Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2013

Αθήνα, η άλλη πλευρά



Μετά από ένα χρόνο διαμονής στην Αθήνα (2005-06) (τα υπόλοιπα τα πέρασα σε επαρχίες) για λόγους σπουδών, μετακόμισα για λίγο σε άλλη πόλη, πρωτεύουσα στο εξωτερικό.
Νομίζω πως δεν θα ξεχάσω την πρώτη μέρα που συνάντησα ένα γείτονα και με χαιρέτισε. Φυσικά, δεν με γνώριζε. Ήμασταν όμως γείτονες, μέναμε στην ίδια πολυκατοικία και φυσικά ήμασταν άνθρωποι και με χαιρέτισε όπως έκαναν, όπως κατάλαβα σύντομα, όλοι οι γείτονες όταν συναντιόμασταν.
Στην Αθήνα, ήδη, τα χρυσά χρόνια πριν από τους ολυμπιακούς αγώνες, οι γείτονες, ανεξαρτήτου καταγωγής, δεν χαιρετιόντουσαν. Ούτε καν έμπαιναν στο ασανσέρ μαζί γιατί φυσικά «πού ξέρεις τι είναι ο άλλος», ακόμα και αν ήταν παππούς με μαγκούρα.
Η πληγή στην Αθήνα δεν περίμενε την κρίση ήταν πάντα εκεί, ούτε φυσικά περίμενε τους ξένους για να ανοίξει, αφού ήμασταν όλοι φοβικοί με οποιοδήποτε πλάσμα.
Ωστόσο, θα προσπαθήσω να υπερασπιστώ την πόλη που έχει πληγεί ακριβώς λόγω της επαρχιώτικης καταγωγής μου και γιατί, όταν κάποιος έχει πληγεί, χρίζει θεραπείας.
Έχει η Αθήνα ένα χαρακτηριστικό σπάνιο για πρωτεύουσα: δεν μπορεί να κρύψει την παρακμή της.
Όλες οι πόλεις έχουν γειτονιές περιθωριοποιημένες, σε λίγες όμως στο κέντρο της πόλης μπορείς να βρεις να συνυπάρχουν άνθρωποι όχι διαφορετικής ταυτότητας, αλλά τόσο διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων.
Όταν οι γειτονίες από το Ψυρρή προς την Πειραιώς άρχιζαν να μεταποιούνται σε ένα «απέραντο φαγάδικο», όπως χαρακτηριστικά είχε πει ένας αγαπημένος καθηγητής, όλα έμοιαζαν πως κάποιοι εκτοπίζονται από το κέντρο της πόλης, στα πλαίσια γνωστών «λίφτινγκ» που κατά καιρούς οι πόλεις υποβάλλονται.
Ή πάλι, άλλες φορές, μοιάζει το κέντρο της πόλης να εγκαταλείπεται στις πληγές του επίτηδες και κάποιοι να καραδοκούν την ολοκληρωτική του παράδοση.
Ωστόσο για την ώρα οι πληγές και η παρακμή είναι τέτοιες που το μόνο που παραδίδεται είναι η φθορά σε μεγαλύτερη φθορά.
Στις επαρχιακές κοινωνίες, ως γνωστόν τα προβλήματα, θάβονται πίσω από τη φράση «τι θα πει ο κόσμος» ή κινούνται στη σφαίρα ενός ατελείωτου κουτσομπολιού, δηλαδή σχολίων και απόψεων που δεν εκτίθενται ποτέ, και φυσικά ποτέ δεν ψάχνουν λύση.
Όπως λέγεται από χρόνια στα κυριακάτικα τραπέζια της φαμίλιας «καμία επανάσταση δεν ξεκίνησε από την επαρχία και τους αγρότες» και δεν χωρά μεγάλες αμφιβολίες το γεγονός, ίσως κάποιες μικρές εξαιρέσεις.
Η Αθήνα σε αντίθεση με την επαρχία δεν κρύβει τις πληγές της. Μάλλον με αυτές αντιστέκεται και προσπαθεί. Καλύτερα αντί να ευλογούμε τα γένια μας που η τύχη ή η βούληση μας έφερε στην επαρχία καλό θα ήταν αυτό το 40% του πληθυσμού που ζει εκεί να αρχίσει να ξυπνά από το λήθαργο και τη λογική του «εμείς πάντα τη βολεύουμε» και να βοηθήσει μπας και κλείσει καμιά πληγή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου