Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

Για τα "μέτρα του προγράμματος σταθερότητας"

Δεν μπορούμε παρά να ασχοληθούμε, έστω και επιγραμματικά, με τα μέτρα της Κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης:
1. Έχουμε μια μεγάλη επικοινωνιακή εκστρατεία των επαγγελματιών πολιτικών, ιδίως του δικομματισμού, για να πεισθούν τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας να πληρώσουν, για άλλη μια φορά, τα δημοσιονομικά ελλείμματα της χώρας.
2. Τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν δεν πρόκειται να πιάσουν τη φοροδιαφυγή. Ήδη τους προηγούμενους μήνες φυγαδεύθηκαν στο εξωτερικό(ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων γαρ) πάνω από 60 δισ. Ε, ενώ μόνο τον τελευταίο μήνα προστέθηκαν άλλα 5 δισ.(Φαϊνάσιαλς Τάιμς).
3. Αν είχαν φορολογηθεί με μια έκτακτη εισφορά αυτά τα φυγαδευθέντα κεφάλαια μαζί βέβαια με την μεγάλη ακίνητη περιουσία, το πρόβλημα του χρέους θα έβρισκε αμέσως λύση. Δεν θα είμασταν αναγκασμένοι σαν χώρα να δανειζόμαστε από τα διεθνή κερδοσκοπικά κεφάλαια με υψηλά επιτόκια. Η κυβέρνηση λοιπόν δεν χρειάζεται να κατηγορεί τους κερδοσκόπους γιαυτό, γιατί αυτή είναι η δουλειά τους, να κερδοσκοπούν πάνω στη "χασούρα" των "αδύνατων κρίκων". Αυτό που χρειάζεται είναι να "αυτομαστιγωθεί" η ίδια, και αν δεν το κάνει μόνη της, που δεν θα το κάνει φυσικά, θα πρέπει να μαστιγωθεί από τους "από κάτω".
4. Η χώρα πάντως, με τούτα και με κείνα, βρίσκεται πραγματικά στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Είναι αυτή τη στιγμή ο "αδύνατος κρίκος" της Ευρωζώνης. Δεν θα χρεοκοπήσει όμως για τον λόγο ότι δεν συμφέρει στην ίδια την Ε.Ε.(τις κυρίαρχες σε αυτήν ελίτ της Γερμανίας και Γαλλίας βασικά), ούτε οικονομικά, ούτε πολιτικά. Οικονομικά γιατί οι βασικοί δανειστές της χώρας είναι οι γερμανοί και γάλλοι τραπεζίτες, που θα έχαναν τα λεφτά τους από μία τυχόν στάση πληρωμών των χρεών της. Πολιτικά γιατί η χρεοκοπία της Ελλάδας και όποιων άλλων χωρών του Νότου, που μπορεί να ακολουθήσουν(π.χ. Πορτογαλία ή Ισπανία) θα είχε επιπτώσεις σε όλη τη ζώνη του Ευρώ, στα πλαίσια του ανταγωνισμού της σε παγκόσμιο επίπεδο.
5. Επιβάλλοντας λοιπόν η Ε.Ε. τον έλεγχο στην εφαρμογή αυτών και των ερχόμενων νέων μέτρων, θέλουν να εξασφαλίσουν ακριβώς την αποπληρωμή των παλιών και των υψηλότοκων νέων δανείων, από τις χαμηλότερες οικονομικά κατηγορίες του πληθυσμού, ευνοώντας φυσικά την τοπική ελίτ.
6. Το ότι έφθασε η χώρα σιγά-σιγά στα πρόθυρα της χρεοκοπίας οφείλεται και στην είσοδό της στην Ευρωζώνη. Το κοινό νόμισμα, ενώ δεν αύξησε την αγοραστική δύναμη των αδύνατων οικονομικά(αντίθετα, στην ουσία την μείωσε γιατί ενώ οι τιμές των προϊόντων έγιναν ευρωπαϊκές, οι μισθοί παρέμειναν στο επίπεδο δραχμής), αύξησε τη δανειοληπτική πίστη του κράτους και συνακόλουθα των ελληνικών τραπεζών, των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Οι κυβερνήσεις δανείζονταν εύκολα και με χαμηλό κόστος χρήματος από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου για την εκπλήρωση των προϋπολογισμών, οι τάπεζες το ίδιο, για να πραγματοποιούν τεράστια κέρδη με τον παραπέρα δανεισμό των επιχειρίσεων και των νοικοκυριών. Τα τελευταία μπορούσαν να συνεχίζουν να χρηματοδοτούν τον καταναλωτισμό τους "με κάρτες και με χρέη"(πέρα από τα στεγαστικά υπήρχαν οι δυνατότητες για εορτοδάνεια, αδειοδάνεια, φοιτητοδάνεια κ.λ.π).
7. Από την άλλη η ένταξη σε μια οικονομική ένωση, όπου υπάρχουν μεγάλες ανισότητες μεταξύ των χωρών αποδείχθηκε, για άλλη μια φορά, ότι αποβαίνει υπέρ των πλούσιων οικονομικά περιοχών. Κερδισμένοι έχουν βγεί από την Ε.Ε. οι ήδη πλούσιες χώρες του Βορρά. Η Γερμανία για παράδειγμα, ενώ το 2000 ξεκίνησε με ένα έλλειμα τρεχουσων συναλλαγών στο 1% του ΑΕΠ της, σήμερα έχει ένα πλεόνασμα στο 5% αντίστοιχα. Η Ελλάδα αντίθετα το τριπλασίασε το έλλειμμα στο ίδιο διάστημα (η Ισπανία, ακόμα χειρότερα, το εξαπλασίασε), αφού όχι μόνο μειώθηκαν οι εξαγωγές της και αυξήθηκαν οι εισαγωγές, αλλά ελαττώθηκε και η παραγωγικότητά της και στη μεταποίηση και στη γεωργία. Ειδικά στη δεύτερη, με την κοινή ευρωπαϊκή αγροτική πολιτική των επιδοτήσεων, η χώρα έχασε την αυτάρκειά της σε πολλά αγροτικά προϊόντα και ταυτόχρονα υποβαθμίσθηκε το περιβάλον της.
8. Γενικά: το πλαίσιο της καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Ε.Ε. οδηγεί όχι στη σύγκλιση των οικονομιών, αλλά στη παραπέρα διαφοροποίησή τους και μάλιστα στην λεγόμενη "Αργεντινοποίηση" του Νότου με πρώτο αδύνατο κρίκο την Ελλάδα.
9. Δεν θάπρεπε λοιπόν να ξανασκεφθούμε σε αυτή τη χώρα, τουλάχιστον οι "αποκάτω", την παραμονή μας σε αυτό το "κλάμπ" των τραπεζιτών και των κεφαλαιούχων; Δεν θάπρεπε να αλλάξουμε πορεία, να απορίψουμε τον καταναλωτισμό μας και να αρχίζουμε να παράγουμε για μας και τους γύρω μας ποιοτικά αγαθά, που θα ικανοποιούσαν τις βιοτικές ανάγκες μας, αναβαθμίζοντας και το περιβάλλον μας;
Χωρίς να έχουμε ανάγκη, ούτε αυτούς ούτε τα λεφτά τους; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα που θάπρεπε να μας μπει με αφορμή τη σημερινή κρίση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου