Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΡΑ ΤΟΥ ΠΗΛΙΟΥ



Στη συνεδρίαση του Δημοτικού συμβουλίου Βόλου, στις 24-2-2012, με αφορμή τις άστοχες ενέργειες της ΔΕΥΑΜΒ να χλωριώσει χωρίς λόγο τα καθαρά νερά του Πηλίου (χωρίς καμιά ενημέρωση των κατοίκων) και την μετέπειτα αλαζονική της συμπεριφορά, εκατοντάδες κάτοικοι των χωριών του ορεινού όγκου του Δήμου Βόλου κατέκλυσαν το Δημαρχείο και απαίτησαν δυναμικά να αποσυρθούν οι χλωριωτές και να πραγματοποιηθεί δημόσιος διάλογος για τη διαχείριση των νερών σε ειδική και ανοιχτή συνεδρίαση του Δημοτικού συμβουλίου για το θέμα αυτό, όπου ο Δήμος να ενημερώσει για τις προθέσεις του, κυρίως όμως ν’ ακουστούν και να εισακουστούν οι απόψεις των κατοίκων των χωριών και του αστικού κέντρου.
Αποτέλεσμα αυτής της κινητοποίησης ήταν να γίνει δεκτό το αίτημα αυτό και να υπερψηφιστεί από όλες τις πολιτικές παρατάξεις του Δημοτικού συμβουλίου. Την πρόταση μάλιστα διατύπωσε ο ίδιος ο δήμαρχος προτείνοντας:
Κλιμάκιο της ΔΕΥΑΜΒ – Δήμου να επισκεφτεί όλα τα ορεινά χωριά και να συζητήσει με τους κατοίκους το ζήτημα των νερών και εντός δεκαπέντε ημερών να συζητηθεί το θέμα σε ειδική συνεδρίαση του Δημοτικού συμβουλίου με την άμεση συμμετοχή και των κατοίκων των χωριών.
Σήμερα, επτά μήνες μετά από κείνη την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου και των πολιτών – κι ενώ η ΔΕΥΑΜΒ συνεχίζει να χλωριώνει το νερό της Πορταριάς –, όχι μόνο δεν έχει υλοποιηθεί η απόφαση αλλά βρισκόμαστε μπροστά σε μεγαλύτερα προβλήματα. Αυτά είναι η διαφαινόμενη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΥΑΜΒ για μετατροπή της σε Ανώνυμη Εταιρία και το ξεπούλημα των νερών σε ιδιώτες.
Παρακολουθούμε επίσης ότι στις μέρες μας πραγματοποιείται «δημόσια διαβούλευση» με σκοπό την εφαρμογή σχετικής οδηγίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την προστασία των υδάτινων πόρων και την ορθή διαχείρισή τους μεταξύ κάποιων φορέων, σε στενό κύκλο και απουσία των κατοίκων, όπου προτείνονται διάφορα μέτρα και έργα και παρεμβάσεις στα νερά του Πηλίου και το φυσικό περιβάλλον.
Ακούστηκε επίσης από τη διευθύντρια της ΔΕΥΑΜΒ ότι τα νερά του Πηλίου αποτελούν μονόδρομο για την υδροδότηση του Βόλου. Όσοι διατυπώνουν την ίδια άποψη αγνοούν ουσιαστικά ότι στην πόλη μας εκτός απ’ τους δημοτικούς και περιφερειακούς «άρχοντες» κατοικούν και οι Πολίτες, που έχουν άποψη και λόγο.
  • Επειδή στην περιοχή μας έχουμε δει να χάνονται ή να μολύνονται πηγές από ανθρώπινες δραστηριότητες, στις οποίες συμμετείχαν και «αρμόδιοι»
  • Επειδή είδαμε και αποτρέψαμε προσπάθειες ιδιωτικοποίησης νερών με πρωταγωνιστές δημοτικούς «άρχοντες» πρόσφατα στην περιοχή μας
  • Επειδή ακούσαμε απ’ τον εκπρόσωπο των βιομηχάνων ότι η καθαριότητα του Δήμου και τα νερά πρέπει να περιέλθουν σε ιδιώτες
  • Επειδή «γευτήκαμε» πρόσφατα τις άστοχες ενέργειες του αρμόδιου φορέα του Δήμου μας
  • Επειδή γνωρίζουμε τι συμβαίνει με τα νερά σ’ όλες τις ηπείρους, όπου ξεπουλήθηκαν από κυβερνήτες και δημάρχους πηγές, ποτάμια, λίμνες κι αυτό ακόμη το νερό της βροχής σε ιδιωτικές εταιρίες, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να ακριβοπληρώνουν το πόσιμο νερό και να αδυνατούν να καλλιεργήσουν τη γη τους
  • Επειδή εδώ και πολλά χρόνια το πεντακάθαρο νερό του Πηλίου τροφοδοτεί και το αστικό κέντρο, άσχετα αν οι μεγάλες αυτές ποσότητες νερού δεν φτάνουν αυτούσιες και καθαρές στους Βολιώτες κατοίκους του αλλά αναμιγνύονται με τα νερά των γεωτρήσεων και με χλώριο, το αποτέλεσμα είναι να πίνουν οι Βολιώτες συμπολίτες μας εμφιαλωμένο νερό που μεταφέρεται από άλλες περιοχές της Ελλάδας και να χάνει η τοπική αγορά περίπου 30 εκατομμύρια κάθε χρόνο
  • Επειδή, τέλος, το νερό είναι πρώτα απ’ όλα φυσικό αγαθό, ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ αλλά σε όλους τους φυτικούς και ζωικούς οργανισμούς
Θέλουμε η διαχείρισή του να γίνεται φανερά, με ανοιχτές διαδικασίες και με σεβασμό στη Φύση και τους συνανθρώπους μας.
Απαιτούμε την άμεση υλοποίηση της απόφασης της 24-2-2012 κι όχι αυτής που επιμελώς διαφοροποιήθηκε και γράφηκε στα πρακτικά του Δ.Σ., ώστε πολίτες και δημοτικοί σύμβουλοι να συναποφασίσουμε δημοκρατικά και αυτοδιοικητικά για τη διαχείριση των νερών της περιοχής μας και την προστασία τους από κάθε λογής βουλιμία αρπακτικών – ιδιωτών.

ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΩΝ ΧΩΡΙΩΝ ΤΟΥ ΠΗΛΙΟΥ
ΠΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΒΟΛΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου