Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

Για την Εν Πλω Καταστροφή του Χημικού Οπλοστασίου της Συρίας στη Μεσόγειο

Σύντομη ενημέρωση από το Αρχιπέλαγος

toxic-biohazard
Την περασμένη Παρασκευή λάβαμε ακόμα μία απάντηση εκ μέρους του Πρόεδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, σχετικά με την επικείμενη εν Πλω Καταστροφή του Χημικού Οπλοστασίου της Συρίας. Η απάντηση αυτή έρχεται ως αποτέλεσμα της κοινής επιστολής που έχει στείλει στην Ε.Ε. το Αρχιπέλαγος, η οποία συνυπεγράφη από πληθώρα εξειδικευμένων επιστημόνων και φορέων 14 χωρών, σχετικά με την επικινδυνότητα του εγχειρήματος.   
Δυστυχώς όμως, για ακόμα μία φορά η απάντηση αυτή δείχνει την γραφειοκρατική αντιμετώπιση ενός τόσο σοβαρού θέματος. Όσο περισσότερες απαντητικές επιστολές λαμβάνουμε, τόσο πιο δύσκολο είναι να εντοπίσουμε ποιός τελικά φέρει την πραγματική ευθύνη του εγχειρήματος και ποιός θα αναλάβει την ευθύνη μίας πιθανής ρύπανσης στην περίπτωση μίας αστοχίας ή ενός ατυχήματος.
Στις διαβεβαιώσεις για την ασφάλεια του εγχειρήματος η επιστολή του Πρόεδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αναφέρει ότι όλη η διαδικασία γίνεται με την εποπτεία του OPCW. Σε πρόσφατη επιστολή όμως που απέστειλε ο OPCW στο Αρχιπέλαγος, δηλώνει ότι λειτουργεί ως απλός παρατηρητής και δεν έχει την ευθύνη της διαδικασίας. Επιπλέον δηλώνει ότι το πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ έχει τον πλήρη έλεγχο και την ευθύνη του εγχειρήματος. Αντιθέτως όμως, οι επίσημες πηγές των ΗΠΑ έχουν δηλώσει κατ’ επανάληψη ότι ο OPCW και ο ΟΗΕ κατέχουν υπεύθυνο ρόλο στη διαδικασία. 
Ακόμα, αξιοσημείωτο είναι ένα σημείο της επιστολής που απεστάλη εκ μέρους του κ. Μπαρόζο, το οποίο αναφέρει ότι «δεν υπάρχει καμία πρόθεση να επιτραπεί οποιαδήποτε διαρροή λυμάτων στη Μεσόγειο». Φυσικά, το ερώτημα που τίθεται απευθείας είναι «Δηλαδή θα μπορούσε να υπάρξει τέτοια πρόθεση;».
Επιπλέον, δεν λάβαμε καμία απάντηση στο γιατί οι Μεσογειακές χώρες δεν συμμετέχουν καθόλου στη διαδικασία εποπτείας, εφόσον είναι μάλιστα οι πιο άμεσα ενδιαφερόμενες και διαθέτουν και όλη την σχετική υποδομή και τεχνογνωσία. Να σημειωθεί, όπως αναφέρεται και στην επιστολή, ότι οι Μεσογειακές χώρες έχουν ήδη συμβάλλει οικονομικά στο συνολικό ποσό των 17 εκατομμυρίων ευρώ που οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι θα καταβάλουν για τη στήριξη του εγχειρήματος.
Τέλος, ακόμα ένα συμπέρασμα το οποίο εξάγεται και από αυτή την επιστολή, είναι το γεγονός ότι υπάρχει μία γενικότερη ασάφεια ως προς τη θαλάσσια περιοχή όπου θα πραγματοποιηθεί η εν πλω καταστροφή, καθώς αναφέρεται σαφώς ότι δεν έχει γίνει προσδιορισμός της θέσης. 
Διαπιστώνουμε, λοιπόν, δυστυχώς και πάλι, ότι οι πληροφορίες που λαμβάνουμε από τους πολιτικούς φορείς που σχεδιάζουν ή συμμετέχουν στη διαδικασία, συνεχίζουν να είναι αντιφατικές. Συνεχίζει επίσης να διατηρείται και η γενικευμένη σιωπή που από την αρχή γίνεται προσπάθεια να επιβληθεί από μεγάλο μέρος των ΜΜΕ, από τις κρατικές αρχές και τους κρατικούς φορείς, και από το ελληνικό περιβαλλοντικό λόμπυ. Βεβαίως, θα πρέπει να αναφέρουμε και την κοινωνία της Κρήτης, η οποία προς τιμήν της, παρά τις απειλές και τις πολιτικές πιέσεις που δέχεται, πρωτοστατεί στην αντίδραση ενάντια σε αυτή την επικίνδυνη προοπτική.
Το Αρχιπέλαγος, σε συνεργασία με δίκτυα επιστημόνων και φορέων από όλη την Ευρώπη και τη Μεσόγειο, συνεχίζει να παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις και να προβαίνει σε στοχευμένες ενέργειες, με στόχο τη συνεχή άσκηση πίεσης για την αποτροπή αυτού του ιδιαίτερα επικίνδυνου για τις Μεσογειακές θάλασσες εγχειρήματος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου