Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Ε ,ΡΕ ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΣΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ!



Ένα γράμμα προς τον Γιάννη Μακριδάκη:

Αγαπητέ συναγωνιστή στρατιώτη του εδαφους Γιάννη Μακριδάκη
Είμαι και εγώ ενας “στρατιώτης του εδάφους” 31 ετών, που αν δεν υπήρχε η κρίση η τρόικα και όλα τα δεινά που έχουν χτυπήσει τη χώρα μας,θα είμουν ένας κουστουμαρισμένος νέος σε μια τράπεζα,στέλεχος σε μια μεγάλη εταιρεία (όπως και υπήρξα) ισως και ένα ακόμα γραναζι του δημοσίου μιας και διαθέτω πολύ μεγάλο βίσμα.
Για καλή μου τύχη ,όπως και η πλειοψηφεία εδώ στη κρήτη,έχω στη κατοχή μου κάποια κομμάτια γης,κληρονομιά από το παππού μου και τη γιαγιά μου,η γιαγιά μου πρόσφυγγας απο μικρά ασία, τους είχε δώσει το κράτος τοτε γη για μια καινούργια αρχή .
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου βοηθούσαμε το παππού και τη γιαγιά στη καλλιέργεια αμπελιού ελιάς λεμονιάς και ανά διαστήματα σε κηπευτικα, τα τελευταία κυρίως για το σπίτι,εγω θυμαμαι οτι πηγαινα με το ζορι τα σαβατοκυριακα,που να ξυπνάς πρωι,που να γεμίζεις λάσπες,που να κρυώνεις,που να κάθεσαι να τρως με το παππού «φτωχικά» τη τροφή που έβγαζε,ελιές ντομάτα σταφίδες καρύδια κτλ. Εγώ ο γιος ενός δημόσιου υπαλλήλου που είχε τα πάντα πως να τα καταδεχομουν όλα αυτα?Οταν παραπονιόμουν στους γονείς μου η απάντηση ήταν «δε τον λυπάσε το καημένο?να τα τραβάει μονος»
Όποτε δυσανασχετούσα για αυτά ο παππούς μου ελεγε το εξής «κλισέ» «εε ρε κατοχή που σας χρειαζεται…»Εγω σκεφτομουν «τον καημενο το γέρο,εχει ξεμείνει δεκαετίες πίσω» και έβριζα τον εαυτό μου που δεν είχαμε σταματήσει πριν σε κανένα φούρνο να πάρω τα όμορφα και λαχταριστά που είχε φτιάξει ο φούρναρης (ζαμπονοτυρόπιτες κρουασάν σάντουιτς λαχταριστά),διάβρωση μεγάλη…
Λίγους μήνες μετά από το θάνατο του παππού και ως εργαζόμενος σε καθεστώς οικονομικής κρίσης (άθλειες συνθήκες 12 ωρου με μπόλικη πίεση και υπόχρεως σκλάβος στα αφεντικά μου που μου άκαναν τη χάρη και μου έδιναν κανονικά τις αποδοχές μου) ξαφνικά έγινε το μεγάλο μπαμ(ίσως κάπως έτσι να έγινε και το “big bang”!)Ξαφνικά όλα αυτά που μου ειχαν διδάξει παππούς γιαγιά έσκασαν μέσα μου,σαν να κρυβόντουσαν στο πίσω μέρος του μυαλού μου και περίμεναν να βγουν στη επιφάνεια σα σανίδα σωτηρίας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης .
Σκεφτόμουν αυτό είναι?έτσι θα πάει?σκλάβος ?να κάνω 12 ωρο τα ίδια και τα ίδια και να λέω και ευχαριστώ?όταν ρωτούσα τους γύρω μου οι απαντήσεις οι εξής:έτσι είναι η ζωή,θα συνηθίσεις,να παρακαλάς που έχεις δουλειά»κάτι δε μου άρεσε.κάτι με χάλαγε κάτι μέσα μου φώναζε.ήταν ο παππούς που είχε περάσει αντίστοιχες καταστάσεις στη κατοχή (δούλευε στα καταναγκαστικά έργα των κατοχικών δυνάμεων)
Τα παράτησα,άδραξα το σπίτι και τα χωράφια του παππού,απο τότε έχει ξεκινήσει μια συναρπαστική διαδρομή,έσκαψα, φύτεψα, εφτιαξα τα παρτέρια μου καθάρισα και ξαναζωντάνεψα τα φρουτόδεντρα μου,τις καρυδιές μου. Αγόρασα τις κότες μου και τις αμόλησα στο χωράφι με τις λεμονιές,μαζι με τα 2 αρνάκια μου τρώνε τα «ζιζάνια» και με ευχαριστούν με τη πλούσια κοπριά τους,ξεκίνησα επιτέλους να σκέφτομαι,ήρθα σε επαφή με γείτονες που και αυτοι αναγκάστηκαν να γυρίσουν,βρισκόμαστε,ανταλλάσουμε,δίνω καρύδια μου δίνουν τυρι ,δίνω αυγά ημέρας μου δίνουν φρέσκιες μαρμελάδες ,κάθε μέρα ανταλλαγή,τεράστια ποικιλία απο τρόφιμα γλυκά παραδοσιακά οτι θες,ερωτήσεις απαντήσεις σχετικά με ζώα δέντρα κηπευτικά,το μυαλό συνέχεια σε εκγρήγορση, καθημερινά απλά προβλήματα που λύνονται με απλές απαντήσεις από γείτονες και πιο έμπειρους,μια ζωη σε αρμονία με τα ζώα τα πουλιά τα δέντρα το πράσσινο,κάθε μέρα ανεβαίνω σε ενα λοφάκι με το σκύλο μου και βλέπουμε το ηλιοβασίλεμα,χρησιμοποιώ εργαλεία,φτιάχνω κατασκευές για τα ζώα μου,πως να τα ταίζω πως να τα ποτίζω,κάνω δοκιμές στα παρτέρια μου,μαζεύω υλικό και ψάχνομαι να τα γεμίσω με σωστό χώμα που θα μου αποδόσει,φτιάχνω κομποστ,αντιμετοπίζω τα λαχανικά σαν παιδια,καθε μέρα τα περιποιούμε τα ποτίζω τα λυπαίνω με τη κοπριά μου,τα ελένγχω για τους φυσικους εχθρούς και οτι δε ξέρω ρωτάω,ποια σύγκριση μπορεί να υπάρχει σε ένα αγοραστό μπρόκολο με ένα μπρόκολο που το φύτεψες και το περιποιήθηκες για 3 μήνες?καμια!το πρώτο το πετάς άμα τύχει και σου περισσέψει στο ψυγείο ,το δεύτερο το φυλας σαν θυσαυρό στο ψυγείο σου,το ψυγείο μου και το κελαρι μου ειναι το θυσαυροφυλακειο μου
Ψυχαγωγία υπερπαραγωγής, κάθε μέρα είμαι θεατής σε κατι καινούργιο,τις προάλες είδα μάχη μεταξύ κρεμυδοφάγου και μιας σφίγγας,ζουρίδα να κυνηγάει ποντικό,κάθομαι τα βραδυα στη φωτια, κουκουβάγιες κάθονται παρέα στα κλαδιά της καρυδιάς,κάθε μέρα βλέπω αετούς (μου εχουν αρπαξει μερικα μικρα κοτόπουλα αλλα δε πειράζει),ηλιοβασιλέματα και απίστευτα χρώματα στους ουρανούς,τραγούδια απο πουλιά γρύλους αφορδακούς (βατραχια),ο χαλαρωτικός ήχος του ποταμού κάθε μέρα στα αυτιά μου καθώς περιποιουμε τα παρτέρια μου,φτιαχνω τα δέντρα μου κτλ. (η κοπέλα μου πληρώνει καθε μήνα 40 ευρω στη σχολή γιόγκα ακούγοντας νερά να τρέχουν και τιτιβίσματα πουλιών σε «κονσερβα» μέσα από ένα laptop…),καθόμαστε παρέες με όργανα συχνά πυκνά και τραγουδάμε,στο τραπέζι τα πάντα και τα περισσότερα δικά μας καθαρής παραγωγής,απίστευτετα κρασιά και ρακί που δε τα βρίσκεις στις καλύτερες κάβες!μια ζωη παραμυθένια μια ζωη ποιοτική,παράδεισος.
Σκέφτομαι συχνά τον παππού μου,και αν κάνω και εγω κάποτε εγγόνια,ισως και αυτα ειναι καλομαθημένα ,γιατι ολα είναι κύκλος,αν δυσανασχετίσουν για το πρωινό τους αυτό που θα τους πω?
Ε ΡΕ ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΣΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ
Με εκτίμηση
“INTOTHEWILD”
Περισσότερα στο: http://yiannismakridakis.gr/?p=3895


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου