Υδρογονάνθρακες ο θησαυρός; (ή μεταξύ μύθου και πραγματικότητας)

ΣΥ­ΝΕ­ΝΤΕΥ­ΞΗ ΜΕ ΤΟΝ Α­ΝΑ­ΠΛΗ­ΡΩ­ΤΗ ΚΑ­ΘΗ­ΓΗ­ΤΗ ΓΕΩ­ΛΟ­ΓΙΑΣ ΚΑΙ ΒΟΥ­ΛΕΥ­ΤΗ ΑΠ. Α­ΛΕ­ΞΟ­ΠΟΥ­ΛΟ

Δεν είναι η πρώτη φορά πού στη χώρα μας ανακαλύπτουμε το πετρέλαιο... Και μαζί ανακαλύπτουμε ότι η πραγματικότητα απέχει συχνά από τους μύθους που πλέκονται γύρω από τις πλουτοπαραγωγικές πηγές. Μια συζήτηση με τον Απ. Αλεξόπουλο είναι ίσως ο καλύτερος εξοπλισμός για τη διάβαση της επικοινωνιακής ζούγκλας.

Τη συ­νέ­ντευ­ξη πή­ρε
ο Θό­δω­ρος Μι­χό­που­λος

Τε­λι­κά εί­μα­στε Σα­ου­δι­κή Αρα­βία και δεν το ξέ­ρα­με τό­σα χρό­νια; Ή α­πό το «λε­φτά υ­πάρ­χουν» πε­ρά­σα­με στο «πε­τρέ­λαια υ­πάρ­χουν»; Υπάρ­χουν, δη­λα­δή, κοι­τά­σμα­τα που μπο­ρούν να  βγά­λουν τη χώ­ρα α­πό την οι­κο­νο­μι­κή κρί­ση;
Σα­ου­δι­κή Αρα­βία δεν εί­μα­στε και ού­τε θα γί­νου­με πο­τέ. Στην χώ­ρα μας, με βά­ση τη μα­κρο­χρό­νια γεω­λο­γι­κή της ι­στο­ρία και ε­ξέ­λι­ξη, υ­πάρ­χουν αρ­κε­τές πε­τρε­λαιο­πι­θα­νές πε­ριο­χές. Δη­λα­δή υ­πάρ­χουν πε­τρώ­μα­τα που η δη­μιουρ­γία τους συν­δέε­ται με τη δη­μιουρ­γία υ­δρο­γο­ναν­θρά­κων, ό­πως υ­πάρ­χουν και άλ­λα πε­τρώ­μα­τα και δο­μές (πα­γί­δες), που μπο­ρούν να φι­λο­ξε­νή­σουν υ­δρο­γο­νάν­θρα­κες. Ξέ­ρε­τε, οι υ­δρο­γο­νάν­θρα­κες δεν μέ­νουν ε­κεί που δη­μιουρ­γού­νται, συ­νή­θως με­τα­να­στεύουν. Εάν κα­τά τη με­τα­νά­στευ­σή τους δεν κα­τα­στρα­φούν, και εάν μπο­ρέ­σουν και πα­γι­δευ­τούν, τό­τε μπο­ρούν να δη­μιουρ­γη­θούν «συ­γκε­ντρώ­σεις» υ­δρο­γο­ναν­θρά­κων. Εάν ε­ντο­πι­στούν αυ­τές οι συ­γκε­ντρώ­σεις κι αν δια­πι­στω­θεί ό­τι συμ­φέ­ρει οι­κο­νο­μι­κά η εκ­με­τάλ­λευ­σή τους, τό­τε και μό­νο τό­τε μπο­ρού­με να μι­λά­με για κοι­τά­σμα­τα υ­δρο­γο­ναν­θρά­κω­ν.
Φαί­νε­ται λοι­πόν ό­τι σε κά­ποιες πε­ριο­χές του ελ­λα­δι­κού χώ­ρου υ­πάρ­χουν οι κα­τάλ­λη­λες συν­θή­κες για τη δη­μιουρ­γία και τη συ­γκέ­ντρω­ση υ­δρο­γο­ναν­θρά­κων. Η ε­κτί­μη­ση μου, βα­σι­σμέ­νη στην κα­λή γνώ­ση της γεω­λο­γίας της Ελλά­δας, αλ­λά και στην α­ξιο­λό­γη­ση των μέ­χρι τώ­ρα ε­ρευ­νών, εί­ναι ό­τι υ­πάρ­χουν υ­δρο­γο­νάν­θρα­κες, ό­χι ό­μως σε τέ­τοιες πο­σό­τη­τες που θα α­να­δεί­κνυαν τη χώ­ρα μας σε μια α­ξιό­λο­γη πε­τρε­λαιο­πα­ρα­γω­γι­κή χώ­ρα.
Τώ­ρα, για το εάν θα μπο­ρού­σαν να μας βγά­λουν α­πό την οι­κο­νο­μι­κή κρί­ση, θα μπο­ρού­σα να α­πα­ντή­σω ευ­θέως: ό­χι. Όμως δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με ό­τι τα τε­λευ­ταία δέ­κα, δε­κα­πέ­ντε χρό­νια, ε­κα­τομ­μύ­ρια δο­λά­ρια έ­χουν αλ­λά­ξει χέ­ρια α­πό το χρυ­σό της Χαλ­κι­δι­κής, κι ό­μως μέ­χρι στιγ­μής δεν έ­χει πα­ραχ­θεί ού­τε έ­να γραμ­μά­ριο χρυ­σού α­πό την πε­ριο­χή αυ­τή...

Περισσότερα