Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

218.000 δημότες της Θεσσαλονίκης ή "πως ζήσαμε το δημοψήφισμα"

Η αναμφισβήτητη επιτυχία του δημοψηφίσματος για την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ δεν βρίσκεται μόνο στο γεγονός του αποτελέσματος του. Σίγουρα έχει τεράστια σημασία ότι το 98% όσων ψηφίσανε είπανε ΟΧΙ στην ιδιωτικοποίηση του νερού, περισσότερη όμως σημασία έχουν κάποια νέα για την αντίληψη μας δεδομένα του πολιτικού πράττειν και κυρίως οι πρωτόγνωρες για μας καταστάσεις που βιώσαμε την ημέρα της Κυριακής. H συμμετοχή στο δημοψήφισμα όσων έρχονταν να ψηφίσουν για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές έφτασε με βάση τις εκτιμήσεις μας (τον αριθμό των ψηφισάντων στο δημοψήφισμα) σε ποσοστά που πλησιάζουν ή και ξεπερνούν το 60%. Αλλά το μήνυμα ήταν κυρίως ποιοτικό. Οι περισσότεροι/ες ψήφιζαν με χαμόγελο, πείσμα και πεποίθηση. «Το νερό είναι για όλους, δεν θα πάρουν και αυτό» ακουγόταν από όλες τις ηλικίες, 18 ως 80. Γονείς βάζαν τα παιδιά τους να ρίξουν την ψήφο, και πολλές/οί τους λέγαν: «ψηφίζουμε ΟΧΙ, να το ξέρεις, γιατί το νερό είναι για όλους και είναι δικό μας. Και δεν θα κάνουν ό,τι θέλουν». Η ζωή και η δύναμη των πολλών είναι ακόμη εδώ, 4 χρόνια μετά την έναρξη της ολιγαρχικής επίθεσης και της κοινωνικής καταστροφής. Με τη συλλογική συμμετοχή σε μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε ως πρωτοβουλία πολιτών, όπως απλοί ακομμάτιστοι πολίτες ήμασταν όλοι/ες στην εφορευτική επιτροπή. Τίποτε δεν τέλειωσε, όλα είναι δυνατά, ήρθε η ώρα να δείξουμε και να επιβάλουμε τη δύναμη των πολλών για το κοινό καλό.
 Οι 218.000 δημότες της Θεσσαλονίκης που με ενθουσιασμό συμμετείχαν στην εκλογική διαδικασία και οι τουλάχιστον 2.000 εθελοντές δώσανε στο δημοψήφισμα ένα πραγματικά αυτοοργανωμένο και «από τα κάτω» χαρακτήρα και αποδείξανε ότι δημοκρατικές διαδικασίες σε μεγάλη κλίμακα είναι εφικτό να γίνουν πραγματικότητα. Από πολύ νωρίς το πρωί της Κυριακής η ροή του κόσμου στο Δημοψήφισμα ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Κανένας πολίτης δεν  έφευγε από τις μεγάλες πραγματικά ουρές, (κυρίως στις ώρες αιχμής) και πάρα πολλοί εθελοντές δεν άλλαξαν ούτε την βάρδια τους! Όσοι έρχονταν έμεναν και οι περισσότεροι κρατήσανε τα πόστα τους από το πρωί στις έξι στα εκλογικά κέντρα μέχρι τα μεσάνυχτα στην καταμέτρηση των ψήφων στο δημαρχείο Θεσσαλονίκης. Χαρακτηριστικό είναι ότι αρκετοί πολίτες δε, ήρθαν και ψήφισαν μόνο για το Νερό!
Η αρχική απόφαση και πρόβλεψη ήταν ( ή θα έπρεπε να είναι )το δημοψήφισμα να γίνει στον ίδιο χώρο με τις λοιπές εκλογές και οι ψηφοφόροι να μπαίνουν στο παραβάν και να διπλώνουν στα δύο ή στα τέσσερα τα ψηφοδέλτια ώστε να μη φαίνονται. Φάκελοι τελικά δεν υπήρχαν μετά και την απόφαση Μιχελάκη για καθαρά οικονομικούς λόγους. Οι εκλογές έχουν ένα σοβαρό κόστος όταν αφορούν 200χιλ.+ κόσμο και το δημοψήφισμα είχε ελάχιστη χρηματοδότηση και στηρίχθηκε κυρίως στον εθελοντισμό. Αν είχε καλύτερη χρηματοδότηση, θα υπήρχαν και φάκελοι.
Τα μέλη της εφορευτικής ήταν εθελοντές πολλοί από τους οποίους είχαν ελάχιστη σχετική εμπειρία κα γνώση, γι'αυτό είχαν δοθεί κάποιες στοιχειώδεις οδηγίες από πριν, που δεν κάλυπταν όμως τις νέες συνθήκες. Σε γενικές γραμμές ζητάγαμε από τους ψηφοφόρους να διπλώνουν τα δελτία πριν τα ρίξουν, και προτείναμε σε όσους έθεταν θέμα μυστικότητας, να πάρουν και τα τρία δελτία, να διπλώσουν ένα λίγο πιο πέρα ώστε να μη φαίνονται, και να το ρίξουν έτσι. Υπήρξαν άτομα που το έκαναν, και άλλοι που έριξαν ΝΑΙ, και μας είπαν δεν θέλουν μυστικότητα, αυτές ήταν οι προσπάθειες μας με τα μέσα που είχαμε εξασφάλισης πλήρους ουδετερότητας, δεν σχολιάζαμε, δεν προτείναμε, δεν είχαμε καν αφίσες ή μπλούζες με το ΟΧΙ. Και αυτό ήταν αρχική πρόβλεψη, για να υπάρχει ουδετερότητα.

Τα αποτελέσματα μπορείτε να τα δείτε στο http://www.vote4water.gr/ 
"Θα είναι πολυ δύσκολο πλέον για την κυβέρνηση και τις πολυεθνικές που επιβουλεύονται το νερό της πόλης να αγνοήσουν τη βούληση των πολιτών της Θεσσαλονίκης. Το νερό είναι κοινωνικό αγαθό και ανθρώπινο δικαίωμα και κανένας δεν έιναι πιό κατάλληλος για να το διαχειριστεί απο τους ίδιους τους χρήστες του."

Μέλη του ιστοχώρου δημοτοπία τα οποία συμμετείχαμε ενεργά στις εφορευτικές επιτροπές του δημοψηφίσματος.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου