Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ ΣΤΗ ...ΔΙΑΔΟΥΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ ΣΤΙΣ 10/7
Δόθηκε στα τοπικά ΜΜΕ πριν από λίγο
Κυκλοφορήστε το όπου μπορείτε

και μην ξεχνάμε
ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 22/7 ΣΤΗΝ ΑΥΡΑ, ΣΤΙΣ 21:00, ΙΣΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΟ σημαντικη ΣΥΖΉΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΟΥ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΚΤΗ


ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ ΣΤΗ ...ΔΙΑΔΟΥΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ

Η επιτροπή διαβούλευσης για το νερό τελικά έγινε παρουσία μιας ισχνής μειοψηφίας των φορέων μόνιμων μελών. Η Δημοτική Αρχή φρόντισε από πριν με δηλώσεις για συμφέροντα , για παρασυγκεντρώσεις, για παραπληροφόρηση χωρίς προηγούμενο και για δηλητηρίαση της κοινής γνώμης από την πλευρά της Κίνησης Πολιτών, να μετατρέψει τη διαβούλευση σε διαπόμπευση του θέματος του νερού. Οι φορείς με την απουσία τους, απέφυγαν να δώσουν την συγκατάθεσή τους σε μια εισήγηση-μονόλογο με πολλά τρωτά και ανακρίβειες.
Την επιθετική αυτή πολιτική, ο Δήμαρχος  συνέχισε με τη στάση του στη διάρκεια της “Διαβούλευσης”.
Μας απαγόρευσε την πληροφόρηση σχετικά με τους παρόντες φορείς. “Δεν σας αφορά το πόσοι και ποιοι είναι εδώ μέσα” είπε.
Μίλησε για κορόιδα κατοίκους του Βόλου και κουτοπόνηρους χωριάτες στην μάταιη προσπάθειά του να πολώσει τον κόσμο, εφαρμόζοντας και αυτός τη μέθοδο του “κοινωνικού αυτοματισμού”.
Μίλησε για στάμνες και επιστροφή στο παρελθόν αναφερόμενος στην πρόταση της Κίνησης για δημόσιες βρύσες, λες και απευθύνεται σε κατοίκους Ελβετικού καντονιού. Λες και δεν έχουμε γυρίσει πολλές δεκαετίες πίσω, με τις δικές του μάλιστα ευλογίες, στην ανεργία και στην εξαθλίωση. Εμείς επιμένουμε: το έργο αυτό θα εξασφαλίσει απόλυτα ποιοτικό νερό σε όλο τον κόσμο και θα φρενάρει την κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού που σήμερα φτάνει τα 30 εκ.Ευρώ ετησίως.
Δεν μίλησε όμως για το διάτρητο δίκτυο του οποίου τις απώλειες, με την επιστημονική μέθοδο της ...παρατήρησης, κατέβασε αιφνιδιαστικά από 40 σε 25%.
Δεν “έβγαλε άχνα” για τα 262 χιλιόμετρα αμιαντοσωλήνων στο δίκτυο της πόλης η αντικατάσταση των οποίων θα έπρεπε να είναι έργο πρώτιστης σημασίας για την προστασία της υγείας των δημοτών. Και όταν ρωτήθηκε σχετικά, τον λόγο πήρε ο Αντιδήμαρχος και αντιπρόεδρος της ΔΕΥΑΜΒ, γιατρός στο επάγγελμα κ. Μαυρογιάννης που υποστήριξε ότι ο αμίαντος μόνον όταν εισπνέεται προκαλεί καρκίνο.
Αυτά να τα ακούνε εκεί κάτω στο Δήμο Νότιου Πηλίου που κατεπειγόντως κάνουν μελέτη και ζητούν χρηματοδότηση από το αρμόδιο Υπουργείο, για αντικατάσταση 101χιλιομέτρων δικτύου από αμιαντοσωλήνες γιατί όπως λένε: “...η χρήση αμιαντοσωλήνων σε  δίκτυα ύδρευσης έχει απαγορευτεί από επιστήμονες και γι’ αυτό έχουν αντικατασταθεί στο σύνολό τους σε ολόκληρη τη χώρα.”
Μίλησε πάλι για τον “αγώνα” του εναντίον της ιδιωτικοποίησης και μετά από μια βδομάδα, την Τετάρτη 17/7, ανακοίνωσε περιχαρής την ανάθεση σε ιδιώτη του καθαρισμού των εγκαταστάσεων πόσιμου νερού σε όλους τους οικισμούς.
Μίλησε επίσης και για διάλογο, όπως εκείνος τον εννοεί στην πράξη. Αποφασίζουμε, διατάζουμε και μετά κουβεντιάζουμε. Η θεωρία του σοκ σε πλήρη εφαρμογή.
Χλωρίωσε το πόσιμο νερό χωρίς λόγο και μετά έστειλε τους υπεύθυνους της ΔΕΥΑΜΒ να εξηγήσουν στους εξοργισμένους κατοίκους των χωριών τα...ανεξήγητα.
Μετέφερε  τη διαχείριση της άρδευσης στη ΔΕΥΑΜΒ αγνοώντας τελείως τους αγρότες της περιοχής και την εκατοντάδων ετών εμπειρία τους και μετά έστειλε τους αρμόδιους  για να τους ηρεμήσουν, ρίχνοντας και άλλο λάδι στη φωτιά, με την ομολογία σοκ του κ. Μαυρογιάννη στη Δράκεια : “είμαστε μαθητές του δημοτικού στο θέμα της άρδευσης”.
Από την πλευρά μας τονίσαμε ότι:
-      η συζήτηση αυτή επιχειρείται να γίνει μέσα σε ένα απαράδεκτα επιθετικό κλίμα με καθυστέρηση 16 μηνών, στο πλαίσιο μιας επιτροπής διαβούλευσης από την οποία απουσιάζουν πάνω από 30 από τους 50 φορείς που την απαρτίζουν. Μιας επιτροπής στην οποία δεν υπάρχει ούτε ένας φορέας από τα χωριά του Πηλίου αλλά και δραστήριοι άλλοι φορείς της πόλης.
-       η εισήγηση στρώνει το έδαφος για την ιδιωτικοποίηση με έργα που αγνοούν επιδεικτικά το μείζον ζήτημα του διάτρητου δικτύου και των αμιαντοσωλήνων και στοχεύουν στην μεταφορά του νερού των πηγών στο Βόλο προφανώς για εκμετάλλευση από ιδιώτες.
-      η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου εναντίον της ιδιωτικοποίησης  που λήφθηκε υπό την πίεση του κόσμου, αποτελεί για μας μια ουσιαστική κατάκτηση και χρήσιμο όπλο στον αγώνα μας εναντίον οποιουδήποτε ιδιώτη που θα ήθελε να εμπλακεί στον τομέα της διαχείρισης του νερού.
-       η εισήγηση του Δήμαρχου είναι πλέον ορφανή μετά το φιάσκο της διαβούλευσης στις 10/7 και  δεν έχει το δικαίωμα να επικαλείται την κοινή γνώμη, έστω και έτσι όπως αυτός την αντιλαμβάνεται μέσα από τους 50 επιλεγμένους φορείς. Το δημοτικό συμβούλιο που πρόκειται να γίνει μέσα στο κατακαλόκαιρο θα έχει προφανώς την ίδια τύχη.
Μετά από αυτές τις εξελίξεις και κυρίως μετά την αναγγελία της ιδιωτικοποίησης του καθαρισμού των εγκαταστάσεων ύδρευσης, ενέργεια για μας προκλητική,  η Συντονιστική Επιτροπή πρόκειται να πάρει σοβαρές αποφάσεις στην επόμενη συνεδρίασή της.

ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΗΛΙΟΥ ΚΑΙ ΒΟΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΟ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου