Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

Κίτρινο σε φόντο μαύρο



Κάπως άβολα φαίνεται να αισθάνεται ανάμεσα σε δυο εκπροσώπους του Θεού. Από τη μια ξυπνάει το αρχαιολατρικό μεγαλείο (και ολίγον αντιχριστιανικό-αν και η χούντα ως ιδεολογικοπολιτική αναφορά όλους τους ενώνει) από την άλλη η (γνωστή τηλεοπτικά) μανία του να πουλάει, να εισπράττει δηλαδή-όχι να δίνει. Και καλώς ή κακώς βρίσκεται σε μια δίνη επικαιρότητας όπου σε όλους δηλώνει ότι θα επιληφθεί «προσωπικά» επί του θέματός τους.
Στην προκειμένη περίπτωση επισκέφτηκαν τον υπουργό για να βοηθήσει την επιχείρηση-Νοσοκομείο Αίγινας και συγκεκριμένα στο ζήτημα των οφειλών από τα ασφαλιστικά ταμεία. Ο υπουργός δεσμεύτηκε ότι «θα ασχοληθεί προσωπικά». Βγήκαν οι απαραίτητες φωτογραφίες ως τεκμήριο της συνάντησης και ενημερώθηκε ο υπουργός για τις προσπάθειες που καταβάλουν οι υπεύθυνοι του Νοσοκομείου -σε μια εποχή που απειλείται το Κέντρο Υγείας Αίγινας, η μοναδική δημόσια δομή παροχής πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας- για «ακόμη περισσότερες ιατρικές υπηρεσίες σε πρωτοβάθμιο επίπεδο στους κατοίκους και τους επισκέπτες του νησιού». Τι μπορεί να σημαίνει αυτή η ενημέρωση; Δεν γνωρίζουν ή προσπερνούν το τι είναι «πρωτοβάθμιο επίπεδο»; Δεν έχει σημασία.«Τακτοποιήστε εμάς και κλείστε το Κέντρο Υγείας το οποίο επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό. Εμείς απλά ζητάμε τα χρήματά μας από τα ταμεία». Ποια χρήματα; Ποια ταμεία; Αυτά που εισήχθησαν στο χρηματιστήριο και χάθηκαν; Από τα ταμεία που κόβουν τις παροχές εν όψει μνημονίου;
Η πιθανή άγνοια της κατάστασης (δεν φημίζεται η εκκλησία για τις πολιτικές της αναλύσεις) αλλά και η διαχρονική σχέση εξάρτησης του ντόπιου με το Νοσοκομείο, το οποίο έχει εδώ και πολλά χρόνια θρησκευτική και όχι τόσο ιατρική σημασία και απέχει από το όραμα του ιδρυτή Παντελεήμονα Φωστίνη, είναι αυτά που δίνουν τη σιγουριά μιας νέας επέκτασης αρμοδιοτήτων. Διότι Εκκλησία του Θεού είναι, αλλά κι αυτό το ρημάδι όχι μόνο δεν είναι ανταποδοτικό αλλά και ζημιογόνο. Εκκλησία είναι, περιουσία έχει, αλλά το κέρδος-κέρδος.
ΑΥΓ24
Το Κέντρο Υγείας Αίγινας φαίνεται ότι αποτελεί έναν προορισμό για «κάποιους» που κάνουν τις διακοπές τους στην Αίγινα. Με ελλείψεις σε ιατρικό, νοσηλευτικό και βοηθητικό προσωπικό (οδηγούς-τραυματιοφορείς) έχει μετατραπεί σε ένα πεδίο διερχόμενων λύσεων που απομακρύνουν τη λύση και πλησιάζουν στην εισαγωγή των ιδιωτών ή στη βαθμιαία υποβάθμισή του σε άλλου τύπου δομή επιτείνοντας το ενδεχόμενο της κατάργησής του μελλοντικά. Το Κέντρο Υγείας Αίγινας εντάσσεται στην εποχή του και οι ιδιαιτερότητες που συσχετίζονται με το τοπικό ζήτημα δεν έχουν παρά να διανθίζουν τη μνημονιακή πολιτική. Το «νοικοκύρεμα» του 25ευρω για το οποίο διατείνεται ο ακροδεξιός Γεωργιάδης, η κατάργηση νοσοκομείων με την παράλληλη υπαγωγή τους στα Πανεπιστημιακά ή σε άλλες νοσοκομειακές δομές, η ανάμιξή τους με τις μετατάξεις για το προσωπικό, δείχνουν σαφώς το δρόμο για την κάλυψη των αναγκών από ιδιώτες, για τις συμπράξεις των δομών υγείας και περίθαλψης με τους ιδιώτες και τελικά την πιθανή αγορά τους από αυτούς. Φτωχοκτονία ονομάζεται το σχέδιο αυτό. Στην περίπτωση της Αίγινας, το ζήτημα του ΚΥ απλά χρωματίζεται από τη συνδρομή των χρήσιμων ανθρώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης και του δικού της ηλεκτρονικού ΦΕΚ που στην περίπτωση άγονται και φέρονται όπως άλλωστε έχουν μάθει να κάνουν ακόμα και για το τίποτα που αφορά τις διακοπές «κάποιων».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου