Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 13 Ιουλίου 2013

Διαρκές περιβαλλοντικό έγκλημα από τα λύματα της Β` ΒΙΠΕ Βόλου


Η αναγγελία της παρέμβασης εισαγγελέα λόγω του προβλήματος στη λειτουργία του βιολογικού καθαρισμού και των βλαβών που εντοπίστηκαν στη Β' ΒΙΠΕ, δημιούργησε μεγάλη ανησυχία στους πολίτες του Βόλου.


Το τελευταίο διάστημα έχουμε  διακοπή της λειτουργίας του αντλιοστασίου λυμάτων στην Β' ΒΙΠΕ, Βόλου. Διαπιστώθηκε από πολίτες που επισκέφθηκαν την περιοχή η έκταση της ζημιάς που προκαλείται στο περιβάλλον (φωτογραφία 1) και οι κίνδυνοι για την δημόσια υγεία που παραμονεύουν από την αθρόα απόθεση βιομηχανικών λυμάτων σε ένα ανοιχτό κανάλι που διέρχεται από μια αγροτική περιοχή. Διαπιστώθηκε, επίσης, ότι οι περισσότερες αρνητικές συνέπειες δεν σταματούν όταν λειτουργούν οι αντλίες, καθώς την ίδια διαδρομή ακολουθούν τα λύματα και όταν υπερχειλίζουν κατά τη κανονική λειτουργία του αντλιοστασίου.
Είναι προφανές, ότι υπάρχουν αρκετές ελλείψεις στη λειτουργία του συγκεκριμένου συστήματος, όπως επίσης και η επιπολαιότητα με την οποία αντιμετωπίζεται μια τόσο σοβαρή υπόθεση όπως για παράδειγμα η μεταφορά επικίνδυνων ουσιών δια μέσω του δικτύου ακαθάρτων στον βιολογικό καθαρισμό του Βόλου. Όπως αποδείχτηκε από το πρόσφατο συμβάν, δεν υπάρχει σχέδιο αντιμετώπισης έκτακτων περιστάσεων όπως μια βλάβη ή μια φυσική καταστροφή (εκτός φυσικά από τη απόθεση των λυμάτων στο κανάλι). Επίσης, φάνηκε ότι δεν υπάρχει κανένας αξιόπιστος μηχανισμός παρακολούθησης της λειτουργίας του συστήματος ώστε να λαμβάνονται μέτρα εγκαίρως, αλλά ούτε και κάποιος μηχανισμός ειδοποιήσεων και λήψης άμεσων μέτρων πληροφόρησης και προστασίας, αρχικά της τοπικής κοινωνίας και στη συνέχεια του Βόλου. Γιατί όταν επικίνδυνα απόβλητα αποτίθενται σε ένα ανοιχτό κανάλι (το οποίο μάλιστα στην αρχή του δεν είναι και στεγανό (φωτογραφία 2), απαιτούνται μέτρα προστασίας και διαφύλαξης τόσο των άγριων όσο και των κτηνοτροφικών ζώων από όποια επαφή με αυτά.

Επιφυλάξεις υπάρχουν επίσης για το κατά πόσο τα απόβλητα αυτά δεν θα καταλήξουν στον Παγασητικό, καθώς σίγουρα τις τελευταίες ημέρες με τις έντονες βροχοπτώσεις δεν είναι και τόσο πιθανή η εξάτμισή τους. Αλλά και έτσι να ήταν δεν είναι δυνατό να μην λαμβάνεται καμία μέριμνα για τη λάσπη που θα παραμείνει και την κατάληξή της.Το ίδιο και για την ομαλή λειτουργία του βιολογικού καθαρισμού όταν τα συγκεκριμένα λύματα καταλήγουν εκεί. Τι άλλο πρέπει να γίνει για να αποφασιστεί ο διαχωρισμός των αστικών από τα βιομηχανικά απόβλητα;


Πρέπει επιτέλους να σταματήσει να γίνεται ανάμιξη βιομηχανικών αποβλήτων στις εγκαταστάσεις επεξεργασίας αστικών λυμάτων. Τα βιομηχανικά λύματα πρέπει να διαχειρίζονται στον τόπο παραγωγής τους, είτε μέσω ξεχωριστού συστήματος είτε μέσω της ενθάρρυνσης(αλλά και επιβολής αν χρειασθεί) των βιομηχανιών για να αναλάβουν από μόνες τους την επεξεργασία των αποβλήτων τους, με ταυτόχρονη ελαχιστοποίηση των απορροών τους με τη χρήση καθαρών τεχνολογιών. Για τον σκοπό αυτό χρειάζεται να λειτουργεί δημοτική επιτροπή ελέγχου (και αν δεν το κάνει ο δήμος, να δημιουργηθεί πρωτοβουλιακά από τους πολίτες-δημότες, για να πάρουν στα χέρια τους τον κοινωνικό έλεγχο) σε καθημερινή βάση και για όλο το 2^ωρο, ώστε να γίνετε άμεσα αντιληπτή κάθε δυσλειτουργία και να λαμβάνονται τα απαραίτητα μέτρα.

Είναι αδιανόητο να σχεδιάζεται η συλλογή λυμάτων από γεωγραφικά απομακρυσμένες περιοχές και να χρησιμοποιείται πόσιμο νερό για βιομηχανική ή ακόμα και για γεωργική χρήση. Είναι απαραίτητη η αναζήτηση νέων τρόπων εξοικονόμησης και επαναχρησιμοποίησης νερών σε μικρή κλίμακα για την κάλυψη συγκεκριμένων αναγκών. Είναι απαραίτητη η ίδρυση βιολογικών καθαρισμών μικρής κλίμακας σε περιφερειακά δημοτικά διαμερίσματα και ταυτόχρονα επαναχρησιμοποίηση του καθαρισμένου νερού για αγροτική ή βιομηχανική χρήση
 

Υ.Γ. Δυστυχώς οι φωτογραφίες δεν μπορούν να μεταφέρουν τις ανυπόφορες οσμές ώστε να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της καταστροφής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου