Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Κάλεσμα για τη δημιουργία ενός αγροτικού δικτύου



Το κάλεσμα αυτό απευθύνεται σε συντρόφισες και συντρόφους που ασχολούνται με τη γεωργία και τη μεταποίηση γεωργικών προϊόντων σε μία παραγωγική βάση και όχι απλά για την κάλυψη των δικών τους πρώτων αναγκών.

Στις 28 και 29 Σεπτέμβρη, το περιοδικό Ευτοπία και η ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών διοργανώνουν ένα διήμερο σχετικά με τις μορφές αντίστασης και ελευθεριακής οργάνωσης στον ευρωπαϊκό νότο. Στα πλαίσια αυτού του διημέρου, θα υπάρξει και μία εισήγηση από μέλη της ελευθεριακής αγροτικής κομμούνας Ουρουπία.
Με αφορμή αυτό το διήμερο αλλά και την παρουσία συντρόφων από το συγκεκριμένο εγχείρημα, γίνεται το κάλεσμα αυτό προκειμένου να διευρευνήσουμε τις δυνατότητες διαμόρφωσης ενός αγροτικού δικτύου παραγωγών εδώ, στον ελλαδικό χώρο, το οποίο θα μπορεί να σχετίζεται, σε δεύτερο επίπεδο, και με ανάλογα εγχειρήματα από άλλες χώρες.
Τα τελευταία χρόνια, στον ελλαδικό χώρο, έχει ξεκινήσει μία ευρύτερη αναζήτηση τρόπων σύνδεσης των παραγωγών με τους καταναλωτές. Οι τρόποι αυτοί διευρευνώνται κατά κανόνα από την πλευρά των καταναλωτών διαμορφώνοντας διάφορα σχήματα προμήθειας αγροτικών προϊόντων. Τα σχήματα αυτά, αν και ιδιαίτερα σημαντικά προς την κατεύθυνση της αναζήτησης αυτής, δεν έχουν ως επί το πλείστον θέσει κάποια καίρια για εμάς ζητήματα, τα οποία θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη διαμόρφωση μορφών οικονομίας που σχετίζονται στην πράξη με τις ιδέες και την πορεία του κοινωνικοαπελευθερωτικού οράματος. Ζητήματα όπως ο τρόπος οργάνωσης της παραγωγικής δραστηριότητας και το ιδιοκτησιακό καθεστώς έχουν περάσει στην αφάνεια, ενώ αποτελούν τη βάση για οποιαδήποτε συζήτηση περί μιας «άλλης» οικονομίας.
Σήμερα, που η οικονομική κρίση ίσως να οδηγήσει ένα μέρος των νέων ανθρώπων προς τον πρωτογενή τομέα και κομμάτια της κοινωνίας αναζητούν τρόπους άμεσης πρόσβασής τους με προϊόντα διατροφής, έχει σημασία η συνεύρεση όσων παράγουμε γεωργικά προϊόντα και παράλληλα κινούμαστε στον ευρύτερο χώρο της κοινωνικής αυτονομίας.
Μεμονωμένοι παραγωγοί, οικογενεικές παραγωγικές μονάδες και αγροτικές συνεργατικές από διάφορα μέρη της ηπειρωτικής Ελλάδας και των νησιών αποτελούν ένα σύνολο παραγωγικών δραστηριοτήτων που θα μπορούσε να συνδεθεί με σκοπό την από διάθεση των προϊόντων, την αλληλοβοήθεια, την έμπρακτη στήριξη άλλων αντίστοιχων μορφών από άλλες χώρες με διάθεση και δικών τους προϊόντων, αλλά και το άνοιγμα ενός τέτοιου δικτύου σε τοπικό επίπεδο με άλλους παραγωγούς. Ένα τέτοιο δίκτυο δεν έχει σημασία να αποκτήσει παρουσία μόνο στα πεδία των καταναλωτών αλλά και στο πεδίο της παραγωγής, αναζητώντας τρόπους διαμόρφωσης επιπλέον μορφών αγροτικής παραγωγής σε συλλογική βάση.
Καλούμε λοιπόν σε μία τέτοια συζήτηση το Σάββατο 29/9 στις 2.30 μμ στη Νομική σχολή της Αθήνας, προκειμένου να διερευνήσουμε τρόπους έμπρακτης προώθησης των παραπάνω σκέψεων ή και άλλων που ευελπιστούμε θα κατατεθούν. Θυμίζουμε εδώ ότι την ίδια μέρα είναι οι συζητήσεις για τη Δημοτική Ομοσπονδία Βάσης στο Spezzano Albanese και την Urupia.
Όποιοι προτίθενται να έρθουν, καλό θα ήταν πριν να επικοινωνήσουν τηλεφωνικά (6938-673571, Φώτης)

πρωτοβουλία από το περιοδικό Ευτοπία

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου