Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Ε ,ΡΕ ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΣΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ!



Ένα γράμμα προς τον Γιάννη Μακριδάκη:

Αγαπητέ συναγωνιστή στρατιώτη του εδαφους Γιάννη Μακριδάκη
Είμαι και εγώ ενας “στρατιώτης του εδάφους” 31 ετών, που αν δεν υπήρχε η κρίση η τρόικα και όλα τα δεινά που έχουν χτυπήσει τη χώρα μας,θα είμουν ένας κουστουμαρισμένος νέος σε μια τράπεζα,στέλεχος σε μια μεγάλη εταιρεία (όπως και υπήρξα) ισως και ένα ακόμα γραναζι του δημοσίου μιας και διαθέτω πολύ μεγάλο βίσμα.
Για καλή μου τύχη ,όπως και η πλειοψηφεία εδώ στη κρήτη,έχω στη κατοχή μου κάποια κομμάτια γης,κληρονομιά από το παππού μου και τη γιαγιά μου,η γιαγιά μου πρόσφυγγας απο μικρά ασία, τους είχε δώσει το κράτος τοτε γη για μια καινούργια αρχή .
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου βοηθούσαμε το παππού και τη γιαγιά στη καλλιέργεια αμπελιού ελιάς λεμονιάς και ανά διαστήματα σε κηπευτικα, τα τελευταία κυρίως για το σπίτι,εγω θυμαμαι οτι πηγαινα με το ζορι τα σαβατοκυριακα,που να ξυπνάς πρωι,που να γεμίζεις λάσπες,που να κρυώνεις,που να κάθεσαι να τρως με το παππού «φτωχικά» τη τροφή που έβγαζε,ελιές ντομάτα σταφίδες καρύδια κτλ. Εγώ ο γιος ενός δημόσιου υπαλλήλου που είχε τα πάντα πως να τα καταδεχομουν όλα αυτα?Οταν παραπονιόμουν στους γονείς μου η απάντηση ήταν «δε τον λυπάσε το καημένο?να τα τραβάει μονος»
Όποτε δυσανασχετούσα για αυτά ο παππούς μου ελεγε το εξής «κλισέ» «εε ρε κατοχή που σας χρειαζεται…»Εγω σκεφτομουν «τον καημενο το γέρο,εχει ξεμείνει δεκαετίες πίσω» και έβριζα τον εαυτό μου που δεν είχαμε σταματήσει πριν σε κανένα φούρνο να πάρω τα όμορφα και λαχταριστά που είχε φτιάξει ο φούρναρης (ζαμπονοτυρόπιτες κρουασάν σάντουιτς λαχταριστά),διάβρωση μεγάλη…
Λίγους μήνες μετά από το θάνατο του παππού και ως εργαζόμενος σε καθεστώς οικονομικής κρίσης (άθλειες συνθήκες 12 ωρου με μπόλικη πίεση και υπόχρεως σκλάβος στα αφεντικά μου που μου άκαναν τη χάρη και μου έδιναν κανονικά τις αποδοχές μου) ξαφνικά έγινε το μεγάλο μπαμ(ίσως κάπως έτσι να έγινε και το “big bang”!)Ξαφνικά όλα αυτά που μου ειχαν διδάξει παππούς γιαγιά έσκασαν μέσα μου,σαν να κρυβόντουσαν στο πίσω μέρος του μυαλού μου και περίμεναν να βγουν στη επιφάνεια σα σανίδα σωτηρίας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης .
Σκεφτόμουν αυτό είναι?έτσι θα πάει?σκλάβος ?να κάνω 12 ωρο τα ίδια και τα ίδια και να λέω και ευχαριστώ?όταν ρωτούσα τους γύρω μου οι απαντήσεις οι εξής:έτσι είναι η ζωή,θα συνηθίσεις,να παρακαλάς που έχεις δουλειά»κάτι δε μου άρεσε.κάτι με χάλαγε κάτι μέσα μου φώναζε.ήταν ο παππούς που είχε περάσει αντίστοιχες καταστάσεις στη κατοχή (δούλευε στα καταναγκαστικά έργα των κατοχικών δυνάμεων)
Τα παράτησα,άδραξα το σπίτι και τα χωράφια του παππού,απο τότε έχει ξεκινήσει μια συναρπαστική διαδρομή,έσκαψα, φύτεψα, εφτιαξα τα παρτέρια μου καθάρισα και ξαναζωντάνεψα τα φρουτόδεντρα μου,τις καρυδιές μου. Αγόρασα τις κότες μου και τις αμόλησα στο χωράφι με τις λεμονιές,μαζι με τα 2 αρνάκια μου τρώνε τα «ζιζάνια» και με ευχαριστούν με τη πλούσια κοπριά τους,ξεκίνησα επιτέλους να σκέφτομαι,ήρθα σε επαφή με γείτονες που και αυτοι αναγκάστηκαν να γυρίσουν,βρισκόμαστε,ανταλλάσουμε,δίνω καρύδια μου δίνουν τυρι ,δίνω αυγά ημέρας μου δίνουν φρέσκιες μαρμελάδες ,κάθε μέρα ανταλλαγή,τεράστια ποικιλία απο τρόφιμα γλυκά παραδοσιακά οτι θες,ερωτήσεις απαντήσεις σχετικά με ζώα δέντρα κηπευτικά,το μυαλό συνέχεια σε εκγρήγορση, καθημερινά απλά προβλήματα που λύνονται με απλές απαντήσεις από γείτονες και πιο έμπειρους,μια ζωη σε αρμονία με τα ζώα τα πουλιά τα δέντρα το πράσσινο,κάθε μέρα ανεβαίνω σε ενα λοφάκι με το σκύλο μου και βλέπουμε το ηλιοβασίλεμα,χρησιμοποιώ εργαλεία,φτιάχνω κατασκευές για τα ζώα μου,πως να τα ταίζω πως να τα ποτίζω,κάνω δοκιμές στα παρτέρια μου,μαζεύω υλικό και ψάχνομαι να τα γεμίσω με σωστό χώμα που θα μου αποδόσει,φτιάχνω κομποστ,αντιμετοπίζω τα λαχανικά σαν παιδια,καθε μέρα τα περιποιούμε τα ποτίζω τα λυπαίνω με τη κοπριά μου,τα ελένγχω για τους φυσικους εχθρούς και οτι δε ξέρω ρωτάω,ποια σύγκριση μπορεί να υπάρχει σε ένα αγοραστό μπρόκολο με ένα μπρόκολο που το φύτεψες και το περιποιήθηκες για 3 μήνες?καμια!το πρώτο το πετάς άμα τύχει και σου περισσέψει στο ψυγείο ,το δεύτερο το φυλας σαν θυσαυρό στο ψυγείο σου,το ψυγείο μου και το κελαρι μου ειναι το θυσαυροφυλακειο μου
Ψυχαγωγία υπερπαραγωγής, κάθε μέρα είμαι θεατής σε κατι καινούργιο,τις προάλες είδα μάχη μεταξύ κρεμυδοφάγου και μιας σφίγγας,ζουρίδα να κυνηγάει ποντικό,κάθομαι τα βραδυα στη φωτια, κουκουβάγιες κάθονται παρέα στα κλαδιά της καρυδιάς,κάθε μέρα βλέπω αετούς (μου εχουν αρπαξει μερικα μικρα κοτόπουλα αλλα δε πειράζει),ηλιοβασιλέματα και απίστευτα χρώματα στους ουρανούς,τραγούδια απο πουλιά γρύλους αφορδακούς (βατραχια),ο χαλαρωτικός ήχος του ποταμού κάθε μέρα στα αυτιά μου καθώς περιποιουμε τα παρτέρια μου,φτιαχνω τα δέντρα μου κτλ. (η κοπέλα μου πληρώνει καθε μήνα 40 ευρω στη σχολή γιόγκα ακούγοντας νερά να τρέχουν και τιτιβίσματα πουλιών σε «κονσερβα» μέσα από ένα laptop…),καθόμαστε παρέες με όργανα συχνά πυκνά και τραγουδάμε,στο τραπέζι τα πάντα και τα περισσότερα δικά μας καθαρής παραγωγής,απίστευτετα κρασιά και ρακί που δε τα βρίσκεις στις καλύτερες κάβες!μια ζωη παραμυθένια μια ζωη ποιοτική,παράδεισος.
Σκέφτομαι συχνά τον παππού μου,και αν κάνω και εγω κάποτε εγγόνια,ισως και αυτα ειναι καλομαθημένα ,γιατι ολα είναι κύκλος,αν δυσανασχετίσουν για το πρωινό τους αυτό που θα τους πω?
Ε ΡΕ ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΣΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ
Με εκτίμηση
“INTOTHEWILD”
Περισσότερα στο: http://yiannismakridakis.gr/?p=3895


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου