Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Μπάλα, μαγκιά και… δήμαρχος του Βόλου



Με τον ισοπεδωτικό, δήθεν αντισυστημικό, λόγο του ο γνωστός -όχι για καλό- ποδοσφαιρικός παράγοντας Αχ. Μπέος διεκδικεί με αξιώσεις τη δημαρχία σε φόντο γαλάζιο και -φευ- μαύρο.
Οι κάλπες που θα στηθούν την Κυριακή για τον Δήμο Βόλου δεν είναι μια συνήθης εκλογική αναμέτρηση κομματικής καταγραφής.
Ισως για πρώτη φορά στην ιστορία της η πόλη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια απειλή που μάλλον υποεκτιμήθηκε, κρυμμένη σε μανδύα «αντισυστημισμού» και με κραυγές χωρίς ειρμό, πανομοιότυπες με εκείνες της Χρυσής Αυγής, περί κάθαρσης και απαλλαγής από τους «υπηρέτες του βρόμικου και ανήθικου καθεστώτος», τους «πολιτικούς απατεώνες», τα «λαμόγια», τα «κοπρόσκυλα» και άλλες εκφράσεις αντίστοιχου επιπέδου…
Εκφραστής αυτής της ισοπεδωτικής και επικίνδυνης επιχείρησης άλωσης ενός εκ των μεγαλυτέρων δήμων της Ελλάδας είναι ο Αχιλλέας Μπέος, γνωστός στο πανελλήνιο για την προσωπικότητα και την ευρύτερη δράση του.
Με το 38,29% και τις 25.559 ψήφους που έλαβε στον α' γύρο, φιλοδοξεί να εκλεγεί δήμαρχος μιας πόλης για την οποία είχε υποστηρίξει ότι «ντρέπεται που αποτελεί γενέτειρά του». Δεν έζησε φυσικά στον Βόλο σχεδόν ποτέ, παρά μόνο περιστασιακά από το 2008.
Για την ιδέα του δήμου εκμεταλλεύθηκε το γενικότερο κλίμα απαξίωσης για το πολιτικό σύστημα, αλλά και το οπαδικό αίσθημα μιας μερίδας Βολιωτών – εξαιτίας της σχέσης με τον Ολυμπιακό Βόλου.
Καταλυτικό ρόλο για το αποτέλεσμα της περασμένης εβδομάδας, σε μια δαπανηρή προεκλογική εκστρατεία, έπαιξε η γαλαντομία σε εξυπηρετήσεις, κεράσματα και υποσχέσεις π.χ. για εξεύρεση δουλειάς σε ανέργους ή οι μεγαλοστομίες του τύπου «θα κάνουμε τον Βόλο Μονακό», ενώ η πλειοψηφία των ΜΜΕ της Μαγνησίας -πλην εξαιρέσεων- στάθηκε στον Μπέο είτε ήπια είτε επιτήδεια ουδέτερα.
Εξίσου σημαντικός παράγοντας των ασύμμετρα διογκωμένων ποσοστών της προβαλλόμενης από τον ίδιο «ανεξάρτητης» υποψηφιότητάς του, είναι αναμφισβήτητα το έντονα γαλάζιο χρώμα του ψηφοδελτίου του, με επίλεκτα κομματικά στελέχη της τοπικής Ν.Δ., όπως ο γιατρός και επί χρόνια δημοτικός σύμβουλος, Γιώργος Μουλάς, ο πρόεδρος της Ενωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλίας, Τάσος Μπατζιάκας κ.ά. Πληροφορίες έφεραν την υφυπουργό Υγείας Ζέττα Μακρή να στηρίζει σιωπηρά τον κ. Μπέο, όμως η ίδια τις διαψεύδει κατηγορηματικά. Θέση ενάντια στον Αχιλλέα Μπέο πήρε ο πρώην βουλευτής της Ν.Δ. Γιώργος Σούρλας.
Στις εκλογές η Ν.Δ. στήριξε με αστερίσκους, καθώς πρώτα έδωσε το χρίσμα και μετά το πήρε πίσω, τον δικηγόρο Μιχάλη Μιτζικό, πρόσωπο λιγοστά αναγνωρίσιμο στην τοπική κοινωνία, ο οποίος όμως έλαβε 13,25% και 8.845 ψήφους. Το ποσοστό του θεωρείται καταλύτης για τον β' γύρο, καθώς η διαφορά του πρώτου Μπέου με τον δεύτερο, Μαργαρίτη Πατσιαντά (24,82% με 16.569 ψήφους), υποψήφιο με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ είναι 8.990 ψήφοι. Πάντως, η απόφαση της ολομέλειας του συνδυασμού Μιτζικού «Δύναμη Βόλου» για ψήφο κατά συνείδηση κάνει τον Μπέο να χαμογελά.
Υπέρ της υποψηφιότητας Πατσιαντά στο πλαίσιο ενός «δημοκρατικού μετώπου» έχει ταχθεί ο απερχόμενος δήμαρχος Πάνος Σκοτινιώτης που ήρθε τρίτος (15,27%-10.195 ψήφοι), ενώ σε δηλώσεις συστράτευσης για να μη γίνει ο Βόλος «συνώνυμο της παρακμής» προέβησαν ο τέως δήμαρχος Μιχάλης Κουντούρης, ο πρώην βουλευτής Κώστας Καρτάλης, μαζικοί φορείς και σωματεία. Παρέμβαση του πρωθυπουργού ζήτησε ο Φώτης Κουβέλης και τέλος παράταξη του ΚΚΕ υπό τον Απόστολο Νάνο (8,37%-5.589 ψήφοι) έδωσε γραμμή για αποχή.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η Χρυσή Αυγή δεν κατέβασε αυτόνομο ψηφοδέλτιο στον Δήμο Βόλου, δίνοντας τροφή στα σενάρια περί υπόγειας συμφωνίας με τον Μπέο, ώστε να εκλεγούν στο δημοτικό συμβούλιο μέλη της, που ήταν υποψήφιοι με τον συνδυασμό του. Εξάλλου μόνο τυχαίο δεν ήταν το 8,79% που έλαβε στη Μαγνησία ο προφυλακισμένος υποψήφιος της Χ.Α. για την Περιφέρεια Θεσσαλίας, Παναγιώτης Ηλιόπουλος, ποσοστό που ήταν το υψηλότερο στους τέσσερις θεσσαλικούς νομούς.
Ο Αχιλλέας Μπέος αναμένει τους επόμενους μήνες την απόφαση για την παραπομπή του ή μη σε δίκη για την υπόθεση των στημένων και εφόσον παραπεμφθεί για κακούργημα, στην περίπτωση που εκλεγεί μεθαύριο, θα εκπέσει από το αξίωμα του δημάρχου.
του Δημήτρη Κουκλουμπέρη

efsyn.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου