Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

Μετανάστης θάνατος



 «Το πρόβλημα της Λαμπεντούζας και του Φαρμακονησιού με τους μετανάστες», μονολογούσε άνθρωπός της, όχι από κυνισμό παρά από βαριά οργή που δεν ξέρει τι να την κάνει, «θα λυθεί σε διακόσια χρόνια. Δεν το λένε οι πολιτικοί. Οι ωκεανολόγοι το λένε και οι κλιματολόγοι. Μέχρι τότε τα νερά της θάλασσας θα έχουν ανέβει τρία μέτρα. Κι έτσι, Λαμπεντούζα γιοκ. Φαρμακονήσι γιοκ. Ισως και Σάμος και Χίος και ποιος ξέρει πόσα άλλα νησιά. Και θα πάψουν, επιτέλους, να μας ενοχλούν με τον μετανάστη θάνατό τους Σομαλοί, Σύροι, Ιρακινοί, Σουδανοί. Και η Μεσόγειος θ’ ανήκει τελεσίδικα στους νεκρούς της. Τους νεκρούς της ειρήνης. Περισσότερους από τους νεκρούς των πολέμων της».

Ναι, τυχαίνει να μην μπορούν όλοι να κρατήσουν την πολιτισμένη ψυχραιμία τους και τη λογιστική διαύγειά τους. Τυχαίνει να μην μπορούν να αφομοιώσουν πενήντα ή εξήντα θανάτους τη βδομάδα. Και αδυνατούν να συγχωρήσουν τη στερεοτυπική αναφορά των αστυνομικών δελτίων (όπως σχεδόν αυτούσια τα υιοθετεί μεγάλο τμήμα της δημοσιογραφίας): «Αλλοι είκοσι παράνομοι μετανάστες πνίγηκαν, όταν το σκάφος που τους μετέφερε...», «Αλλοι πενήντα παράτυποι μετανάστες αγνούνται...». Πού πέφτει ο τόνος; Στο «παράτυποι». Στο «παράνομοι». Στο «λαθρομετανάστες». Πρόκειται για μια τεχνική προληπτικής απαξίωσης των πνιγμών ή έστω σχετικοποίησης της σημασίας τους. Που και μηχανιστικά αν αναπαράγεται, διατηρεί τη δολιότητά της. Αφού σιγά σιγά οι λέξεις-στίγματα (παράνομος, παράτυπος, λαθραίος) εντυπώνονται τόσο βαθιά ώστε να ρυμουλκούν το νόημα του θανάτου στον χώρο του συνήθους και του αναμενόμενου.

Σχεδόν ακούς κάτω από τις λέξεις το θηριώδες «τα ’θελαν και τα ’παθαν, γυρεύοντας πήγαιναν». Θηριώδες; Οχι. Ακόμα κι αυτό ειπώθηκε προ καιρού στην ελληνική τηλεόραση, από βαρύ σχολιαστή που «δεν καταλάβαινε τι γύρευαν χειμωνιάτικα στη θάλασσα γυναίκες και παιδιά». Γυναίκες και παιδιά της Συρίας που πνίγηκαν στο Φαρμακονήσι. Και μάλλον δεν θα ’χαν τίποτα «να γυρέψουν χειμωνιάτικα στις θάλασσές μας», αν η πατρίδα τους δεν είχε καταντήσει κολαστήριο από έναν πολύχρονο εμφύλιο που από καιρό είναι ένας κρυμμένος διεθνής, με κάθε καρυδιάς «εθελοντές» και στα δύο στρατόπεδα· που δεν είναι μόνο δύο, γιατί υπάρχουν και μικροί εμφύλιοι μέσα στον μεγάλο εμφύλιο. Και στην πιο δαπανηρή και -κυρίως- επικίνδυνη μορφή της, λοιπόν, η εξαναγκαστική μετανάστευση δεν είναι παράλογη. Κάθε άλλο.

Παράτυπος θάνατος, λαθραίος ή παράνομος, δεν υπάρχει, ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να τον αντιμετωπίζει έτσι μια ήπειρος προικισμένη με ανοιχτό και ανεκτικό πολιτισμό, όπως καυχιέται να λέει πως είναι η δική μας. Ενόψει των εκλογών της, όμως, η Ευρώπη κλείνεται όλο και περισσότερο στο φοβικό καβούκι της, αστόχαστα. Και πριμοδοτεί με την ψήφο της, και κυρίως με την καρδιά της, κόμματα και πολιτικάντηδες που επενδύουν στο μίσος κατά του ξένου και στην απέχθεια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου