Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Ένα ρέκβιεμ για τον Παύλο...



Τα λόγια δεν βγαίνουν εύκολα όταν προσπαθείς να περιγράψεις τα αισθήματα οργής, πόνου και θλίψης που γεννάει ο άδικος χαμός ενός νέου ανθρώπου, πόσο μάλλον όταν αυτός δολοφονείται για τις πολιτικές του πεποιθήσεις και τα πιστεύω του.

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα είναι μια καθαρά πολιτική δολοφονία με φυσικούς αυτουργούς τη νεοναζιστική εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή (ΧΑ) που γέμισε με μίσος και όπλισε το χέρι του έμμισθου εγκληματία που μαχαίρωσε θανάσιμα τον Παύλο. Έχει όμως και ηθικούς αυτουργούς το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και τα κόμματα εξουσίας που έφεραν τη λιτότητα, τη φτώχεια και την ανεργία και αξιοποίησαν την εκλογική άνοδο και την ατζέντα της ΧΑ για να επιβάλλουν τις εγκληματικές πολιτικές τους, αλλά και τους 450.000 συμπολίτες μας που θεώρησαν ότι με την ψήφο τους σε μια εγκληματική οργάνωση θα λύσουν τα προβλήματά τους και θα τιμωρήσουν τους διεφθαρμένους πολιτικούς. 

Κόμματα εξουσίας, οικονομικοί ολιγάρχες και συστημικά ΜΜΕ επένδυσαν όλα αυτά τα χρόνια στον εθνικισμό και τον ρατσισμό για ιδίο όφελος, ιδιαίτερα οικονομικό και εξουσιαστικό (εξοπλιστικά προγράμματα και μίζες, φτηνά εργατικά χέρια, χειραγώγηση των μαζών και ψηφοθηρία, τηλεθέαση και διαφημίσεις), θρέφοντας ταυτόχρονα και αξιοποιώντας τους νοσταλγούς του Χίτλερ και το λούμπεν παρακράτος που αποτέλεσε τη βάση της εγκληματικής οργάνωσης της ΧΑ.

Με την καταστολή, τη πατριωτική θρησκοληψία και τις εγκληματικές πολιτικές λιτότητας διαμόρφωσαν τις κατάλληλες συνθήκες για να εκκολαφτεί το αυγό του φιδιού. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Φύρερ Μιχαλολιάκος αποτέλεσε για πολλά χρόνια έμμισθος της Κρατικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, ούτε βέβαια ότι η ναζιστική ΧΑ έχει μεγάλη διείσδυση και αποδοχή στα σώματα ασφαλείας (στρατός, αστυνομία, λιμενικό) και το δικαστικό σώμα.

Η νεοναζιστική εγκληματική οργάνωση της ΧΑ πρέπει να αντιμετωπιστεί επιτέλους ως τέτοια, για να σταματήσει πάραυτα να αποτελεί το μακρύ χέρι του συστήματος και των οικονομικών ελίτ της χώρας. Η εγκληματική αδιαφορία, η συμπόρευση και η συνενοχή μεγάλου μέρους της Ελληνικής Αστυνομίας στη δολοφονία του Παύλου και σε αντίστοιχα “μεμονωμένα” περιστατικά τα τελευταία χρόνια, καθώς και η ατιμωρησία των ενόχων έχουν δώσει κίνητρο στον Φύρερ Μιχαλολιάκο και τα τάγματα εφόδου του, να αποθρασυνθούν και να προσπαθούν να δημιουργήσουν με κάθε ευκαιρία κλίμα έντασης, τρομοκρατίας και αποσταθεροποίησης- αποδόμησης του δημοκρατικού πολιτεύματος. 

Οι μετανάστες, οι έγχρωμοι, οι βλάστημοι και οι ομοφυλόφιλοι ήταν μόνο η αρχή. Ο Παύλος, ο δικός μας Killah P, δεν ήταν ούτε έγχρωμος, ούτε ομοφυλόφιλος, αλλά ένας ελεύθερος, κοινωνικά ευαίσθητος και πολιτικοποιημένος καλλιτέχνης, ενεργός στο hip hop και το αντιφασιστικό κίνημα. Δεν είναι το πρώτο θύμα των νεοναζί, αλλά είναι ο πρώτος έλληνας, παιδί εργατικής οικογένειας, που δολοφονείται από την εγκληματική οργάνωση. Ας φροντίσουμε να είναι ο τελευταίος.

Η δολοφονία του δείχνει ότι δεν χωράει άλλος εφησυχασμός και πολιτική ανάλυση, δεν χωράει άλλη αδράνεια και κατακερματισμός του αντιφασιστικού κινήματος. Πρέπει να περάσουμε στις δράσεις, σε κοινωνικό, συλλογικό και ατομικό επίπεδο ενωμένοι και μαζικά, θεσμικά και κινηματικά, γιατί σειρά θα έχουν όλοι όσοι δεν ανταποκρίνονται στα άρρωστα ιδεώδη του νεοναζί της ΧΑ, όλοι χωρίς διακρίσεις θα υποστούν τη φρίκη του φασισμού. 

Σε οποιαδήποτε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα το κράτος δικαίου και η Πολιτεία δεν θα είχε επιτρέψει να πάρουν τέτοια έκταση δολοφονικές ρατσιστικές επιθέσεις και εγκληματικές ενέργειες, συμπεριλαμβανομένου του ρατσιστικού λόγου μίσους, χωρίς να σύρει τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς στα ποινικά δικαστήρια και να θέσει εκτός νόμου την νεοναζιστική εγκληματική οργάνωση που αποδεδειγμένα ευθύνεται για αυτές τις ενέργειες εναντίων μεταναστών και γηγενών με αφορμή τα πιστεύω, το χρώμα και την εμφάνισή τους.

Απαιτούμε:
-Την παραδειγματική τιμωρία ως ρατσιστικό και πολιτικό έγκλημα μίσους του δολοφόνου του Παύλου. 
-Την άμεση διερεύνηση όλων των εγκληματικών και έκνομων ενεργειών των μελών της ΧΑ, συμπεριλαμβανομένων των βουλευτών της, την άμεση σύλληψη και παραδειγματική τιμωρία χωρίς ελαφρυντικά των ποινικών παραβάσεων. 
-Την τιμωρία της ολιγωρίας των αστυνομικών στη δολοφονία του Παύλου και σε όλα τα πρόσφατα περιστατικά ρατσιστικής και πολιτικής βίας, καθώς και να ξεριζωθούν αποτελεσματικά και αποφασιστικά οι πυρήνες της ΧΑ στα σώματα ασφαλείας μέσα από την εκπαίδευση στα ανθρώπινα δικαιώματα και τη τιμωρία των υποκινητών ρατσιστικής βίας και συμπεριφοράς ενάντια στο δημοκρατικό πολίτευμα. 
-Να διερευνηθούν οι παράνομες οικονομικές δραστηριότητες, οι διασυνδέσεις και οι υπόγειες χρηματοδοτήσεις της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης της ΧΑ από την οικονομική ελίτ και το οργανωμένο έγκλημα.

Έχουμε ηθική υποχρέωση απέναντι στον Παύλο, τον Shehzad, τον Alim, τον Δημήτρη Κουσουρή και τα εκατοντάδες ακόμα θύματα της ρατσιστικής νεοναζιστικής βίας να ξεριζώσουμε ενωμένοι τον φασισμό και το ρατσισμό σε κάθε δρόμο και κάθε γειτονιά. Φοιτητές, μαθητές, εργαζόμενοι, άνεργοι, συλλογικότητες, κόμματα και φορείς σε ένα κοινό μέτωπο για να στείλουμε τους εγκληματίες νεοναζί της ΧΑ στη φυλακή και πίσω στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Δεν πρέπει να αφήσουμε μια δραματική μειοψηφία, τη συμμορία των νεοναζί χουντικών να γιγαντωθεί μέσα από τη δική μας αδράνεια και να δημιουργεί μια μόνιμη αίσθηση εμφυλίου και φόβου.  

Πρέπει να δημιουργήσουμε σε κάθε γειτονιά και να συμμετέχουμε ενεργά σε αυτοργανωμένες δομές αλληλεγγύης και ομάδες κοινωνικής περιφρούρησης για να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες τις κρίσης και τα αίτια ανόδου του φασισμού, ρατσισμού και ναζισμού. Να αποδομήσουμε τον ρατσιστικό λόγο με κάθε ευκαιρία, χωρίς φόβο, αναζητώντας την αλληλεγγύη των γύρω μας. Να μιλήσουμε με τα νέα παιδιά που βρίσκουν λόγο ύπαρξης όταν υποστηρίζουν τους φασίστες και όχι όταν δημιουργούν με τον ιδρώτα τους ένα καλύτερο μέλλον. Η σιωπή και η αδράνεια είναι πλέον συνενοχή. 

Ας πάρουμε επιτέλους την κατάσταση στα χέρια μας και ας δείξουμε ότι σε αυτή τη χώρα που είναι σταυροδρόμι πολιτισμών δεν χωράει ο φασισμός, είναι έξω από τη κουλτούρα και την αισθητική μας. Εμείς θέλουμε να μετουσιώσουμε την οργή και την αγανάκτησή μας σε δημιουργία ενός άλλου κόσμου, αλληλέγγυου, οικο-λογικού και δίκαιου που τους χωράει όλους.

18.9.2013
Ηλιόσποροιhttp://www.iliosporoi.net/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου