Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 27 Απριλίου 2021

Οι υδρογονάνθρακες της Μεσογείου δεν πρέπει να εξορυχθούν ποτέ!

 Οι Υδρογονάνθακες της Μεσογείου και η Αποανάπτυξη

Οι υδρογονάνθρακες της Μεσογείου δεν πρέπει να εξορυχθούν ποτέ!

Οι εξουσιαστικές ελίτ-είτε της Τουρκίας, είτε της Ελλάδας, Κύπρου, Αιγύπτου, Ισραήλ κ.λπ. -διεκδικούν τους υδρογονάνθρακες και από τα βάθη της Μεσογείου, ενώ θα έπρεπε, μετά τη συμφωνία για το κλίμα του Παρισιού που και οι ίδιες υπόγραψαν, να αφήσουν πίσω τους αυτού του είδους πηγές ενέργειας. Θα έπρεπε ως χώρες, όχι μόνο να λιγοστέψουν την άντληση από τα υπάρχοντα ήδη κοιτάσματα, αλλά να αφήσουμε εκεί που είναι τα νέα κοιτάσματα, μεταξύ των οποίων και της Μεσογείου, που ερευνούν σήμερα οι πολυεθνικές πετρελαίων.

Και αυτό όχι μόνο από την άποψη της κλιματικής αλλαγής, αλλά και για τον λόγο ότι υπάρχει μεγάλος κίνδυνος ολοκαυτώματος για ολόκληρη τη Μεσόγειο-που είναι κλειστή θάλασσα. Αν π.χ. γίνει ένα ατύχημα τύπου του κόλπου του Μεξικού, θα είναι μεγαλύτερες και χειρότερες οι καταστροφές. Οι λαοί της Μεσογείου-των ακτών και των νησιών που ασχολούνται κύρια με τον τουρισμό-θα υποφέρουν για μεγάλο διάστημα από τις συνέπειες.

Από τις εξορύξεις οι ίδιοι οι λαοί δεν έχουν να ωφεληθούν τίποτα, μόνο οι πολυεθνικές των υδρογονανθράκων με τις συμφωνίες που έχουν κάνει με τις εξουσιαστικές ελίτ των χωρών της Μεσογείου. Για αυτό οι λαοί δεν πρέπει να ξεγελασθούν πάλι και να συρθούν -χάριν της εθνικής υπερηφάνειας, βλέπε ιδιαίτερων συμφερόντων των εθνικών τους οικονομικών ελίτ-ακόμα και σε πόλεμο για κάτι που πρέπει να μείνει εκεί που βρίσκεται και δεν αποτελεί πια "εθνικό πόρο" αλλά ίσως αποδειχθεί "εθνική κατάρα"-είτε για τους Έλληνες και Κύπριους, είτε τους Τούρκους, είτε τους Λύβιους, είτε Αιγύπτιους κ.λπ. Θα χρειασθεί να πουν όχι σε μια "ανάπτυξη" των ΑΕΠ που οδηγεί πέρα από την αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων και στην ίδια την "πτώχευση" της ζωής σε αυτή την περιοχή του πλανήτη.

Το ότι «οι υδρογονάνθρακες θα πρέπει να μείνουν εκεί που είναι» δεν σημαίνει βέβαια ότι η χώρα μας π.χ. παραιτείται των κυριαρχικών δικαιωμάτων της. Απλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν επιχείρημα από την κυβέρνηση προς τις κυβερνήσεις των άλλων κρατών που έχουν να κάνουν με την ανατολική Μεσόγειο, ώστε να «μην μαλώνουν για έναν άδειο αχυρώνα», γιατί σύμφωνα με τη συμφωνία του Παρισιού δεν πρέπει να εξορυχθούν ακόμα και αν συμφέρουν οικονομικά-που δεν συμφέρουν.

Χρεωκοπία της βιομηχανίας ορυκτών καυσίμων ;

Σε όλο τον κόσμο σήμερα, οι εταιρίες ορυκτών καυσίμων  εγκαταλείπουν σιγά σιγά όλα τα νέα σχέδια για νέες εξορύξεις.
2020: Αρχή τέλους για τα πετρέλαια! Ποια ΔΕΝ θα εξορυχθούν ποτέ! (11-3-2019 μετάφραση 7βιο)
Πρώτο κατέρρευσε ήδη, το Φράκιγκ που υφίσταται ολική απο-επένδυση.
Μαζί καταρρέουν τα βαθιάς θάλασσας που είναι επίσης ακριβά. 
Επίσης καλά νέα ακούσαμε και για τα πετρέλαια Αρκτικής που οι εταιρίες εγκαταλείπουν και εκεί τα σχέδιά τους
Ακόμα και για τα ελληνικά πετρέλαια της περιφέρειας Ηπείρου που συγκαταλέγονται στα "φθηνά συμβατικά" που θα είναι τα μόνα ακόμα βιώσιμα, οι εταιρίες άρχισαν να αποχωρούν... 
 Νέες επενδύσεις δεν θα γίνουν άλλες, ούτε στα συμβατικά...Ότι πουλήσουν οι υφιστάμενες εξορύξεις. Και σε τιμές ισορροπίας που πρόκειται να μπουν πολύ σύντομα τα ορυκτά καύσιμα. Καμιά εταιρεία που σέβεται τον εαυτό της δεν θα έκανε επενδύσεις για εξορύξεις που έχουν μεγάλο κόστος λόγω του βάθους και πιθανά δεν θα είναι κερδοφόρα κοιτάσματα(εξαιρείται βέβαια η κρατική εταιρεία του καθεστώτος Ερντογάν -το οποίο εδώ και χρόνια έχει εξελιχθεί σε ισλαμικό και χρησιμοποιεί την εταιρεία για γεωπολιτικούς λόγους-αλλά αυτή από μόνη της δεν μπορεί να αναλάβει την εξόρυξη λόγω έλλειψης τεχνογνωσίας και θα πρέπει να συνεργασθεί με άλλες πολυεθνικές).

Υπάρχει επίσης η  μεταστροφή 180 μοιρών των ΗΠΑ:
Ο Τζο Μπάιντεν ανακοίνωσε ότι θα επιδοτήσει τα έξοδα για την δημιουργία 50% ΑΠΕ το 2030. (Το υπόλοιπο 50% θα το επιτύχει ο ιδιωτικός τομέας λόγω φθηνών ΑΠΕ):
Σύνοδος για το Κλίμα: Ιστορική δέσμευση Μπάιντεν για μείωση κατά 50% των αερίων του θερμοκηπίου

Η Ελλάδα τι θα κάνει;

Στον επίσημο ιστότοπο του υπουργείου Εξωτερικών, όπως καταγράφεται στις 21/12/2020, η θέση της είναι η εξής: «Σημαντικό πυλώνα της ενεργειακής πολιτικής και κατ’ επέκταση της ενεργειακής διπλωματίας της χώρας αποτελεί η έρευνα και εκμετάλλευση των εγχώριων υδρογονανθράκων, η οποία σχετίζεται με θέματα τόσο ενεργειακής ασφάλειας, όσο και οικονομικής ανάπτυξης. Στόχος είναι η προσέλκυση ενδιαφέροντος εκ μέρους των διεθνών ενεργειακών ομίλων για έρευνες κοιτασμάτων σε νέα οικόπεδα και προς αυτή την κατεύθυνση κατατείνουν οι προσπάθειες και των Διπλωματικών Αρχών της Ελλάδας στο εξωτερικό».

Ο Δένδιας όμως πρόσφατα, σε συνέντευξή του στο ArabNews  είπε επί λέξει: 

«Η Ελλάδα πιστεύει στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και δεν πρόκειται να αρχίσει να σκάβει τον βυθό της Μεσογείου για να βρει αέριο και πετρέλαιο, για έναν πολύ απλό λόγο… Χρειαζόμαστε 10 με 20 χρόνια για να το βρούμε και να το εκμεταλλευτούμε, και από οικονομική άποψη θα ήταν πολύ πιο ακριβό για παράδειγμα από το δικό σας, της Σαουδικής Αραβίας. Έτσι, οικονομικά δεν οραματίζομαι την Ελλάδα να γίνει χώρα παραγωγής πετρελαίου».
Αναφέρθηκε και στο Αιγαίο λέγοντας ότι «είναι ένας παράδεισος στη γη. Δεν σκοπεύουμε να το μετατρέψουμε σε κόλπο του Μεξικού. Η Ελλάδα δεν σχεδιάζει στο άμεσο μέλλον να γίνει χώρα παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου.».

Πρόκειται για αλλαγή της ενεργειακής πολιτικής της Ελλάδας στη νοτιοανατολική Μεσόγειο σε συνεννόηση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη ή είναι άδειασμα της κυβέρνησης από την πλευρά του Έλληνα ΥΠΕΞ; Πρόκειται για κάποια γεωπολιτική αναδίπλωση που δεν έχει να κάνει με προθέσεις κατά του πετρελαίου, αλλά με γεωστρατιωτικά παιχνίδια με τους γείτονες εν όψει σημαντικών διασκέψεων για το Κυπριακό;
Του ξέφυγε μήπως, στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων για την διάσωση του South Stream λέγοντας ότι η Ελλάδα θα χρειασθεί 10 με 20 χρόνια για να παράγει ορυκτά καύσιμα και άρα δεν θα ανταγωνισθεί το Ισραήλ ή την Αίγυπτο, αλλά απλά θα εξυπηρετήσει τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες;
Πονηρό το επιχείρημα αν είναι έτσι, όμως εξέφρασε την αλήθεια για τα πραγματικά συμφέροντα της χώρας και όλης της ανθρωπότητας, αν πράγματι η Ελλάδα δεν θα γίνει «χώρα παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου».

Από την άποψη της Αποανάπτυξης λοιπόν  ΟΙ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΕΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ, στην Μεσόγειο. Όμως αν «η Ελλάδα πιστεύει στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας», τότε ο τρόπος με τον οποίο προσπαθεί η σημερινή κυβέρνηση να επιβάλει τις χωροθετήσεις για τις ΒΑΠΕ(Βιομηχανικές Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας) σε περιοχές μάλιστα Νατούρα -όπως στις προστατευόμενες νησίδες του Αιγαίου- και με τα καλώδια διασύνδεσης των νησιών του Αιγαίου και της Κρήτης-που στόχο έχουν την  μεταφορά της παραγόμενης ενέργειας στη στεριά και στην Ευρώπη και όχι την ενεργειακή αυτοδυναμία των νησιών- δεν εξασφαλίζει την διατήρηση αυτού «του παραδείσου στη γη» και  δεν εγγυούνται την επιτυχία, την ποιότητα και την βιωσιμότητα που αναζητάμε, πράγμα που θα γινόταν με μικρά και μεσαία συστήματα ΗΜΕ(Ήπιες Μορφές Ενέργειας: Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΑΝΑΠΤΥΞΗΣ-ΤΟΠΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ  στον ενεργειακό τομέα)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου