Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2014

Μην επιτρέψετε την καταστροφή 800 τόνων χημικών όπλων στη Μεσόγειο



Συλλογή υπογραφών πολιτών από όλο το κόσμο που είναι αντίθετοι στην καταστροφή των χημικών όπλων της Συρίας στη Μεσόγειο.

Οι υπογραφές απευθύνονται και κατατίθενται στους Πρωθυπουργούς της Ελλάδας, της Ιταλίας και της Μάλτας, καθώς και στον ΟΗΕ και τον Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (OPCW).

Η καταστροφή των όπλων πραγματοποιείται για πρώτη φορά εν πλω με τη μέθοδο της υδρόλυσης πάνω σε ένα μετασκευασμένο και ακατάλληλο πλοίο γι αυτή τη δουλειά. Η διαδικασία της υδρόλυσης δεν είναι η πιο κατάλληλη για την αδρανοποίηση των χημικών όπλων σύμφωνα με τους επιστήμονες, ενώ κανείς δεν γνωρίζει τα σχέδια αντιμετώπισης έκτακτων αναγκών (σε περίπτωση ατυχήματος) που θα έπρεπε να έχουν οριστικοποιηθεί με τη συμμετοχή εμπειρογνωμόνων από όλες τις εμπλεκόμενες χώρες και ιδιαίτερα από την Ελλάδα, την Ιταλία και τη Μάλτα.

Ο κίνδυνος ατυχήματος είναι ορατός, ελπίζουμε να μην είμαστε μπροστά σε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία που θα έχει καταστροφικές συνέπειες για τα θαλάσσια οικοσυστήματα, τις παράκτιες κοινωνίες, τον τουρισμό και την οικονομία.

Ακολουθεί το κείμενο της συλλογής υπογραφών και οι υπογραφές είναι διαθέσιμες στην ιστοσελίδα:

Προς: ΟΗΕ, Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (OPCW), Πρωθυπουργούς της Ελλάδας, της Μάλτας και της Ιταλίας

Μην επιτρέψετε την καταστροφή 800 τόνων χημικών όπλων στη Μεσόγειο

Ο διεθνής Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων έχει αναλάβει την καταστροφή των περίπου 1400 τόνων των Συριακών χημικών όπλων μέχρι τα μέσα του 2014. Μετά την άρνηση αρκετών χωρών (Αλβανία, Βέλγιο, Νορβηγία κ.α.) να φιλοξενήσουν στην επικράτειά τους αυτή την διαδικασία, η Αμερική πρότεινε τη χρησιμοποίηση του Συστήματος Υδρόλυσης που έχει αναπτύξει για την αδρανοποίηση 800 τόνων από τα χημικά όπλα της Συρίας σε διεθνή ύδατα, στη θαλάσσια περιοχή ανάμεσα στην Ελλάδα (δυτικά τη Κρήτης), τη Μάλτα και την Ιταλία. Το πρώτο φορτίο χημικών έχει ήδη αποπλεύσει από τη Συρία με προορισμό την Ιταλία όπου θα μεταφορτωθεί στα Αμερικάνικα πλοία για να ξεκινήσει η διαδικασία σύντομα.

Ειδικοί επιστήμονες από την Ελλάδα και το Ισραήλ έχουν ήδη εκφράσει σοβαρές ανησυχίες για την αποτελεσματικότητα της μεθόδου της υδρόλυσης για να εξουδετερώσει χημικά όπως το Σαρίν, το αέριο μουστάρδας και το θειάφι, ενώ τα κατάλοιπα- υπολείμματα αυτής της διαδικασίας είναι τοξικά απόβλητα. Οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές για τα θαλάσσια και παράκτια οικοσυστήματα, για τους ανθρώπους και την οικονομία, καθώς η Μεσόγειος είναι μια κλειστή θάλασσα με πολύ αργό ρυθμό ανανέωσης υδάτων.

Η μεταφορά και καταστροφή των χημικών όπλων της Συρίας στην Μεσόγειο προσκρούει στους περιορισμούς που θέτουν η διεθνής Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982) καθώς και η Συνθήκη του Λονδίνου για τη πρόληψη της θαλάσσιας ρύπανσης από την απόρριψη αποβλήτων (1972), που έχουν υιοθετηθεί για να προστατεύσουν το θαλάσσιο περιβάλλον και για να θέσουν κριτήρια για τη μεταφορά και απόρριψη τοξικών φορτίων για να μην αποτελούν κίνδυνο για τους ναυτικούς, τη ναυσιπλοΐα και τους ωκεανούς γενικότερα.

Η καταστροφή 800 τόνων χημικών όπλων επεξεργασμένων με τη μέθοδο της υδρόλυσης στη Μεσόγειο ενέχει υψηλό επίπεδο ρίσκου και θα προκαλέσει πιθανώς σοβαρή ρύπανση, περιβαλλοντική υποβάθμιση και σοβαρές απειλές για τη δημόσια υγεία αν συμβεί κάποιο ατύχημα. Μια τέτοια ενέργεια δεν σέβεται τις τοπικές κοινωνίες τις Μεσογείου, τις διεθνείς συνθήκες και τα πολύ ευαίσθητα οικοσυστήματα και θαλάσσια είδη που βρίσκονται στην περιοχή.

Καλούμε τον διεθνή Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (OPCW) να εξετάσει τις εναλλακτικές επιλογές που υπάρχουν για την αδρανοποίηση και απόρριψη των χημικών όπλων της Συρίας, καθώς και τους Πρωθυπουργούς της Ελλάδας, της Μάλτας και της Ιταλίας να μην επιτρέψουν αυτή τη καταστροφική διαδικασία που θα θέσει σε κίνδυνο την ευημερία των Μεσογειακών και Ευρωπαϊκών κοινωνιών και των οικοσυστημάτων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου