Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

218.000 δημότες της Θεσσαλονίκης ή "πως ζήσαμε το δημοψήφισμα"

Η αναμφισβήτητη επιτυχία του δημοψηφίσματος για την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ δεν βρίσκεται μόνο στο γεγονός του αποτελέσματος του. Σίγουρα έχει τεράστια σημασία ότι το 98% όσων ψηφίσανε είπανε ΟΧΙ στην ιδιωτικοποίηση του νερού, περισσότερη όμως σημασία έχουν κάποια νέα για την αντίληψη μας δεδομένα του πολιτικού πράττειν και κυρίως οι πρωτόγνωρες για μας καταστάσεις που βιώσαμε την ημέρα της Κυριακής. H συμμετοχή στο δημοψήφισμα όσων έρχονταν να ψηφίσουν για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές έφτασε με βάση τις εκτιμήσεις μας (τον αριθμό των ψηφισάντων στο δημοψήφισμα) σε ποσοστά που πλησιάζουν ή και ξεπερνούν το 60%. Αλλά το μήνυμα ήταν κυρίως ποιοτικό. Οι περισσότεροι/ες ψήφιζαν με χαμόγελο, πείσμα και πεποίθηση. «Το νερό είναι για όλους, δεν θα πάρουν και αυτό» ακουγόταν από όλες τις ηλικίες, 18 ως 80. Γονείς βάζαν τα παιδιά τους να ρίξουν την ψήφο, και πολλές/οί τους λέγαν: «ψηφίζουμε ΟΧΙ, να το ξέρεις, γιατί το νερό είναι για όλους και είναι δικό μας. Και δεν θα κάνουν ό,τι θέλουν». Η ζωή και η δύναμη των πολλών είναι ακόμη εδώ, 4 χρόνια μετά την έναρξη της ολιγαρχικής επίθεσης και της κοινωνικής καταστροφής. Με τη συλλογική συμμετοχή σε μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε ως πρωτοβουλία πολιτών, όπως απλοί ακομμάτιστοι πολίτες ήμασταν όλοι/ες στην εφορευτική επιτροπή. Τίποτε δεν τέλειωσε, όλα είναι δυνατά, ήρθε η ώρα να δείξουμε και να επιβάλουμε τη δύναμη των πολλών για το κοινό καλό.
 Οι 218.000 δημότες της Θεσσαλονίκης που με ενθουσιασμό συμμετείχαν στην εκλογική διαδικασία και οι τουλάχιστον 2.000 εθελοντές δώσανε στο δημοψήφισμα ένα πραγματικά αυτοοργανωμένο και «από τα κάτω» χαρακτήρα και αποδείξανε ότι δημοκρατικές διαδικασίες σε μεγάλη κλίμακα είναι εφικτό να γίνουν πραγματικότητα. Από πολύ νωρίς το πρωί της Κυριακής η ροή του κόσμου στο Δημοψήφισμα ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Κανένας πολίτης δεν  έφευγε από τις μεγάλες πραγματικά ουρές, (κυρίως στις ώρες αιχμής) και πάρα πολλοί εθελοντές δεν άλλαξαν ούτε την βάρδια τους! Όσοι έρχονταν έμεναν και οι περισσότεροι κρατήσανε τα πόστα τους από το πρωί στις έξι στα εκλογικά κέντρα μέχρι τα μεσάνυχτα στην καταμέτρηση των ψήφων στο δημαρχείο Θεσσαλονίκης. Χαρακτηριστικό είναι ότι αρκετοί πολίτες δε, ήρθαν και ψήφισαν μόνο για το Νερό!
Η αρχική απόφαση και πρόβλεψη ήταν ( ή θα έπρεπε να είναι )το δημοψήφισμα να γίνει στον ίδιο χώρο με τις λοιπές εκλογές και οι ψηφοφόροι να μπαίνουν στο παραβάν και να διπλώνουν στα δύο ή στα τέσσερα τα ψηφοδέλτια ώστε να μη φαίνονται. Φάκελοι τελικά δεν υπήρχαν μετά και την απόφαση Μιχελάκη για καθαρά οικονομικούς λόγους. Οι εκλογές έχουν ένα σοβαρό κόστος όταν αφορούν 200χιλ.+ κόσμο και το δημοψήφισμα είχε ελάχιστη χρηματοδότηση και στηρίχθηκε κυρίως στον εθελοντισμό. Αν είχε καλύτερη χρηματοδότηση, θα υπήρχαν και φάκελοι.
Τα μέλη της εφορευτικής ήταν εθελοντές πολλοί από τους οποίους είχαν ελάχιστη σχετική εμπειρία κα γνώση, γι'αυτό είχαν δοθεί κάποιες στοιχειώδεις οδηγίες από πριν, που δεν κάλυπταν όμως τις νέες συνθήκες. Σε γενικές γραμμές ζητάγαμε από τους ψηφοφόρους να διπλώνουν τα δελτία πριν τα ρίξουν, και προτείναμε σε όσους έθεταν θέμα μυστικότητας, να πάρουν και τα τρία δελτία, να διπλώσουν ένα λίγο πιο πέρα ώστε να μη φαίνονται, και να το ρίξουν έτσι. Υπήρξαν άτομα που το έκαναν, και άλλοι που έριξαν ΝΑΙ, και μας είπαν δεν θέλουν μυστικότητα, αυτές ήταν οι προσπάθειες μας με τα μέσα που είχαμε εξασφάλισης πλήρους ουδετερότητας, δεν σχολιάζαμε, δεν προτείναμε, δεν είχαμε καν αφίσες ή μπλούζες με το ΟΧΙ. Και αυτό ήταν αρχική πρόβλεψη, για να υπάρχει ουδετερότητα.

Τα αποτελέσματα μπορείτε να τα δείτε στο http://www.vote4water.gr/ 
"Θα είναι πολυ δύσκολο πλέον για την κυβέρνηση και τις πολυεθνικές που επιβουλεύονται το νερό της πόλης να αγνοήσουν τη βούληση των πολιτών της Θεσσαλονίκης. Το νερό είναι κοινωνικό αγαθό και ανθρώπινο δικαίωμα και κανένας δεν έιναι πιό κατάλληλος για να το διαχειριστεί απο τους ίδιους τους χρήστες του."

Μέλη του ιστοχώρου δημοτοπία τα οποία συμμετείχαμε ενεργά στις εφορευτικές επιτροπές του δημοψηφίσματος.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου