Μετά το 3ο και το συνεχές-με "κόφτη"- Μνημόνιο

Τ

Τι περιμένουμε; Δεν υπάρχουν "σωτήρες"
Οι περισσότεροι νεοέλληνες περίμεναν μετέωροι και άπρακτοι την κυβέρνηση "κοινωνικής σωτηρίας" της αριστεράς με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ για να μας λύσει όλα τα προβλήματα! Να συμφωνήσει με τους "θεσμούς", να εξασφαλίσει χρηματοδότηση, να αποτρέψει τη "λιτότητα" και την "ανθρωπιστική κρίση". Και αυτή η Κυβέρνηση κάθε άλλο παρά έλυσε αυτά τα προβλήματα, έφερε ένα σκληρότερο μνημόνιο, σαν αποτέλεσμα της "σθεναράς διαπραγμάτευσης" με τους πιστωτές. Και για να το εφαρμόσει χωρίς τα "βαρίδια" της, έκανε "φαστ τρακ" εκλογές, για μια νέα "ισχυρή εντολή" από το ζαλισμένο "πόπολο". Πριν προλάβει αυτό να αντιληφθεί ότι οι υποσχέσεις των εκλογών, θα ακολουθήσουν το δρόμο των προηγούμενων που δεν κρατήθηκαν παρά το ότι ο Τσίπρας ήθελε να "πρωτοτυπήσει και να τις κρατήσει".
Και πραγματικά: με το 3ο και διαρκές μνημόνιο, που μας έφερε η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, καταρρέουν και οι τελευταίες ελπίδες του ζαλισμένου "πόπολου".
​Για όσους έχουν αντιληφθεί καθαρά αυτές τις εξελίξεις, δεν μας μένει παρά:
να διαμορφώσουμε «από τα κάτω» ένα απαραίτητο ρεαλιστικό και ελκυστικό πολιτικό πρόγραμμα για το ξεπέρασμα της σημερινής κατάρρευσης και συγχρόνως για τη μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία, που θα στηριχθεί:
-στην οικονομία των βιοτικών αναγκών και στα "κοινά" όσον αφορά στο περιεχόμενο,
-στον συνεργατισμό-συνεταιρισμό όσον αφορά στις σχέσεις παραγωγής,
-στη συλλογική-κοινοτική-δημοτική ιδιοκτησία όσον αφορά στα μέσα παραγωγής,
-στην εγγύτητα, τις μικρές αποστάσεις και την ελεύθερη ενέργεια των ΑΠΕ, όσον αφορά στο μικρότερο δυνατό οικολογικό αποτύπωμα
-Στην άμεση δημοκρατία όσον αφορά στις αποφάσεις και τους πολιτικούς θεσμούς

Δε μας μένει τίποτα άλλο σε αυτή την χώρα, από το να αναζητήσουμε ριζοσπαστικές λύσεις.
Παρακάτω περιγράφουμε τη στρατηγική της Τοπικοποίησης για τη μετάβαση σε μετακαπιταλιστικές κοινωνίες:

Η Στρατηγική της Τοπικοποίησης
1. Το παγκόσμιο πλαίσιο
Η ελληνική κρίση είναι η «εξτρέμ» έκφραση της παγκόσμιας κρίσης, στην οποία βρίσκεται το καπιταλιστικό σύστημα υπό την ηγεσία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.
Υπάρχει μια χρηματοπιστωτική φούσκα διογκωμένη τουλάχιστον κατά 10 φορές. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχουν αυξηθεί υπέρμετρα οι σημερινές χρηματικές περιουσίες της ελίτ του 1% του παγκόσμιου πληθυσμού. Αυτή η ελίτ διακινώντας και δανείζοντας αυτόν τον τεράστιο χρηματικό όγκο μπορεί και ελέγχει την «ευημερία» του υπόλοιπου 99%. Αυτό είναι δυνατόν γιατί έχει εξαρτήσει από αυτό το χρήμα και τις πλειοψηφίες των «από κάτω».

Πραγματικά, η μεγάλη αύξηση της παγκόσμιας κατανάλωσης τα τελευταία 15-20 χρόνια (βασικά μεταξύ 1990-2007) πυροδοτήθηκε και στηρίχθηκε από την μαζική χορήγηση δανείων από τις τράπεζες. Είχαμε παντού αυξανόμενα επίπεδα χρέους. Των νοικοκυριών, των επιχειρήσεων, των κυβερνήσεων.

Με τη μορφή καταναλωτικών χρεών, χρηματοπιστωτικών επενδύσεων, δημοσίων χρεών, εξωτερικών χρεών σε κάθε χώρα. Στο προηγούμενο της κρίσης διάστημα το χαρακτηριστικό ήταν η αύξηση ιδίως των καταναλωτικών χρεών. Χρησιμοποιήθηκαν σαν μηχανισμός, ώστε η κατανάλωση να γίνει ο βασικός μοχλός της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Στην κουλτούρα του «δανείσου και ξόδευε» τα πιο ευάλωτα ήταν τα κοινωνικά στρώματα χαμηλού εισοδήματος, ιδίως της μεσαίας τάξης.
Η «αριστοκρατία» των μεσοστρωμάτων και των μισθωτών εργαζομένων είχαν κατορθώσει να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους σημαντικό μέρος της πίτας και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να μη βρεθούν στη θέση των «από κάτω».
Οι κυρίαρχες ελίτ και τάξεις κατόρθωναν μέχρι τώρα να έχουν την συναίνεση αυτών των στρωμάτων, υποσχόμενες ότι μπορούν να τους αυξάνουν το μερίδιο της πίτας με το να τις βοηθούν να μεγαλώνουν τη συνολική πίτα μέσω της «ανάπτυξης και της προόδου». Κατορθώνοντας δηλαδή να περάσει στη συνείδηση των «από κάτω» της πυραμίδας, σαν υπέρτατη αξία-σχεδόν σα νέα θρησκεία- την «άνετη» ζωή μέσα από την συνεχή αύξηση της κατανάλωσης.
Αυτό λειτουργούσε, όσο οι λαοί πίστευαν ακόμα σε μια «εικόνα» ενός απέραντου και απεριορίστων δυνατοτήτων πλανήτη, και όσο οι οικονομολόγοι μπορούσαν να υποστηρίζουν ότι η καμπύλη της οικονομίας είναι εκθετικά αυξητική.
Όμως και η αυξημένη κατανάλωση υλικών αγαθών και η αυξημένη παραγωγή τους απαιτούν αυξημένη χρήση υλικών και ενέργειας. Περιβαλλοντικοί παράγοντες, ελλείψεις πόρων, η οικονομική διεύρυνση στην Ν.Α. Ασία (αναδυόμενες χώρες) κ.λπ., μειώνουν τη διάρκεια ζωής των πεπερασμένων αποθεμάτων που έχουν απομείνει.
Ο ανταγωνισμός μεταξύ της εξασφάλισης τροφής και της εξασφάλισης της μετακίνησης (τρόφιμα ή βιοκαύσιμα) συμβάλει π.χ. στην αύξηση των τιμών των τροφίμων.
Η αύξηση των εκπομπών του άνθρακα και η συνακόλουθη κλιματική αλλαγή, η μείωση της βιοποικιλότητας, η αποψίλωση και οι πυρκαγιές των δασών, η μείωση των ιχθυαλιευμάτων, η έλλειψη νερού, η υποβάθμιση των καλλιεργούμενων εδαφών συμβάλλουν στην μείωση της αποδοτικότητας και των οικονομικών δραστηριοτήτων των ανθρώπων και διογκώνουν το πρόβλημα της ικανοποίησης των βιοτικών αναγκών τους.
Το τελικό αποτέλεσμα των αυξημένων οικονομικών δραστηριοτήτων του οποιασδήποτε μορφής κεφαλαίου είναι η κατάρρευση των αποθεμάτων των φυσικών πόρων του πλανήτη. Αλλά και του περιβάλλοντός του, γιατί επίσης έχουν αυξημένη παραγωγή αποβλήτων, όσο και να αυξάνεται ο βαθμός απόδοσης της χρησιμοποιημένης τεχνολογίας.
Δεν είναι βασικά η «ανευθυνότητα» ή η «απληστία» των αγορών -αν και έπαιξε σημαντικό ρόλο- η αιτία της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης και της κρίσης των δημοσιονομικών χρεών. Η βασικότερη αιτία είναι η ίδια η επιδίωξη της οικονομικής ανάπτυξης και της αντίστοιχης ιδεολογίας της.
Αυτή η ιδεολογία, προς το παρόν οδηγεί σε οικονομική και περιβαλλοντική καταστροφή ολόκληρες χώρες και περιοχές, και στο μέλλον σε κατάρρευση ολόκληρο τον πλανήτη: οι υλικές και οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις της επιδιωκόμενης ανάπτυξης μας οδηγεί εκτός της δημιουργίας οικονομικών χρεών και στη δημιουργίαοικολογικών χρεών.
Η ανικανότητά μας να ρυθμίσουμε τις χρηματοοικονομικές αγορές συνδυάζεται με την ανικανότητά μας να προστατέψουμε τους φυσικούς πόρους και να περιορίσουμε τις οικολογικές καταστροφές.
Τα χρέη που αφήνουμε στα παιδιά μας και τις μελλούμενες γενιές δεν θα είναι μόνο οικονομικά προς τους πιστωτές μας. Θα είναι και οικολογικά προς τον πλανήτη και τα οικοσυστήματα, τα οποία ανήκουν σε όλους και δεν έχουν σύνορα. Και αυτά θα πρέπει να τα ξεπληρώσουν –οι νέες γενιές-αποκαθιστώντας ότι έχουμε καταστρέψει οι παλιότερες. Αν θέλουν φυσικά να επιβιώσουν στο μέλλον.
Με το κυρίαρχο σημερινό μοντέλο υπερκατανάλωσης, μέχρι το 2030 θα χρειαζόμασταν έναν δεύτερο πλανήτη σαν τη γη. Ο καπιταλισμός λοιπόν αντιμετωπίζοντας αυτή την πραγματικότητα, από τη μία εξασφαλίζει για τις ελίτ όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της υπάρχουσας πεπερασμένης πίτας καταναλώνοντας τους εναπομείναντες πόρους και από την άλλη-για να συνεχίζει να καλλιεργεί τη ψευδαίσθηση της αύξησης της πίτας-την«φουσκώνει», αφού δε μπορεί να την μεγαλώνει.
Αλλά όσο μεγαλώνουν οι φούσκες τόσο πιο εύκολα «σπάνε» και έτσι δε μπορεί πια να εξασφαλίζει εύκολα τη συναίνεση των μεσαίων τάξεων. Αυτή η συναίνεση εξέλεγε μέχρι τώρα τις κυβερνήσεις των κομμάτων εξουσίας παντού. Με την άρση της έχουμε και αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και διακυβέρνησης, ιδίως στα κράτη της Ν. Ευρώπης.
2. Όσον αφορά στην Ελλάδα
Η Ελλάδα έγινε ο αδύνατος κρίκος στον παγκόσμιο καπιταλισμό, λόγω της μανίας της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, για ανάπτυξη που δεν στηριζόταν στον πρωτογενή- δευτερογενή τομέα (γεωργία, μεταποίηση, καινοτομία κ.λπ.), αλλά στον τριτογενή (κατανάλωση, εμπόριο, τουριστικές υπηρεσίες κ.λπ.) και στις κάθε είδους οικοδόμηση και κατασκευές.
Ο «εκσυγχρονισμός» που υποτίθεται έγινε -χωρίς να υπολογίζεται το οικονομικό και το περιβαλλοντικό κόστος του-στηρίχθηκε σε δάνεια κύρια από το εξωτερικό. Σε αυτό βοήθησε και η είσοδος στην Ευρωζώνη, γιατί αύξησε τη δανειοληπτική πίστη λόγω του κοινού νομίσματος. Όλοι άρχισαν να δανείζονται εύκολα.
Η κυβέρνηση και οι τράπεζες από τις «χρηματοπιστωτικές αγορές», οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά από τις τράπεζες. Το Ευρώ και τα δάνεια βοήθησαν ιδιαίτερα στο να ικανοποιείται η μανία της ελληνικής ελίτ για έργα φαραωνικά ( π.χ. των ολυμπιακών του 2004 ), για γέφυρες λιμάνια, δρόμους, αεροδρόμια και στάδια, αλλά και για τη δημιουργία ενός υπερμεγέθους πελατειακού κράτους στην υπηρεσία της.
Σε όλη τη μεταπoλεμική περίoδo μόvo τo 15% τωv συvoλικώv επεvδύσεωv παγίoυ κεφαλαίoυ στρεφόταv στη μεταπoίηση, εvώ τo 42% τωv ιδιωτικώv επεvδύσεωv στρεφόταv στην οικοδομή και τα 2/3 τωv δημoσίωv στηv υπoδoμή.
Ο τουρισμός αναδείχθηκε στη «μεγάλη βιομηχανία» της χώρας και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού προσπάθησε να επιβιώσει προσφέροντας υπηρεσίες κατά τη «τουριστική σαιζόν», αφήνοντας κατά μέρος τις άλλες δραστηριότητες και τη γεωργία.
Και αυτή η κατεύθυνση -που υλοποιούταν από ένα πολιτικό προσωπικό κάθε άλλο παρά αξιόλογο-κατέρρευσε στα πλαίσια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης.
Λόγω της άρσης της «εμπιστοσύνης των πιστωτών», η δομική κατά βάση ελληνική κρίση μετατράπηκε σε κρίση των δημοσιονομικών χρεών. Αυτή έφερε και τις πολιτικές της τρόικας και των «μνημονίων».
Και η σημερινή, αλλά και οι επόμενες κυβερνήσεις των κομμάτων εξουσίας, θα είναι υποχρεωμένες –με τη «βοήθεια» της τρόικα ή των θεσμών της ΕΕ στη συνέχεια-να εφαρμόσουν τέτοιες πολιτικές, ώστε να επιστραφούν με ένα τρόπο τα χρέη στους διεθνείς και ντόπιους πιστωτές.
Εξάλλου η ευρωπαϊκή ελίτ δε μπορεί πια να διατηρεί πολυπληθείς μεσαίες τάξεις και θέλει να τις συρρικνώσει, ξεκινώντας από την Ελλάδα και τη Ν. Ευρώπη. Με τα προγράμματα «σωτηρίας» επιδιώκει τη «φτωχοποίησή» τους. Τελικά όχι μόνο των μεσαίων τάξεων.
Όσον αφορά στην Ελλάδα λοιπόν, που υπήρξε ιδιαίτερα επιρρεπής στο «να καταναλώνει περισσότερο από ό,τι παράγει», το «πρόγραμμα αναπροσαρμογής» οδηγεί στη «φτωχοποίηση» ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας και του περιβάλλοντος της χώρας.
Η ζωή θα γίνει για τους περισσότερους Έλληνες –εκτός της τοπικής ελίτ-σε μεγάλο βαθμό αβίωτη. Είναι γενικά φανερό ότι η πολυπληθής ελληνική μεσαία τάξη περνά σε αυτούς που αποκαλούμε «από κάτω».
Παρόλο το αίσθημα ενοχής, που κυριαρχεί σήμερα στα περισσότερα στρώματα λόγω και της προπαγάνδας του «όλοι μαζί τα φάγαμε», κάποια στιγμή, ιδίως τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα των ανειδίκευτων εργαζομένων και των ανέργων δε θα μπορούν να αποδεχθούν άλλο την εξαθλίωσή τους. Μαζί με κάποια μέχρι τώρα βολεμένα, αλλά «νεόπτωχα» πλέον στρώματα, θα πάψουν να συναινούν στην υπάρχουσα Ε.Ε. Δε θα μπορούν να δεχθούν για τη χώρα τον ρόλο που θα της έχει αναθέσει ο παγκόσμιος καπιταλιστικός καταμερισμός της εργασίας. Σαν χώρας δηλαδή που θα έχει χάσει την αυτάρκεια, θα έχει καταστρέψει το περιβάλλον της και θα έχει γίνει περιοχή φθηνών υπηρεσιών και τουρισμού. Σαν χώρας εξαρτημένης πλήρως από τις εισαγωγές για την ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών του πληθυσμού με δημιουργία ελλειμμάτων και άρα ανάγκης για συνέχιση της δανειοδότησης από τους «πιστωτές» και της πληρωμής των δανείων από τα σημερινά και αυριανά «υποζύγια». Για να συνεχίζεται η εξάρτησή της για να συνεχίζεται το «πάρτυ» της ντόπιας και διεθνούς κυρίαρχης τάξης.
Αλλά ταυτόχρονα θα καταλάβουν ότι δε μπορούν να γυρίσουν προς τα πίσω, στο προηγούμενο της κρίσης μοντέλο ανάπτυξης που στηριζόταν στον υπερκαταναλωτικό τρόπο ζωής και στο μεγενθυμένο οικολογικό αποτύπωμα. Θα χρειασθεί, μέσα από την όξυνση της κρίσης, να αντιληφθούμε όλοι ότι είναι ψευδαίσθηση η επιθυμία μας να «ανελιχθούμε» κοινωνικά και να επιδιώξουμε την «ευημερία» μας μέσω της αύξησης του κομματιού της πίτας που μας αναλογεί. Θα χρειασθεί να αντιληφθούμε καθαρά ότι η ευζωία μας δε μπορεί να ταυτισθεί με την ατομική κατανάλωση .
Μπορεί να επιτευχθεί αν επιδιώξουμε την ευζωία μέσω της ανάδειξης άλλων σημαντικών αξιών και προτεραιοτήτων: της αλληλεγγύης, της συνεργασίας, της κοινότητας, της φιλίας, της ελευθερίας, του αυτοκαθορισμού, της κοινωνικής-αλληλέγγυας οικονομίας, της στήριξης στην αφθονία των κοινωνικών-συλλογικών αγαθών μας και στους δίκαια κατανεμημένους περιορισμένους φυσικούς πόρους μας.
Να αντιληφθούμε ότι δε μπορεί να συναινούμε πλέον στον μέχρι τώρα τρόπο ανάπτυξης και διακυβέρνησης που μας οδήγησε εδώ.
Πραγματικά, η απομυθοποίηση του καπιταλισμού και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, μπορεί να μας πείσει πιο εύκολα πια, ότι η εκχώρηση της αντιπροσώπευσης και η διαμεσολάβηση από τους επαγγελματίες πολιτικούς των κομμάτων, δεν είναι ο καλύτερος τρόπος διακυβέρνησης. Ότι θα πρέπει να αναλάβουμε οι ίδιοι τη διαμόρφωση των συνθηκών της ζωής μας, προχωρώντας σε δομές αυτοοργάνωσης και αυτοκυβέρνησης.
Πριν από όλα να μην αισθανόμαστε φτωχοί επειδή πιθανά δεν έχουμε χρήματα, ούτε άχρηστοι επειδή δεν έχουμε κάποια μισθωτή θέση εργασίας στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις ή στο κράτος. Να μη αισθανόμαστε αδύναμοι, επειδή το κόμμα που ψηφίζαμε δεν μας εκπροσωπεί τελικά και έτσι να αποσυρόμαστε από τα «κοινά».
Αν σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν καταναλωτές πολιτικών και αποφασίσουμε να συμμετάσχουμε στις διεργασίες διαμόρφωσης της πολιτικής, στις προσπάθειες δημιουργίας συλλογικών μορφών εργασίας και παραγωγής για την ικανοποίηση βιοτικών κατ αρχήν αναγκών, θα αντιληφθούμε, ότι ο καλύτερος διαμεσολαβητής είμαστε οι ίδιοι για τον εαυτό μας.
Ένα κίνημα, που θα ξεκινήσει από την «άμυνα», από τα συνθήματα των «πλατειών»: δεν «πληρώνουμε τα χρέη τους», «δε πουλάμε τα κοινωνικά και δημόσια αγαθά μας, ούτε το περιβάλλον μας», «δε χρειαζόμαστε τα λεφτά τους» κ.λπ., θα πρέπει να προχωρήσει επιθετικά στη δημιουργία εναλλακτικών μορφών ατομικής και κοινωνικής ύπαρξης. Να διαμορφώσει και να βάλει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα από τα κάτω, για τους «από κάτω», που θα δίνει λύσεις στην καθημερινότητά τους,αποτινάζοντας από πάνω τους το καθεστώς της αποικίας χρέους, στο οποίο βρίσκεται η χώρα, αλλά θα αλλάζει και την κυρίαρχη ατομική και κοινωνική συνείδηση του ατομικισμού που έχει διαμορφώσει τονκυρίαρχο σημερινό ανθρωπολογικό τύπο της ελληνικής κοινωνίας, ανεξάρτητα της ταξικής του προέλευσης.
Όσα κόμματα και πολιτικές οργανώσεις θα θέλουν να βοηθήσουν σε αυτό, θα χρειασθεί να ρίξουν το βάρος τους, όχι στις εκλογές, αλλά στην αυτοοργάνωση των πολιτών.
Ένα τέτοιο κίνημα μπορεί να γίνει κάποια στιγμή πλειοψηφικό στην κοινωνία, και να την οδηγήσει σε ένα νέο «κοινωνικό συμβόλαιο» για μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική οργάνωσή της, αν αρνηθεί τη θέση της χώρας στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης και της ευρωζώνης και δε συμμορφωθεί με τα μέτρα που θα προωθήσουν οι επόμενες κυβερνήσεις, για να εξαναγκασθούν να κάνουν στάση πληρωμών τόκων και χρεολυσίων και να στραφούν στη στήριξη των συλλογικών αγαθών και μισθών ικανών να ικανοποιούν τις βιοτικές ανάγκες του πληθυσμού.
Αν διαμορφώσει συνθήκες ενδογενούς και τοπικής παραγωγής και διανομής, ώστε σημαντικές κοινωνικές κατηγορίες να βελτιώσουν τα εισοδήματά τους μέσα από την προώθηση ομάδων παραγωγών, συνεταιρισμών παραγωγών-καταναλωτών για απευθείας διακίνηση τροφίμων και άλλων χρηστικών προϊόντων χωρίς μεσάζοντες, συνεταιριστικών μικρών μαγαζιών, δικτύων διανομής και τοπικών συστημάτων ανταλλαγών με δικό τους νόμισμα κ.λ.π. Αν βοηθήσει να επαναπροσδιορισθούν γενικότερα από την κοινωνία οι βασικές μας ανάγκες και ο τρόπος ικανοποίησή τους-όσο γίνεται λιγότερο μέσω των αγορών και της ατομικής κατανάλωσης- με στήριξη στα συλλογικά αγαθά και με μικρότερο κοινωνικό και οικολογικό αποτύπωμα, επιδιώκοντας την «ευζωία με ατομική εγκράτεια και μέσα από τη συλλογική αφθονία». Επιδιώκοντας περισσότερο την αυτοανάπτυξη-αυτοπραγμάτωσή μας σαν ανθρώπινα όντα μέσα από τη συμμετοχή μας στις δομές αυτοοργάνωσης όλων των επιπέδων (οικονομικών, κοινωνικών, πολιτιστικών, πολιτικών), μέσα από τη κοινωνικοποίηση της εκπαίδευσης και παιδείας και την ενσωμάτωσή της στην κοινωνική ζωή και στην παραγωγική διαδικασία-σε ισορροπία με τη φύση -και κάτω από τον έλεγχο των πολιτών και των άμεσων παραγωγών.
3. Ο ρόλος της Τοπικοποίησης
Η Τοπικοποίηση προτείνεται σαν μια στρατηγική -στα πλαίσια της αποανάπτυξης-για στροφή σε μια αποκεντρωμένη, αυτοδιαχειριζόμενη, οικολογική και αταξική κοινωνία της ισοκατανομής πόρων και εξουσιών.
• Στήριξη όσο γίνεται περισσότερο στους τοπικούς πόρους κάθε περιοχής και όσον αφορά στη Γεωργία στις τοπικές ποικιλίες και ράτσες
• Τοπική ποιοτική παραγωγή για τις ανάγκες κυρίως της αλυσίδας: πολίτης, κοινότητα, δήμος-περιφέρεια και επικράτεια και όχι οπωσδήποτε με κριτήριο το συγκριτικό πλεονέκτημα στη παγκόσμια αγορά
• Δίκτυα Ανταλλαγών-Τοπικά Νομίσματα- Tοπική αγορά των μικρών αποστάσεων
• Μεγαλύτερη δυνατότητα συμμετοχής σε θεσμούς αυτοδιαχείρισης μικρής κλίμακας. Πιο εύκολος ο έλεγχος από την τοπική κοινωνία
Για τη χώρα μας:
Nα αναβιώσουμε το κοινοτικό πνεύμα για να ξεπεράσουμε τη κρίση, αλλά και για να αποχαιρετήσουμε τον καπιταλισμό που μας οδηγεί στη βαρβαρότητα και την οικο-καταστροφή
Θα χρειασθεί να στηριχθούμε στις κοινότητες κάθε είδους- αστικές ή της υπαίθρου, αλλά και επαγγελματικές, κοινωνικής ή συνεργατικής οικονομίας, τις κοινότητες ενδιαφερόντων ή του διαδικτύου(π.χ. κοινότητες «κοινής χρήσης» κατοικιών, αυτοκινήτων κ.λπ) -σαν κύτταρα της νέας κοινωνίας που θα επιδιώξουμε.
Εφαλτήρας για την οικονομία μπορεί να γίνει ο αγροδιατροφικός τομέας, ο τομέας ένδυσης-υπόδησης, ο ενεργειακός τομέας με αιχμή στις ΑΠΕ και ο τομέας του ήπιου οικοτουρισμού για δημιουργία επιπλέον τοπικού εισοδήματος
Εφαλτήρας για τη διαμόρφωση αντίστοιχης πολιτικής οι τοπικές κινήσεις πολιτών που παρεμβαίνοντας στις τοπικές κοινωνίες και συμμετέχοντας στις τοπικές εκλογές θα απαιτήσουν «συμμετοχικούς προϋπολογισμούς» στους δήμους.
4. Ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης
•Τ.Α. θέτει πόρους στη διάθεση συλλογικών δομών εργασίας, με τη μορφή κοινωνικών επιχειρήσεων (συνδυασμός αμειβόμενης εργασίας για ανέργους - εξειδικευμένης από υπαλλήλους του δήμου -εθελοντικής εργασίας από εθελοντές που μαζί με τους υπαλλήλους παίζουν το ρόλο του "εμψυχωτή")
•Δημιουργεί χώρους παραγωγής και αυτοπαραγωγής (π.χ. εργαστηρίων επαναχρησιμοποίησης ηλεκτρικών - ηλεκτρονικών ειδών, επίπλων, ρούχων, κομποστοποίησης -λιπασματοποίησης οργανικών αποβλήτων, δημοτικών λαχανόκηπων, μεταποιητηρίων γεωργικών προϊόντων κ.λπ.)
•Χώρους απασχόλησης παιδιών ,ανταλλαγής ειδών από «δεύτερο χέρι»,γραφείων «συνταξιδιωτών» κ.λπ
•οργάνωση γραφείων-συνεργείων από άνεργους αρχιτέκτονες-οικοδόμους για κατασκευή-μετατροπή κτιρίων σε βιοκλιματικά, συνεργείων για τη δημιουργία «πράσινων στεγών» και «ηλιακών στεγών»
•Ειδική περίπτωση: αυτοδιαχειριζόμενα συνεργεία και όχι ιδιώτες εργολάβοι να αναλαμβάνουν συγκεκριμένες εργασίες του δήμου
5. Ο ρόλος του κοινοτισμού
Ο ρόλος του κοινοτισμού για το ξεπέρασμα της σημερινής κρίσης (αλλά και για το πέρασμα σε μετακαπιταλιστική κοινωνία) θα είναι πολύ σημαντικός:
• Να αναβιώσουμε και σήμερα το κοινοτικό πνεύμα για να ξεπεράσουμε τη κρίση, αλλά και για να αποχαιρετήσουμε τον καπιταλισμό που μας οδηγεί στη βαρβαρότητα και την οικο-καταστροφή
• Να στηριχθούμε στις κοινότητες σαν κύτταρα της νέας κοινωνίας που θα επιδιώξουμε.
• Όχι μόνο στις χωρικές-αστικές ή της υπαίθρου-αλλά και στις επαγγελματικές, τα εγχειρήματα της κοινωνικής-συνεργατικής οικονομίας ή τις κοινότητες ενδιαφερόντων ή του διαδικτύου (π.χ. κοινότητες «κοινής χρήσης» κατοικιών, αυτοκινήτων κ.λπ)
Σήμερα υπάρχουν ήδη πάνω από 2600 εγχειρήματα κοινοτικού χαρακτήρα στη χώρα, που δεν περιμένουν την επανάσταση ή κάποια «κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας» για να δώσει λύση. Εμφορούνται από την αντίληψη ότι μπορούν να δημιουργήσουν από τώρα στοιχεία «του κόσμου που θέλουν, μέσα στον κόσμο που θέλουν να ανατρέψουν και να αφήσουν πίσω τους».
Η δική μας συνολική πρόταση:
Να διαμορφωθεί «από τα κάτω» και από τους έλληνες «από κάτω» ένα απαραίτητο ρεαλιστικό και ελκυστικό πρόγραμμα για το ξεπέρασμα της κρίσης και συγχρόνως για τη μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία, σε μια κοινωνία δημοκρατικής αυτονομίας που θα στηριχθεί:
• στην οικονομία των βιοτικών αναγκών όσον αφορά στο περιεχόμενο,
• στον συνεργατισμό-συνεταιρισμό όσον αφορά στις σχέσεις παραγωγής,
• στη συλλογική-κοινοτική-δημοτική ιδιοκτησία όσον αφορά στα μέσα παραγωγής,
• στην εγγύτητα και τις μικρές αποστάσεις όσον αφορά στο μικρότερο δυνατό οικολογικό αποτύπωμα,
• στην άμεση δημοκρατία των συνελεύσεων και των ανακλητών εκπροσώπων, όσο αφορά στις διαδικασίες αποφάσεων, πολιτικής θέσμισης και διακυβέρνησης
6. Ο Συνομοσπονδισμός
Εφαλτήρας για τη διαμόρφωση της κοινοτικής πολιτικής θέσμισης οι τοπικές κινήσεις πολιτών για τη δημοκρατική αυτονομία –με τη μορφή της δημοκρατίας εν δράσει και κοινή ονομασία π.χ. Κίνηση για τη "Δημοκρατική Αυτονομία"-που παρεμβαίνοντας στις τοπικές κοινωνίες στη βάση των προβλημάτων της καθημερινότητας και δημιουργώντας θεσμούς άμεσης δημοκρατίας σε όλα τα επίπεδα- θα μπορέσουν-συνδεόμενες και μεταξύ τους- να διαμορφώσουν ένα πρόγραμμα μετάβασης σε ένα σύστημα αποκεντρωμένης δημοκρατικής αυτονομίας και κοινοτισμού, σε μια κοινωνία ελευθερίας, ειρήνης, κοινωνικής και φυλετικής ισότητας, δικαιοσύνης και οικολογικής ισορροπίας.
Αυτές οι Κινήσεις θα απαιτήσουν από τους υπάρχοντες δήμους«συμμετοχικούς προϋπολογισμούς και προγραμματισμούς»(οργανώνοντας π.χ. στις γειτονιές των πόλεων και τα χωριά συνελεύσεις πολιτών όπου θα γίνονται οι προτάσεις και θα αποφασίζονται οι προτεραιότητες και στη συνέχεια Συντονιστικά Συμβούλια με ανακλητούς εκπροσώπους[1] για την προώθηση των λύσεων προς την Τ.Α. Όταν μπορέσουν να αλλάξουν τους πολιτικούς συσχετισμούς και συμμετέχοντας στις τοπικές εκλογές πάρουν την πλειοψηφία σε κάποιους δήμους, τότε τους μετατρέπουν σε θεσμούς πραγματικής αυτοδιοίκησης και αυτοκυβέρνησης (μικραίνοντας το μέγεθός τους-επιστρέφοντας τουλάχιστον στο καποδιστριακό τους μέγεθος- και θεσμοθετώντας τηνκοινότητα δρόμου στις πόλεις και την αγροτική κοινότητα σαν το μικρότερο κύτταρο της δημοκρατικής αυτονομίας, τα Συμβούλια Συνοικιών στη συνέχεια και τα Συμβούλια Πόλης.
Όταν γίνει αυτό σε αρκετούς δήμους τους ομοσπονδοποιούν και λειτουργούν για ένα πιθανά μεγάλο διάστημα σαν αυτόνομη ομοσπονδίασε σχέση συμπλήρωσης, αντιπαράθεσης και ρήξης με το κεντρικό κράτος( ένα είδος δυαδικής αντιεξουσίας) έως ότου καταλήξουμε σε ένα νέο «Κοινωνικό Συμβόλαιο» και μια δημοκρατική συνομοσπονδιακή κοινοπολιτεία στην ελληνική επικράτεια (ελπίζουμε ειρηνικά και αναίμακτα, αλλά και προετοιμαζόμενοι για πιθανές συγκρούσεις με αυτοάμυνα και αντίσταση και μεθόδους που θα έχει αναπτύξει το κίνημα εντωμεταξύ).
Από τον «αδύνατο καπιταλιστικό κρίκο της «Ενωμένης Ευρώπης» να μετατρέψουμε τη χώρα σε κόμβο κοινωνικής, πολιτικής και οικολογικής ανάτασης στα πλαίσια του πραγματικού μας «οίκου» που είναι η Μεσόγειος και τα Βαλκάνια. Όπου ανεξάρτητα των θρησκευτικών και φυλετικών διαφορών, καθώς και συνόρων, μπορούν να δημιουργηθούνσυνομοσπονδισμένες βιοπεριφέρειες, που θα στηρίζονται σε ένα εκτεταμένο δίκτυο συνεργασιών και μεταξύ τους ροών και θα αναπτύσσουν το μοντέλο της ευζωίας χωρίς «ανάπτυξη» και καταναλωτισμό , αλλά με κοινωνική ισότητα και ατομική εγκράτεια, στηριζόμενοι στα κοινωνικά και συλλογικά αγαθά και την άμεση δημοκρατία.
7. Ο ρόλος και η έννοια της Βιο-περιφέρειας στα πλαίσια της στρατηγικής της τοπικοποίησης (Ρεγκιοναλισμού)
Δεν ταυτίζεται με την έννοια της διοικητικής περιφέρειας, όπως εκφράζεται στον «Καλλικράτη», όπου είναι μια δομή του περιφερειακού κράτους. Ούτε 100% με την έννοια της γεωγραφικής περιφέρειας. Το ίδιο δεν ταυτίζεται με την έννοια ενός οικοσυστήματος ή μιας οικοπεριοχής- όπως ορίζονται στην επιστήμη της οικολογίας- γιατί είναι συνήθως μεγαλύτερη. Δεν ταυτίζεται επίσης με μια οικοζώνη, από την οποία είναι μικρότερη. Πρόκειται για μια οικολογική και γεωγραφική ταυτόχρονα περιοχή, που αποτελεί ένα χώρο με κοινές φυσικές και γεωγραφικές συνθήκες, αρκετό για να εξασφαλίζει τους κύκλους της ζωής και των θρεπτικών φυσικών στοιχείων και υλικών, καθώς και την ενσωμάτωση των αποβλήτων, αλλά και κοινές ιστορικές καταβολές και ηθικές αξίες των ανθρώπινων κοινοτήτων της, που της δίνουν μια ταυτότητα.
Χαρακτηρίζεται από τον τρόπο που εντάσσεται η ανθρώπινη κοινωνία της με το φυσικό της περιβάλλον. Από το πως δένονται οι διανθρώπινες σχέσεις με τους τοπικούς φυσικούς πόρους, όπως π.χ με τις λεκάνες απορροής του νερού, με τις άλλες μορφές ζωής και το πλέγμα των οικοσυστημάτων της περιοχής, εξασφαλίζοντας την αρμονική ενότητα του τόπου, της κοινότητας των ανθρώπων που τον κατοικούν και του συνόλου των παραγωγικών τους δραστηριοτήτων. Η εγγύτητα καθορίζει τη διαχείριση των εισροών και των εκροών των παραγωγικών μονάδων και των ανταλλαγών, με βάση τη σχετική αυτάρκεια-αυτοδυναμία της. Μπορεί να είναι μια περιοχή στα πλαίσια μιας νομαρχίας του παρελθόντος (π.χ. Μαγνησίας) με 1-2 αστικούς δήμους και μερικούς περιφερειακούς δήμους και κοινότητες, που μπορεί να εξασφαλίζει αυτοδυναμία πόρων και ενέργειας. Μπορεί βέβαια να επεκταθεί και στα πλαίσια μιας υπάρχουσας περιφέρειας του "Καλλικράτη", όπως η Θεσσαλία, αλλά θα εξαρτάται και από τον ανθρώπινο πληθυσμό της που δε θα πρέπει να υπερβαίνει το 1.000.000. Πολλές φορές θα χρειασθεί να μη ληφθούν υπόψη υπάρχοντα εθνικά σύνορα και να διαμορφωθεί από το διασυνοριακό κίνημα του συνομοσπονδισμού «σκιωδώς» διασυνοριακά!
Για τον καθορισμό της λοιπόν σαν μια δομή στα πλαίσια της ελλαδικής Αυτοδιοίκησης με τα σημερινά δεδομένα του Καλλικράτη, απαιτείται νομική παρέμβαση από τη πλευρά της υπάρχουσας κεντρικής εξουσίας με νέο νόμο για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και με μεταφορά πόρων προς αυτήν. Για την ολοκλήρωσή της όμως σαν θεσμός άμεσης δημοκρατίας, θα απαιτηθεί ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο από μια μετακαπιταλιστική κοινωνία μετάβασης στην άμεση δημοκρατία και τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό, και μάλιστα με επέκταση στα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο.
Η Αυτοδιοίκηση στα πλαίσια μιας τέτοιας βιοπεριφέρειας μπορεί να στηρίζεται σε δομές σαν τις παρακάτω:
• Πέρα από τη πυρηνική οικογένεια, είναι επιθυμητό να δημιουργηθούν και να επικρατήσουν «διευρυμένες» οικογένειες (όχι γενετικής συγγένειας, αλλά περισσότερο ιδεολογικής συγγένειας και με όλες τις ηλικίες- η τρίτη ηλικία μπορεί να είναι πολύ χρήσιμη , η επιβίωσή της αδύνατη στο μέλλον από ένα καταρρέον συνταξιοδοτικό σύστημα), σαν κύτταρα των μελλοντικών χωρικών κοινοτήτων-δήμων. Το κοινό χαρακτηριστικό τους το «κοινό ταμείο».
• Στην επανασύσταση ως αυτοδιοικητικών μονάδων των υπαρχόντων χωρικών κοινοτήτων της υπαίθρου της.
• Στην επανασύσταση των μικρών δήμων, με το χωρισμό των μεγάλων πόλεων σε δήμους κάτω των 50.000 κατοίκων, οι οποίοι συστήνουν με τη σειρά τους αστικές κοινότητες με βάση τις οδούς στις γειτονιές των πόλεων που δεν ξεπερνούν π.χ. τους 1000-2000 κατοίκους.
8. Η παρέμβαση των Τοπικών Κινήσεων Δημοκρατικής Αυτονομίας με βάση τη Βιοπεριφέρεια:
Έως ότου επιτευχθεί αυτό με νόμο από τη Κεντρική Εξουσία, το κίνημα για την Δημοκρατική Αυτονομία… (και οι αναφερθείσες Τοπικές Κινήσεις Πολιτών που θα έχει δημιουργήσει) λειτουργεί και παρεμβαίνει με βάση τη παραπάνω «σκιώδη»διαμόρφωση της Τ.Α. από τη δική του μεριά (π.χ. τον «Καλλικρατικό Βόλο» θα τον χωρίσει σε Βόλο και Νέα Ιωνία, όπως ήταν πριν το «Καλλικράτη), σε αντιπαράθεση με την υφιστάμενη Τ.Α., όσο αυτή υπάρχει. Συστήνει λοιπόν στα χωριά και στις πόλεις, με βάση την οδό( σε μεγάλη πόλη) ή την μικρή γειτονιά-σαν κοινοτικά κύτταρα- Συνελεύσεις Πολιτών(ΣΠ), όπου συμμετέχουν, συζητούν και αποφασίζουν-όσοι ενεργοί πολίτες ενδιαφέρονται στην αρχή και στη συνέχεια όσοι πείθονται ότι έχει σημασία για αυτούς- για τον προγραμματισμό και τον προϋπολογισμό του δήμου στον οποίο ανήκουν. Συστήνει επακόλουθα με εκλεγμένα και ανακλητά μέλη (με ποσόστωση 50-50 άνδρες γυναίκες και ανεξάρτητα της υπηκοότητας των πολιτών) Συντονιστικά Συμβούλια Κοινοτήτων(ΣΣΚ)- αυτών των υπό διαμόρφωση κοινοτήτων- για την προώθηση των αποφάσεών τους προς τα υπάρχοντα δημοτικά συμβούλια, θέτοντάς τα προ των ευθυνών τους και πιέζοντάς τα να τις λάβουν υπόψη στον προγραμματισμό-προϋπολογισμό του υπάρχοντος δήμου. Καλύτερα θα μπορούσε να συσταθεί μια επιπλέον δομή, δηλαδή από όλα τα ΣΣΚ εκλέγεται ένα ολιγομελές Συντονιστικό Συμβούλιο Πόλης (ΣΣΠ) ήΣυντονιστικό Συμβούλιο Ενότητας Χωριών (ΣΣΕΧ)-όπου με την Ενότητα Χωριών εννοούμε κοντινά χωριά που ανήκαν πριν σε «Καποδιστριακό Δήμο»- που θα αναλάβει την προώθηση των αποφάσεων των υπό διαμόρφωση κοινοτήτων ανάλογα με την προτεραιότητα των αναγκών τους, την οποία προτεραιότητα αποφασίζει δημοκρατικά το ΣΣΠ ή ΣΣΕΧ, προς τους δήμους.
Από όλα τα ΣΣΠ και ΣΣΕΧ εκλέγεται δημοκρατικά με ανακλητά μέλη και την ίδια ποσόστωση το Συντονιστικό Περιφερειακό Συμβούλιο (ΣΠΣ), το οποίο παρεμβαίνει στην υπάρχουσα Περιφέρεια και προωθεί εκείνα τα αιτήματα των κοινοτήτων που αφορούν στην Περιφέρεια.
Ένα τέτοιο Σύστημα Συμβουλίων (ΣΣ), εξελισσόμενο από βαθμίδα σε βαθμίδα, θα αποτελέσει τον πολιτικό κορμό για τη μετάβαση σε μια κοινωνία Δημοκρατικής Αυτονομίας και θα πρέπει να ενεργοποιήσει και να εμπλέξει όσο γίνεται μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού στις διεργασίες του, ώστε το πρόγραμμα μετάβασης που θα αναπτύξει να είναι όσο γίνεται πιο αντιπροσωπευτικό.
Επειδή θεωρούμε τον αγροδιατροφικό τομέα σαν εφαλτήρα για τη μετάβαση προς αυτή την κατεύθυνση θα είναι από την αρχή αναγκαίο να συσταθεί και ιδιαίτερο Συντονιστικό Συμβούλιο Αγροδιατροφικού Τομέα (ΣΣΑΤ), το οποίο με βάση τις διατροφικές ανάγκες που θα έχουν προταθεί από τις υπό διαμόρφωση Κοινότητες και σε συνεργασία με το ΣΣ, θα ολοκληρώσει και ένα πρόγραμμα για τις αγροδιατροφικές οικονομικές δραστηριότητες στα πλαίσια του κάθε δήμου και στη συνέχεια της περιφέρειας. Επίσης θα είναι σημαντικό να γίνει σε κάθε δήμο ένα ιδιαίτερο Συμβούλιο Δημοτικού Τομέα Οικονομίας (ΣΔΤΟ),για τη στήριξη του ιδιαίτερου οικονομικού ρόλου του δήμου που θα αφορά σε όλους τους πολίτες
Το ίδιο θα χρειασθεί να γίνει και για κάθε άλλον τομέα της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας-στηριγμένης στη συνεργατική και συνεταιριστική οργάνωσή της- στους δήμους και τις περιφέρειες, όπως για την υγεία, την χειραφετητική παιδεία-εκπαίδευση, τη δικαιοσύνη, τη βιοτεχνική- βιομηχανική παραγωγή, τον ενεργειακό εφοδιασμό, τοπεριβάλλον και την οικολογική ισορροπία, την αυτοάμυνα κ.λπ.
9. Και μια σημείωση σχετικά με την ιδιοκτησία
Το ζήτημα δεν μπορεί να ξεκαθαρισθεί εκ των προτέρων και θα εξαρτηθεί από τις οικονομικές δομές που θα δημιουργήσει κάθε τοπική κοινωνία ισοκατανομής (οικονομικής-κοινωνικής-οικολογικής-πολιτικής). Από τη στιγμή όμως που το βασικό κύτταρό της θα είναι η κοινότητα, είτε χωρική θα είναι αυτή, είτε δραστηριοτήτων, είτε ενδιαφερόντων, είναι προφανές ότι θα προάγεται η συλλογική ιδιοκτησία. Η ατομική δεν θα έχει καμία τύχη, γιατί οι άνθρωποι θα οργανώσουν την καθημερινότητά τους βασισμένοι στις αξίες της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης. Μάλλον δεν θα προτιμήσουν την πυρηνική οικογένεια, αλλά τη «διευρυμένη οικογένεια» που θα περιλαμβάνει περισσότερους γονείς καθώς και τις 3 γενιές τους (παππούδες-γιαγιάδες-παιδιά), εκφράζοντας έτσι την αλληλεγγύη των γενιών. Θα είναι η ευνοϊκότερη (σε σχέση με την πυρηνική οικογένεια) εξέλιξη της παλιάς αυτοδύναμης-αυτάρκους πολυπληθούς πατριαρχικής ή μητριαρχικής οικογένειας (Οι υπάρχουσες σήμερα "ομάδες συγγένειας" της καθημερινής ζωής ή οι οικοκοινότητες, μπορούν να δώσουν μια εικόνα της «διευρυμένης οικογένειας»).
Αυτό σημαίνει λοιπόν ότι θα χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια της η ατομική ιδιοκτησία και θα εντάσσεται με τη θέλησή της στη συλλογική-κοινοτική ή ακόμα καλύτερα στη δημοτική ιδιοκτησία, αφού θα δοθεί προτεραιότητα στον δημοτικό τομέα οικονομίας. Δεν θα χρειασθεί να γίνει «δημοτικοποίηση» των μέσων παραγωγής και της γης (με νόμο και με βία), όπως απαίτησε η «κρατικοποίηση», όπου εφαρμόσθηκε μέχρι τώρα.

Τι να κάνουμε: τα πρώτα βήματα, μετά τη κατάρρευση της οικονομίας και της πολιτικής των «μνημονίων»

Περισσότερα στο:
http://topikopoiisi.blogspot.gr/p/blog-page_10.html


Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Η καταστροφή του Ουρανού, παγκόσμιο Χημικό Έγκλημα στην Ατμόσφαιρα

Αποσπάσματα από άρθρο του Gabriel Stetter, Basel - Ελβετία, στο περιοδικό raum & zeit 127

Όλο το άρθρο στα γερμανικά στο: http://www.holmestead.ca/chemtrails/r+z-german.pdf

Ακούγεται σαν μια απίστευτη Ιστορία Φαντασίας-Τρόμου και όμως οι νεώτερες αποκαλύψεις επιβεβαιώνουν: Στα πλαίσια αμερικανικού Πρότζεκτ ψεκάζουν αεροπλάνα μία επικίνδυνη μίξη Αλουμινίου στον Ουρανό, και στην Ευρώπη.

Η γεμάτη από χημικά «τεχνητή» ατμόσφαιρα υποτίθεται πως θα δροσίσει την ατμόσφαιρα της γης και θα εξυγιαίνει το στρώμα Όζοντος.

Το αποτέλεσμα: ανυπολόγιστες καταστροφές για την Υγεία και το Περιβάλλον!

Μερικές εκατοντάδες χιλιάδες άτομα παρακολουθούν ήδη τις παρακάτω διαδικασίες:

Πέντε έως δεκαπέντε αεροπλάνα εμφανίζονται τόσο σε αγροτικές όσο και αστικές περιοχές και πηγαινοέρχονται σε ένα ύψος στα 6.000 περίπου μέτρα.

Αυτό που αρχικά μοιάζει με απλή «ουρά» αεροπλάνου από τα καυσαέρια του, αφήνει τον θεατή, με μια προσεκτικότερη και μεγαλύτερης διάρκειας ματιά, κατάπληκτο:

Αυτές οι «ουρές» που σχηματίζονται δημιουργώντας ένα κανονικότατο τεράστιο πλέγμα δεν χάνονται ακόμη και μετά από αρκετά λεπτά, αλλά παραμένουν ακίνητα στη θέση τους να «κρέμονται». Παράλληλα εμφανίζεται συχνά και μια διάταξη του εκπεμπόμενου αερίου («ουράς») που μοιάζει με κορδόνι από πέρλες, η οποία μπορεί να παίρνει και μορφή σταγόνας.

Αργά αλλά σταθερά σε μια διάρκεια 30 έως 60 λεπτών απλώνονται οι «ουρές» ή οι «σταγόνες» δημιουργώντας μια επίμονη θολή μάζα από σύννεφα, που μοιάζει σαν ανακατεμένες αφρός γάλακτος.

Αυτό που αρχικά θεωρήθηκε σαν «ουρά» από καυσαέρια αεροπλάνου εξελίσσεται ακόμη περισσότερο σε στρώμα ομίχλης.

Μετά από δύο με πέντε ώρες καλύπτεται το τμήμα του ουρανού στο οποίο διασταυρώθηκαν τα αεροπλάνα, με ένα θολή στρώση ομίχλης-σύννεφου.

Κατά περίεργο τρόπο οι αρχικές γραμμές («ουρές») παραμένουν ακόμη και μετά από ώρες μέσα σ’ αυτή τη γαλακτώδη ομίχλη αναγνωρίσιμες.

Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας συνεχίζουν να διασταυρώνονται τα αεροπλάνα στον ουρανό σε σχήμα – διάταξη σκακιέρας, μέχρι που χάνονται στην ολοένα πυκνότερη ομίχλη.

Ανάμεσα στον παρατηρητή και τον προηγουμένως γαλάζιο ουρανό δημιουργήθηκε πλέον ένα αδιαπέραστο στρώμα ομίχλης, το οποίο σύντομα καλύπτει όλο τον ουρανό.

Εάν κάπου ανάμεσα στο στρώμα ομίχλης μπορεί ακόμη να φανεί ο ήλιος, περιβάλλεται συχνά από μία αύρα φωτός, στην οποία μπορεί να διακρίνει κανείς ένα αμυδρό εφέ ουράνιου τόξου. (Αυτό το εφέ οφείλετε στη διάθλαση του φωτός πάνω στη σκόνη αλουμινίου των chemtrails («χημικές ουρές»), των χημικών γραμμών δηλαδή που αφήνουν τα αεροπλάνα.

Ήδη μετά από λίγες ώρες αλλάζει εντελώς η θερμοκρασία περιβάλλοντος, και σημειώνεται μία πτώση της θερμοκρασίας μέχρι και 7 βαθμών Κελσίου.

Ταυτόχρονα μειώνεται ομοιόμορφα και η υγρασία στην ατμόσφαιρα με τιμές γύρω στα 30%.

(Αυτό το αποτέλεσμα οφείλεται στα άλατα βαρίου τα υπάρχουν στα συστατικά των chemtrails. Στους επόμενους ψεκασμούς της ίδιας σειράς ψεκασμών η μείωση της υγρασίας είναι μικρότερη.)

Το κρύο και η υγρασία που προκύπτουν διατηρούνται ακόμη και μέρες αργότερα, στη συνέχεια ακολουθεί συνήθως ωραίος καιρός, αλλά ασυνήθιστα ομιχλώδης και πιο δροσερός. Οι βροχοπτώσεις απουσιάζουν εντελώς. Επίσης παρατηρείται ένα χαρακτηριστικό «θόλωμα-ξέπλυμα» του ουρανού. Αν κοιτάξει κανείς στον ορίζοντα, δεν φαίνονται πουθενά τόνοι του γαλάζιου χρώματος στο ουρανό. Μόνο μια ωχρή, λευκή λωρίδα φαίνεται, η οποία στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να χρωματίζεται επιπλέον με αποχρώσεις του καφέ από τα ορυκτά καύσιμα στον αέρα.

Αυτό το χαρακτηριστικό των «White Skies”, του λευκά επιχρισμένου ουρανού, είναι το πιο προδοτικό, καθότι το πιο επίμονο χαρακτηριστικό της δράσης των chemtrails.

Συχνά επανέρχεται ο Καιρός μετά από μια ολόκληρη εβδομάδα στις «φυσιολογικές» για την εποχή τιμές. Όχι σπάνια ακολουθεί τότε και η επόμενη επιχείρηση ψεκασμού.

Τί κρύβεται από πίσω;

Ήδη εδώ και τουλάχιστον 12 χρόνια αναζητούν επιστήμονες και ειδικοί στρατηγικές ενάντια στη καταστροφή του κλίματος, για την οποία επανειλημμένα έχουν γίνει προγνώσεις.

Το Μάρτιο του 1991 καταθέτουν οι δύο κινέζικης καταγωγής, αμερικανοί ερευνητές David Chang και I-Fu Shih αίτηση για καταχώρηση πατέντας για «Στρατοσφαιρικό εμπλουτισμό-Welsbach με σκοπό την Μείωση της παγκόσμιας Υπερθέρμανσης»

(“Πατέντα Wlsbach”)

Ο αντιπροσωπευόμενος καταθέτης της ανωτέρω Αίτησης και εμπορικός επικαρπωτής ήταν ο γίγαντας των αεροπορικών και διαστημικών πτήσεων “Hughes Aerospace” στο Λος Άντζελες.

Κατά τη διάρκεια των ερευνών τους, ανάμεσα σε άλλα και στο Lawrence Livermore National Laboratory στην Καλιφόρνια, ανέπτυξαν οι δύο Βιοχημικοί μία πανούργα λύση Υψηλής Τεχνολογίας για το πρόβλημα, το οποίο αξιολογείται ως το μεγαλύτερο του παρόντος, την Υπερθέρμανση του πλανήτη.

Οι επίσημες Κλιματολογικές έρευνες υπολογίζουν, με απλά λόγια, πως εξαιτίας της εκτεταμένης χρήσης ορυκτών καυσίμων τα τελευταία 150 χρόνια, παρεμποδίζεται η διαφυγή θερμότητας από τη Γη στο διάστημα. Αυτή η δυσκολία στην ανταλλαγή θερμότητας οδηγεί σε άνοδο της Θερμοκρασίας σε παγκόσμια κλίμακα, η οποία εν’ τω μεταξύ έχει λάβει τρομακτικές διαστάσεις. Αυτή η υπέρ-Θέρμανση τελικά θα ανατρέψει το κλίμα σε όλη τη Γη. Ακολούθως θα λιώσουν οι πάγοι στους Πόλους, θα εμφανιστούν παγκοσμίως ξηρασίες, όλο και περισσότερα Είδη ζώντων οργανισμών θα εκλείψουν και τελικά μέσα σε 20 έως 50 χρόνια δεν θα μπορεί να επιβιώσει εδώ ούτε ο Άνθρωπος.

Για να αντιμετωπιστούν αυτές οι εξελίξεις προτείνουν ο Chang και ο Shih να απελευθερωθούν στη Στρατόσφαιρα τα λεγόμενα σωματίδια Welsbach μέσω μιας συνδετικής ουσίας (ουσίας φορέα).

Μεταλλικά Σωματίδια με μεγάλη Δράση

Τα σωματίδια Welsbach είναι Οξείδια Μετάλλων, τα οποία μετατρέπουν την Θερμότητα, η οποία εμποδίζεται στη διαφυγή της από την ατμόσφαιρα της Γης από τα αέρια-Θερμοκηπίου, πλησίον της Γης σε υπέρυθρα κύματα. Αυτά τα υπέρυθρα κύματα παροχετεύονται στη συνέχεια στο διάστημα, έτσι ώστε να προκύψει το επιθυμητό αποτέλεσμα του «δροσισμού». Σύμφωνα με την περιγραφή της πατέντας θα πρέπει να προστεθούν μικροσκοπικά σωματίδια μετάλλων στα καύσιμα των αεροπλάνων, έτσι ώστε αυτά να εξέρχονται από τον κινητήρα κατά τη διαδικασία καύσης. Πρόκειται εδώ ιδιαίτερα για Οξείδια Αλουμινίου με μορφή σκόνης, όπως και Άλατα Βαρίου, τα οποία στον ουρανό γίνονται ορατά - άκουσον άκουσον - σαν «καθαρά λευκές πουπουλένιες λωρίδες»!

Στα μεταλλικά σωματίδια αποδίδεται μια διπλή ιδιότητα: από τη μία πλευρά επενεργούν έτσι ώστε η εκπεμπόμενη από τη Γη θερμότητα να μετατραπεί - μέσω ενός ιδιαίτερα περίπλοκου φωτοχημικού μηχανισμού - αρχικά σε φως και στη συνέχεια σε υπέρυθρη Ακτινοβολία, η οποία παροχετεύεται τελικά στο Διάστημα. Από την άλλη πλευρά το φως του ήλιου που φτάνει στη Γη «χτυπά» πάνω στη σκόνη Αλουμινίου και αντανακλάται.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μπορεί να διαβάσει κανείς επιπλέον στην Πατέντα Welsbach, πως τα σωματίδια τα οποία διασπείρονται στην Ατμόσφαιρα θα μπορούν να αναπτύσσουν και να διατηρούν την αποτελεσματικότητα τους κατά τη διάρκεια ενός διαστήματος μέχρι και ένα χρόνο, αφού πρώρα επιτευχθεί ένας επαρκής κορεσμός μίας περιοχής.

Άλλες «Κορυφές» του Livermore, , εξέφρασαν αρχικά τον σκεπτικισμό. Έτσι ένας Ειδικός πραγματογνώμονας, ο Kenneth Caldeira, εξέτασε την ανακάλυψη με τη βοήθεια πολύπλοκων μοντέλων αναπαραστάσεων μέσω υπολογιστών. (Computersimulation).

Οι αναπαραστάσεις στους υπολογιστές εκπλήσσοντας επιβεβαίωσαν τελικά τις υποθέσεις των Chang και Shih και προέβλεπαν ένα βαθμό επίδρασης της τάξης του ενός με δύο τοις εκατό. Ο Caldeira υπολόγισε πως αυτό θα ήταν αρκετό, ώστε να αναχαιτιστεί η υπερθέρμανση του πλανήτη μέχρι και κατά 85%. Και συμπέρανε πως αυτό το αποτέλεσμα θα επέτρεπε ακόμη και τον διπλασιασμό καύσεων ορυκτών καυσίμων για ένα διάστημα 50 χρόνων – χωρίς ιδιαίτερα μειονεκτικά επακόλουθα...



Το οικονομικό κόστος γι’αυτό είναι ανεκτό. Αναλύσεις του Liveromre έδειξαν πως για το Chemtrail-Projekt θα έπρεπε να δαπανώνται ετησίως περί τα 1 δις δολάρια.

Ένα σχετικά χαμηλό ποσό συγκρινόμενο με τα κέρδη που θα άφηνε να εισρεύσουν ετησίως οι Βιομηχανίες Πετρελαίου, Χημικών και η Βιομηχανία Στρατού.

Ενθουσιασμένοι Ερευνητές

Η αρχική πυροδότηση της ανάπτυξης αυτής της παγκοσμίως πρωτοφανούς, θρασύτητας, όπως και υπερβολικά παράτολμης Επιχείρησης, θα μπορούσε να είχε γίνει, όταν ακόμη ο Dr. Edward Teller, ιδρυτής της Livermore Laboratory όπως επίσης γνωστός στο κόσμο σαν Πατέρας της Βόμβας Υδρογόνου, τέθηκε επί το έργο.

Από το 1994 έως το 1998 ο Τeller εξασκούσε εντατικό Lobbying για τους προστατευόμενούς του από το Livermore και την «Μέθοδο τους περί της Βιοφυσικής Μείωσης της υπερθέρμανσης της Γης» και πρότεινε εκτεταμένα πιλοτικά πειράματα, αρχικά πάνω από δικές τους (αμερικανικές) περιοχές και μετά πάνω από περιοχές των «φιλικών Κρατών.»

Ήδη από το Μάιο του 2000, σύμφωνα με τον William Thomas στο “Stolen Skies”, είχε παρουσιαστεί η Πατέντα Welsbach, στο ΙPCC (International Panel on Climate Change-Διεθνής Επιτροπή Κλιματικών Αλλαγών). Αυτή η διεθνής Επιτροπή, απαρτίζεται από πολλές εκατοντάδες Ερευνητές του Κλίματος, οι οποίοι συνεδριάζουν τακτικά κάτω από την «ομπρέλα επικυριαρχίας» της UNO.

Η πλειοψηφία των Ειδικών καλωσόρισε αμέσως την πρόθεση Ψεκασμού ως επιτυχία υποσχόμενη. Ο βαρύτερος ενδοιασμός που προέκυψε ήταν αυτός που αφορούσε τον παράγοντα χρωματικής αισθητικής. Επρόκειτο για τον εμφανή αποχρωματισμό του ουρανού τις ημέρες που ακολουθούσαν αμέσως μετά τις επιχειρήσεις ψεκασμών.

Οι Ειδικοί φοβόντουσαν πως αυτό θα διακινδύνευε τη μυστικότητα της επιχειρούμενης χειραγώγησης του Κλίματος.

Αυτός ο εμφανής λευκός χρωματισμός, ιδιαίτερα προς τον ορίζοντα, θα μπορούσε να τραβήξει ιδιαιτέρως την προσοχή συνειδητοποιημένων σχετικά με το περιβάλλον μεμονωμένων ατόμων και να βάλει σε κίνδυνο ολόκληρη την επιχείρηση.

Εφόρμηση της Πολεμικής Αεροπορίας

Τον καιρό της Συνδιάσκεψης του IPCC όμως ήδη διενεργούνταν σε μεγάλη κλίμακα πειράματα με Chemtrails από την αμερικανική Πολεμική Αεροπορία. Τον Ιούνιο του 1996 παρουσιάσθηκε μία έκθεση με τον Τίτλο “Ο Καιρός ως πολλαπλασιαστής Δύναμης: “κατακτώντας” τον Καιρό έως το 2025». (“Weather as a Force multiplier: Owning the weather in 2025”). Διασαφηνίζει τις προσπάθειες που γίνονται, ώστε να τεθεί υπό έλεγχο ο Καιρός σε παγκόσμια κλίμακα, έτσι ώστε να μπορεί κανείς να τον χειριστεί και να τον διαμορφώσει στη συνέχεια κατά την αρέσκεια του. Σε αυτό το στρατιωτικό έγγραφο, γίνετε λόγος ειδικά για “cloud seeding”, για δημιουργία νεφών δηλαδή με συγκεκριμένες χημικές ή κλιματολογικές ιδιότητες. Στόχος των διεξαγόμενων πειραμάτων ήταν η «ατμοσφαιρική συσκότιση» (“aerial obfuscation”).

Δεν χρειάζεται κανείς μεγάλη φαντασία για να αναγνωρίσει στα παραπάνω περιγραφόμενα τεχνητούς σχηματισμούς νεφών.

Κάτω από τον τίτλο «Χειρισμός Καιρού» («Weather Modification»), προτείνεται στην αμερικανική Αεροπορία, στο προσεχές μέλλον, να χειριστεί-διαμορφώσει κατά τέτοιο τρόπο συνολικά τον καιρό, ώστε να ευνοηθούν σε παγκόσμια κλίμακα καταστροφές όπως Ξηρασίες και Πλημμύρες.

Το Θέμα Ελέγχου του Καιρού είναι σχεδόν πέντε χρόνια μετά την έναρξη των πειραμάτων στις ΗΠΑ, περισσότερο από ποτέ το αγαπημένο παιχνίδι των τεχνολογικών Ελίτ.

Πρόγραμμα ανάγκης για τη Σωτηρία της Ανθρωπότητας

Το Πρόγραμμα-Chemtrail, είναι μία απαραίτητη Λύση Ανάγκης, για να αναχαιτιστεί η υπερθέρμανση της ατμόσφαιράς μας και για να εξασφαλιστεί πως θα επιζήσει τουλάχιστον ένα τμήμα της ανθρωπότητας.

Επίσημα το πρόγραμμα αυτό ονομάζεται «η Ασπίδα» και πραγματοποιείται με τη χρήση της Πατέντας –Welsbach (1991) ήδη από το 1995.

Η ασπίδα θερμότητας που δημιουργείται, είναι ένα γιγαντιαίο εγχείρημα παγκόσμιας κλίμακας με μη προβλεπόμενη έκβαση.

Η πρόθεση δημιουργίας παγκόσμιας Ασπίδας, υπόκειται στην UNO και στον δικό της διεθνή έλεγχο. Η πραγματοποίηση αυτού γίνεται διαμέσου της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας (WHO), η οποία με τη σειρά της προωθεί την εκτέλεση στο NATO και σε μεγάλες αεροπορικές εταιρείες (πολιτικής αεροπορίας).

Η διάταξη εντολών μέσα στο Πρόγραμμα «Ασπίδα», είναι αυστηρά ιεραρχικής δομής. Πληροφορίες προωθούνται μόνο όταν είναι απαραίτητο για το Πρόγραμμα.

Όταν κάποιος καινούργιος πρόκειται να «μυηθεί», πρέπει να δεσμευτεί με συμβόλαιο σε διατήρηση της μυστικότητας.

Προϋπολογισμένοι Κίνδυνοι

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας υπολογίζει πως ο αριθμός των ανθρώπινων θυμάτων του Προγράμματος «Ασπίδα» θα είναι περίπου 2 δισεκατομμύρια κατά την 50ετή προβλεπόμενη διάρκεια διεξαγωγή τυ προγράμματος, δηλαδή 40 εκατομμύρια θύματα ανά έτος. Εδώ συνυπολογίζεται και ο πρόωρος θάνατος ηλικιωμένων ανθρώπων όπως και ανθρώπων με αναπνευστικά προβλήματα.

Άλλες πηγές, όπως το US-αμερικάνικο Κέντρο Έλεγχου ασθενειών (US-american Disease Control –CDC) στο Meryland μιλούν για 3-4δισεκατομμύρια νεκρούς, δηλαδή 60-80 Εκατομμύρια ανά έτος.

Αυτές οι «παράπλευρες απώλειες» θεωρούνται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WΗΟ) και το CDC μάλλον ανεκτά, εάν ληφθεί υπ’ όψιν η επαπειλούμενη καταστροφή του κλίματος ή των οικονομικών επιρροών που θα λάμβαναν χώρα διαφορετικά.

Οικολογία σε οικονομικό ζουρλομανδύα

Συμβατικά μέτρα οικολογικής προστασίας είναι, για τους κινούντες τα νήματα, αργές, ασύμφορες οικονομικά και μη αποδοτικές λύσεις. Πολλές προσπάθειες για την προστασία του περιβάλλοντος δημιούργησαν-κατά μια άποψη- προσωρινά τουλάχιστον, περισσότερα προβλήματα παρά λύσεις.

Η υποψία πως, πολλά προγράμματα προστασίας του περιβάλλοντος ανά τον κόσμο εδώ και αρκετό καιρό σκηνοθετούνται απλά προς εφησυχασμό της συνείδησης των πολιτών, δεν είναι μακριά από την πραγματικότητα. Σε αυτή την κατεύθυνση δείχνουν και οι σταδιακές ακυρώσεις μεγάλων οικολογικών προγραμμάτων όπως του Πρωτοκόλλου του Κυότο ή της διαγραφής σχεδόν όλων των περιβαλλοντικών οδηγιών για τα εργοστάσια που λειτουργούν με κάρβουνο στις Η.Π.Α.(2003).

Γίνεται λοιπόν αναζήτηση ενός συμβιβασμού ανάμεσα σε βραχυπρόθεσμες οικολογικές και μακροπρόθεσμες οικονομικές λύσεις για την προστασία της Παγκόσμιας Οικονομίας και όχι της αντίστοιχης Οικολογίας– με τα ανάλογα αβέβαια αποτελέσματα.

Δισεκατομμύρια κέρδη για την Βιομηχανία

Το παγκόσμια Πρόγραμμα chemtrails-Έλεγχος καιρού είναι, και δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία επ’ αυτού, μία πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων επιχείρηση. Παρά το τεράστιο κόστος, διενεργείται γιατί είναι υψηλά κερδοφόρο. Η βιομηχανία κερδίζει πολύ περισσότερα από όσα «γίνονται καπνός» στον ουρανό. Η επιχείρηση chemtrail θα μπορούσε να είναι μία σύμπραξη ανάμεσα στις πετρελαϊκές εταιρίες, τις φαρμακευτικές όπως και τις στρατιωτικές βιομηχανίες, όπου ακόμη και η τελευταία παριστάνει όπως κάθε άλλη επιχείρηση μία επιχείρηση με σκοπό το κέρδος. Όπως και σε πολλά άλλα προγράμματα η μεγιστοποίηση του κέρδους, σε αυτή τη σύμπραξη των τριών βασικών βιομηχανιών, θα αποτελεί άμεση προτεραιότητα.

Επιπτώσεις στη Υγεία

Έρευνες που αφορούν τις επιπτώσεις στην Υγεία, από την ευρεία προσπάθεια επηρεασμού του καιρού μέσω των chemtrails, μπορούν να διεξαχθούν εύκολα από ανεξάρτητους ερευνητές.

Κατά τις ημέρες και εβδομάδες μετά από ψεκασμούς σε συγκεκριμένες περιοχές των ΗΠΑ σημειώθηκαν ως στατιστικά συχνά εμφανιζόμενα τα ακόλουθα συμπτώματα:

Ξαφνικό μάτωμα της μύτης σε έντονη παραμονή έξω, προβλήματα αναπνευστικά, πονοκέφαλοι, προβλήματα Ισορροπίας όπως και χρόνια ατονία.

Επιπλέον εμφανίστηκαν πολλές επιδημίες γρίπης, Άσθμα, Φλεγμονές των ματιών (επιπεφυκίτιδες), όπως και απώλεια μνήμης. Σύμφωνα με τις έρευνες για το Alzheimer, η δηλητηρίαση του σώματος με αλουμίνιο είναι ως γνωστόν ένας από τους βασικούς παράγοντες για την εμφάνιση της ασθένειας.

Τα επονομαζόμενα Νανοβακτηρίδια, τα οποία κατά προτίμηση τρώνε αλουμίνιο, θα μπορούσαν να προωθούνται μέσω των chemtrails στις αναπνευστικές οδούς των ανθρώπων.

Γιατί μυστικά;

Η φανερή προσπάθεια, να διατηρηθεί μυστική η διεξαγωγή του Πειραματισμού με τον Καιρό μας , η οποία διενεργείται τουλάχιστον από το 1999, εξηγείται ανάμεσα σε άλλα και με τα παρακάτω:

Ο Ψεκασμός με chemtrails έρχεται σε αντίθεση με αμέτρητους διεθνείς κανονισμούς και συγκρούεται με βασικά ερωτήματα εθνικής κυριαρχίας, όπως και ερωτήματα σχετικά με την προστασία του εθνικού εναέριου χώρου.

Η εναέρια κυκλοφορία ανώνυμων –δίχως διακριτικά- αεροπλάνων, είναι ακόμη και σε περίοδο πολέμου παράνομη, λόγος για τον οποίο οι από- και προσγειώσεις να επιτρέπονται μόνο σε στρατιωτικά αεροδρόμια μιας ξένης δύναμης, η οποία να διαθέτει τα δικά της κυριαρχικά δικαιώματα επί της χώρας. Εδώ θα μπορούσε να μιλά πρακτικά κανείς μόνο για την περίπτωση της αμερικανικής πολεμικής αεροπορίας, η οποία είναι η μόνη που μπορεί να δρα κατ’ αυτό τον τρόπο.

Επιπλέον προστίθενται και βασικά ερωτήματα νομικής ευθύνης σε περίπτωση απόδειξης πρόκλησης βλάβης σε Ανθρώπους (αρρώστιες, φυσικές βλάβες) και στο περιβάλλον (ερωτήματα νομικής ευθύνης κατά το Διεθνές Δίκαιο). Πως θα έπρεπε να γίνουν οι χειρισμοί για παράδειγμα μηνύσεων από Ομάδες Περιβαλλοντικής Προστασίας για αποζημίωση και πως με μία αγανακτισμένη αντίδρασή?

Εξ’ αιτίας του εύρους τέτοιων προβλημάτων που μπορεί να δημιουργηθούν προτείνεται φυσικά μια μυστική διαδικασία δράσης, η οποία έρχεται να συνδυαστεί σε περίπτωση ανάγκης με την «αξιόπιστα αρνητική» στάση στις δημόσιες υπηρεσίες.

Διότι αν γινόταν γνωστές οι διαπλεκόμενες πλευρές-παράμετροι, θα οδηγούνταν με σχετικά σίγουρη πιθανότητα στην παύση των chemtrails τουλάχιστον στην Ευρώπη.

Σχόλιο: Τι απομένει λοιπόν να κάνουμε; Είναι ένα ζήτημα που χρειάζεται συντονισμένοι δράση των πολιτών σε όλες της χώρες, κύρια στις ΗΠΑ και Ευρώπη. Το παγκόσμιο κίνημα ενάντια στην αλλαγή του κλίματος θα χρειασθεί να κινηθεί όχι μόνο με βάση το μακροπρόθεσμο σύνθημα «αλλάξτε το σύστημα, όχι το κλίμα», αλλά και με ένα πιο βραχυπρόθεσμο: «σταματείστε τους ψεκασμούς της ατμόσφαιρας, σταματείστε την υπερθέμανση»


Ο ήλιος παρουσιάζει μία αύρα καθώς πέφτει το φως πάνω στη σκόνη Αλουμινίου δημιουργώντας ιριδισμούς τύπου ουράνιου τόξου.

Εικόνες 1-4: Τραβήχτηκαν μέσα σε μισή ώρα στις 14/10/2003 στο Ζeist της Ολλανδίας.Οι «χημικές Ουρές» απλώνονται σταδιακά στον προηγουμένως καταγάλανο ουρανό σχηματίζοντας ένα νεφώδες πέπλο.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου