Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Το "δόγμα Calvo": Η Μονομερής διαγραφή του εξωτερικού χρέους στο Ελληνικό και Διεθνές Δίκαιο

Bild
Μαζί με τον Γιάννη Μπίλλα έχουμε γράψει ένα κείμενο για την αναγκαία "Παγκόσμια σεισάχθεια με αποανάπτυξη"(είναι αναρτημένο και στο http://www.topikopoiisi.com/2/post/2013/09/36.html)
Αλλά το ζήτημα της διαγραφής του χρέους είναι και αντικείμενο του διεθνούς δικαίου και έχει ιστορικές καταβολές. Συνδέεται με την αυτοπροστασία της Εθνικής Κυριαρχίας, από τότε που δημιουργήθηκαν τα εθνικά αστικά κράτη στα πλαίσια και κόντα στη κυρίαρχη αποικιοκρατία. Το ίδιο ζήτημα μπαίνει πια στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού και της ηγεμονίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των περίφημων "αγορών" και της συνακόλουθης αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας από τη μεριά τους. Το "κυρίαρχο" εθνικό αστικό κράτος δεν υπάρχει πια με μια έννοια, γιατί οι ντόπιες αστικές τάξεις έχουν ταυτίσει τα συμφέροντά τους -σε μεγάλο βαθμό, γιατί αυτό δεν συμβαίνει παντού το ίδιο-με τα συμφέροντα της "παγκόσμιας κυρίαρχης χρηματοπιστωτικής ελίτ". Οι δε κυβερνήσεις που αναδεικνύονται στα πλαίσια των εθνικών κρατών δε μπορούν πια στην ουσία να εφαρμόζουν "εθνικές πολιτικές", αφού δε μπορούν να ελέγχουν τις παγκοσμιοποιημένες κυρίαρχες οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικές δομές από τις οποίες εξαρτώνται και μέσω των χρεών. Όταν και όπου πάει να συμβεί κάτι τέτοιο, υπάρχει και επέμβαση της παγκόσμιας ελίτ με τον στρατιωτικό βραχίονά της.

Έτσι η μόνη λύση που μένει, κατά τη γνώμη μου είναι η μεγάλη πλειοψηφία των "απο κάτω", που υπάρχει παντού και σε παγκόσμιο επίπεδο, να αποφασίσει να πει -και τοπικά και παγκόσμια- αντίο στον καπιταλισμό και να αποεξαρτηθεί από τις "δόσεις χρήματος" που τους "πουλά" το παγκόσμιο τραπεζικό και χρηματιστηριακό σύστημα και από την υπερκατανάλωση που τις συνοδεύει.  Ταυτόχρονα να στραφούν προς επανατοπικοποιημένες, αταξικές, αμεσοδημοκρατικές και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος κοινωνίες, για να δημιουργήσουν τη νέα οικουμενικότητα και την παγκόσμια κοινότητα των κοινοτήτων στηριγμένη στον πολιτισμό της αποανάπτυξης.
Όμως η μονομερής διαγραφή του εξωτερικού χρέους είναι μια δυνατότητα για κάποιες κυβερνήσεις που δε θα θελήσουν να είναι τα "τσιράκια" των τοπικών ελίτ, αλλά -αφού θα έχουν εκλεγεί από τους τοπικούς "από κάτω"- θα τους εκφράσουν πραγματικά και θα απαιτήσουν -στηριγμένες στο διεθνές και εθνικό τους δίκαιο-τη διαγραφή των εξωτερικών χρεών. Αυτό είναι και το απαραίτητο πρώτο βήμα για την στροφή, όπως είπαμε, προς τη νέα οικουμενικότητα(  http://www.topikopoiisi.com/1/post/2013/09/0016.html).
Για αυτό είναι σημαντικό να διαβάσουμε το παρακάτω κείμενο για το δόγμα του Calvo:
...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου