Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

“Γ@@ώ το κεφάλι μου… ο μ@@@@ς!!!”




Μια ιστορική στιγμή αυτοκριτικής για την ελληνική πολιτική σκηνή
του Μιχάλη Μπάκα
Ξημέρωσε μια νέα ημέρα για την ελληνική πολιτική σκηνή. Με τη θαρραλέα κίνηση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά να δηλώσει στην κάμερα “Γ@@ώ το κεφάλι μου …ο μ@@@@ς!!!” και μάλιστα να προβάλλεται το απόσπασμα σε εθνικό δίκτυο, η ελληνική πολιτική, 182 χρόνια μετά το θάνατο του Ιωάννη Καποδίστρια, επιτέλους φαίνεται να ενηλικιώνεται. Η αυτοκριτική εντάσσεται πλέον ως πολιτική πρακτική αυτών που μας κυβερνάνε. Με την κίνηση του αυτή ο θαρραλέος Μεσσήνιος πολιτικός δείχνει το δρόμο σε όλους μας…
Από τις αρχές του μήνα ενημερωνόμαστε για την κυβερνητική κρίση στην Πορτογαλία, που προκλήθηκε από την παραίτηση του υπουργού οικονομικών. Η παραίτηση αυτή με είχε κάνει να αναρωτηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που παραιτήθηκε από τη θέση του Έλληνας υπουργός. Συνηθισμένος να μην με ξεγελάει η μνήμη μου μάλλον αυτό πρέπει να έγινε αρκετά χρόνια πριν καθώς έως τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο ακόμα δεν μπορώ να το θυμηθώ.
Για την ελληνική πολιτική σκηνή η λέξη αυτοκριτική είναι παντελώς άγνωστη. Εάν “γκουγκλάρει” κάποιος την έκφραση «πολιτική αυτοκριτική» θα διαβάσει δεκάδες σελίδες, όπου ο ένας πολιτικός καλεί τους άλλους να κάνουν την αυτοκριτική τους, και αρκετές σελίδες για την αυτοκριτική που έκανε πρόσφατα το ΔΝΤ σε έκθεση του για την κατάσταση της οικονομίας στην Ελλάδα, την κριτική που κάνουν οι Έλληνες στο ΔΝΤ για τα λάθη που έστω και αργά αναγνώρισε.
Στα νησιά μας βλέπουμε τόσες και τόσες πολιτικές αστοχίες και όμως κανένας δεν αναλαμβάνει ποτέ την ευθύνη για αυτές. Κανείς δεν ευθύνεται γιατί το μισό νησί της Χίου δεν έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό και καταναλώνει χιλιάδες μπουκάλια εμφιαλωμένου νερού. Κανένας δεν έχει ευθύνη γιατί οι πόλεις μας εν μέσω τουριστικής περιόδου έχουν γεμίσει σκουπίδια. Κανένας δεν έχει την ευθύνη που στα μέσα Ιουλίου η δακοκτονία δεν ξεκίνησε, κανένας δεν έχει την ευθύνη που αστικά λύματα στη νότια πόλη της Μυτιλήνης οδηγούνται ανεπεξέργαστα στη θάλασσα που κολυμπούν τα παιδιά μας.
Και βέβαια αυτό συμβαίνουν γιατί ως λαός μάθαμε να μην αντέχουμε την κριτική και να δεχόμαστε την αυτοκριτική ως αδυναμία. Έτσι με τη ψήφο μας όλα αυτά τα χρόνια επιβραβεύαμε τους «μάγκες» και τα «αλάνια» πολιτικούς που με τον τρόπο τους και τις αλχημείες τους τα «κουτσοβόλευαν» στην Ελλάδα της ψωροκώσταινας. Την Ελλάδα που έφερναν στα μέτρα τους ή μάλλον περισσότερο κρατούσαν στα μέτρα τους για να μπορούν να επιβιώνουν πολιτικά. Αυτά ήξεραν, αυτά έκαναν και αυτά κάνουν ακόμα. Και στην περίοδο οικονομικής κρίσης που ζούμε, σε εποχές ισχνών αγελάδων, ο βασιλιάς πλέον είναι γυμνός.
Βάλαμε μυαλό; Ας ελπίζουμε ότι η επική ατάκα του πρωθυπουργού on air να μας κάνει να δούμε λίγο αλλιώς τα πράγματα, ξεκινώντας την αυτοκριτική μας για όλους αυτούς που ψηφίζαμε τόσο καιρό, με την επίσημη πλέον πρωθυπουργική έκφραση “Γ@@ώ το κεφάλι μας …οι μ@@@κες!!!”.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου