Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 6 Ιουλίου 2013

ΟΗΕ: 2001 – 2010 η καυτή δεκαετία με τα περισσότερα ακραία καιρικά φαινόμενα



Η κλιματική αλλαγή επιταχύνθηκε με ταχύτατους ρυθμούς την πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας υπερβαίνοντας τα ρεκόρ θερμοκρασίας των περισσοτέρων χωρών από το 1970, σύμφωνα με έκθεση του Παγκόσμιου Μετεωρολογικού Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών, που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη.
Όπως επισημαίνεται στην έκθεση, η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια της ξηράς και των ωκεανών αυξήθηκε σημαντικά από το 2001 ως το 2010, ξεπερνώντας κατά μισό βαθμό Κελσίου την παγκόσμια μέση θερμοκρασία το διάστημα 1961 με 1990.
Επιπλέον, την δεκαετία μέχρι το 2010 σημειώθηκαν πρωτοφανή ακραία καιρικά φαινόμενα που εκδηλώθηκαν με κύματα καύσωνα στην Ευρώπη και τη Ρωσία, ξηρασίες στον Αμαζόνιο, την Αυστραλία και την ανατολική Αφρική, καθώς και τροπικές καταιγίδες, όπως ο κυκλώνας Ναργκίς και ο τυφώνας Κατρίνα, στις ΗΠΑ.
Στοιχεία 139 κρατών δείχνουν ότι οι ξηρασίες της Αυστραλίας, της ανατολικής Αφρικής και του Αμαζονίου επηρέασαν τους περισσότερους ανθρώπους παγκοσμίως.
Ωστόσο συχνότερες και από τις ξηρασίες ήταν τη δεκαετία που μας πέρασε οι καταστροφικές πλημμύρες, όπως αυτές που έπληξαν το Πακιστάν, την Αυστραλία, την Αφρική, την Ινδία και την ανατολική Ευρώπη.
Από το 1971 ως το 2010 οι παγκόσμιες θερμοκρασίες αυξήθηκαν με μέσο ρυθμό 0,17 βαθμών Κελσίου ανά δεκαετία. Η τάση κλιμακώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες με τη θερμοκρασία να αυξάνεται 0,21 βαθμούς Κελσίου συγκριτικά με τα επίπεδα 1991 με 2000.
Οι φυσικοί κύκλοι μεταξύ της ατμόσφαιρας και των ωκεανών καθιστούν ορισμένες χρονιές ψυχρότερες συγκριτικά με άλλες, ωστόσο την περασμένη δεκαετία δεν σημειώθηκαν αξιόλογα περιστατικά που να συνδέονται με το Ελ Νίνιο, το φαινόμενο που χαρακτηρίζεται από ασυνήθιστα υψηλές θερμοκρασίες στην ισημερινή περιοχή του Ειρηνικού Ωκεανού.
Αντίθετα, το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας επηρεάστηκε από το ψυχρό φαινόμενο Λα Νίνια, που οφείλεται σε ασυνήθιστα χαμηλές θερμοκρασίες στην περιοχή.
Λαμβάνοντας υπ’ όψη αυτά τα στοιχεία ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός επισημαίνει στην έκθεσή του ότι δεν επιβεβαιώνεται η υπόθεση μερίδας της επιστημονικής κοινότητας για επιβράδυνση της κλιματικής αλλαγής τα τελευταία χρόνια.
Μέχρι το τέλος του 2010 σύμφωνα με την έκθεση, οι ατμοσφαιρικές συγκεντρώσεις ορισμένων αερίων του θερμοκηπίου από την καύση ορυκτών καυσίμων και άλλες ανθρωπογενείς δραστηριότητες, έφτασαν σε επίπεδα ρεκόρ από την έναρξη της βιομηχανικής περιόδου το 1750.
Ενδεικτικά αναφέρεται ότι οι συγκεντρώσεις διοξειδίου του άνθρακα στον αέρα παγκοσμίως αυξήθηκαν κατά 39% από το 1750, οι συγκεντρώσεις μεθανίου κατά 158% και του υποξειδίου του αζώτου κατά 20%.
http://www.econews.gr/2013/07/04/wmo-klimatiki-allagi-102404/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου