Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014

ΦΑΡΜΑΚΟΝΗΣΙ 2014: Η ΕΥΡΩΠΗ – ΦΡΟΥΡΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ



ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ & ΠΟΡΕΙΑ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5 μ.μ., Σταθμός Ηλεκτρικού Πειραιά
Όχι στη συγκάλυψη του εγκλήματος – Όχι στις «επαναπροωθήσεις» του θανάτου
Ένα μήνα μετά το έγκλημα στο Φαρμακονήσι όπου υπό την εποπτεία του λιμενικού βρήκαν τραγικό θάνατο από πνιγμό 8 παιδιά και 3 γυναίκες, οι διασωθέντες ναυαγοί ακόμα αγωνίζονται για δικαιοσύνη. Η ανάσυρση των πτωμάτων, συνέπεσε με την υποκριτική συγγνώμη του αρχηγού του Λιμενικού Σώματος στην επιτροπή της Βουλής, που κατά τα άλλα κάλυψε πλήρως τους άνδρες της επιχείρησης «Φαρμακονήσι». Όμως ακόμα κι αυτή η «συγγνώμη» φαίνεται πως ήταν εκτός γραμμής της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Ναυτιλίας, καθώς πριν από λίγες μέρες ο παλιός αρχηγός αντικαταστάθηκε από νέο. Την ίδια στιγμή, δημοσιογράφοι σε δήθεν μεγάλα κανάλια επιχείρησαν να βγάλουν λάδι το λιμενικό, χρησιμοποιώντας υποτιθέμενες καταθέσεις που έχουν ήδη καταγγελθεί ως πλαστές από τους πρόσφυγες που διασώθηκαν, κάνοντας κοπτοραπτική με τις συνεντεύξεις τους και επιχειρώντας να παρουσιάσουν την τοπική κοινωνία ως βέβαιη για τις αγαθές προθέσεις του λιμενικού. Παρ’ ότι διεξάγονται ταυτόχρονα 3 έρευνες (Από την εισαγγελία της Κω, το Ναυτοδικείο Πειραιά καθώς και εσωτερικά στο Λιμενικό), δεν έχει γίνει ακόμα αποδεκτή η συμμετοχή τεχνικών εμεπειρογνωμώνων εκ μέρους των οικογενειών των θυμάτων ενώ αντί για άσυλο οι διασωθέντες ναυαγοί εξασφάλισαν μετά από την γενική κατακραυγή μόνο μια προσωρινή 6/μηνη αναβολή απέλασης ως προστατευόμενοι μάρτυρες. Παρότι μετά από παρεμβάσεις Αντιρατσιστικών οργανώσεων και κομμάτων έχει μειωθεί η καθημερινή πίεση των «τυχαίων» προσαγωγών των 16 διασωθέντων και παρά το γεγονός πως έχουν εφοδιαστεί με ειδικά έγγραφα, οι παρενοχλήσεις συνεχίζονται με σποραδικές προσαγωγές τους στο ΑΤ Ομονοίας. Την ίδια ώρα εξακολουθεί η παντελής απουσία του κράτους από τη στοιχειώδη υποχρέωση στήριξης των ναυαγών για τις καθημερινές τους ανάγκες, οι οποίες καλύπτονται από την αλληλεγγύη.
Δηλώνουμε πως η διαφαινόμενη επιχείρηση συγκάλυψης του εγκλήματος δεν θα περάσει. Το χρωστάμε στους πατεράδες που έχασαν τις γυναίκες και τα παιδιά τους στα παγωμένα νερά του Αιγαίου. Το χρωστάμε σε κάθε ανώνυμο κι επώνυμο πρόσφυγα και μετανάστη που έχει πέσει θύμα των Ευρωπαϊκών κι Ελληνικών δολοφονικών παράνομων επιχειρήσεων «επαναπροώθησης» τα τελευταία χρόνια. Εχθρός μας δεν είναι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες της φτώχειας και του πολέμου που η ΕΕ οι «μεγάλες δυνάμεις» σε συνεργασία με την Ελλάδα υποχρεώνουν στον ξεριζωμό, ανεχόμενοι ή συνεργαζόμενοι με τα πιο αντιδραστικά καθεστώτα για να καταληστεύουν τις χώρες τους, ή διεξάγοντας ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Απέναντί μας έχουμε μια εγκληματική πολιτική με στόχο ντόπιους και μετανάστες, που άλλους τους καταδικάζει σε θάνατο στον Έβρο και το Αιγαίο, κι άλλους στο ίδιο τους το σπίτι από μαγκάλια στην προσπάθειά τους να μην ξεπαγιάσουν.
Καλούμε κάθε συλλογικότητα και κοινωνικό φορέα, κάθε ντόπιο και μετανάστη σε ένα μεγάλο Αντιρατσιστικό Συλλαλητήριο διεκδίκησης δικαιοσύνης, την Παρασκευή 28 Φλεβάρη, στις 5 μ.μ. στο σταθμό του Ηλεκτρικού στον Πειραιά. Θα ακολουθήσει πορεία στο κέντρο της πόλης με κατάληξη το Κεντρικό Λιμεναρχείο.
Απαιτούμε:
Ø  Να μη χαθούν κρίσιμα στοιχεία για τη διαλεύκανση των συνθηκών του ναυαγίου στο Φαρμακονήσι
Ø   Άσυλο στους διασωθέντες ναυαγούς και σε κάθε πρόσφυγα
Ø  Να σταματήσουν οι παράνομες δολοφονικές επαναπροωθήσεις
Ø  Να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και να σταματήσει η απάνθρωπη πολύμηνη κράτηση των προσφύγων και μεταναστών σε αστυνομικά τμήματα

Μέχρι στιγμή υπογράφουν:
Ανοιχτή Πρωτοβουλία Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης, Αφγανική Κοινότητα, Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά, Αντιφασιστικός Συντονισμός Αθήνας – Πειραιά, Αντιφασιστικές Συλλογικότητες Πειραιά, Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών, Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Δημοτικό Πειραϊκό Δίκτυο "το Λιμάνι της Αγωνίας", Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων,  Ένωση Αφρικανών Γυναικών, Μαροκινή Κοινότητα, Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό», Κίνηση Αγωνιστικής και Πολιτιστικής Αλληλεγγύης Τουρκίας – Ελλάδας, Νέοι/ες ΣΥΡΙΖΑ, Νομαρχιακή Επιτροπή ΣΥΡΙΖΑ Πειραιά, Οικολόγοι Πράσινοι, Πρωτοβουλία για την Εκπαίδευση Χωρίς Διακρίσεις – «τα Πίσω Θρανία», Σύλλογος Ενωμένων Αφγανών, Σύλλογος Συρίων, Συριακή Κοινότητα, Στέκι Μεταναστών,  Action Congo


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου