Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Να έρθουν στο Πολυτεχνείο οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ



Και οι 9 φοιτητικοί σύλλογοι του ΕΜΠ σήμερα με ανακοίνωσή τους αναφέρουν μεταξύ άλλων πως στο πλαίσιο των απεργιών των διοικητικών υπαλλήλων και με αφορμή τα 40 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου «πήραμε την πρωτοβουλία να καλέσουμε μια σειρά σωματείων από τον Ιδιωτικό και Δημόσιο Τομέα, απεργούς και άνεργους,  να δώσουν το παρόν έτσι ώστε στους καιρούς των απανωτών Μνημονίων, της φτώχιας και του φασισμού,  να σηκώσουν και στις δικές τους πλάτες την βαριά κληρονομιά που μας αφήνουν οι νεκροί του ’73».

Ως απάντηση στις απειλές της αστυνομίας να εισβάλλει στο κτίριο σε περίπτωση εκπομπής σήματος οι φοιτητές καλούν «τους απολυμένους εργαζόμενους της ΕΡΤ, όλους του εργαζόμενους και την νεολαία να μην κάνουν βήμα πίσω», αλλά να βρεθούν στον χώρο του Πολυτεχνείου «αποφασιστικά».

Η ανακοίνωση των φοιτητών του ΕΜΠ

Εδώ και 10 εβδομάδες, η κυβέρνηση επιχειρεί να πετύχει ένα μεγάλο χτύπημα απέναντι στη Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία, ένα χτύπημα που μέσα απο τις εκατοντάδες απολύσεις εργαζομένων στα μεγαλύτερα ιδρύματα της χώρας(ΕΚΠΑ-ΕΜΠ-ΑΠΘ-ΠΑΤΡΩΝ κλπ), στόχο έχει την διάλυση και το ξεπούλημα των ιδρυμάτων και παράλληλα να ανοιχθεί ο δρόμος για την υλοποίηση όλης της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής(δίδακτρα, συγχωνεύσεις σχολών και σπάσιμο πτυχίων,διαγραφές).

Οι Σύλλογοι Εργαζομένων και Φοιτητών του ΕΜΠ αντέδρασαν από την πρώτη στιγμή σε αυτή την κίνηση της Κυβέρνησης. Σε αντίθεση λοιπόν με όσους θέλουν να μιλάνε για μειοψηφίες  που «κλείνουν»  τις σχολές,  είμαστε περήφανοι που μπορούμε να λέμε ότι όχι μόνο δεν  κλείνουμε  τις σχολές μας, αλλά είμαστε εμείς που μέσα από τις μαζικές και μαχητικές απεργίες και καταλήψεις μας, παλεύουμε ώστε το Πολυτεχνείο να παραμείνει πραγματικά ανοιχτό.
              
Στην 10η και πιο κρίσιμη εβδομάδα, 9 από τους 9 Φοιτητικούς Συλλόγους του ΕΜΠ αποφάσισαν μέσα από τις πιο μαζικές συνελεύσεις των τελευταίων χρόνων, ότι ο αγώνας που φοιτητές και εργαζόμενοι δίνουμε μαζί, είναι δίκαιος, κοινωνικά χρήσιμος και άρα πρέπει να συνεχιστεί με στόχο να αγκαλιαστεί από όλη την νεολαία και τους εργαζομένους. Για να το πετύχουμε αυτό, αποφασίσαμε ότι 40 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, θα πρέπει τόσο το 3ήμερο εκδηλώσεων (14-15-16) στο κτήριο της Πατησίων όσο και η Παλλαϊκή-Αντιιμπεριαλιστική- Αντιφασιστική πορεία (17/11)  να γεμίσουν από τον κόσμο που τόσα χρόνια τυραννιέται από αυτή την εξαθλιωτική πολιτική. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο πήραμε την πρωτοβουλία να καλέσουμε μια σειρά σωματείων από τον Ιδιωτικό και Δημόσιο Τομέα, απεργούς και άνεργους,  να δώσουν το παρόν έτσι ώστε στους καιρούς των απανωτών Μνημονίων, της φτώχιας και του φασισμού,  να σηκώσουν και στις δικές τους πλάτες  την βαριά κληρονομιά που μας αφήνουν οι νεκροί του ’73.  Οι απολυμένοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ ήτανε από τους πρώτους στην λίστα των καλεσμένων μας και αυτό φάνηκε να αναστάτωσε τα κυβερνητικά επιτελεία.  Η ΓΑΔΑ απείλησε ανοιχτά ότι σε περίπτωση που το σήμα της ΕΡΤ εκπέμψει από το Πολυτεχνείο, το κτήριο θα αποκλειστεί  και θα ακολουθήσει εισβολή αστυνομικών δυνάμεων!

Η κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να μας πείσει πια για το «όραμα της Ανάπτυξης» μιας και έχουμε καταλάβει ότι αυτό θα σημαίνει μισθούς με  400 ευρώ, θα σημαίνει νεολαία και εργαζομένους βουτηγμένους στα χρέη και την ανεργία. Δεν μπορεί πια να μας πείσει και έτσι επιλέγει ανοιχτά  να μας τρομοκρατήσει, όπως επιβεβαιώνει και το τελεσίγραφο της ΓΑΔΑ.  Ο Σαμαράς και η παρέα του, μπορεί  να φαίνονται  σαν μανιασμένοι εκτελεστές, έτοιμοι να πετσοκόψουν κάθε εργασιακό δικαίωμα, κάθε έννοια  δημοκρατίας, ανάλογα με τις επιταγές της Ευρωπαϊκής  Ένωσης και του ΔΝΤ.  Μπορεί να χλευάζουν τις θυσίες των νεκρών και να χαμογελούν θεωρώντας ότι 40 χρόνια μετά, θα πάρουν τη ρεβάνς.

 Όμως εμείς δεν φοβόμαστε. Δεν φοβόμαστε και δεν σκύβουμε το κεφάλι, γιατί ξέρουμε ότι υπάρχουν εκείνες οι στιγμές στην Ιστορία όπου η οργή του λαού συναντάται και μετατρέπεται σε κύμα ανατροπής. Εμείς θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας ώστε ο Νοέμβρης του ’13, ο δικός μας Νοέμβρης, να είναι μια τέτοια στιγμή. Μια στιγμή όπου η οργή του φτωχού και του άνεργου, θα ενωθεί με την οργή του μαθητή που διαβάζει χωρίς ρεύμα και την οργή του άρρωστου που αργοπεθαίνει στα νοσοκομεία για 25 ευρώ.
Και τότε μονάχα εμείς θα χαμογελάμε.

Καλούμε τους απολυμένους εργαζόμενους της ΕΡΤ, όλους τους εργαζόμενους και την νεολαία να μην κάνουν βήμα πίσω!
  Να βρεθούν αποφασιστικά μαζί μας στον χώρο του Πολυτεχνείου στην Πατησίων!

Σχόλιο: Να καλέσουν και τους εκφωνητές του ραδιοφώνου του Πολυτεχνείου του 73. Να δούμε αν θα έλθουν και τι θα πουν. Για τον Μήτσο τον Παπαχρήστου δεν έχω αμφιβολία αν θα πάει και τι θα πει. Φαντασθείτε όμως τι θα μπορούσε να εκστομίσει η κα Δαμανάκενα, αν λέμε αν, δεχόταν την πρόσκληση!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου