Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Τα πραγματικά συμπεράσματα για τις ευρωεκλογές



Συμπέρασμα:
1. Αυτές οι ευρωεκλογές δεν είχαν καμία σχέση με την Ευρώπη.
Ήταν περισσότερο μια επίσημη δημοσκόπηση για τις εθνικές. Κανείς από τους υποψήφιους ευρωβουλευτές, τα κόμματα,τα ΜΜΕ και το φιλοθεάμον εκλογικό σώμα δεν νοιαζόταν τι σημαίνει ευρωβουλή, τι συμβαίνει εκεί πραγματικά και για ποιο πράγμα να κάνουν στις Βρυξέλες ψήφισε αυτούς που ψήφισε ( εκτός από τα 18.000 ευρώ το μήνα μισθό που θα λαμβάνουν αυτοί που εκλεχτήκαν και τον παραδοσιακό κομματικό πυρετό της Κυριακής που εγώ και η παρέα μου συνοδέψαμε με μπύρα, πίτσα και τα συναφή ).

2. Οι νικητές δεν ήταν αυτοί που νίκησαν.
Ο Σύριζα έπεσε μισή μονάδα σε σχέση με τις εθνικές του 2012 και οι ενδεχόμενοι συνδυασμοί που θα μπορούσε να κάνει μαζί τους κυβέρνηση συνεργασίας ( Ανεξάρτητοι Έλληνες & Δημαρ ) πάτωσαν κυριολεκτικά. Τα νούμερα που ο εκλογοχάρτης έχει αυτή τη στιγμή  σηματοδοτούν  και το οριστικό γκουντμπάι του Σύριζα στην εξουσία ( εκτός και αν συνκυβερνήσει με ΝΔ & Πασοκοελιά, όλα να τα περιμένουμε ). Ο Σύριζα εκτός από το να σημειώσει ιστορική πρωτιά για αριστερή νίκη σε εκλογές, σημείωσε και μια άλλη να είναι η πρώτη αντιπολίτευση που σε ευρωεκλογές είδε να μειώνονται τα ποσοστά της σε σχέση με τις εθνικές. Άρχισε η φθορά πριν κάνει γίνει επικίνδυνος; Για να δούμε.

3. Οι πραγματικοί νικητές είναι οι αφανείς δήμαρχοι του ΚΚΕ στην Πάτρα ( για να δούμε τι θα κάνει από εδώ και πέρα το Σοβιετ βορείου Πελοποννήσου ), ο Ολυμπιακός Ελλάδας και Ολυμπιακός Βόλου, η Χρυσή Αυγή και το Ποτάμι.

4. Πολλοί βιάζονται να χαρακτηρίσουν το γεγονός ανάδειξης προέδρων ποδοσφαιρικών ομάδων στην δημαρχεία Βόλου και Πειραιά ως κατάντια της πολιτικής. Κάνουν τεράστιο λάθος. Η παρουσία του Μπέου και του Μαρινάκη στα δημοτικά πράγματα σημαίνει την επιστροφή της πολιτικής με το πραγματικό της πρόσωπο. Τέρμα πια στο νιά νιά της διαμεσολάβησης των "επαγγελματιών" πολιτικών που στεκόντουσαν ανάμεσα στον λαό που νόμιζε ότι των εκπροσωπούσαν και στους επιχειρηματίες που εκπροσωπούσαν πραγματικά. Από εδώ και πέρα οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες θα ασκούν απευθείας την πολιτική τους βούληση. Πολιτική χωρίς μεσάζοντες δηλαδή, και η έκφραση της ολιγαρχίας vs της δημοκρατίας θα  διεξάγεται με τα αρχέγονα μέσα, ψωμί και παντεσπάνι, αρένες και πρωταθλήματα εναντίον δημοβούλια και λαϊκές εξεγέρσεις. Για να ξέρουμε ποιός είναι ποιός επιτέλους: "είτε με τους προέδρους είτε με τους φιλάθλους".

5. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι το καθεστώς χαϊδεύει πια την Χρυσή Αυγή. Τους κόψανε από τα media, τους κόψανε την επιχορήγηση, βάλανε μια ντουζίνα από δαύτους στη φυλακή και όμως αυτοί ανεβάζουν τα ποσοστά τους. Αυτό απο το οποίο κινδυνεύουμε πραγματικά δεν είναι η άνοδος της ακροδεξιάς, αυτό αν γίνει θα το αντιμετωπίσουμε με ότι όπλα διαθέτουμε, αυτό που είναι απερίφραστα τρομαχτικό είναι να γράψει η ιστορία ότι το μοναδικό αντισυστημικό κόμμα στην ΔΝΤική κατοχή που διώχτηκε και φυλακίστηκε ήταν η χρυσή αυγή. Από αυτό το ρεζίλη που θα μαθαίνουν οι επόμενες γενιές για την εποχή μας δεν μας ξεπλένει κανένα ποτάμι.

6. Το Ποτάμι είναι αναμφισβήτητα ο νικητής των αριθμών. Αλλά τι νίκησε; Η αυθόρμητη απάντηση λέει ότι ούτε οι ίδιοι ξέρουν, καθώς ούτε πρόγραμμα έχουν, ούτε πολιτικό χώρο εκπροσωπούν. Λάθος! Το Ποτάμι είναι το πιο δογματικό ιδεολογικό κόμμα από όσα υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Πιο ιδεολόγοι και από την Παπαρήγα. Το Ποτάμι είναι η πολιτικοποίηση του «α- πολιτικού». Είναι η αποθέωση του Αυνραντσιμού ( Αυν Ραντ η «θεωρητικός» της ηθικής του καπιταλισμού ), οι πλέον μουσίτσες φιλελεύθεροι.
Το μεταμοντέρνο νιά νιά, ο πολυπολιτισμικός αχταρμάς, ο πολιτικός γκλαμουρισμός, η καριερίστική κενοδοξία, ο εγωιστικός κοινωνισμός και ο μεταδημοκρατικός τεχνοκρατισμός βρήκαν και στην Ελλάδα την πολιτική τους στέγη.  

Αν τα παραπάνω είναι η πολιτική σκηνή της Ελλάδος τότε....

Ποτέ άλλοτε η ζωή σε αυτή την χώρα δεν ήταν τόσο επισφαλής
και το ενδιαφέρον μας για αυτή τόσο νερόβραστο.


Non fui, fui, non sum, non curo.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου