Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Παρασκευή, 16 Αυγούστου 2013

Είσαι ο τζαμπατζής!



Τίποτε άλλο. Για τον ελεγκτή είσαι ο τζαμπατζής. Δεν έχεις εισιτήριο; Είσαι και ο κλέφτης. Κλέβεις το δημόσιο. Αυτό σου είπε ο ελεγκτής. Αυτό κι ο οδηγός. Αυτό και η δημοφιλής συγγραφεύς(πριν ακόμα καλά καλά σε κηδέψουν...). Γιατί είσαι ο τζαμπατζής κλέφτης.
 Της Κρυσταλίας Πατούλη
19 χρονών παιδί. Το μόνο που είσαι. Μπορώ να σε ξεφτιλίσω. Να σου αφαιρέσω το δικαίωμα της ανθρώπινης υπόστασης. Να σε διαπομπεύσω. Να σε στείλω στο απόσπασμα… Μπορώ τα πάντα. Δεν υπάρχεις. Είδες; Το κατάλαβες και μόνος σου...
Ανάλγητη η κοινωνία. Ανάλγητο και το κράτος. Ανάλγητοι και οι "πνευματικοί" του άνθρωποι.
Μια χώρα που ζητά από έναν έφηβο, χωρίς να ερευνήσει τις συνθήκες της ζωής του, να περάσει σε ένα σύστημα ελεγκτικό ανάλγητο, στο πρώτο σκαλί πριν την ενηλικίωση, με τον ίδιο ανάλγητο τρόπο ελέγχει τους 19χρονους επιβάτες για... ούτε καν 1μιση ευρώ εισιτήριο.
Πολλά παιδιά σαδιστικά λοβοτομούνται, σκύβουν το κεφάλι σε αυτό το απάνθρωπο σύστημα, υποτάσσονται και στη συνέχεια το καταπίνουν. Κάποιοι από αυτούς γίνονται έως και καθηγητές Πανεπιστημίου. Ταυτίζονται με τον επιτιθέμενο. Ταυτίζονται με το τέρας, για να επιβιώσουν. Και βάζουν ενίοτε φρουφρού και αρώματα για να καλύψουν τη μπόχα του.
Κάποια παιδιά αρνούνται. Κάποια παιδιά δεν σκύβουν το κεφάλι. Κάποια παιδιά απλώς κάθονται και στύβουν το κεφάλι τους, και επιβιώνουν με άλλον τρόπο.
Γιατί προτιμούν να σιχαίνονται το τέρας. Προτιμούν να νιώθουν κάθε μέρα τη σιχασιά για την μορφή και μόνο του τέρατος, παρά τη φρικτή γεύση του στο στόμα τους.
Λένε, είμαι άνεργος. Οι γονείς μου είμαι άνεργοι. Αλήθεια λέω. Κι αυτός είμαι…
Παιδί μου, μην περιμένεις να σε καταλάβει κανείς. Μιλάς σε άλλη γλώσσα.
Γέλασε ειρωνικά, λυπήσου τους. "Έβγα... στο σκοτάδι και περπάτα" μ' άδειες τσέπες. Τρίψου τες στη μούρη τους και επιβίωσε. Ψυχικά και σωματικά. Νιώσε και ζήσε. Πάλεψε και σκάψε. Τον τάφο τους.
Μόνο έτσι δεν θα μπορεί κανείς απ’ όλους αυτούς, να σου βάλει μια ταμπέλα - ακόμα και μετά θάνατον! (ταμπέλα "λάθος" εκ των υστέρων... καμία τσίπα) και να σε χώσει στο λαγούμι της εκπορνευμένης κανιβαλιστικής ζωής του.
Είσαι τζαμπατζής για το τέρας; Είσαι ελεύθερος για τους ανθρώπους. Διάλεξε τι θες να είσαι για σένα. Και προχώρα (με το φανάρι του Διογένη)...
Υγ.: Τιμή σε όσους δεν εγκλωβίστηκαν, και πέταξαν μακρυά, έξω από το τρόλεϊ του σύστήματος, "πήραν το μεγάλο δρόμο" για να γλυτώσουν από την ανθρωποφάγα οσμή του. Κι ας θυσίασαν κάποιοι από αυτούς τη ζωή τους… Έσωσαν την ύπαρξή τους.
Υγ2. Ντροπή σε όσους υπήρξαν μάρτυρες και δεν πήγαν με το μέρος τους, ούτε και όρμησαν στο τέρας για να το εμποδίσουν...  Και ούτε καν συναισθάνθηκαν... (Ανίατη η τερατοποίηση. Μη αναστρέψιμη. Και δεν την συνειδητοποιούν ΠΟΤΕ μόνοι τους!)
Υγ3. Το παιδί ήθελε να ΖΗΣΕΙ, γι αυτό πήδηξε έξω. Ήθελε να απεγκλωβιστεί από τη βία και την κακοποίηση. Δεν ήθελε να αυτοκτονήσει. Επιτέλους ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ σεβαστείτε τον θάνατο αν δεν μπορείτε να σεβαστείτε τη ζωή.

Τζαμπατζής συγγραφέας

Ένα παιδί σκοτώθηκε πηδώντας από το τρόλει επειδή το έπιασε ο ελεγκτής χωρίς εισιτήριο και μια καταξιωμένη της κοινωνίας των ισοπεδωμένων νεοελλήνων συγγραφεύς και ακαδημαϊκός, αποκάλεσε τζαμπατζή τον νεκρό και βρήκε ευκαιρία να εκφράσει τα αλαζονικά της διαπιστευτήρια στην ωμότητα του συστήματος, ίσως για να κερδίσει κάποιο λογοτεχνικό βραβείο ή κάποια “θέση περιωπής”, ίσως όμως, το πιθανότερο, για να ανταποδώσει τα όσα τόσα χρόνια απόλαυσε ως συστημική βαθιά.
 
Η εν λόγω κυρία και οι γνωστοί σε όλους μας όμοιοί της και κολλητοί της “συγγραφείς”, καθώς και ένας μεγαλύτερος σε αριθμό μελών παρόμοιος εσμός, αυτός των σιωπηρών “συγγραφέων”,  είναι η τρανή απόδειξη του ξεπεσμού της νεοελληνικής κοινωνίας στην αναξιοπρέπεια, της κρίσης πολιτισμού, ιδεολογιών, ανθρωπισμού, που βιώνουμε εδώ και δεκαετίες. Είναι η απόδειξη της ξεφτίλας μας ως νεοέλληνες ισοπεδωμένοι και μεταλλαγμένοι σε καταναλωτές.
 
Αυτοί όλοι είναι ο βασικός λόγος που ποτέ μου δεν αποδέχτηκα τον τίτλο “συγγραφέας”.
 
Όπως το νεκρό παιδί το αποκαλούν τζαμπατζή, εμένα με αποκαλούν “βουκόλο”, εκεί που συναγελάζονται στα αποστειρωμένα σαλόνια της διανόησής τους.
 
Δεν έχουν ιδέα όμως οι θλιβεροί από ηρωικές εξόδους ούτε από ζωές που μαραίνονται ήρεμα και γίνονται ένα με τη φύση. Διότι είναι όμηροι του υπερφίαλου τομαριού και της αλαζονείας τους, καταδικασμένοι να πεθάνουν έντρομοι. Άξιοι της “ζωής” τους

Tο σχόλιο της συγγραφέως Λένας Διβάνη, αναφορικά με το ίδιο περιστατικό. Η κα Διβάνη έγραψε στο twitter ότι: «Συμπέρασμα: Οι ελεγκτές δεν πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους, γιατί κάποιος τζαμπατζής μπορεί να πηδήξει από το όχημα. Λογικό».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου