Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Μόνο οι πολίτες μπορούν να θέσουν εκτός νόμου την Χρυσή Αυγή




Φωτογραφία: Αγγελική Παναγιώτου/

Η Χρυσή Αυγή δεν μπορεί να τεθεί εκτός νόμου αν και είναι εκτός νόμου. Ο λόγος που η Χρυσή Αυγή δεν μπορεί να τεθεί εκτός νόμου είναι επειδή σήμερα μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου είναι εκτός νόμου. Η χώρα είναι εκτός νόμου. Αυτό «νομιμοποίησε» τη Χρυσή Αυγή.  
Του Πιτσιρίκου

Μετά την χρεοκοπία της χώρας, η Δικαιοσύνη δεν λειτούργησε, κάθαρση δεν έγινε, οπότε είναι υποκριτικό και επικίνδυνο ο εκτός νόμου Βενιζέλος -με τον περίφημο νόμο περί (μη) ευθύνης υπουργών- να καμώνεται τον δημοκράτη που ζητάει να τεθεί εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή.
Η Χρυσή Αυγή είναι χρήσιμη για το υπάρχον πολιτικό καθεστώς και την οικονομική ελίτ. Άλλωστε, η Χρυσή Αυγή είναι δικό τους δημιούργημα.
Υπάρχει πάντα το ερώτημα για το ποιοι είναι οι χρηματοδότες της Χρυσής Αυγής. Αν και δεν κρύβονται. Οι αποδείξεις παραμένουν κρυφές. Αλλά πού θα πάει…
Η Χρυσή Αυγή είναι χρήσιμη για το καθεστώς με δυο τρόπους.
Από τη μία, φούσκωσαν την Χρυσή Αυγή, ώστε να αποτελέσει ασπίδα για την υπάρχουσα πολιτική και οικονομική ελίτ. Είναι γνωστό από την Ιστορία πως, όταν το καπιταλιστικό σύστημα και η αστική δημοκρατία τα βρουν σκούρα -και κινδυνεύει η μεγαλοαστική τάξη-, ρίχνουν μια φασιστική εκτροπή και έρχεται στα ίσα της η …δημοκρατία.
Από την άλλη, με τους νεοναζιστές στο κοινοβούλιο, οι πάντες μπορούν να υποδύονται τους νόμιμους και τους δημοκράτες. Νόμιμος και δημοκράτης ο Βενιζέλος, νόμιμος και δημοκράτης ο Βορίδης.
Πλυντήριο η Χρυσή Αυγή. Τους ξεπλένει όλους.
Βέβαια, αν συνεχίσουμε να βαφτίζουμε νόμιμους και δημοκράτες τραμπούκους σαν τον Βορίδη, δεν θα αργήσει η ώρα που θα γίνει υπουργός και ο Κασιδιάρης.
Ανήκω σε αυτούς που δεν έχουν πρόθεση να χτυπήσουν ή να σκοτώσουν κάποιον· η μόνη περίπτωση να χτυπήσω κάποιον άνθρωπο είναι για να αμυνθώ ή για να προστατεύσω κάποιον που κινδυνεύει. Και έχω πολύ βαρύ χέρι.
Ανήκω σε αυτούς που απαιτούν Δικαιοσύνη.
Ανήκω σε αυτούς που απαιτούν Νέο Σύνταγμα.
Ανήκω σε αυτούς που απαιτούν Δημοκρατία.
Η χρησιμοποίηση βίας απέναντι στη βία της Χρυσής Αυγής είναι η χειρότερη επιλογή που μπορεί να κάνει κάποιος.
Αυτό θέλει τόσο η Χρυσή Αυγή, όσο και η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ μαζί με τους ολιγάρχες: να κλιμακωθεί η βία.
Δεν καταδικάζω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, γιατί έχω διαβάσει και Ιστορία. Απέναντι στην καθημερινή και αδίστακτη βία της εξουσίας, θεωρώ τη βία την τελευταία επιλογή. Και μόνο απέναντι στην εξουσία.
Η Χρυσή Αυγή δεν έπρεπε ποτέ να αναγνωριστεί από τον Άρειο Πάγο και δεν έπρεπε να έχει συμμετάσχει στις εκλογές.
Αυτό, όμως, έγινε.
Τώρα, οι μόνοι που μπορούν να θέσουν την Χρυσή Αυγή εκτός νόμου και εκτός Βουλής είναι οι Έλληνες πολίτες. Γιατί οι πολίτες έφεραν την Χρυσή Αυγή στη Βουλή. Δεν μπούκαρε μόνη της.
Η ελληνική Δικαιοσύνη απέτυχε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, οπότε τη λύση θα δώσουν οι πολίτες.
Αν θέλουν, βέβαια. Ίσως, υπάρχουν Έλληνες που θέλουν να σφαχτούμε μεταξύ μας. Ίσως, ηδονίστηκαν στο άκουσμα της είδησης της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα.
Είναι μια ευκαιρία να μετρηθούμε. Να δούμε ποιοι είμαστε.
Τα ψέματα και οι εθνικοί μύθοι για την ανωτερότητα του Έλληνα τελείωσαν.
Φανερέ φασίστα και κρυφοφασίστα νοικοκυραίε -που αδιαφορείς για τα πάντα-, τα χέρια σου έχουν πια αίμα.
Και δεν είσαι ούτε ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες, ούτε ο Παπαφλέσσας στο Μανιάκι. Είσαι ένα σίχαμα.
(Τα συλλυπητήριά μου στην οικογένεια και τους φίλους του Παύλου Φύσσα.)
(Πριν από τις εκλογές του Μαΐου του 2012, πριν η Χρυσή Αυγή μπει στη Βουλή, έγραφα «Να μη φοβόμαστε την αλήθεια».)
(Τον Μάιο του 2012, πριν τις εκλογές του Ιουνίου, έγραφα πως οι εκλογές του Ιουνίου δεν έχουν να κάνουν με το ευρώ και με το Μνημόνιο αλλά με τη Δημοκρατία και τη Δικαιοσύνη και καλούσα τους πολίτες να γίνουν δικαστές και να αποδώσουν δικαιοσύνη με την ψήφο τους: «Οι πολίτες δικαστές».)
(Το Οκτώβριο του 2012, έγραφα «Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό».)



της Δάφνης Σφέτσα

"Για ποιο συνταγματικό τόξο μιλάτε ρε; Του Συντάγματος που σαν όρνια βάλατε κάτω και ξεσκίσατε; Επιστρατεύσατε ακόμη και τα δέντρα που αναζητούσαν λίγο ουρανό και τώρα τάχα παραδίνετε μαθήματα δημοκρατίας; Για ποια δημοκρατία τολμάτε και μιλάτε; Τη Δημοκρατία που ο πρωθυπουργός λογαριασμό δεν δίνει παρά μονάχα στους φίλους, Έλληνες και ξένους (ναι εδώ δεν έχει ρατσισμό και ελληνική ανωτερότητα), εφοπλιστές, κατασκευαστές, πετρελαιάδες, καναλάρχες, ομαδάρχες. Για ποια Δημοκρατία; Των κρατικών απαγωγών σε βάρος πολιτών μέσα στο μαύρο της νύχτας στην Χαλκιδική για ένα κομμάτι χρυσό στα χέρια κατασκευαστών, καναλαρχών, του άρχοντα των διοδίων; Για ποια Δημοκρατία τολμάτε να μιλάτε; Τη Δημοκρατία που κλείνει πανεπιστήμια και νοσοκομεία, ορχήστρες, ραδιόφωνα και σχολεία και στη θέση τους ανοίγει στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους δικούς μας μαύρους, στις δικές μας φυτείες, στο δικό μας Νότο με τους δικούς μας λευκούς κουκουλοφόρους; Τη Δημοκρατία της διαπόμπευσης οροθετικών γυναικών; Τη Δημοκρατία της αυτοκτονίας, της ανεργίας, της μετανάστευσης, τη Δημοκρατία της μαζικής απόγνωσης, των συσσιτίων μόνο για τους εξαθλιωμένους έλληνες που εσείς εξαθλιώσατε και για φταίχτη δείξατε αυτόν που στην τσέπη έχει ακόμα πιο λίγα;
Ο μόνος νόμος που γνωρίζετε είναι της ζούγκλας και σεις δεν είστε παρά λαθροκυνηγοί, σκοτώνετε ψυχές και τις κορνιζάρετε να στολίζουν τα γραφεία σας. Τώρα λέτε θα θέσετε εκτός νόμου τις καραμπίνες σας και περιμένετε από μας πιστοποιητικό φρονημάτων. Να καούμε στην κόλαση καλύτερα χίλιες φορές."
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου