Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Να έρθουν στο Πολυτεχνείο οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ



Και οι 9 φοιτητικοί σύλλογοι του ΕΜΠ σήμερα με ανακοίνωσή τους αναφέρουν μεταξύ άλλων πως στο πλαίσιο των απεργιών των διοικητικών υπαλλήλων και με αφορμή τα 40 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου «πήραμε την πρωτοβουλία να καλέσουμε μια σειρά σωματείων από τον Ιδιωτικό και Δημόσιο Τομέα, απεργούς και άνεργους,  να δώσουν το παρόν έτσι ώστε στους καιρούς των απανωτών Μνημονίων, της φτώχιας και του φασισμού,  να σηκώσουν και στις δικές τους πλάτες την βαριά κληρονομιά που μας αφήνουν οι νεκροί του ’73».

Ως απάντηση στις απειλές της αστυνομίας να εισβάλλει στο κτίριο σε περίπτωση εκπομπής σήματος οι φοιτητές καλούν «τους απολυμένους εργαζόμενους της ΕΡΤ, όλους του εργαζόμενους και την νεολαία να μην κάνουν βήμα πίσω», αλλά να βρεθούν στον χώρο του Πολυτεχνείου «αποφασιστικά».

Η ανακοίνωση των φοιτητών του ΕΜΠ

Εδώ και 10 εβδομάδες, η κυβέρνηση επιχειρεί να πετύχει ένα μεγάλο χτύπημα απέναντι στη Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία, ένα χτύπημα που μέσα απο τις εκατοντάδες απολύσεις εργαζομένων στα μεγαλύτερα ιδρύματα της χώρας(ΕΚΠΑ-ΕΜΠ-ΑΠΘ-ΠΑΤΡΩΝ κλπ), στόχο έχει την διάλυση και το ξεπούλημα των ιδρυμάτων και παράλληλα να ανοιχθεί ο δρόμος για την υλοποίηση όλης της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής(δίδακτρα, συγχωνεύσεις σχολών και σπάσιμο πτυχίων,διαγραφές).

Οι Σύλλογοι Εργαζομένων και Φοιτητών του ΕΜΠ αντέδρασαν από την πρώτη στιγμή σε αυτή την κίνηση της Κυβέρνησης. Σε αντίθεση λοιπόν με όσους θέλουν να μιλάνε για μειοψηφίες  που «κλείνουν»  τις σχολές,  είμαστε περήφανοι που μπορούμε να λέμε ότι όχι μόνο δεν  κλείνουμε  τις σχολές μας, αλλά είμαστε εμείς που μέσα από τις μαζικές και μαχητικές απεργίες και καταλήψεις μας, παλεύουμε ώστε το Πολυτεχνείο να παραμείνει πραγματικά ανοιχτό.
              
Στην 10η και πιο κρίσιμη εβδομάδα, 9 από τους 9 Φοιτητικούς Συλλόγους του ΕΜΠ αποφάσισαν μέσα από τις πιο μαζικές συνελεύσεις των τελευταίων χρόνων, ότι ο αγώνας που φοιτητές και εργαζόμενοι δίνουμε μαζί, είναι δίκαιος, κοινωνικά χρήσιμος και άρα πρέπει να συνεχιστεί με στόχο να αγκαλιαστεί από όλη την νεολαία και τους εργαζομένους. Για να το πετύχουμε αυτό, αποφασίσαμε ότι 40 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, θα πρέπει τόσο το 3ήμερο εκδηλώσεων (14-15-16) στο κτήριο της Πατησίων όσο και η Παλλαϊκή-Αντιιμπεριαλιστική- Αντιφασιστική πορεία (17/11)  να γεμίσουν από τον κόσμο που τόσα χρόνια τυραννιέται από αυτή την εξαθλιωτική πολιτική. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο πήραμε την πρωτοβουλία να καλέσουμε μια σειρά σωματείων από τον Ιδιωτικό και Δημόσιο Τομέα, απεργούς και άνεργους,  να δώσουν το παρόν έτσι ώστε στους καιρούς των απανωτών Μνημονίων, της φτώχιας και του φασισμού,  να σηκώσουν και στις δικές τους πλάτες  την βαριά κληρονομιά που μας αφήνουν οι νεκροί του ’73.  Οι απολυμένοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ ήτανε από τους πρώτους στην λίστα των καλεσμένων μας και αυτό φάνηκε να αναστάτωσε τα κυβερνητικά επιτελεία.  Η ΓΑΔΑ απείλησε ανοιχτά ότι σε περίπτωση που το σήμα της ΕΡΤ εκπέμψει από το Πολυτεχνείο, το κτήριο θα αποκλειστεί  και θα ακολουθήσει εισβολή αστυνομικών δυνάμεων!

Η κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να μας πείσει πια για το «όραμα της Ανάπτυξης» μιας και έχουμε καταλάβει ότι αυτό θα σημαίνει μισθούς με  400 ευρώ, θα σημαίνει νεολαία και εργαζομένους βουτηγμένους στα χρέη και την ανεργία. Δεν μπορεί πια να μας πείσει και έτσι επιλέγει ανοιχτά  να μας τρομοκρατήσει, όπως επιβεβαιώνει και το τελεσίγραφο της ΓΑΔΑ.  Ο Σαμαράς και η παρέα του, μπορεί  να φαίνονται  σαν μανιασμένοι εκτελεστές, έτοιμοι να πετσοκόψουν κάθε εργασιακό δικαίωμα, κάθε έννοια  δημοκρατίας, ανάλογα με τις επιταγές της Ευρωπαϊκής  Ένωσης και του ΔΝΤ.  Μπορεί να χλευάζουν τις θυσίες των νεκρών και να χαμογελούν θεωρώντας ότι 40 χρόνια μετά, θα πάρουν τη ρεβάνς.

 Όμως εμείς δεν φοβόμαστε. Δεν φοβόμαστε και δεν σκύβουμε το κεφάλι, γιατί ξέρουμε ότι υπάρχουν εκείνες οι στιγμές στην Ιστορία όπου η οργή του λαού συναντάται και μετατρέπεται σε κύμα ανατροπής. Εμείς θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας ώστε ο Νοέμβρης του ’13, ο δικός μας Νοέμβρης, να είναι μια τέτοια στιγμή. Μια στιγμή όπου η οργή του φτωχού και του άνεργου, θα ενωθεί με την οργή του μαθητή που διαβάζει χωρίς ρεύμα και την οργή του άρρωστου που αργοπεθαίνει στα νοσοκομεία για 25 ευρώ.
Και τότε μονάχα εμείς θα χαμογελάμε.

Καλούμε τους απολυμένους εργαζόμενους της ΕΡΤ, όλους τους εργαζόμενους και την νεολαία να μην κάνουν βήμα πίσω!
  Να βρεθούν αποφασιστικά μαζί μας στον χώρο του Πολυτεχνείου στην Πατησίων!

Σχόλιο: Να καλέσουν και τους εκφωνητές του ραδιοφώνου του Πολυτεχνείου του 73. Να δούμε αν θα έλθουν και τι θα πουν. Για τον Μήτσο τον Παπαχρήστου δεν έχω αμφιβολία αν θα πάει και τι θα πει. Φαντασθείτε όμως τι θα μπορούσε να εκστομίσει η κα Δαμανάκενα, αν λέμε αν, δεχόταν την πρόσκληση!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου