του Ν. Σεβαστάκη
Το μνημονιακό μπλοκ δεν έχει καταφέρει να συγκροτηθεί πολιτικά και κυρίως δεν έχει επιτύχει να βρει μια πατέντα διακυβέρνησης ικανή να αναλάβει, έως τέλους, τις μεταλλαγές του πολιτικού συστήματος και τη μακρόπνοη επιχείρηση της «βαθιάς» νεοφιλελεύθερης αναμόρφωσης της χώρας, των κοινωνικών και εργασιακών σχέσεων, του κράτους.
Σημαντικές δυνάμεις αυτού του χώρου δεν θέλουν σε καμιά περίπτωση μια εκλογική αναμέτρηση. Φοβούνται τον «απρόβλεπτο λαϊκισμό» του Σαμαρά, την ενδεχόμενη άνοδο των κομμάτων της Αριστεράς και την εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Αυτές οι δυνάμεις διχάζονται όμως ως προς το δημοψήφισμα: ένα τμήμα τους συντάσσεται με το παπανδρεϊκό ρίσκο, ενώ ένα άλλο κομμάτι των ελίτ επιδιώκει τον ολοσχερή παραμερισμό του λαϊκού παράγοντα από τις εξελίξεις θεωρώντας ότι η κρίση νομιμοποίησης μπορεί τελικά να προσπεραστεί μέσα από σχήματα «εθνικής συνεργασίας».
Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε: και οι δυο πλευρές των υπέρ και κατά του δημοψηφίσματος πολιτεύονται στη βάση του κοινωνικού φόβου και των κυνικών διαιρέσεων, μεταφράζοντας την έκτακτη ανάγκη σε διάφορες αντιδημοκρατικές τεχνικές για τη συνέχιση και εμβάθυνση των πολιτικών της άγριας λιτότητας και των θεσμικών μεταρρυθμίσεων που ενσωματώνουν αυτές τις πολιτικές ως θεμελιώδεις νόμους για τα επόμενα είκοσι τουλάχιστον χρόνια. Η όψιμη απόφαση του Παπανδρέου για δημοψήφισμα θέλει να αγοράσει χρόνο για τον ίδιο και την ηγεσία του. Συγχρόνως, εκθέτει δελφίνους και υποψήφιους προβεβλημένους του ίδιου χώρου ως «κατεστημένα που αντιδρούν» γιατί φοβούνται τον λόγο του λαού. Η πρόταση του δημοψηφίσματος επιχειρείται επίσης να επενδυθεί με ένα επίχρισμα θολής αντιστασιακής διάθεσης απέναντι στις τράπεζες, τα «συμφέροντα» και την τρόϊκα.
Η από τα δεξιά, «αντιλαϊκιστική» κριτική στον παπανδρεϊκό τυχοδιωκτισμό, που είναι όντως τέτοιος, ευνοεί, ενδεχομένως, τον πρωθυπουργό να παρακάμψει το πραγματικό πρόβλημα και να ξανααπευθυνθεί στο λαό ή έστω στον λαό ενός απολύτως παραλυμένου και αποδιοργανωμένου ΠΑΣΟΚ.
Πρόκειται για έναν μακάβριο χορό μέσα στο ευρύτερο μνημονιακό στρατόπεδο και στις διάφορες μερίδες του. Παρά την τωρινή αρνητική αντίδραση «έγκριτων συγκροτημάτων» και άλλων κέντρων επιρροής στην ιδέα του δημοψηφίσματος, όλοι ξέρουμε ότι θα παίξουν το χαρτί του φόβου και της εθνικής καταστροφής για να μην προκριθεί το Όχι. Και ο Παπανδρέου επενδύει στην ίδια στρατηγική του φόβου, η οποία, αν και εφόσον ευοδωθεί, θα του αποφέρει ένα ανέλπιστο δώρο: θα τον «προβιβάσει» ξανά στον όλο μνημονιακό χώρο ακόμα και σε εκείνους τους παράγοντες οι οποίοι, στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό, είναι προς στιγμή εξοργισμένοι με την αποκοτιά του.
Τι θα έχει επιτύχει; Να μετατοπίσει το δίλημμα από τις μη νομιμοποιημένες πολιτικές των Μνημονίων στο ερώτημα «τρίτος κόσμος ή Ευρώπη, έστω και φτωχή». Και φυσικά το Ναι σε ένα τέτοιο δημοψήφισμα θα θεωρηθεί συνολική έγκριση της δέσμευσης της «χώρας» στις δεκαετίες του μονόδρομου και των απεχθών όρων του.
Δεν συμμερίζομαι την αισιοδοξία πολλών για τη νίκη του Όχι στο ενδεχόμενο ενός τέτοιου δημοψηφίσματος. Λογαριάζουμε συχνά χωρίς τον συντηρητικό κόσμο, χωρίς το φόβο και τις ανησυχίες των ανθρώπων για το αύριο, χωρίς τους δισταγμούς και ενός κόσμου που φοβάται για τις τρεις χιλιάδες ευρώ της κατάθεσής του και ζει στην απόλυτη σύγχυση.
Και οι δυο μερίδες των μνημονιακών αποτελούν μέρος του ίδιου προβλήματος. Τόσο οι «τυχοδιωκτικές» όσο και οι «σοβαρές», τόσο αυτές που επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν κυνικά τον κόσμο ως όπλο για τη δική τους εξουσία όσο και οι άλλες που σχεδιάζουν απλώς μια αμιγώς αυταρχική «διακυβέρνηση των σωφρόνων». Αντίποδας σε όλες αυτές τις τεχνικές ήπιων ή σκληρών πολιτικών πραξικοπημάτων, μπορεί να είναι μόνο η συνεχής παρουσία της λαϊκής κινητοποίησης, η απαίτηση για εκλογές και η ένταση των κοινωνικών αγώνων για την πτώση της επικίνδυνης κυβέρνησης.
Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2011
Η νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας μετατρέπει τα νέα παιδιά σε εγκληματίες
Από τους Ηλιόσπορους:
Οι επόμενοι μήνες είναι πολύ σημαντικοί καθώς θα κρίνουν την ελεύθερη πρόσβαση σε πληροφορίες μέσω του διαδικτύου. Ήδη το λόμπι της πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) κατάφερε πρόσφατα να επεκτείνει το χρονικό διάστημα ισχύος τη πνευματικής ιδιοκτησίας από 50 σε 70 έτη, ενώ το αμέσως επόμενο διάστημα θα συζητηθούν στην ΕΕ δύο πολύ επικίνδυνες νομοθεσίες, η οδηγία για την πνευματική ιδιοκτησία IPRED, καθώς και η συμφωνία ACTA (Anti-Counterfeiting Trade Agreement), που θα έχουν ως αποτέλεσμα την ποινικοποίηση της ελεύθερης ανταλλαγής αρχείων, καθώς και τον περιορισμό βασικών διαδικτυακών ελευθεριών που μέχρι σήμερα θεωρούσαμε αυτονόητες.
Ο ευρωβουλευτής των Πειρατών Christian Engström, καταθέτει παρακάτω τις απόψεις για την ελεύθερη διακίνηση μουσικών αρχείων με αφορμή την οδηγία IPRED (Intellectual Property Rights Directive), που δίνει το δικαίωμα στους κατόχους του copyright, να απαιτήσουν από τους διακομιστές (ISP) τα στοιχεία των πελατών τους που μοιράζουν παράνομα αρχεία.
Η ελεύθερη ανταλλαγή μουσικών αρχείων δεν ζημιώνει τους καλλιτέχνες αλλά τις πολυεθνικές, καθώς είναι ελεύθερη πρόσβαση στον πολιτισμό με σημαντικά οφέλη για την κοινωνία.
Η νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας μετατρέπει τα νέα παιδιά σε εγκληματίες
Η σημερινή νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησιας είναι εκτός ισορροπίας και σε δυσαρμονία με την εποχή. Έχει μετατρέψει το σύνολο της νέας γενιάς σε εγκληματίες στα μάτια του νόμου, σε μια μάταιη προσπάθεια να σταματήσει την τεχνολογική ανάπτυξη. Ωστόσο, η ανταλλαγή αρχείων συνεχίζει να αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο. Ούτε η προπαγάνδα, ούτε οι τακτικές φόβου, ούτε η σκληρότερη νομοθεσία είναι σε θέση να σταματήσουν αυτή την εξέλιξη.
Είναι αδύνατο να επιβληθεί η απαγόρευση της μη κερδοσκοπικής ανταλλαγής αρχείων χωρίς να παραβιάζονται θεμελιώδη δικαιώματα. Εφ' όσον υπάρχουν τρόποι για τους πολίτες να επικοινωνούν ιδιωτικά, αυτοί θα χρησιμοποιούνται για να ανταλλάσσονται αρχεία με πνευματικά δικαιώματα. Ο μόνος τρόπος να περιοριστεί, ακόμα και ως προσπάθεια, η ανταλλαγή αρχείων είναι η αφαίρεση του δικαίωματος στην ελεύθερη ιδιωτική επικοινωνία. Κατά την τελευταία δεκαετία, η νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας έχει οδηγηθεί προς αυτή τη κατεύθυνση, υπό την πίεση των μεγάλων επιχειρηματικών λόμπυ που βλέπουν τα μονοπώλιά τους να απειλούνται. Πρέπει να αντιστρέψουμε αυτή την τάση, προκειμένου να διασφαλίσουμε τα θεμελιώδη δικαιώματα των χρηστών.
Την ίδια στιγμή, θέλουμε μια κοινωνία όπου ανθεί ο πολιτισμός, όπου καλλιτέχνες και δημιουργοί έχουν την ευκαιρία να εξασφαλίσουν τα προς το ζειν, όντας εργαζομένοι στον πολιτιστικό τομέα. Ευτυχώς, δεν υπάρχει καμία αντίφαση ανάμεσα στην ελεύθερη ανταλλαγή αρχείων και τον βιοπορισμό από τον πολιτισμό. Αυτό είναι κάτι που γνωρίζουμε μετά από δεκαετή εμπειρία μαζικής ανταλλαγής αρχείων στο Διαδίκτυο.
Σε οικονομικές στατιστικές μελέτες, μπορούμε να δούμε ότι οι δαπάνες των νοικοκυριών για τον πολιτισμό και την ψυχαγωγία αυξάνουν αργά αλλά σταθερά, χρόνο με το χρόνο. Αν ξοδεύουμε λιγότερα χρήματα για την αγορά CD, θα ξοδεύουμε περισσότερα χρήματα για κάτι άλλο, π.χ. για συναυλίες. Αυτό είναι σπουδαία είδηση για τους καλλιτέχνες. Ένας καλλιτέχνης θα πάρει συνήθως 5-7% των εσόδων από την πώληση ενός CD, αλλά εώς και το 50% των εσόδων από μια συναυλία. Οι δισκογραφικές εταιρείες χάνουν έτσι, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή πλέον δεν προσφέρουν καμία προστιθέμενη αξία.
Είναι πολύ πιθανό ότι θα γίνει πιο δύσκολο να κερδηθούν χρήματα σε ορισμένους κλάδους του πολιτιστικού τομέα, αλλά ακόμα και έτσι θα γίνει ευκολότερο σε κάποιους άλλους, συμπεριλαμβανομένων κάποιων καινούριων τους οποίους δεν έχουμε καν φανταστεί ακόμη. Αλλά εφ 'όσον η συνολική δαπάνη των νοικοκυριών για τον πολιτισμό συνεχίζει να είναι στο ίδιο επίπεδο ή ακόμη και να αυξάνει, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι οι καλλιτέχνες ως κοινωνική ομάδα θα χάσουν από μια μεταρρύθμιση του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας.
Σε περίπτωση μάλιστα που αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη χαλάρωση της ασφυκτικής πίεσης που επιβάλουν οι μεγάλοι διανομείς (σ.μ. πολυεθνικές εταιρίες) πάνω στην πολιτιστική ζωή, τότε τόσο το καλύτερο για τους καλλιτέχνες και τους καταναλωτές.
Όταν εμφανίστηκαν στην Ευρώπη οι δημόσιες βιβλιοθήκες, πριν από 150 χρόνια, οι εκδότες βιβλίων ήταν κάθετα αντίθετοι με αυτό. Το επιχείρημα που χρησιμοποιούσαν τότε είναι το ίδιο με αυτό που χρησιμοποιείται σήμερα στη συζήτηση για την (ελεύθερη) ανταλλαγή αρχείων: Εάν οι άνθρωποι μπορούν να έχουν πρόσβαση σε δωρεάν βιβλία, οι συγγραφείς δεν θα είναι σε θέση να βγάζουν τα προς το ζην, άρα δεν θα γράφονται καθόλου καινούρια βιβλία.
Σήμερα γνωρίζουμε ότι αυτό το επιχείρημα κατά των δημόσιων βιβλιοθηκών ήταν λάθος. Είναι προφανές ότι αυτό δεν οδήγησε σε μια κατάσταση όπου δεν γράφτηκαν καινούργια βιβλία και δεν κατέστη αδύνατο στους δημιουργούς να κερδίσουν χρήματα από τη συγγραφή τους. Αντιθέτως αποδείχθηκε ότι η ελεύθερη πρόσβαση στον πολιτισμό προσφέρει όχι μόνο κοινωνικά οφέλη, αλλά είναι και επικερδής για τους ίδιους τους συγγραφείς.
Το διαδίκτυο είναι η πιο εκπληκτική δημόσια βιβλιοθήκη που έχει δημιουργηθεί ποτέ. Αυτό σημαίνει ότι όλοι, συμπεριλαμβανομένων των ατόμων με περιορισμένα οικονομικά μέσα, έχουν πρόσβαση σε όλες τις κουλτούρες του κόσμου με ένα μόλις κλικ. Αυτή είναι μια θετική εξέλιξη που θα πρέπει να αγκαλιάσουμε και να επικροτήσουμε.
Ακολουθούν μερικές συνδέσεις με άρθρα στα οποία συνοψίζεται η ακαδημαϊκή έρευνα για τον τρόπο με τον οποίο ο πολιτιστικός τομέας, συμπεριλαμβανομένης της μουσικής βιομηχανίας, τα έχει καταφέρει στην εποχή της ελεύθερης ανταλλαγής αρχείων.
Κατ' αρχήν, τρεις μελέτες για τη μουσική βιομηχανία από διαφορετικά κράτη μέλη:
1. Σουηδία 2000 - 2008: Περισσότερες ενδείξεις τις οποίες οι δισκογραφικές εταιρείες δεν θέλουν να δείτε: Οι Σουηδοί μουσικοί κερδίζουν περισσότερα χρήματα
2. Νορβηγία 1999 - 2009: Οι καλλιτέχνες κερδίζουν περισσότερα χρήματα στην εποχή της ελεύθερης ανταλλαγής αρχείων από ότι πριν
3. Ηνωμένο Βασίλειο 2004 - 2008: Οι δισκογραφικές εταιρείες χάνουν, οι καλλιτέχνες κερδίζουν από την ανταλλαγή αρχείων
Οι τρεις μελέτες παρουσιάζουν την ίδια εικόνα: Τα έσοδα για τις δισκογραφικές εταιρείες έχουν μειωθεί περίπου στο μισό κατά την τελευταία δεκαετία, αλλά την ίδια στιγμή, τα έσοδα των καλλιτεχνών έχουν αυξηθεί. Οι παραπάνω συνδέσεις παραπέμπουν σε σύντομα άρθρα που συνοψίζουν τις μελέτες, αλλά το κάθε άρθρο εμπεριέχει επιπλέον συνδέσεις και πηγές.
Ένα άρθρο του Economist από πέρυσι, με τίτλο "Τι πάει καλά στη μουσική", αναφέρει μελέτες από διάφορες χώρες, και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αν και οι πωλήσεις δίσκων έχουν μειωθεί, τα έσοδα από τις ζωντανές εμφανίσεις έχουν αυξηθεί σημαντικά, με τρόπο που αντισταθμίζει κατά πολύ την πτώση των πωλήσεων της ηχογραφημένης μουσικής.
Η Ολλανδική μελέτη ‘Τα πάνω και τα κάτω - οι οικονομικές και πολιτιστικές επιπτώσεις της ανταλλαγής αρχείων μουσικής, ταινιών και παιχνιδιών (2009)” παρουσιάζει μια εμπεριστατωμένη ανάλυση σε διάφορους πολιτιστικούς τομείς. Αποδεικνύει ότι μεταξύ 1999 και 2007, τα έσοδα έχουν αυξηθεί για όλους τους τομείς, εκτός από τις μουσικές ηχογραφήσεις. Όσο αφορά τη μουσική βιομηχανία, η μελέτη εξετάζει μόνο την ηχογραφημένη μουσική και δεν εξετάζει τα έσοδα για τους καλλιτέχνες από άλλες πηγές, όπως οι συναυλίες. Αυτό σημαίνει ότι η μελέτη επιβεβαιώνει την αρνητική τάση των μουσικών ηχογραφήσεων, όπως φαίνεται και στις παραπάνω σουηδικές, νορβηγικές και αγγλικές μελέτες, αλλά αφήνει εκτός του πεδίου εφαρμογής της το τμήμα του μουσικού τομέα που έχει τα περισσότερα κέρδη.
Μια μελέτη του Χάρβαρντ από το 2009 ρίχνει μια ματιά στις ευρύτερες επιπτώσεις της ανταλλαγής αρχείων στην κοινωνία και διαπιστώνει ότι από τότε που ξεκίνησε η ελεύθερη ανταλλαγή αρχείων, τόσο ο αριθμός των άλμπουμ μουσικής όσο και των ταινιών που κυκλοφόρησαν ανά έτος έχουν αυξηθεί. Ο καναδός καθηγητής Νομικής Michael Geist συνοψίζει την μελέτη στο άρθρο «Μελέτη του Χάρβαρντ βρίσκει ότι η ασθενέστερη προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων έχει ευεργετήσει την κοινωνία».
Πριν από δέκα χρόνια, όταν η ελεύθερη ανταλλαγή αρχείων σε μαζική κλίμακα στο διαδίκτυο ήταν ένα σχετικά νέο φαινόμενο (το Napster κυκλοφόρησε το 1999), δεν ήταν καθόλου αυτονόητο εάν και με ποιο τρόπο ο πολιτιστικός τομέας θα μπορούσε να επιβιώσει οικονομικά στη νέα εποχή. Αλλά τώρα έχουμε πάνω από μια δεκαετία εμπειρίας σε έναν κόσμο όπου όποιος θέλει μπορεί να κατεβάσει ότι θέλει δωρεάν, και όπου μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού το κάνει συνέχεια.
Σήμερα γνωρίζουμε πλέον από αυτή τη πολυετή εμπειρία ότι ο πολιτιστικός τομέας είναι οικονομικά βιώσιμος, παρά την ανεξέλεγκτη ανταλλαγή αρχείων μέσω ομότιμων δικτύων (peer-to-peer). Αυτό που μπορεί να είχε εμφανιστεί ως ένα άλυτο πρόβλημα πριν από μια δεκαετία, σήμερα έχει αποδειχθεί ότι δεν είναι καθόλου πρόβλημα, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια τεράστια ευκαιρία για τους καλλιτέχνες και τους δημιουργούς, καθώς και ένα εργαλείο για την ανάπτυξη μιας βιώσιμης πολιτιστικής ποικιλομορφίας.
Είναι δύσκολο ακόμα και σήμερα ένας καλλιτέχνης να βγάλει τα προς το ζειν από την Τέχνη του, όπως ήταν πάντα, και όπως θα είναι πάντα. Αλλά τουλάχιστον έχει γίνει λίγο πιο εύκολο σήμερα από ότι ήταν πριν την εποχή του διαδικτύου και της ελεύθερης ανταλλαγής αρχείων. Στη μουσική βιομηχανία, τα συνολικά έσοδα αυξήθηκαν ελαφρά, ενώ οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες παίρνουν ένα μικρότερο κομμάτι της πίτας. Αυτό αφήνει περισσότερα χρήματα στους δημιουργούς της μουσικής (αντί για τους διανομείς της).
Η ελεύθερη ανταλλαγή αρχείων δεν είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί. Είναι κάτι θετικό τόσο για τους καλλιτέχνες, όσο και για τους καταναλωτές και την κοινωνία στο σύνολό της. Αυτό που πρέπει να κάνουμε τώρα είναι να εναρμονίσουμε την νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας με αυτή τη νέα, ελπιδοφόρα, πραγματικότητα.
Με μια μεταρρύθμιση του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας που θα νομιμοποιεί την ελεύθερη, μη εμπορική/ μη κερδοσκοπική, ανταλλαγή αρχείων μέσω ομότιμων δικτύων (p2p), μπορούμε να βάλουμε ένα τέλος στην ποινικοποίηση μιας ολόκληρης γενιάς, ενώ την ίδια στιγμή θα βελτίωσουμε τις συνθήκες για ένα πιο ζωντανό πολιτιστικό τομέα στην Ευρώπη.
Christian Engström, Πειρατές
Οι επόμενοι μήνες είναι πολύ σημαντικοί καθώς θα κρίνουν την ελεύθερη πρόσβαση σε πληροφορίες μέσω του διαδικτύου. Ήδη το λόμπι της πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) κατάφερε πρόσφατα να επεκτείνει το χρονικό διάστημα ισχύος τη πνευματικής ιδιοκτησίας από 50 σε 70 έτη, ενώ το αμέσως επόμενο διάστημα θα συζητηθούν στην ΕΕ δύο πολύ επικίνδυνες νομοθεσίες, η οδηγία για την πνευματική ιδιοκτησία IPRED, καθώς και η συμφωνία ACTA (Anti-Counterfeiting Trade Agreement), που θα έχουν ως αποτέλεσμα την ποινικοποίηση της ελεύθερης ανταλλαγής αρχείων, καθώς και τον περιορισμό βασικών διαδικτυακών ελευθεριών που μέχρι σήμερα θεωρούσαμε αυτονόητες.
Ο ευρωβουλευτής των Πειρατών Christian Engström, καταθέτει παρακάτω τις απόψεις για την ελεύθερη διακίνηση μουσικών αρχείων με αφορμή την οδηγία IPRED (Intellectual Property Rights Directive), που δίνει το δικαίωμα στους κατόχους του copyright, να απαιτήσουν από τους διακομιστές (ISP) τα στοιχεία των πελατών τους που μοιράζουν παράνομα αρχεία.
Η ελεύθερη ανταλλαγή μουσικών αρχείων δεν ζημιώνει τους καλλιτέχνες αλλά τις πολυεθνικές, καθώς είναι ελεύθερη πρόσβαση στον πολιτισμό με σημαντικά οφέλη για την κοινωνία.
Η νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας μετατρέπει τα νέα παιδιά σε εγκληματίες
Η σημερινή νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησιας είναι εκτός ισορροπίας και σε δυσαρμονία με την εποχή. Έχει μετατρέψει το σύνολο της νέας γενιάς σε εγκληματίες στα μάτια του νόμου, σε μια μάταιη προσπάθεια να σταματήσει την τεχνολογική ανάπτυξη. Ωστόσο, η ανταλλαγή αρχείων συνεχίζει να αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο. Ούτε η προπαγάνδα, ούτε οι τακτικές φόβου, ούτε η σκληρότερη νομοθεσία είναι σε θέση να σταματήσουν αυτή την εξέλιξη.
Είναι αδύνατο να επιβληθεί η απαγόρευση της μη κερδοσκοπικής ανταλλαγής αρχείων χωρίς να παραβιάζονται θεμελιώδη δικαιώματα. Εφ' όσον υπάρχουν τρόποι για τους πολίτες να επικοινωνούν ιδιωτικά, αυτοί θα χρησιμοποιούνται για να ανταλλάσσονται αρχεία με πνευματικά δικαιώματα. Ο μόνος τρόπος να περιοριστεί, ακόμα και ως προσπάθεια, η ανταλλαγή αρχείων είναι η αφαίρεση του δικαίωματος στην ελεύθερη ιδιωτική επικοινωνία. Κατά την τελευταία δεκαετία, η νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας έχει οδηγηθεί προς αυτή τη κατεύθυνση, υπό την πίεση των μεγάλων επιχειρηματικών λόμπυ που βλέπουν τα μονοπώλιά τους να απειλούνται. Πρέπει να αντιστρέψουμε αυτή την τάση, προκειμένου να διασφαλίσουμε τα θεμελιώδη δικαιώματα των χρηστών.
Την ίδια στιγμή, θέλουμε μια κοινωνία όπου ανθεί ο πολιτισμός, όπου καλλιτέχνες και δημιουργοί έχουν την ευκαιρία να εξασφαλίσουν τα προς το ζειν, όντας εργαζομένοι στον πολιτιστικό τομέα. Ευτυχώς, δεν υπάρχει καμία αντίφαση ανάμεσα στην ελεύθερη ανταλλαγή αρχείων και τον βιοπορισμό από τον πολιτισμό. Αυτό είναι κάτι που γνωρίζουμε μετά από δεκαετή εμπειρία μαζικής ανταλλαγής αρχείων στο Διαδίκτυο.
Σε οικονομικές στατιστικές μελέτες, μπορούμε να δούμε ότι οι δαπάνες των νοικοκυριών για τον πολιτισμό και την ψυχαγωγία αυξάνουν αργά αλλά σταθερά, χρόνο με το χρόνο. Αν ξοδεύουμε λιγότερα χρήματα για την αγορά CD, θα ξοδεύουμε περισσότερα χρήματα για κάτι άλλο, π.χ. για συναυλίες. Αυτό είναι σπουδαία είδηση για τους καλλιτέχνες. Ένας καλλιτέχνης θα πάρει συνήθως 5-7% των εσόδων από την πώληση ενός CD, αλλά εώς και το 50% των εσόδων από μια συναυλία. Οι δισκογραφικές εταιρείες χάνουν έτσι, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή πλέον δεν προσφέρουν καμία προστιθέμενη αξία.
Είναι πολύ πιθανό ότι θα γίνει πιο δύσκολο να κερδηθούν χρήματα σε ορισμένους κλάδους του πολιτιστικού τομέα, αλλά ακόμα και έτσι θα γίνει ευκολότερο σε κάποιους άλλους, συμπεριλαμβανομένων κάποιων καινούριων τους οποίους δεν έχουμε καν φανταστεί ακόμη. Αλλά εφ 'όσον η συνολική δαπάνη των νοικοκυριών για τον πολιτισμό συνεχίζει να είναι στο ίδιο επίπεδο ή ακόμη και να αυξάνει, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι οι καλλιτέχνες ως κοινωνική ομάδα θα χάσουν από μια μεταρρύθμιση του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας.
Σε περίπτωση μάλιστα που αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη χαλάρωση της ασφυκτικής πίεσης που επιβάλουν οι μεγάλοι διανομείς (σ.μ. πολυεθνικές εταιρίες) πάνω στην πολιτιστική ζωή, τότε τόσο το καλύτερο για τους καλλιτέχνες και τους καταναλωτές.
Όταν εμφανίστηκαν στην Ευρώπη οι δημόσιες βιβλιοθήκες, πριν από 150 χρόνια, οι εκδότες βιβλίων ήταν κάθετα αντίθετοι με αυτό. Το επιχείρημα που χρησιμοποιούσαν τότε είναι το ίδιο με αυτό που χρησιμοποιείται σήμερα στη συζήτηση για την (ελεύθερη) ανταλλαγή αρχείων: Εάν οι άνθρωποι μπορούν να έχουν πρόσβαση σε δωρεάν βιβλία, οι συγγραφείς δεν θα είναι σε θέση να βγάζουν τα προς το ζην, άρα δεν θα γράφονται καθόλου καινούρια βιβλία.
Σήμερα γνωρίζουμε ότι αυτό το επιχείρημα κατά των δημόσιων βιβλιοθηκών ήταν λάθος. Είναι προφανές ότι αυτό δεν οδήγησε σε μια κατάσταση όπου δεν γράφτηκαν καινούργια βιβλία και δεν κατέστη αδύνατο στους δημιουργούς να κερδίσουν χρήματα από τη συγγραφή τους. Αντιθέτως αποδείχθηκε ότι η ελεύθερη πρόσβαση στον πολιτισμό προσφέρει όχι μόνο κοινωνικά οφέλη, αλλά είναι και επικερδής για τους ίδιους τους συγγραφείς.
Το διαδίκτυο είναι η πιο εκπληκτική δημόσια βιβλιοθήκη που έχει δημιουργηθεί ποτέ. Αυτό σημαίνει ότι όλοι, συμπεριλαμβανομένων των ατόμων με περιορισμένα οικονομικά μέσα, έχουν πρόσβαση σε όλες τις κουλτούρες του κόσμου με ένα μόλις κλικ. Αυτή είναι μια θετική εξέλιξη που θα πρέπει να αγκαλιάσουμε και να επικροτήσουμε.
Ακολουθούν μερικές συνδέσεις με άρθρα στα οποία συνοψίζεται η ακαδημαϊκή έρευνα για τον τρόπο με τον οποίο ο πολιτιστικός τομέας, συμπεριλαμβανομένης της μουσικής βιομηχανίας, τα έχει καταφέρει στην εποχή της ελεύθερης ανταλλαγής αρχείων.
Κατ' αρχήν, τρεις μελέτες για τη μουσική βιομηχανία από διαφορετικά κράτη μέλη:
1. Σουηδία 2000 - 2008: Περισσότερες ενδείξεις τις οποίες οι δισκογραφικές εταιρείες δεν θέλουν να δείτε: Οι Σουηδοί μουσικοί κερδίζουν περισσότερα χρήματα
2. Νορβηγία 1999 - 2009: Οι καλλιτέχνες κερδίζουν περισσότερα χρήματα στην εποχή της ελεύθερης ανταλλαγής αρχείων από ότι πριν
3. Ηνωμένο Βασίλειο 2004 - 2008: Οι δισκογραφικές εταιρείες χάνουν, οι καλλιτέχνες κερδίζουν από την ανταλλαγή αρχείων
Οι τρεις μελέτες παρουσιάζουν την ίδια εικόνα: Τα έσοδα για τις δισκογραφικές εταιρείες έχουν μειωθεί περίπου στο μισό κατά την τελευταία δεκαετία, αλλά την ίδια στιγμή, τα έσοδα των καλλιτεχνών έχουν αυξηθεί. Οι παραπάνω συνδέσεις παραπέμπουν σε σύντομα άρθρα που συνοψίζουν τις μελέτες, αλλά το κάθε άρθρο εμπεριέχει επιπλέον συνδέσεις και πηγές.
Ένα άρθρο του Economist από πέρυσι, με τίτλο "Τι πάει καλά στη μουσική", αναφέρει μελέτες από διάφορες χώρες, και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αν και οι πωλήσεις δίσκων έχουν μειωθεί, τα έσοδα από τις ζωντανές εμφανίσεις έχουν αυξηθεί σημαντικά, με τρόπο που αντισταθμίζει κατά πολύ την πτώση των πωλήσεων της ηχογραφημένης μουσικής.
Η Ολλανδική μελέτη ‘Τα πάνω και τα κάτω - οι οικονομικές και πολιτιστικές επιπτώσεις της ανταλλαγής αρχείων μουσικής, ταινιών και παιχνιδιών (2009)” παρουσιάζει μια εμπεριστατωμένη ανάλυση σε διάφορους πολιτιστικούς τομείς. Αποδεικνύει ότι μεταξύ 1999 και 2007, τα έσοδα έχουν αυξηθεί για όλους τους τομείς, εκτός από τις μουσικές ηχογραφήσεις. Όσο αφορά τη μουσική βιομηχανία, η μελέτη εξετάζει μόνο την ηχογραφημένη μουσική και δεν εξετάζει τα έσοδα για τους καλλιτέχνες από άλλες πηγές, όπως οι συναυλίες. Αυτό σημαίνει ότι η μελέτη επιβεβαιώνει την αρνητική τάση των μουσικών ηχογραφήσεων, όπως φαίνεται και στις παραπάνω σουηδικές, νορβηγικές και αγγλικές μελέτες, αλλά αφήνει εκτός του πεδίου εφαρμογής της το τμήμα του μουσικού τομέα που έχει τα περισσότερα κέρδη.
Μια μελέτη του Χάρβαρντ από το 2009 ρίχνει μια ματιά στις ευρύτερες επιπτώσεις της ανταλλαγής αρχείων στην κοινωνία και διαπιστώνει ότι από τότε που ξεκίνησε η ελεύθερη ανταλλαγή αρχείων, τόσο ο αριθμός των άλμπουμ μουσικής όσο και των ταινιών που κυκλοφόρησαν ανά έτος έχουν αυξηθεί. Ο καναδός καθηγητής Νομικής Michael Geist συνοψίζει την μελέτη στο άρθρο «Μελέτη του Χάρβαρντ βρίσκει ότι η ασθενέστερη προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων έχει ευεργετήσει την κοινωνία».
Πριν από δέκα χρόνια, όταν η ελεύθερη ανταλλαγή αρχείων σε μαζική κλίμακα στο διαδίκτυο ήταν ένα σχετικά νέο φαινόμενο (το Napster κυκλοφόρησε το 1999), δεν ήταν καθόλου αυτονόητο εάν και με ποιο τρόπο ο πολιτιστικός τομέας θα μπορούσε να επιβιώσει οικονομικά στη νέα εποχή. Αλλά τώρα έχουμε πάνω από μια δεκαετία εμπειρίας σε έναν κόσμο όπου όποιος θέλει μπορεί να κατεβάσει ότι θέλει δωρεάν, και όπου μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού το κάνει συνέχεια.
Σήμερα γνωρίζουμε πλέον από αυτή τη πολυετή εμπειρία ότι ο πολιτιστικός τομέας είναι οικονομικά βιώσιμος, παρά την ανεξέλεγκτη ανταλλαγή αρχείων μέσω ομότιμων δικτύων (peer-to-peer). Αυτό που μπορεί να είχε εμφανιστεί ως ένα άλυτο πρόβλημα πριν από μια δεκαετία, σήμερα έχει αποδειχθεί ότι δεν είναι καθόλου πρόβλημα, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια τεράστια ευκαιρία για τους καλλιτέχνες και τους δημιουργούς, καθώς και ένα εργαλείο για την ανάπτυξη μιας βιώσιμης πολιτιστικής ποικιλομορφίας.
Είναι δύσκολο ακόμα και σήμερα ένας καλλιτέχνης να βγάλει τα προς το ζειν από την Τέχνη του, όπως ήταν πάντα, και όπως θα είναι πάντα. Αλλά τουλάχιστον έχει γίνει λίγο πιο εύκολο σήμερα από ότι ήταν πριν την εποχή του διαδικτύου και της ελεύθερης ανταλλαγής αρχείων. Στη μουσική βιομηχανία, τα συνολικά έσοδα αυξήθηκαν ελαφρά, ενώ οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες παίρνουν ένα μικρότερο κομμάτι της πίτας. Αυτό αφήνει περισσότερα χρήματα στους δημιουργούς της μουσικής (αντί για τους διανομείς της).
Η ελεύθερη ανταλλαγή αρχείων δεν είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί. Είναι κάτι θετικό τόσο για τους καλλιτέχνες, όσο και για τους καταναλωτές και την κοινωνία στο σύνολό της. Αυτό που πρέπει να κάνουμε τώρα είναι να εναρμονίσουμε την νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας με αυτή τη νέα, ελπιδοφόρα, πραγματικότητα.
Με μια μεταρρύθμιση του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας που θα νομιμοποιεί την ελεύθερη, μη εμπορική/ μη κερδοσκοπική, ανταλλαγή αρχείων μέσω ομότιμων δικτύων (p2p), μπορούμε να βάλουμε ένα τέλος στην ποινικοποίηση μιας ολόκληρης γενιάς, ενώ την ίδια στιγμή θα βελτίωσουμε τις συνθήκες για ένα πιο ζωντανό πολιτιστικό τομέα στην Ευρώπη.
Christian Engström, Πειρατές
Πατέντα για τα μπρόκολα!!!
Στο Μόναχο έγινε πρόσφατα μια μεγάλη διαδήλωση μπροστά στην Ευρωπαϊκό Γραφείο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας (EPA). Αγρότες, Περιβαντολογικές-Οικολόγικές οργανώσεις, καθώς και οργανώσεις βοήθειας προς τον «υποανάπτυκτο» κόσμο , διαδήλωσαν την αντίθεσή τους στο πατεντάρισμα των φυτών και ζώων, ζητώντας από την υπουργό Γεωργίας της Γερμανίας Ilse Aigner να προσβάλει την απόφαση για την πατέντα στα μπρόκολα, στην γερμανική αντίστοιχη υπηρεσία πατεντών.
Η πατέντα για τα παραδοσιακά Μπρόκολα της Μονσάντο λειτουργεί ως αντιπροσωπευτική για το πατεντάρισμα των διάφορων μορφών ζωής, και τελευταία ανακοινώθηκε από την EPA ότι θα την αναγνωρίσει.
«Σύμφωνα με τον ευρωπαϊκό νόμο για τις πατέντες, δεν επιτρέπεται το πατεντάρισμα στα φυτικά είδη και στις διαδικασίες αναπαραγωγής τους. Τα συμφέροντα των καταναλωτών, των αγροτών και των σποροπαραγωγών θα πρέπει να προφυλαχθούν από την υπεύθυνη υπουργό», απαίτησε ο Christoph Then, εκπρόσωπος του Δικτύου «Καμιά πατέντα για τους σπόρους».
Η γερμανική κυβέρνηση στο πρόγραμμά της έχει ταχθεί ενάντια σε κάθε πατέντα στα είδη διατροφής και το κίνημα ενάντια στις πατέντες στη Γερμανία απαιτεί από αυτήν να κινηθεί νομικά ενάντια στη συγκεκριμένη πατέντα. Εξάλλου σύντομα (αρχές Νοεμβρίου) η EPA σκοπεύει να αναγνωρίσει και πατέντα της Bayer για τα αγγούρια.
Η ίδια η EPA χρηματοδοτείται από τα βραβεία ευρεσιτεχνίας και άρα όσες περισσότερες πατέντες «μοιράσει», τόσο καλύτερα θα στέκεται οικονομικά. Στη σειρά περιμένουν οι αιτήσεις των «βιοπειρατών»-γιατί βιοπειρατία μπορεί να θεωρηθεί η «πνευματική ιδιοκτησία» των παραδοσιακών ποικιλιών και ρατσών, που επί αιώνες εξέλιξαν οι άγνωστοι αγρότες σε διάφορες περιοχές του κόσμου-για το πατεντάρισμα του ψωμιού, των ζυμαρικών και της μπύρας από κριθάρι.
«Αν συνεχισθεί αυτό, σύντομα θα έχουμε από τις πολυεθνικές αιτήσεις για πατέντες στον αέρα ,στο φως και στην αγάπη», δήλωσε η Ruth Tippe από την Κίνηση «καμιά πατέντα στη ζωή».
Ειδικά οι χώρες του Νότου θα υποστούν τις συνέπειες από τα παραπάνω πατενταρίσματα. Το σιτάρι, το καλαμπόκι και η σόγια είναι ήδη τόσο ακριβά στις διεθνείς αγορές, που το πατεντάρισμά τους θα οδηγούσε επιπλέον τις τιμές τους στα ύψη και αυτό θα οδηγούσε μια ώρα γρηγορότερα στη διατροφική κρίση, που έτσι και αλλιώς βρίσκεται προ των πυλών, λόγω κλιματικών αλλαγών στον πλανήτη. Θα πρέπει λοιπόν οι αγρότες, οι σποροπαραγωγοί και οι εκτροφείς σε όλο τον κόσμο να έχουμε ελεύθερη πρόσβαση στο γενετικό υλικό, που είναι παγκόσμια κληρονομιά και δεν μπορεί να ιδιωτικοποιηθεί μέσω διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας.
Πηγή: http://www.greenpeace.de/themen/patente/nachrichten/artikel/fliegendes_gemuese_gegen_brokkoli_patent/
Τα δάση δεν προσαρμόζονται εύκολα στην κλιματική αλλαγή
Τα δάση δεν προσαρμόζονται στην κλιματική αλλαγή όσο γρήγορα είχε έως τώρα εκτιμηθεί από τους επιστήμονες. Νέα έρευνα από επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου Ντιουκ, η οποία επικεντρώθηκε σε δάση των ανατολικών πολιτειών της Αμερικής, διαπιστώνει ότι περισσότερα από τα μισά είδη δέντρων αδυνατούν να προσαρμοστούν στην αλλαγή καιρικών συνθηκών.
«Πολλά μοντέλα έχουν δείξει ότι τα δέντρα θα μεταναστεύσουν σύντομα σε υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη και μεγαλύτερα υψόμετρα, ανταποκρινόμενα στην αύξηση των θερμοκρασιών» υποστηρίζει ο Τζέιμς Κλαρκ, καθηγητής Περιβάλλοντος στη Σχολή Περιβάλλοντος του Ντιουκ. «Τα στοιχεία όμως περί μετανάστευσης προς τα βόρεια εξαιτίας του κλίματος, ουσιαστικά απουσιάζουν από αυτή τη μεγάλη μελέτη».
Η ερευνητική ομάδα παρατήρησε ότι σε σχεδόν έξι στα δέκα από τα είδη που εξέτασαν, το γεωγραφικό εύρος συρρικνώνεται και στο Βορρά και στο Νότο. Λιγότερα είδη - περίπου δύο στα δέκα- πράγματι μεταναστεύουν προς το Βορρά, όπως έχουν καταδείξει και άλλες μελέτες.
Σε ποσοστό 16% μεταναστεύουν προς το Νότο, ενώ περίπου 4% των δέντρων που μελέτησαν οι ερευνητές εξαπλώνονται και προς τις δύο κατευθύνσεις.
Οι επιστήμονες του Ντιουκ ανέλυσαν δεδομένα γύρω από 92 είδη δέντρων σε 31 αμερικανικές πολιτείες. Δεν προέκυψαν, ωστόσο, στοιχεία που να δείχνουν ότι η μετανάστευση σε κάποια είδη είναι εντονότερη στις περιοχές όπου οι καιρικές συνθήκες έχουν αλλάξει αισθητά. Εκτός αυτού η μετανάστευση δεν φαίνεται να σχετίζεται με το μέγεθος των καρπών των φυτών.
«Οι θερμές ζώνες έχουν μετακινηθεί προς το Βορρά, ακόμη και κατά 100 χιλιόμετρα σε κάποιες περιοχές των ανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών, όμως τα αποτελέσματά μας δεν εμπνέουν αισιοδοξία ότι οι πληθυσμοί των δέντρων προσαρμόζονται σε αυτές τις αλλαγές» επισημαίνει ο Κλαρκ, προειδοποιώντας ότι παρατηρείται σημαντική καθυστέρηση της μετανάστευσης των δέντρων.
Πηγή: tvxsteam tvxs.gr/node/74736
Τετάρτη 2 Νοεμβρίου 2011
Ενάντια στη κρίση, αποανάπτυξη!
Υπάρχουν δυο πολύ διαφορετικές στρατηγικές για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα που προκαλεί η κρίση:
1. Αναδιανομή: πλούτου, χρόνου εργασίας, άδειων κατοικιών... για να καλυφθούν οι ανάγκες του καθένα από εμάς.
2. Ανάπτυξη: Λήψη μέτρων που υποτίθεται ότι θα επαναενεργοποιήσουν την οικονομία, θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας κλπ κλπ...
Αυτές οι δυο στρατηγικές δεν συμβαδίζουν. Η προώθηση της ανάπτυξης λειτουργεί ως δικαιολογία που περιορίζει την αναδιανομή: ελαστική εργασία, μείωση κοινωνικών δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις ... που συχνά εφαρμόζονται μέσω “κοινωνικών μέτρων”. Όμως...
Η στρατηγική υπέρ της ανάπτυξης είναι μια παγίδα. Η ανάπτυξη δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ, δεδομένου ότι ήδη συγκρουόμαστε με περιβαλλοντικά και ενεργειακά όρια. ∆εν μπορεί να υπάρξει απεριόριστη ανάπτυξη σε έναν περιορισμένο πλανήτη.
Κατ αρχής, έχουμε ήδη φτάσει στην κορύφωση παραγωγή πετρελαίου (Peak Oil). Η εξαγωγή πετρελαίου δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει να αυξάνεται για να τροφοδοτηθεί μια αναπτυσσόμενη οικονομία, όπως γίνονταν μέχρι τώρα. Τα αποθέματα εξαντλούνται και η εξαγωγή αυτών που απομένουν είναι πολυδάπανη: έτσι, θα πρέπει να διατίθονται με μέτρο. Ακόμα και το ∆ΝΤ έχει αρχίσει πλέον να διερευνά τι σοβαρές επιπτώσεις που θα επιφέρει η εξάντληση των πετρελαιακών αποθεμάτων στον παγκόσμιο ΑΕΠ.
Επίσης, πλησιάζουμε στην εξάντληση άλλων αποθεμάτων, καθώς και σε περιβαντολλογικά και κλιματικά όρια. Η κλιματική αλλαγή ήδη έχει προκαλέσει την αύξηση ακραίων φαινομένων όπως το κύμα καύσωνα στη Ρωσία το 2010 που προκάλεσε την παγκόσμια αύξηση των τιμών τροφίμων και συνέβαλε στις επαναστάσεις στον αραβικό κόσμο.
Πλέον, οι απόπειρες τόνωσης της οικονομίας είναι σαν να συνεχίζουμε να πετάμε με αεροπλάνο που ξεμένει από καύσιμα. Τόνωση τη οικονομίας σημαίνει να συνεχίζουμε να τροφοδοτούμε τα αίτια της κρίσης.
Υπάρχουν επιπλέον πολλοί άλλοι λόγοι ενάντια στην ανάπτυξη. Αν θέλουμε μια ουσιαστική Δημοκρατία, χρειαζόμαστε οικονομίες σε τοπικό, ανθρώπινο επίπεδο και πρέπει να μειώσουμε τι συγκρούσεις μειώνοντας την κατανάλωση. Επίσης, είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα: δεν επιθυμούμε την εμπορευματοποίηση των ανθρώπινων σχέσεων, την πολιτισμική κονσερβοποίηση και την παγκοσμιοποίηση τη αγορά και του καταναλωτισμού. Οι μη-υλικές ανταλλαγές και η ποίηση τη ζωή είναι εξίσου σημαντικές.
Για να μην εκτροχιαστούμε, για να αποφύγουμε την ολοκληρωτική κρίση και για πολλούς ακόμα λόγους, χρειαζόμαστε να ξεκινήσουμε μια αποανάπτυξη ενσυνείδητη, ισότιμη και συμμετοχική.
Έχουμε ανάγκη να αλλάξουμε ριζικά σε όλα τα επίπεδα:
- Να συνηθίσουμε να καταναλώνουμε λιγότερο και διαφορετικά, μαθαίνοντας εκ νέου να απολαμβάνουμε τις μικρές χαρές της ζωής.
- Να αναπτύξουμε δίκτυα αλληλοϋποστήριξης και πιλοτικές εμπειρίες αυτοοργάνωσης
- Να παλέψουμε ενάντια στην κατασκευή υποδομών που προωθούν την ανάπτυξη (αυτοκινητόδρομοι, ΧΥΤΑ, μεγάλα φράγματα, πυρηνικά εργοστάσια) και να προωθήσουμε εναλλακτικές (ποδηλατοδρόμους, επαναχρησιμοποίηση, ηλιακή ενέργεια κλπ)
- Να ασκήσουμε πολιτική πίεση για να μετατρέψουμε και να περιορίσουμε την οικονομία σε βιώσιμα επίπεδα, να διαμοιράσουμε τον πλούτο και την εργασία, να απαιτήσουμε ικανοποιητικές κοινωνικές, δημόσιες και κοινοτικές υπηρεσίες ... να επανακτήσουμε διατροφική αυτάρκεια και το δικαίωμα να λαμβάνουμε αποφάσεις ...
- Να δημιουργήσουμε συνεργασίες σε όλο τον κόσμο για να αλλάξουμε του κανόνες του παιχνιδιού της παγκόσμιας οικονομίας, που μας οδηγούν στην εξαθλίωση.
Πολλοί από εμάς έχουμε πλέον αρχίσει να διακρίνουμε πέρα από τον ψηφιακό καταναλωτικό παράδεισο που μα είχε τυφλώσει. Αν υπάρχει μια στιγμή ελπίδας, είναι τώρα. Ας μην την αφήσουμε να πάει χαμένη!
Η σύνταξη του κειμένου έγινε από την Ομάδα Αποανάπτυξης των Αγανακτισμένων Βαρκελώνης
http://enosy.blogspot.com/2011/10/blog-post_2081.html
1. Αναδιανομή: πλούτου, χρόνου εργασίας, άδειων κατοικιών... για να καλυφθούν οι ανάγκες του καθένα από εμάς.
2. Ανάπτυξη: Λήψη μέτρων που υποτίθεται ότι θα επαναενεργοποιήσουν την οικονομία, θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας κλπ κλπ...
Αυτές οι δυο στρατηγικές δεν συμβαδίζουν. Η προώθηση της ανάπτυξης λειτουργεί ως δικαιολογία που περιορίζει την αναδιανομή: ελαστική εργασία, μείωση κοινωνικών δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις ... που συχνά εφαρμόζονται μέσω “κοινωνικών μέτρων”. Όμως...
Η στρατηγική υπέρ της ανάπτυξης είναι μια παγίδα. Η ανάπτυξη δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ, δεδομένου ότι ήδη συγκρουόμαστε με περιβαλλοντικά και ενεργειακά όρια. ∆εν μπορεί να υπάρξει απεριόριστη ανάπτυξη σε έναν περιορισμένο πλανήτη.
Κατ αρχής, έχουμε ήδη φτάσει στην κορύφωση παραγωγή πετρελαίου (Peak Oil). Η εξαγωγή πετρελαίου δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει να αυξάνεται για να τροφοδοτηθεί μια αναπτυσσόμενη οικονομία, όπως γίνονταν μέχρι τώρα. Τα αποθέματα εξαντλούνται και η εξαγωγή αυτών που απομένουν είναι πολυδάπανη: έτσι, θα πρέπει να διατίθονται με μέτρο. Ακόμα και το ∆ΝΤ έχει αρχίσει πλέον να διερευνά τι σοβαρές επιπτώσεις που θα επιφέρει η εξάντληση των πετρελαιακών αποθεμάτων στον παγκόσμιο ΑΕΠ.
Επίσης, πλησιάζουμε στην εξάντληση άλλων αποθεμάτων, καθώς και σε περιβαντολλογικά και κλιματικά όρια. Η κλιματική αλλαγή ήδη έχει προκαλέσει την αύξηση ακραίων φαινομένων όπως το κύμα καύσωνα στη Ρωσία το 2010 που προκάλεσε την παγκόσμια αύξηση των τιμών τροφίμων και συνέβαλε στις επαναστάσεις στον αραβικό κόσμο.
Πλέον, οι απόπειρες τόνωσης της οικονομίας είναι σαν να συνεχίζουμε να πετάμε με αεροπλάνο που ξεμένει από καύσιμα. Τόνωση τη οικονομίας σημαίνει να συνεχίζουμε να τροφοδοτούμε τα αίτια της κρίσης.
Υπάρχουν επιπλέον πολλοί άλλοι λόγοι ενάντια στην ανάπτυξη. Αν θέλουμε μια ουσιαστική Δημοκρατία, χρειαζόμαστε οικονομίες σε τοπικό, ανθρώπινο επίπεδο και πρέπει να μειώσουμε τι συγκρούσεις μειώνοντας την κατανάλωση. Επίσης, είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα: δεν επιθυμούμε την εμπορευματοποίηση των ανθρώπινων σχέσεων, την πολιτισμική κονσερβοποίηση και την παγκοσμιοποίηση τη αγορά και του καταναλωτισμού. Οι μη-υλικές ανταλλαγές και η ποίηση τη ζωή είναι εξίσου σημαντικές.
Για να μην εκτροχιαστούμε, για να αποφύγουμε την ολοκληρωτική κρίση και για πολλούς ακόμα λόγους, χρειαζόμαστε να ξεκινήσουμε μια αποανάπτυξη ενσυνείδητη, ισότιμη και συμμετοχική.
Έχουμε ανάγκη να αλλάξουμε ριζικά σε όλα τα επίπεδα:
- Να συνηθίσουμε να καταναλώνουμε λιγότερο και διαφορετικά, μαθαίνοντας εκ νέου να απολαμβάνουμε τις μικρές χαρές της ζωής.
- Να αναπτύξουμε δίκτυα αλληλοϋποστήριξης και πιλοτικές εμπειρίες αυτοοργάνωσης
- Να παλέψουμε ενάντια στην κατασκευή υποδομών που προωθούν την ανάπτυξη (αυτοκινητόδρομοι, ΧΥΤΑ, μεγάλα φράγματα, πυρηνικά εργοστάσια) και να προωθήσουμε εναλλακτικές (ποδηλατοδρόμους, επαναχρησιμοποίηση, ηλιακή ενέργεια κλπ)
- Να ασκήσουμε πολιτική πίεση για να μετατρέψουμε και να περιορίσουμε την οικονομία σε βιώσιμα επίπεδα, να διαμοιράσουμε τον πλούτο και την εργασία, να απαιτήσουμε ικανοποιητικές κοινωνικές, δημόσιες και κοινοτικές υπηρεσίες ... να επανακτήσουμε διατροφική αυτάρκεια και το δικαίωμα να λαμβάνουμε αποφάσεις ...
- Να δημιουργήσουμε συνεργασίες σε όλο τον κόσμο για να αλλάξουμε του κανόνες του παιχνιδιού της παγκόσμιας οικονομίας, που μας οδηγούν στην εξαθλίωση.
Πολλοί από εμάς έχουμε πλέον αρχίσει να διακρίνουμε πέρα από τον ψηφιακό καταναλωτικό παράδεισο που μα είχε τυφλώσει. Αν υπάρχει μια στιγμή ελπίδας, είναι τώρα. Ας μην την αφήσουμε να πάει χαμένη!
Η σύνταξη του κειμένου έγινε από την Ομάδα Αποανάπτυξης των Αγανακτισμένων Βαρκελώνης
http://enosy.blogspot.com/2011/10/blog-post_2081.html
Όχι ΒΙΠΕ στη β. Εύβοια!
Η Πρωτοβουλία Κατοίκων βόρειας Εύβοιας ενάντια στη ΒΙ.ΠΕ.Β.Ε. αγωνίζεται για να εμποδίσει τη δημιουργία Βιομηχανικής Περιοχής (ΒΙ.ΠΕ.) στους Φούρνους Μαντουδίου, 985 μόλις μέτρα από τον οικισμό του Μαντουδίου, 5,5 χλμ από την παραλία της Αγίας Άννας, 6 χλμ από το Προκόπι, 7 χλμ από το Πήλι, 8 χλμ από τη Στροφυλιά και 15 χλμ από τη Λίμνη.
Η χωροθέτηση στην περιοχή μιας ΒΙ.ΠΕ. σημαίνει πως σε αυτό το χώρο θα μπορούν μελλοντικά να φιλοξενηθούν μονάδες «υψηλής όχλησης» (διυλιστήρια, μονάδες καύσης σκουπιδιών, μονάδες επεξεργασίας τοξικών αποβλήτων, ραδιενεργά απόβλητα κλπ) με συνοπτικές διαδικασίες αδειοδότησης στις οποίες καθοριστικό ρόλο θα έχει ο ίδιος ο ιδιώτης διαχειριστής της ΒΙ.ΠΕ. Ήδη, η εταιρία που υπέβαλε την αίτηση για ΒΙ.ΠΕ. σχεδιάζει την εγκατάσταση στο χώρο αυτόν 2 γιγάντιων μονάδων παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος με φυσικό αέριο, συνολικής ισχύος 1160 MW. Αυτό από μόνο του καθιστά το Μαντούδι το δεύτερο μεγαλύτερο ενεργειακό κέντρο της χώρας μετά την Πτολεμαΐδα.
Η εγκατάσταση τέτοιων ρυπογόνων μονάδων στην περιοχή θα καταστρέψει το πανέμορφο φυσικό τοπίο της βόρειας Εύβοιας, υποβαθμίζοντας έτσι τον τουρισμό, την αγροτική παραγωγή, την αλιεία, τις οικοδομικές δραστηριότητες και την αξία της γης. Πάνω από όλα, θα πλήξει την υγεία των κατοίκων, όπως έγινε στις περισσότερες κατοικημένες περιοχές γύρω από άλλες ΒΙ.ΠΕ.
Η δημοτική αρχή του Δήμου Λίμνης – Μαντουδίου – Αγίας Άννας γνώριζε τα σχέδια για ΒΙ.ΠΕ. από καιρό, αλλά δεν ενημέρωσε τους κατοίκους, αντίθετα επιμελώς τα αποσιωπούσε. Μόλις στις 7 Αυγούστου μάθαμε από το Σύλλογο Kireas.org πως η διαδικασία αδειοδότησης βρίσκεται στην τελική της φάση, προλάβαμε να υποβάλουμε ένσταση στη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (η οποία είναι παράνομη, αφού παραβιάζει όλα τα πλαίσια χωροταξικού σχεδιασμού για τη βιομηχανία και τον τουρισμό), ενώ προκαλέσαμε με την παρέμβαση μας έκτακτη σύσκεψη του Δημοτικού Συμβουλίου και υποβολή ένστασης από τις παρατάξεις της αντιπολίτευσης.
Παράλληλα, ξεκινήσαμε μια εκστρατεία ουσιαστικής ενημέρωσης σε όλη τη βόρεια Εύβοια. Απαντάμε στις μεγαλόστομες υποσχέσεις της δημοτικής αρχής για «πέραν των χιλίων θέσεων εργασίας», εξηγώντας πως η μονάδα φυσικού αερίου, το μόνο έργο που έχει περιγραφεί λεπτομερώς, υπόσχεται 85 μόλις θέσεις εργασίας, εκ των οποίων οι 60 αφορούν ειδικευμένο προσωπικό. Αν συνυπολογιστεί η υποβάθμιση του τουρισμού και των υπολοίπων κλάδων, η δραστηριότητα αυτή θα επιδεινώσει αντί να λύσει το πρόβλημα της απασχόλησης στην περιοχή.
Είμαστε υπέρ της ανάπτυξης με μονάδες μέσης και χαμηλής όχλησης, όπως είναι η εξορυκτική δραστηριότητα που υπήρχε παλιότερα στην περιοχή, με σεβασμό στο περιβάλλον, την υγεία των κατοίκων, τον τουρισμό και τις υπόλοιπες οικονομικές δραστηριότητες.
Καλούμε όλους τους κατοίκους της βόρειας Εύβοιας και όλους όσοι αγαπήσανε αυτό τον πανέμορφο τόπο να βοηθήσουν με συλλογή υπογραφών, με ψηφίσματα διαμαρτυρίας και με διοργάνωση ενημερωτικών συζητήσεων για να εμποδίσουμε αυτό το έγκλημα!
Με την υπογραφή μας, καλούμε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, την τοπική αυτοδιοίκηση, το Περιφερειακό Συμβούλιο Στερεάς Ελλάδας, το Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας & Ναυτιλίας, το ΥΠΕΚΑ και τα πολιτικά κόμματα να σταματήσουν την επιχειρούμενη καταστροφή της Βορείου Ευβοίας με την δημιουργία ΒΙΠΕ
Στον Καιάδα και η Πράσινη Ανάπτυξη
Συνέντευξη Αλέξη Τσίπρα
Το "πράσινο"¨πετρέλαιο του Μυτιληναίου, το μέγα σκάνδαλο στην Χαλκιδική με την Ελληνικός Χρυσός του Μπόμπολα. Όλο το ιστορικό με τα συντριπτικά στοιχεία και τις σχέσεις διαπλοκής.
Ερώτηση: Πόσο συμπτωματικό είναι κάποιοι όμιλοι όπως π.χ. αυτός του κυρίου Μυτιληναίου που είδαμε πρόσφατα να καταγγέλεται σε δημοσιεύματα για την ευκολία με την οποία παίρνει δουλειές, να είναι συγχρόνως χορηγός στα συνέδρια που κάνει ο αδελφός του πρωθυπουργού για την «πράσινη ανάπτυξη»;
Απ: Ο κύριος Μυτιληναίος, διαθέτει μονάδα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος. Ξέρετε πως το παράγει; Με. πετρέλαιο! Και ως γνωστόν, το πετρέλαιο είναι μαύρο. Δεν είναι «πράσινο». Κατά τ' άλλα, μία από τις πρώτες ενέργειες του κυρίου Παπακωνσταντίνου, του «για αποτυχημένος μια χαρά σε βλέπω στην θέση σου», ξέρετε ποια ήταν; Ήταν να κατατάξει την μονάδα αυτή στις «πράσινες» πηγές ενέργειας και ο Έλληνας φορολογούμενος να πληρώνει .Μυτιληνόσημο! Να πληρώνει δηλαδή την μονάδα αυτή ως ανανεώσιμη πηγή παραγωγής ρεύματος!
Επίσης γνωρίζω ότι ο κύριος Παπακωνσταντίνου, με το που ανέλαβε το «πράσινο» υπουργείο, υπέγραψε μία περιβαλλοντική μελέτη την οποία η προκάτοχος του αρνείτο επίμονα να εγκρίνει, βεβαίως αυτή η επιμονή δεν της βγήκε σε κακό αφού σήμερα βρίσκεται ως πρέσβειρα στον ΟΟΣΑ, διαμένοντας σε μία πολυτελή κατοικία και με μισθό που υπερβαίνει τα 300 χιλ. Ευρώ τον χρόνο, Προχώρησε λοιπόν μία μελέτη για τον χρυσό στην Χαλκιδική. Την στιγμή που το τεχνικό επιμελητήριο, το Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το δασαρχείο Χαλκιδικής, θεωρούσαν ότι έχει πάρα πολλά προβλήματα και δεν μπορούσε να εγκριθεί. Πίσω από αυτή την υποθεση λοιπόν, πέραν από το θέμα του περιβάλλοντος που εάν δεν χρησιμοποιηθούν οι σωστές μέθοδοι μπορεί να προκληθεί απίστευτη καταστροφή στο περιβάλλον, να μολυνθεί ο υδροφόρος ορίζοντας και εντέλει η Χαλκδική από θέρετρο να γίνει φέρετρο, -Διότι εμείς δεν λέμε γενικά «αφήστε τα μεταλλεύματα εκεί που είναι», λέμε να τα βγάλετε με τις ορθές μεθόδους εξόρυξης και όχι να επιτρέψετε την καταστροφή του περιβάλλοντος για να κερδοσκοπήσει ο κάθε ανεύθυνος- πέρα από όλα αυτά λοιπόν, εδώ υπάρχει ένα τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο. Πίσω από το οποίο κρύβονται πάλι συγκεκριμένα συμφέροντα.
Το 2003, το Ελληνικό δημόσιο πήρε πίσω από την εταιρεία TVX Gold την επίμαχη έκταση που είχε παραχωρήσει προς εκμετάλλευση αντί του ποσού των 11 εκ. Ευρώ. Αμέσως μετά, παραχώρησε αυτή την έκταση αντί του ιδίου ποσού, που είχε δώσει στην TVX, στην Ελληνικός Χρυσός ΑΕ, στην οποία μεγαλομέτοχοι είναι ο κύριος Μπόμπολας, ο κύριος Κούτρας κλπ. Εγώ βλέπετε, δεν μπορώ να αποφύγω να λέω ονόματα. Το Κεφάλαιο μπορεί να είναι από τον Μπόμπολα, τον Βαρδινογιάννη και τον Λάτση, μέχρι τον μικρομεσαίο που έχει ένα μαγαζί. Και αυτόν «κεφάλαιο» τον θεωρούν! Δεν μπορεί να λες «το κεφάλαιο» χωρίς να λες ονόματα και διευθύνσεις. Βέβαια εγώ έχω πολιτικό κόστος γι' αυτό. Όπως βλέπετε, δεν λένε «τι καλός που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ»!
Από το 2003 λοιπόν, έχουν μία έκταση 300,000 στρεμμάτων με μόλις 11 εκ. Ευρώ! Η οποία έκταση, σύμφωνα με τις μελέτες του ΙΓΜΕ (τυχαίο που το κατήργησαν;;) έχει ορυκτό πλούτο αξίας 20 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΥΡΩ! Πέρασαν τα χρόνια, όταν έγινε αυτή η αγοραπωλησία ο χρυσός είχε περίπου 280 Ευρώ η Ουγγιά και σήμερα έχει φτάσει στα 1700!! Τώρα λοιπόν που η επένδυση είναι κυριολεκτικά «χρυσορυχείο», αποφασίζουν να προχωρήσουν στην επένδυση. Και επειδή αυτοί δεν έχουν μάθει να βάζουν το χέρι στην τσέπη, έτσι λειτουργούν οι νταβατζήδες, φέρνουν λεφτά από το Κατάρ! Και έρχεται ο Παπανδρέου να κάνει τον μεσάζοντα! Για μία επένδυση με μεγάλα περιβαλλοντικά προβλήματα που δεν θα φέρει ούτε ένα Ευρώ στην χώρα μας, παρά μόνο μετά από πολλά χρόνια μέσω της φορολογίας των κερδών. Και όλοι ξέρουμε πως φορολογούνται τα κέρδη στην Ελλάδα.
Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό! Το 2003, οι κάτοικοι προσέφυγαν στην Ευρωπαϊκή δικαιοσύνη θεωρώντας ότι η αγοραπωλησία είναι επιζήμια για το Ελληνικό δημόσιο. και δικαιώθηκαν! Γιατί πράγματι, δεν μπορεί μία τόσο μεγάλη περιουσία να αποτιμάται μόνο. 11 εκ. Ευρώ! Και πράγματι, η Ευρωπαϊκή επιτροπή δικαίωσε τους κατοίκου και επιδίκασε το ποσό των 15.5 εκ. Ευρώ (+ τόκους) εις βάρος της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός», υπέρ του δημοσίου! Και τι νομίζετε ότι κάνει τότε το Ελληνικό κράτος που κόβει τα φάρμακα και τις συντάξεις των 300 Ευρώ; Κάνει προσφυγή στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια, για να μην εισπράξει από την εταιρεία Ελληνικός Χρυσός! Για να ακυρώσει το πρόστιμο!!! Δεν μιλάμε πλέον για πολιτικούς αλλά για υπαλλήλους συμφερόντων!
Και το κερασάκι; Βάσει των 75εκ. Ευρώ που έδωσε το Κατάρ για το ποσοστό της European Goldfields, σημαίνει ότι η τρέχουσα αξία της εταιρείας είναι 2 δις Ευρώ! Τι σημαίνει αυτό; Ότι έδωσαν μόλις 11 εκ. Ευρώ για να αποκτήσουν κάτι που σήμερα αποτιμάται 2 δις Ευρώ και εκμεταλλεύεται έναν πλούτο της τάξεως των 20 ΔΙΣ ΕΥΡΩ!!!Όταν λοιπόν κατήγγειλα την υπόθεση στην βουλή, άρχισαν τα ειρωνικά σχόλια στις εφημερίδες τύπου «πολύ ανήσυχος τον τελευταίο καιρό ο Τσίπρας, πετάγονται οι φλέβες στον λαιμό του κλπ». Εάν αυτά δεν είναι σκάνδαλα, τότε ποια είναι; Είναι ο ορισμός του σκανδάλου και πρέπει όλοι οι εμπλεκόμενοι να λογοδοτήσουν.
Και επαναλαμβάνω ότι εγώ δεν είμαι αντίθετος στις επενδύσεις. Και βέβαια πρέπει να γίνουν επενδύσεις, πάντα με σεβασμό στο περιβάλλον. Αλλά να γίνουν επενδύσεις προς όφελος της χώρας και όχι των συγκεκριμένων συμφερόντων που την λυμαίνονται! Πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε. Ή αυτοί, ή εμείς. Ή θα φύγουν αυτοί από την χώρα ή τα παιδιά μας θα πάνε μετανάστες. Και θέλει σύγκρουση μετωπική.
Και ο Κώστας ο Καραμανλής είχε αποφασίσει να έρθει σε ρήξη, προσπάθησε με τον βασικό μέτοχο αλλά στο τέλος τους ανέχτηκε. Εδώ δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής. Ή αυτοί, ή η χώρα.
Δημοσιεύθηκε στο GAP, HORCA, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Ερώτηση: Πόσο συμπτωματικό είναι κάποιοι όμιλοι όπως π.χ. αυτός του κυρίου Μυτιληναίου που είδαμε πρόσφατα να καταγγέλεται σε δημοσιεύματα για την ευκολία με την οποία παίρνει δουλειές, να είναι συγχρόνως χορηγός στα συνέδρια που κάνει ο αδελφός του πρωθυπουργού για την «πράσινη ανάπτυξη»;
Απ: Ο κύριος Μυτιληναίος, διαθέτει μονάδα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος. Ξέρετε πως το παράγει; Με. πετρέλαιο! Και ως γνωστόν, το πετρέλαιο είναι μαύρο. Δεν είναι «πράσινο». Κατά τ' άλλα, μία από τις πρώτες ενέργειες του κυρίου Παπακωνσταντίνου, του «για αποτυχημένος μια χαρά σε βλέπω στην θέση σου», ξέρετε ποια ήταν; Ήταν να κατατάξει την μονάδα αυτή στις «πράσινες» πηγές ενέργειας και ο Έλληνας φορολογούμενος να πληρώνει .Μυτιληνόσημο! Να πληρώνει δηλαδή την μονάδα αυτή ως ανανεώσιμη πηγή παραγωγής ρεύματος!
Επίσης γνωρίζω ότι ο κύριος Παπακωνσταντίνου, με το που ανέλαβε το «πράσινο» υπουργείο, υπέγραψε μία περιβαλλοντική μελέτη την οποία η προκάτοχος του αρνείτο επίμονα να εγκρίνει, βεβαίως αυτή η επιμονή δεν της βγήκε σε κακό αφού σήμερα βρίσκεται ως πρέσβειρα στον ΟΟΣΑ, διαμένοντας σε μία πολυτελή κατοικία και με μισθό που υπερβαίνει τα 300 χιλ. Ευρώ τον χρόνο, Προχώρησε λοιπόν μία μελέτη για τον χρυσό στην Χαλκιδική. Την στιγμή που το τεχνικό επιμελητήριο, το Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το δασαρχείο Χαλκιδικής, θεωρούσαν ότι έχει πάρα πολλά προβλήματα και δεν μπορούσε να εγκριθεί. Πίσω από αυτή την υποθεση λοιπόν, πέραν από το θέμα του περιβάλλοντος που εάν δεν χρησιμοποιηθούν οι σωστές μέθοδοι μπορεί να προκληθεί απίστευτη καταστροφή στο περιβάλλον, να μολυνθεί ο υδροφόρος ορίζοντας και εντέλει η Χαλκδική από θέρετρο να γίνει φέρετρο, -Διότι εμείς δεν λέμε γενικά «αφήστε τα μεταλλεύματα εκεί που είναι», λέμε να τα βγάλετε με τις ορθές μεθόδους εξόρυξης και όχι να επιτρέψετε την καταστροφή του περιβάλλοντος για να κερδοσκοπήσει ο κάθε ανεύθυνος- πέρα από όλα αυτά λοιπόν, εδώ υπάρχει ένα τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο. Πίσω από το οποίο κρύβονται πάλι συγκεκριμένα συμφέροντα.
Το 2003, το Ελληνικό δημόσιο πήρε πίσω από την εταιρεία TVX Gold την επίμαχη έκταση που είχε παραχωρήσει προς εκμετάλλευση αντί του ποσού των 11 εκ. Ευρώ. Αμέσως μετά, παραχώρησε αυτή την έκταση αντί του ιδίου ποσού, που είχε δώσει στην TVX, στην Ελληνικός Χρυσός ΑΕ, στην οποία μεγαλομέτοχοι είναι ο κύριος Μπόμπολας, ο κύριος Κούτρας κλπ. Εγώ βλέπετε, δεν μπορώ να αποφύγω να λέω ονόματα. Το Κεφάλαιο μπορεί να είναι από τον Μπόμπολα, τον Βαρδινογιάννη και τον Λάτση, μέχρι τον μικρομεσαίο που έχει ένα μαγαζί. Και αυτόν «κεφάλαιο» τον θεωρούν! Δεν μπορεί να λες «το κεφάλαιο» χωρίς να λες ονόματα και διευθύνσεις. Βέβαια εγώ έχω πολιτικό κόστος γι' αυτό. Όπως βλέπετε, δεν λένε «τι καλός που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ»!
Από το 2003 λοιπόν, έχουν μία έκταση 300,000 στρεμμάτων με μόλις 11 εκ. Ευρώ! Η οποία έκταση, σύμφωνα με τις μελέτες του ΙΓΜΕ (τυχαίο που το κατήργησαν;;) έχει ορυκτό πλούτο αξίας 20 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΥΡΩ! Πέρασαν τα χρόνια, όταν έγινε αυτή η αγοραπωλησία ο χρυσός είχε περίπου 280 Ευρώ η Ουγγιά και σήμερα έχει φτάσει στα 1700!! Τώρα λοιπόν που η επένδυση είναι κυριολεκτικά «χρυσορυχείο», αποφασίζουν να προχωρήσουν στην επένδυση. Και επειδή αυτοί δεν έχουν μάθει να βάζουν το χέρι στην τσέπη, έτσι λειτουργούν οι νταβατζήδες, φέρνουν λεφτά από το Κατάρ! Και έρχεται ο Παπανδρέου να κάνει τον μεσάζοντα! Για μία επένδυση με μεγάλα περιβαλλοντικά προβλήματα που δεν θα φέρει ούτε ένα Ευρώ στην χώρα μας, παρά μόνο μετά από πολλά χρόνια μέσω της φορολογίας των κερδών. Και όλοι ξέρουμε πως φορολογούνται τα κέρδη στην Ελλάδα.
Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό! Το 2003, οι κάτοικοι προσέφυγαν στην Ευρωπαϊκή δικαιοσύνη θεωρώντας ότι η αγοραπωλησία είναι επιζήμια για το Ελληνικό δημόσιο. και δικαιώθηκαν! Γιατί πράγματι, δεν μπορεί μία τόσο μεγάλη περιουσία να αποτιμάται μόνο. 11 εκ. Ευρώ! Και πράγματι, η Ευρωπαϊκή επιτροπή δικαίωσε τους κατοίκου και επιδίκασε το ποσό των 15.5 εκ. Ευρώ (+ τόκους) εις βάρος της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός», υπέρ του δημοσίου! Και τι νομίζετε ότι κάνει τότε το Ελληνικό κράτος που κόβει τα φάρμακα και τις συντάξεις των 300 Ευρώ; Κάνει προσφυγή στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια, για να μην εισπράξει από την εταιρεία Ελληνικός Χρυσός! Για να ακυρώσει το πρόστιμο!!! Δεν μιλάμε πλέον για πολιτικούς αλλά για υπαλλήλους συμφερόντων!
Και το κερασάκι; Βάσει των 75εκ. Ευρώ που έδωσε το Κατάρ για το ποσοστό της European Goldfields, σημαίνει ότι η τρέχουσα αξία της εταιρείας είναι 2 δις Ευρώ! Τι σημαίνει αυτό; Ότι έδωσαν μόλις 11 εκ. Ευρώ για να αποκτήσουν κάτι που σήμερα αποτιμάται 2 δις Ευρώ και εκμεταλλεύεται έναν πλούτο της τάξεως των 20 ΔΙΣ ΕΥΡΩ!!!Όταν λοιπόν κατήγγειλα την υπόθεση στην βουλή, άρχισαν τα ειρωνικά σχόλια στις εφημερίδες τύπου «πολύ ανήσυχος τον τελευταίο καιρό ο Τσίπρας, πετάγονται οι φλέβες στον λαιμό του κλπ». Εάν αυτά δεν είναι σκάνδαλα, τότε ποια είναι; Είναι ο ορισμός του σκανδάλου και πρέπει όλοι οι εμπλεκόμενοι να λογοδοτήσουν.
Και επαναλαμβάνω ότι εγώ δεν είμαι αντίθετος στις επενδύσεις. Και βέβαια πρέπει να γίνουν επενδύσεις, πάντα με σεβασμό στο περιβάλλον. Αλλά να γίνουν επενδύσεις προς όφελος της χώρας και όχι των συγκεκριμένων συμφερόντων που την λυμαίνονται! Πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε. Ή αυτοί, ή εμείς. Ή θα φύγουν αυτοί από την χώρα ή τα παιδιά μας θα πάνε μετανάστες. Και θέλει σύγκρουση μετωπική.
Και ο Κώστας ο Καραμανλής είχε αποφασίσει να έρθει σε ρήξη, προσπάθησε με τον βασικό μέτοχο αλλά στο τέλος τους ανέχτηκε. Εδώ δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής. Ή αυτοί, ή η χώρα.
Δημοσιεύθηκε στο GAP, HORCA, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)