Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

Κοινότητα και η γοητεία του Δρόμου του Συμβουλίου



Πρόσκληση για συμμετοχή στο 2ο Εργαστήριο Αποτελεσματικών Εργαλείων Επικοινωνίας για τη θεμελίωση ενός κοινοτικού πλαισίου δράσης και συνύπαρξης με τις Ρηνιώ Κουρδάκη και Erica Weel
την Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2014, ώρα 19.45-21.00
στο Οικόπολις, Πτολεμαίων 29Α, 5ος όροφος, στη Θεσ/νίκη
Ο Δρόμος του Συμβουλίου ή Way of Council είναι ένας πανάρχαιος μη – ιεραρχικός τρόπος συνεύρεσης και επικοινωνίας των ανθρώπων. Είναι ένας μη βίαιος τρόπος που στο κέντρο του έχει την – υποστηρικτική – συναισθαντική ακρόαση (χωρίς κρίση). Η έκπληξή για αυτό που μοιραζόμαστε, που βγαίνει από τα βάθη της καρδιάς μας, συνοδεύεται συχνά από την έκλαμψη μιας ιδέας, ενός ευρήματος, μίας έμπνευσης. Είναι ένα αποτελεσματικό εργαλείο για τη λήψη αποφάσεων και για την εξερεύνηση δημιουργικών λύσεων στις συγκρούσεις μεταξύ μας. Όλοι μας έχουμε μια ιστορία να πούμε, ο κάθε τόπος έχει μια ιστορία να πει.
Ο κύκλος και το κέντρο του Δρόμου του Συμβουλίου σημαίνουν ισότιμη συμμετοχή. Το αντικείμενο ομιλίας το «κηρύκειο» βοηθάει στη προσοχή που δίνουμε σ” αυτά που λέμε και σε αυτά που ακούμε. Όταν υπάρχει αλληλοκατανόηση μεταξύ μας η εμπιστοσύνη δυναμώνει, οι διαφορές λειαίνονται και δημιουργείται η κοινότητα. Είναι τελικά ένας φυσικός χώρος για να ακουστεί η αλήθεια των ιστοριών και για να συνειδητοποιήσουμε την δύναμη της ψυχής της ομάδας, τη συλλογική νοημοσύνη και τη σοφία του κύκλου μοιράσματος και του οραματισμού από την καρδιά.
Το τραγούδι και τα διαδραστικά παιχνιδίσματα αποτελούν μέρος της διαδικασίας. Ο έρως αυτή τη φορά έχει την τιμητική του. Η εφαρμογή του είναι κατάλληλη να χρησιμοποιηθεί στην οικογένεια, στην κοινότητα, στην επιχείρηση, στις συλλογικότητες, σε πολιτικά σχήματα, σε οργανώσεις.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ
Ρηνιώ Κουρδάκη
Εκπαιδευτικός, καλλιτέχνης, συνιδρυτής του Καφεθεάτρου Μπουλούκι, του Οικολογικού Κέντρου Θες/νίκης, της Ομάδας ΟικοΧωριά , της Κοινσεπ-«Aγνάντι της λίμνης Βεγορίτιδας». Από το 1986 ταξιδεύει ανά την Ευρώπη και εκπαιδεύεται σε θέματα οργάνωσης και λειτουργίας οικοινοτήτων, μεταφράζει, αρθρογραφεί. Τα εργαλεία ομαδικής αποτελεσματικής επικοινωνίας όπως: Forum κατά Zegg-Τamera, Οpen Space –οργ. ημερίδων – συνεδρίων, Way of Council-Δρόμου του Συμβουλίου ( Rob Dreamer, Gigi Coyle), Μη Βίαιης Επικοινωνίας (NVC-M. Rosenberg) είναι στο επίκεντρο των ενδιαφερόντων της και προσπαθεί να τα κάνει ευρέως γνωστά ανά την Ελλάδα. Είναι ανταποκρίτρια του Παγκοσμίου Δικτύου Οικοχωριών και Οικοκοινοτήτων, www.gen-europe.org .
Ως τραγουδίστρια έχει γίνει γνωστή από την ερμηνεία του έργου του Μάνου Χατζιδάκι και Άρη Δαβαρακη «Οι μπαλάντες της οδού Αθηνάς». Στην εκπαίδευση εργάστηκε 25 χρόνια ως χημικός, διάρκεια κατά την οποία εφάρμοσε αμέτρητα προγράμματα Π.Ε (1989-2009). Σήμερα είναι τεχνικός σύμβουλός της ΚΟΙΝΣΕΠ «Το Αγνάντι της λίμνης Βεγορίτιδας» και εκπαιδευτής και σύμβουλος σε θέματα δημιουργίας οικοκοινοτήτων.
Email: irinikourdaki@yahoo.gr, Tηλ. 6975103897
Erica Weel
Μετά από πολυετή καριέρα στην Αρχιτεκτονική Τοπίου (Βραζιλία, Ολλανδία και Ελλάδα), το 2009 ξεκίνησε την αναζήτησή για μια πιο ουσιαστική και ενδιαφέρουσα ζωή. Βίωσε στην πράξη τη συμβίωση «co-housing» και έχει πολύμηνη εμπειρία στην κοινότητα Tamera – Πορτογαλία. Σήμερα ασχολείται με τη δημιουργία μιας Οικο-Κοινότητας και ενός Ελεύθερου Σχολείου στην Ελλάδα. Εν τω μεταξύ ανάπτυξε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για ομαδική επικοινωνία. Παρακολούθησε τα δύο σεμινάρια «Way of Council» που διεξήχθησαν στην Ελλάδα με παρουσία της Gigi Coyle.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου