής, τη δικαιοσύνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και ένα καλύτερο μέλλον».
«Καθίσταται ασφαλέστερη η καταδίκη των παραβατών»
Κι ενώ η Δικαιοσύνη διερευνά αν και κατά πόσον… η ναζιστική οργάνωση συνιστά και εγκληματική οργάνωση, το κίνημα της Χαλκιδικής αντιμετωπίζεται συστηματικά ως τέτοια. Τι σημαίνει όμως αυτή η κατηγορία; Σύμφωνα με το άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα, για να υπάρξει εγκληματική οργάνωση, πρέπει να συντρέχουν τρεις προϋποθέσεις: α) Να συμπράττουν τουλάχιστον τρία άτομα που διαπράττουν συγκεκριμένα αδικήματα, β) η δράση τους να έχει διάρκεια και γ) να υπάρχει δομή (αρχηγός, υπαρχηγός κ.λπ.).
Για ποιο λόγο ασκούνται ποινικές διώξεις, περιλαμβάνοντας αυτή την κατηγορία; Σύμφωνα με ανάλυση του περιοδικού «Νομικά Επίλεκτα» (www.nomika-epilekta.gr), έτσι καθίσταται ασφαλέστερη η καταδίκη των παραβατών: «Με μόνο αυτόν τον χαρακτηρισμό έχουν εξασφαλισμένη μια πρώτη ποινή που κυμαίνεται από πέντε έως δέκα χρόνια. Αν συλληφθούν τρεις νεαροί με την κατηγορία ότι διέρρηξαν κάποιο κατάστημα, η δράση τους στο πλαίσιο “εγκληματικής οργάνωσης” και η καταδίκη τους (τόσο για τη συμμετοχή τους σε αυτήν την ουσιαστικά ανύπαρκτη οργάνωση όσο και για τη διάρρηξη) είναι απόλυτα εξασφαλισμένη με την επιβολή συντριπτικών ποινών, ανώτερων των πέντε χρόνων σε κάθε έναν και, στις καλύτερες περιπτώσεις, επτά έως δώδεκα χρόνων».
Αν κάποιος κατηγορηθεί ως μέλος εγκληματικής οργάνωσης, μπορεί να συλληφθεί οποτεδήποτε, επειδή θεωρείται το έγκλημά του διαρκές και, συνεπώς, πάντοτε αυτόφωρο. Η αστυνομία, κατ’ εξαίρεση, μπορεί να παρακολουθήσει τις τηλεφωνικές συνομιλίες του και να βιντεοσκοπήσει τις κινήσεις του. Οι Αρχές μπορούν να δεσμεύσουν, χωρίς κανέναν περιορισμό, τα περιουσιακά στοιχεία των κατηγορουμένων, να παραβιάσουν το τραπεζικό απόρρητο και να παγώσουν τραπεζικούς λογαριασμούς, καθώς και να κατάσχουν την περιουσία του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου