Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Τα πραγματικά συμπεράσματα για τις ευρωεκλογές



Συμπέρασμα:
1. Αυτές οι ευρωεκλογές δεν είχαν καμία σχέση με την Ευρώπη.
Ήταν περισσότερο μια επίσημη δημοσκόπηση για τις εθνικές. Κανείς από τους υποψήφιους ευρωβουλευτές, τα κόμματα,τα ΜΜΕ και το φιλοθεάμον εκλογικό σώμα δεν νοιαζόταν τι σημαίνει ευρωβουλή, τι συμβαίνει εκεί πραγματικά και για ποιο πράγμα να κάνουν στις Βρυξέλες ψήφισε αυτούς που ψήφισε ( εκτός από τα 18.000 ευρώ το μήνα μισθό που θα λαμβάνουν αυτοί που εκλεχτήκαν και τον παραδοσιακό κομματικό πυρετό της Κυριακής που εγώ και η παρέα μου συνοδέψαμε με μπύρα, πίτσα και τα συναφή ).

2. Οι νικητές δεν ήταν αυτοί που νίκησαν.
Ο Σύριζα έπεσε μισή μονάδα σε σχέση με τις εθνικές του 2012 και οι ενδεχόμενοι συνδυασμοί που θα μπορούσε να κάνει μαζί τους κυβέρνηση συνεργασίας ( Ανεξάρτητοι Έλληνες & Δημαρ ) πάτωσαν κυριολεκτικά. Τα νούμερα που ο εκλογοχάρτης έχει αυτή τη στιγμή  σηματοδοτούν  και το οριστικό γκουντμπάι του Σύριζα στην εξουσία ( εκτός και αν συνκυβερνήσει με ΝΔ & Πασοκοελιά, όλα να τα περιμένουμε ). Ο Σύριζα εκτός από το να σημειώσει ιστορική πρωτιά για αριστερή νίκη σε εκλογές, σημείωσε και μια άλλη να είναι η πρώτη αντιπολίτευση που σε ευρωεκλογές είδε να μειώνονται τα ποσοστά της σε σχέση με τις εθνικές. Άρχισε η φθορά πριν κάνει γίνει επικίνδυνος; Για να δούμε.

3. Οι πραγματικοί νικητές είναι οι αφανείς δήμαρχοι του ΚΚΕ στην Πάτρα ( για να δούμε τι θα κάνει από εδώ και πέρα το Σοβιετ βορείου Πελοποννήσου ), ο Ολυμπιακός Ελλάδας και Ολυμπιακός Βόλου, η Χρυσή Αυγή και το Ποτάμι.

4. Πολλοί βιάζονται να χαρακτηρίσουν το γεγονός ανάδειξης προέδρων ποδοσφαιρικών ομάδων στην δημαρχεία Βόλου και Πειραιά ως κατάντια της πολιτικής. Κάνουν τεράστιο λάθος. Η παρουσία του Μπέου και του Μαρινάκη στα δημοτικά πράγματα σημαίνει την επιστροφή της πολιτικής με το πραγματικό της πρόσωπο. Τέρμα πια στο νιά νιά της διαμεσολάβησης των "επαγγελματιών" πολιτικών που στεκόντουσαν ανάμεσα στον λαό που νόμιζε ότι των εκπροσωπούσαν και στους επιχειρηματίες που εκπροσωπούσαν πραγματικά. Από εδώ και πέρα οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες θα ασκούν απευθείας την πολιτική τους βούληση. Πολιτική χωρίς μεσάζοντες δηλαδή, και η έκφραση της ολιγαρχίας vs της δημοκρατίας θα  διεξάγεται με τα αρχέγονα μέσα, ψωμί και παντεσπάνι, αρένες και πρωταθλήματα εναντίον δημοβούλια και λαϊκές εξεγέρσεις. Για να ξέρουμε ποιός είναι ποιός επιτέλους: "είτε με τους προέδρους είτε με τους φιλάθλους".

5. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι το καθεστώς χαϊδεύει πια την Χρυσή Αυγή. Τους κόψανε από τα media, τους κόψανε την επιχορήγηση, βάλανε μια ντουζίνα από δαύτους στη φυλακή και όμως αυτοί ανεβάζουν τα ποσοστά τους. Αυτό απο το οποίο κινδυνεύουμε πραγματικά δεν είναι η άνοδος της ακροδεξιάς, αυτό αν γίνει θα το αντιμετωπίσουμε με ότι όπλα διαθέτουμε, αυτό που είναι απερίφραστα τρομαχτικό είναι να γράψει η ιστορία ότι το μοναδικό αντισυστημικό κόμμα στην ΔΝΤική κατοχή που διώχτηκε και φυλακίστηκε ήταν η χρυσή αυγή. Από αυτό το ρεζίλη που θα μαθαίνουν οι επόμενες γενιές για την εποχή μας δεν μας ξεπλένει κανένα ποτάμι.

6. Το Ποτάμι είναι αναμφισβήτητα ο νικητής των αριθμών. Αλλά τι νίκησε; Η αυθόρμητη απάντηση λέει ότι ούτε οι ίδιοι ξέρουν, καθώς ούτε πρόγραμμα έχουν, ούτε πολιτικό χώρο εκπροσωπούν. Λάθος! Το Ποτάμι είναι το πιο δογματικό ιδεολογικό κόμμα από όσα υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Πιο ιδεολόγοι και από την Παπαρήγα. Το Ποτάμι είναι η πολιτικοποίηση του «α- πολιτικού». Είναι η αποθέωση του Αυνραντσιμού ( Αυν Ραντ η «θεωρητικός» της ηθικής του καπιταλισμού ), οι πλέον μουσίτσες φιλελεύθεροι.
Το μεταμοντέρνο νιά νιά, ο πολυπολιτισμικός αχταρμάς, ο πολιτικός γκλαμουρισμός, η καριερίστική κενοδοξία, ο εγωιστικός κοινωνισμός και ο μεταδημοκρατικός τεχνοκρατισμός βρήκαν και στην Ελλάδα την πολιτική τους στέγη.  

Αν τα παραπάνω είναι η πολιτική σκηνή της Ελλάδος τότε....

Ποτέ άλλοτε η ζωή σε αυτή την χώρα δεν ήταν τόσο επισφαλής
και το ενδιαφέρον μας για αυτή τόσο νερόβραστο.


Non fui, fui, non sum, non curo.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου