Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

“Γ@@ώ το κεφάλι μου… ο μ@@@@ς!!!”




Μια ιστορική στιγμή αυτοκριτικής για την ελληνική πολιτική σκηνή
του Μιχάλη Μπάκα
Ξημέρωσε μια νέα ημέρα για την ελληνική πολιτική σκηνή. Με τη θαρραλέα κίνηση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά να δηλώσει στην κάμερα “Γ@@ώ το κεφάλι μου …ο μ@@@@ς!!!” και μάλιστα να προβάλλεται το απόσπασμα σε εθνικό δίκτυο, η ελληνική πολιτική, 182 χρόνια μετά το θάνατο του Ιωάννη Καποδίστρια, επιτέλους φαίνεται να ενηλικιώνεται. Η αυτοκριτική εντάσσεται πλέον ως πολιτική πρακτική αυτών που μας κυβερνάνε. Με την κίνηση του αυτή ο θαρραλέος Μεσσήνιος πολιτικός δείχνει το δρόμο σε όλους μας…
Από τις αρχές του μήνα ενημερωνόμαστε για την κυβερνητική κρίση στην Πορτογαλία, που προκλήθηκε από την παραίτηση του υπουργού οικονομικών. Η παραίτηση αυτή με είχε κάνει να αναρωτηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που παραιτήθηκε από τη θέση του Έλληνας υπουργός. Συνηθισμένος να μην με ξεγελάει η μνήμη μου μάλλον αυτό πρέπει να έγινε αρκετά χρόνια πριν καθώς έως τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο ακόμα δεν μπορώ να το θυμηθώ.
Για την ελληνική πολιτική σκηνή η λέξη αυτοκριτική είναι παντελώς άγνωστη. Εάν “γκουγκλάρει” κάποιος την έκφραση «πολιτική αυτοκριτική» θα διαβάσει δεκάδες σελίδες, όπου ο ένας πολιτικός καλεί τους άλλους να κάνουν την αυτοκριτική τους, και αρκετές σελίδες για την αυτοκριτική που έκανε πρόσφατα το ΔΝΤ σε έκθεση του για την κατάσταση της οικονομίας στην Ελλάδα, την κριτική που κάνουν οι Έλληνες στο ΔΝΤ για τα λάθη που έστω και αργά αναγνώρισε.
Στα νησιά μας βλέπουμε τόσες και τόσες πολιτικές αστοχίες και όμως κανένας δεν αναλαμβάνει ποτέ την ευθύνη για αυτές. Κανείς δεν ευθύνεται γιατί το μισό νησί της Χίου δεν έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό και καταναλώνει χιλιάδες μπουκάλια εμφιαλωμένου νερού. Κανένας δεν έχει ευθύνη γιατί οι πόλεις μας εν μέσω τουριστικής περιόδου έχουν γεμίσει σκουπίδια. Κανένας δεν έχει την ευθύνη που στα μέσα Ιουλίου η δακοκτονία δεν ξεκίνησε, κανένας δεν έχει την ευθύνη που αστικά λύματα στη νότια πόλη της Μυτιλήνης οδηγούνται ανεπεξέργαστα στη θάλασσα που κολυμπούν τα παιδιά μας.
Και βέβαια αυτό συμβαίνουν γιατί ως λαός μάθαμε να μην αντέχουμε την κριτική και να δεχόμαστε την αυτοκριτική ως αδυναμία. Έτσι με τη ψήφο μας όλα αυτά τα χρόνια επιβραβεύαμε τους «μάγκες» και τα «αλάνια» πολιτικούς που με τον τρόπο τους και τις αλχημείες τους τα «κουτσοβόλευαν» στην Ελλάδα της ψωροκώσταινας. Την Ελλάδα που έφερναν στα μέτρα τους ή μάλλον περισσότερο κρατούσαν στα μέτρα τους για να μπορούν να επιβιώνουν πολιτικά. Αυτά ήξεραν, αυτά έκαναν και αυτά κάνουν ακόμα. Και στην περίοδο οικονομικής κρίσης που ζούμε, σε εποχές ισχνών αγελάδων, ο βασιλιάς πλέον είναι γυμνός.
Βάλαμε μυαλό; Ας ελπίζουμε ότι η επική ατάκα του πρωθυπουργού on air να μας κάνει να δούμε λίγο αλλιώς τα πράγματα, ξεκινώντας την αυτοκριτική μας για όλους αυτούς που ψηφίζαμε τόσο καιρό, με την επίσημη πλέον πρωθυπουργική έκφραση “Γ@@ώ το κεφάλι μας …οι μ@@@κες!!!”.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου