Υπερκαταναλωτισμός και υπερπληθυσμός οι αιτίες των δεινών του πλανήτη

Οικονομικές και περιβαλλοντικές καταστροφές είναι αναπόφευκτες,  αν οι πλούσιες χώρες δε μειώσουν την κατανάλωση και δε σταθεροποιηθεί ο παγκόσμιος πληθυσμός που αναμένεται να αγγίξει τα 9 δισεκατομμύρια μέχρι το 2050, δείχνει μια μεγάλη έρευνα της Royal Society.

Η συνέχεια: http://tvxs.gr/news/greenlife/yperkatanalotismos-kai-yperplithysmos-oi-aities-ton-deinon-toy-planiti

Ρήξη Γερμανίας – ευρωπαϊκού Νότου για τη λιτότητα και την ανάπτυξη

Βαθαίνει η κρίση χρέους στην ευρωζώνη με την Ισπανία να βρίσκεται στο κλοιό των αγορών μετά την υποβάθμιση της από τον οίκο Standard and Poors. Την ίδια ώρα, σε «συναγερμό» βρίσκονται οι Βρυξέλλες αναφορικά με τις επιπτώσεις της πολιτικής λιτότητας, ενώ με αιχμή τις γαλλικές εκλογές και τη διαφαινόμενη νίκη Ολάντ, καλά κρατεί η «κόντρα» για το Δημοσιονομικό Σύμφωνο. Ο Γάλλος Σοσιαλιστής υποψήφιος διαμηνύει ότι «δεν μπορεί η Γερμανία να αποφασίζει για όλα» και την καγκελάριο της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ, να αρνείται κάθε ενδεχόμενο επαναδιαπραγμάτευσης του Συμφώνου. Παράλληλα, ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν Ρομάνο Πρόντι ζητά τη δημιουργία κοινού μετώπου Ιταλίας, Γαλλίας και Ισπανίας κατά των γερμανικών σχεδίων για ασφυκτική λιτότητα. Στο κλίμα αυτό, η ΕΕ σχεδιάζει έκτακτη σύνοδο κορυφής στα τέλη Μαΐου, με αντικείμενο τα μέτρα στήριξης της ανάπτυξης και της απασχόλησης...

Όλο το άρθρο στο: http://tvxs.gr/news/kosmos/riksi-germanias-eyropaikoy-notoy-gia-ti-litotita-kai-tin-anaptyksi

Για τις εκλογές πάλι

Η Τοπικοποίηση είναι γενικά ενάντια στις κοινοβουλευτικές εκλογές, προωθώντας την άποψη για το ξεπέρασμα του κεντρικού κράτους μέσω της ομοσποδίας δήμων και κοινοτήτων-συνομοσπονδίας περιφερειών και της άμεσης δημοκρατίας σαν τρόπο διακυβέρνησης. Τι γίνεται όμως μέχρι του να υλοποιηθεί μια τέτοια κατεύθυνση; Και μάλιστα σε περίοδο "μνημονιακών" πολιτικών και "αντιμνημονιακών" μετώπων; Είναι εύκολη η απόφαση για αποχή και "ησυχη συνείδηση". Μήπως όμως σε αυτή τη συγκυρία πρέπει να επιλέξουμε μια δύσκολη απόφαση;
Παρακάτω η άποψη του Raoul Vaneigem με την οποία συμφωνούμε σε μεγάλο βαθμό:

Δεν Ψηφίζω

Κάποτε οι πολιτικές ιδέες είχαν σημασία στα μάτια των πολιτών και καθόριζαν την εκλογική τους επιλογή. Υπήρχε τότε ένα πολύ ξεκάθαρο όριο ανάμεσα στην αριστερά και τη δεξιά, ανάμεσα στους προοδευτικούς και τους συντηρητικούς. Ήδη όμως από τότε φαινόταν καθαρά ότι οι κοινωνικές κατακτήσεις είχαν κερδηθεί πρώτα απ’ όλα στους δρόμους, με τις εξεγέρσεις, τις απεργίες ή τις μεγάλες λαϊκές διαδηλώσεις. Οι λαϊκοί ρήτορες και οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι σοσιαλιστές και «κομμουνιστές» απέδιδαν κατόπιν στον εαυτό τους τα εύσημα και επωφελούνταν για
να ασκούν την επιρροή τους στις μάζες. Χωρίς την αποφασιστικότητα των διεκδικητικών κινημάτων δεν θα υπήρχε ούτε μείωση του χρόνου εργασίας, ούτε πληρωμένες διακοπές, ούτε δικαιώματα περίθαλψης, επίδομα ανεργίας, προνόμια που οι πολυεθνικές μαφίες κατεδαφίζουν σήμερα, με τη βοήθεια των κυβερνήσεων της δεξιάς και της αριστεράς.

Πολύ σύντομα είδαμε το εργατικό κίνημα να γίνεται γραφειοκρατικό. Φάνηκε ότι τα κόμματα και τα συνδικάτα τα απασχολούσε περισσότερο η αύξηση της εξουσίας τους παρά η προστασία ενός προλεταριάτου που μέχρι τη δεκαετία του 1960 υπερασπιζόταν μια χαρά τον εαυτό του. Το κόκκινο έγινε ροζ και το ρόδο φυλλορρόησε. Καθώς ο σοσιαλδημοκρατικός ρεφορμισμός γινόταν καπνός, η απάτη του λεγόμενου «κομμουνιστικού» κινήματος κατέρρεε με τη διάλυση της σταλινικής αυτοκρατορίας, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο σε μια πραγματική αποικιοποίηση των μαζών. Η ανάδυση και η κυριαρχία μιας οικονομίας κατανάλωσης ήρθαν όντως στην κατάλληλη στιγμή να αντισταθμίσουν τα δυσάρεστα αποτελέσματα της απο-αποικιοποίησης που οι λαοί του τρίτου κόσμου είχαν αποσπάσει διά της βίας.Ο μύθος της κοινωνίας της ευδαιμονίας, που προπαγανδίζει ο καταναλωτισμός και που καταγγέλθηκε απ’ το Μάη του ’68, αποσυντίθεται σήμερα και συνοδεύει στη χρεοκοπία του τον χρηματιστηριακό καπιταλισμό, που η κερδοσκοπική του φούσκα σκάει και αποκαλύπτει
γύρω μας το κενό που δημιούργησε το τρελό χρήμα, το χρήμα που χρησιμοποιείται για την αναπαραγωγή του σε κλειστό κύκλωμα (όχι χωρίς να γεμίζουν στο διάβα του οι τσέπες των μαφιόζων μπίζνεσμαν και των πολιτικών, που μόλις ξαναεκλεγούν θα συστήσουν λιτότητα).

Εν τω μεταξύ το σουπερμάρκετ έγινε το πρότυπο της δημοκρατίας: διαλέγουμε ελεύθερα οποιοδήποτε προϊόν, φτάνει να το πληρώνουμε βγαίνοντας. Το σημαντικό για την οικονομία και αυτούς που επωφελούνται είναι να μας κάνουν να καταναλώνουμε οτιδήποτε για να ανεβαίνει ο τζίρος. Μέσα στην πελατειακή πολιτική που μας μαστίζει σήμερα, οι ιδέες δεν έχουν περισσότερη αξία από ένα διαφημιστικό φυλλάδιο. Αυτό που μετράει για τον υποψήφιο είναι να μεγαλώσει την εκλογική του πελατεία, ώστε να πάνε οι δουλειές του καλύτερα για τα εγωιστικά του συμφέροντα.

Tι θα πει πραγματική δημοκρατία; Μια συνέλευση πολιτών διαλέγει αντιπροσώπους για να υπερασπιστούν τις διεκδικήσεις της, τους δίνει εντολή να την εκπροσωπούν και τους ζητάει να δώσουν λόγο για την επιτυχία ή την αποτυχία της αποστολής τους. Όμως, σε τι θα με κπροσωπούσαν αυτοί που:
–κλέβουν τον δημόσιο πλούτο,
–χρησιμοποιούν τους δασμούς και τους φόρους των μισθωτών και των μικροεπαγγελματιών για να ξελασπώσουν τις καταχρήσεις των μπάνγκστερ,
–διαχειρίζονται τα νοσοκομεία σαν κερδοσκοπικές επιχειρήσεις χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους ασθενείς,
–προωθούν τα σχολεία-στρατόπεδα και κατασκευάζουν φυλακές και κλειστά κέντρα αντί να πολλαπλασιάζουν τα μικρά σχολεία,
–υποστηρίζουν τις μαφίες των αγροτικών προϊόντων που εκτρέπουν τη διατροφή από τη φύση,
–καταστρέφουν τους τομείς προτεραιότητας (μεταλλουργία, υφαντουργία, κατοικία, ταχυδρομεία, μεταφορές, υαλουργία, εργοστάσια αγαθών χρήσιμων στην κοινωνία);

Απ’ την άκρα αριστερά ως την άκρα δεξιά, αυτό που προέχει είναι η αναζήτηση πελατείας, είναι η εξουσία, το ψέμα, η απάτη και τα φούμαρα. Είναι η περιφρόνηση του φουκαρά που ρίχνει στα χαμένα την εμπιστοσύνη του στην κάλπη χωρίς να σκέφτεται τη χολέρα της απογοήτευσης που, καθώς τον οδηγεί εξαγριωμένο στην τυφλή λύσσα, τον προετοιμάζει για τη βαρβαρότητα του «ο καθένας για πάρτη του» και του «όλοι εναντίον όλων».
Μα, θα πείτε, δεν είναι όλοι οι πολιτικοί διεφθαρμένοι, δεν ξοδεύουν όλοι το χρήμα του φορολογούμενου σε επαγγελματικά ταξίδια, σε έξοδα παραστάσεως, σε διάφορες καταχρήσεις. Μερικοί είναι έντιμοι και αφελείς. Σίγουρα, αλλά αυτοί δεν μένουνε καιρό στην αρένα.
Εν τω μεταξύ χρησιμοποιούνται για προπέτασμα από τους διψασμένους για εξουσία, τους άρρωστους για κυριαρχία, τους διαχειριστές της εκλογικής φάρσας, τους προαγωγούς ενός ίματζ που κοτσάρουν παντού χωρίς να φοβούνται τη γελοιοποίηση. Ας μην παρεξηγηθώ: αν και η κοινοβουλευτική δημοκρατία σαπίζει όρθια, δεν προτείνω ούτε να την εξαφανίσουμε ούτε να την ανεχθούμε σαν το μη χείρον. Δεν θέλω ούτε το «Βούλωσ’ το!» ούτε το «Μη σταματάς να μιλάς!». Θέλω να ξαναβρεί η πολιτική το αρχικό της νόημα: τέχνη της διακυβέρνησης της πολιτείας. Θέλω μια άμεση δημοκρατία που να πηγάζει όχι από δαρμένους, προδομένους πολίτες που λένε «καλά είμαι εδώ», αλλά από άνδρες και γυναίκες που νοιάζονται να προάγουν παντού την αλληλεγγύη και την πρόοδο του ανθρώπου.

Όταν τοπικές κοινότητες δρώντας συνολικά –στο πρότυπο των διεθνών ομοσπονδιών–
αποφασίσουν την αυτοδιαχείρισή τους και εξετάσουν:
–Με ποιο τρόπο θα προωθηθεί η δημιουργία μορφών δωρεάν ενέργειας προς χρήση όλων.
–Πώς θα ιδρυθεί ένας επενδυτικός συνεταιρισμός που θα χρηματοδοτήσει την οικοδόμησή της.
–Πώς θα τεθεί σε λειτουργία η συλλογική διαχείριση ενός επενδυτικού ταμείου συγκροτημένου με τέτοια χρηματοδοτική συμμετοχή που να καθιστά δυνατή την άρνηση των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων να καταβάλλουν τους δασμούς και τους φόρους που επιβάλλει το Κράτος-μπάνγκστερ.
–Πώς θα γενικευθεί η κατάληψη των εργοστασίων και η διαχείρισή τους από τους εργαζόμενους σε αυτά.
–Πώς θα οργανωθεί μια τοπική παραγωγή που θα προορίζεται για κατανάλωση από τις τοπικές και τις ομόσπονδες κοινότητες, ώστε να γλιτώσουμε από τις κομπίνες της αγοράς και να εξασφαλίσουμε σιγά σιγά τη δωρεάν διάθεση των αγαθών επιβίωσης, που καταργεί το χρήμα. (Μην πείτε πως είναι ουτοπία! Αυτό ακριβώς έκαναν το 1936 οι ελευθεριακές κοινότητες της Καταλονίας και της Αραγoνίας, πριν να τις συντρίψουν οι κομμουνιστές.)
–Πώς θα διαδοθεί η ιδέα και η πρακτική αυτού του δωρεάν που είναι το μόνο απόλυτο όπλο απέναντι στο εμπορευματικό σύστημα.
–Πώς θα ευνοηθεί η εξάπλωση των λεγόμενων βιολογικών αγροκτημάτων και η διείσδυσή τους μέσα στις πόλεις.
–Πώς θα πολλαπλασιαστούν μικρές σχολικές μονάδες γειτονιάς, απ’ όπου να έχουν εξοριστεί οι έννοιες του συναγωνισμού, του ανταγωνισμού και της αλληλοσφαγής. Ουτοπικό; Όχι. Στο Μεξικό, στο Σαν Κριστομπάλ, το Πανεπιστήμιο της Γης προτείνει μια δωρεάν εκπαίδευση στους πιο διαφορετικούς τομείς (συν τους παραδοσιακούς: εργαστήρια τσαγκαράδων, μηχανικών, ηλεκτρονικών, σιδηρουργίας, φυσικής καλλιέργειας, μαγειρικής, μουσικής, ζωγραφικής κτλ). Η μόνη απαιτούμενη ιδιότητα είναι η επιθυμία για μάθηση. Δεν υπάρχουν διπλώματα, αλλά ζητιέται από αυτούς «που ξέρουν» να μεταδίδουν δωρεάν και παντού τις γνώσεις τους.
–Πώς θα προικιστούν οι τοπικές κοινότητες με υγειονομικούς σταθμούς, όπου θα μπορεί να εξασφαλίζεται η βασική περίθαλψη με τη βοήθεια αγροτικών και συνοικιακών γιατρών.
–Πώς θα οργανωθεί ένα δίκτυο δωρεάν μεταφορών, που να μη μολύνει.
–Πώς θα τεθεί σε λειτουργία μια ενεργή αλληλεγγύη με στόχο τα παιδιά, τους γέροντες, τους αρρώστους και τους αναπήρους, τα άτομα με νοητικές δυσκολίες.
–Πώς θα φτιαχτούν εργαστήρια καλλιτεχνικής δημιουργίας ανοιχτά σε όλους.
–Πώς θα μετατραπούν τα σουπερμάρκετ σε αποθήκες, όπου τα προϊόντα, τερπνά και ωφέλιμα, θα ανταλλάσσονται με πράγματα ή με υπηρεσίες, με στόχο να εξαφανιστεί το χρήμα και η εξουσία.

Τότε θα ψηφίσω. Με πάθος!!!

Τίτλος πρωτότυπου: Pourquoi je ne vote pas

1η έκδοση: Siné Hebdo, τ. 80, 17/3/2010

Έκδοση στην ελληνική γλώσσα: Bibliothèque des enfants perdus, Αθήνα 2010

(Μτφρ. natadipa)

 Αλλά υπάρχουν και άλλες, όπως αυτές της προηγούμενης ανάρτησης: http://topikopoiisi.blogspot.de/2012/04/blog-post_26.html

ή η παρακάτω:

Η ΨΗΦΟΣ ΤΗΣ 6ης ΜΑΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ: ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΙΡΗΝΙΚΗ «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ»

Το κείμενο είναι αναρτημένο στη διεύθυνση http://www.ifestosedu.gr/112ekloges12.htm

Σε σκέψεις μας βάζει και το παρακάτω κείμενο που πήρα με μαίηλ:

Τα κολπάκια του εκλογικού νόμου και το όριο του 3% !!!

Είτε ρίξεις λευκό είτε άκυρο είτε δεν πας καθόλου είτε -κι εδώ είναι το
ζήτημα- ψηφίσεις κάποιον εκλογικό συνδυασμό αλλά αυτός δεν περάσει το όριο
του 3%, το αποτέλεσμα είναι ίδιο. Το ποσοστό κάθε κόμματος υπολογίζεται με
βάση το άθροισμα των ψήφων που πήρε κάθε συνδυασμός από όσους πέρασαν το 3%.
Αυτές οι ψήφοι θεωρούνται έγκυρες για την κατανομή των εδρών και μόνον
αυτές.

Αν λοιπόν είμαστε 1000 πολίτες και 240 από μας θέλουν στην κυβέρνηση το
κόμμα π.χ. ΝΔ (!) και το ψηφίσουν, τι δύναμη έχει αυτό;
Ποιο είναι το πραγματικό του ποσοστό;

Έχουμε και λέμε

Από τους 1000 ΝΔ θέλουν 240
στους 100 πόσοι; ( Χ

Έχουμε λοιπόν: Χ = 240*100/1000 = 24%

Με μια λογική αποχή 20% (δηλαδή αν δεν πάνε να ψηφίσουν οι 200), πόσο
γίνεται το ποσοστό του;

Από τους 800 ΝΔ θέλουν 240
στους 100 πόσοι; ( Χ
Χ = 240*100/800 = 30% !

Υπάρχουν όμως και τα άκυρα... Αν απ' τους 800 που πήγαν στις κάλπες, οι 50
ρίξουν άκυρο τότε, πόσο γίνεται το ποσοστό του;

Από τους 750 ΝΔ θέλουν 240
στους 100 πόσοι; ( Χ τώρα έχουμε: Χ = 240*100/750 = 32% !

Κι αν απ' τους 750 οι 60 ρίξουν λευκό, πόσο γίνεται το ποσοστό του;

Από τους 690 ΝΔ θέλουν 240
στους 100 πόσοι; ( Χ
Χ = 240*100/690 = 34,8% !!

Μα καλά, θα μου πείτε, αυτά ίσχυαν πάντοτε. Είναι ο κλασσικός τρόπος του
συστήματος για να παίρνουν έδρες που δεν τους αναλογούν.

Ναι, αλλά τώρα οι έδρες δεν μοιράζονται με βάση απλά και μόνο τις «έγκυρες»
ψήφους (σα να λέμε οι 690 του παραδείγματός μας) αλλά από το άθροισμα των
ψήφων μόνο όσων κομμάτων πέρασαν το 3% -και υπό όρους, η ΝΔ με αυτό το
ποσοστό κάνει κυβέρνηση.

Αν δηλαδή, από τους 690 πολίτες, οι 100 συνολικά ψηφίσουν συνδυασμούς που
δεν περνούν το όριο του 3% τότε έχουμε και λέμε

Από τους 590 ΝΔ θέλουν 240
στους 100 πόσοι; ( Χ

Πάμε πάλι: Χ = 240*100/590 = 40,7 % !!

Έλα όμως που -με βάση τον ισχύοντα εκλογικό νόμο- ένα τέτοιο ποσοστό δίνει
την απόλυτη πλειοψηφία στη ΝΔ γιατί οι έδρες της θα είναι
Από τους 590 πολίτες ΝΔ θέλουν 240
από τις 250 έδρες πόσες θα πάρει; (Χ και έχουμε τελικά: Χ = 240*250/590 = 101 έδρες

Και επειδή το πρώτο κόμμα παίρνει και «δωράκι» 50 έδρες, η ΝΔ έχει τελικά
151 !

Αν θεωρείτε πως μόνη της η ΝΔ δεν μπορεί να έχει 240 πολίτες στους 1000,
βάλτε και τους Πασόκους μαζί. Έτσι κι αλλιώς μαζί θα πάνε αν χρειαστεί να
σώσουν το σύστημα.

Πώς πήγαμε από τους 1000 στους 590; Πώς έγινε και ένα κόμμα με πραγματική
δυναμική 25% στο σύνολο των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, να παίρνει 151 έδρες:

Σε όσες εκλογές έζησα, τέτοιο φαινόμενο δεν έχει παρατηρηθεί ούτε και ως
ενδεχόμενο. Να πώς γίνεται:
Αν δεν υπήρχε το «δωράκι» των 50 εδρών και εαν οι έδρες μοιράζονταν και στα
κόμματα κάτω του 3% η ΝΔ θα έπαιρνε:

Από τους 690 πολίτες ΝΔ θέλουν 240
από τις 250 έδρες πόσες θα πάρει; (Χ = 240*250/690 = 87 έδρες.

Ακόμη και με το δωράκι, θα είχε μόνο 87 + 50 = 137 έδρες...

Αυτά διαπίστωσα φίλοι μου και είμαι υποχρεωμένος να σας πω ότι:

Αν δεν επιθυμείτε με τίποτα μια κυβέρνηση ΝΔ ή συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και
θέλετε να ψηφίσετε έναν συνδυασμό που κατά τη γνώμη σας δεν πρόκειται να
ξεπεράσει

το όριο του 3%, σκεφτείτε το καλά και πολύ.

Είναι προτιμότερο να επιλέξετε έναν από αυτούς τους συνδυασμούς που κατά
πάσα πιθανότητα ξεπερνούν το όριο. To To Θέμα είναι ότι για να μην πάρουν το
μπονους πρέπει

να μπουν στη βουλή όσο περισσότερα κόμματα γίνεται. Ωστόσο σύμφωνα με τον
εκλογικό νόμο

Ανάλογα με τον αριθμό των κομμάτων που θα ξεπεράσουν το όριο του 3% θα
αυξάνεται και το απαιτούμενο όριο της αυτοδυναμίας.

Αν, δηλαδή, τα κόμματα είναι 7 το όριο είναι το 36%, αν είναι 8 το 37%, αν
είναι 9 το 37,8 % κ.ο.κ.

Σαν επιστέγασμα και για να χαλαρώσουμε και λίγο δείτε και το βίντεο της ανάρτησης: http://topikopoiisi.blogspot.de/2012/04/greek.html καθώς και το βίντεο με τον Χάρρυ Κλυνν 

"Με λένε Βασίλη και θα σας καταψηφίσω":

http://news247.gr/eidiseis/koinonia/aganaktismemoi-ellada/xarry_klunn_me_lene_vasilh_kai_tha_sas_katapshfisw.1750844.html

Επίκαιρα αρχαιοελληνικά ανέκδοτα

Ο φιλόσοφος Αντισθένης συμβούλευε τους Αθηναίους να ανακηρύξουν με την ψήφο τους τα γαϊδούρια σε άλογα. Όταν του είπαν ότι κάτι τέτοιο είναι έξω από κάθε λογική, ο Αντισθένης παρατήρησε:

«Μήπως και στρατηγούς δεν αναδεικνύετε με την ψήφο σας χωρίς να έχουν πάρει καμία απολύτως εκπαίδευση;»

Όταν είδε ο Διογένης κρατικούς ταμίες να έχουν πιάσει κάποιον που είχε κλέψει ένα μπουκάλι, παρατήρησε: «Οι μεγάλοι κλέφτες έχουν συλλάβει το μικρό κλέφτη».

Ρώτησαν τον Αριστοτέλη:

«Τι κερδίζουν όσοι λένε ψέματα;».

Ο φιλόσοφος απάντησε:

«Να μην τους πιστεύει κανείς και όταν ακόμα λένε την αλήθεια».

Ο Μ. Αλέξανδρος έστειλε στον Φωκίωνα 100 τάλαντα. Ο Αθηναίος πολιτικός ρώτησε τους ανθρώπους που του έφεραν το μεγάλο αυτό ποσό:

«Γιατί ο Αλέξανδρος διάλεξε εμένα απ’ όλους τους Αθηναίους για να μου χαρίσει 100 τάλαντα;».

Οι απεσταλμένοι απάντησαν:

«Διότι μόνο εσένα θεωρεί έντιμο άνθρωπο».

Ο Φωκίωνας αρνήθηκε να δεχτεί το δώρο λέγοντας:

«Ας μ’ αφήσει λοιπόν να συνεχίσω να είμαι έντιμος».

Απάντηση στην Μουτσάτσου που φωνάζει "Μην με λέτε Greek, είμαι Ελληνίδα".

Δείτε το βίντεο: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=EiMqH0V46FU

Άλλος ένας εκπαιδευτικός αυτοκτόνησε!

Ο Νίκος Παλυβός, Δρ. γεωλογίας,  εκλεγμένος Λέκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών, 38 χρονών, που έμεινε αδιόριστος επί διετία δεν άντεξε άλλο τον εξευτελισμό και αυτοκόνησε. Ο Νίκος ήταν μέλος της Πρωτοβουλίας Μελών ΔΕΠ  υπό αναμονή τοποθέτησης.    Οι άνθρωποι της Πρωτοβουλίας, γύρω στους 800, ενώ εκλέχτηκαν και πήραν θέση στο πανεπιστήμιο δεν διορίστηκαν ποτέ λόγω μνημονίου. Παραμένουν σε αναμονή διορισμού επί διετία. Οι ανάγκες όμως δεν αναμένουν, πρέπει και να φάνε και να ζήσουν. Ο Νίκος δεν άντεξε άλλο…..  Το κρίμα στο λαιμό του Υπουργείου Παιδείας.

Δεν είναι δυνατόν να συνεχισθεί το κακό αυτό! Πού θα πάει; Φαίνεται πλέον καθαρά ότι θα επιβιώσουν ή αυτοί ή εμείς.

Επιπλέον να δούμε ποιοί από τους καθεστωτικούς θα βγουν τώρα να ειρωνευθούν τον θάνατος των συνανθρώπων μας. Στην πρώτη περίπτωση, του  Χριστούλα βγήκαν οι πασόκοι να δείξουν ασέβεια, στην περίπτωση του Μετοικίδη οι ΝΔίτες. Η θλίψη γίνεται οργή,  και η οργή ποτάμι που θα τους πνίξει.

 

Στο φίλο μας Σάββα Μετοικίδη

Αγαπημένε μας συνάδελφε, σύντροφε και συνοδοιπόρε στον καθημερινό αγώνα του επαγγελματικού και κοινωνικού στίβου, πολύτιμε φίλε, Σάββα μας.

Λέμε και γράφουμε για σένα, προσπαθώντας να βρούμε απάντηση, στο γιατί της μοναχικής σου πράξης.

Γιατί εσύ, ένας άνθρωπος τόσο βαθιά πολιτικοποιημένος, έχοντας για χρόνια δώσει σκληρούς αγώνες, μέσα από το εκπαιδευτικό και εργατικό κίνημα, επέλεξες να βαδίσεις με απόλυτα μοναχικό τρόπο, το δρόμο μακριά από τη σκληρή πραγματικότητα, που όλοι βιώνουμε.

Ήταν η βαθιά ευαισθησία σου αγαπημένε μας συνάδελφε, απέναντι στα προβλήματα που καθημερινά τα δυο τελευταία χρόνια διογκώνονταν και των οποίων ο ίδιος γινόσουν αποδέκτης, μέσω των γονέων και των μαθητών σου, καθώς και η άρνησή σου ν’ αποδεχτείς ότι είσαι και είμαστε εγκλωβισμένοι σ’ ένα άδικο και σκληρό παρόν, που έγινε ίσως η αιτία που σε οδήγησε να δώσεις μ’ αυτόν τον δραματικό τρόπο, την τελευταία σου μάχη, αυτή της προσωπικής σου επιλογής;

Μακάρι, να’ χαμε διαισθανθεί κάτι και να μπορούσαμε ν’ αλλάζαμε αυτή σου την απόφαση και τώρα να’σουν εδώ, μαζί μας, στο χώρο που με υπευθυνότητα, αγάπη , διάθεση, δρούσες και μοχθούσες καθημερινά στο σχολείο.

Σάββα, η παρουσία σου ήταν πολύτιμη στους μαθητές σου που γι’ αυτούς διαρκώς έτρεχες και μιλούσες, ανησυχούσες και πάλευες. Ήθελες να τους μεταδώσεις όχι μόνο γνώσεις αλλά και τρόπους για να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, αποφασιστικότητα και αισιοδοξία για το μέλλον.

Όλοι εμείς οι συνάδελφοι και φίλοι σου, νιώθουμε πολύ τυχεροί που σε είχαμε δίπλα μας όλο αυτό το διάστημα και ανταλλάξαμε μέσα από τις ατελείωτες συζητήσεις ,τις ανησυχίες, τους φόβους, τις ευαισθησίες, το θυμό, τις επιθυμίες μας, που μοιραστήκαμε το γέλιο, τις μικροχαρές και τις μικρολαχτάρες της καθημερινότητας.

Ο Νέστος σε κέρδισε τελικά κοντά του κι εμείς θα σε κρατήσουμε ζωντανό, στο μυαλό και στην καρδιά μας. Παρά το μεγάλο πόνο και παρόλο που μας είναι δύσκολο ν’ αποδεχτούμε τον τρόπο φυγής σου, θα συνεχίσουμε ν’ αγωνιζόμαστε, με πίστη ότι θα καταφέρουμε ν’ αλλάξουμε αυτή την κοινωνία και ότι θα δώσουμε πάλι στο μέλλον την κλεμμένη του αισιοδοξία.

Οι φίλοι και συνάδελφοί σου 

στο 38ο και 120ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών

Με λένε εξέγερση...

Το κείμενο το πήρα με μαίηλ:

Με λένε εξέγερση...
>
> Η ηλικία μου απροσδιόριστη. Πρέπει να γεννήθηκα τότε που φύτρωσε το
> παράπονο στο στήθος του σκλάβου και η αδικία έγινε το καθημερινό ψωμί
> στα τραπέζια του κόσμου. Το σώμα μου τράφηκε με ποτάμια αίματος, με
> αλυσίδες, με θυσίες με ανισότητες.
> Με λένε εξέγερση.
> Απόκτησα χίλια πρόσωπα, πότε γροθιά, πότε κραυγή, πότε παράπονο, πότε
> οδόφραγμα, πότε ντουφέκι, πότε πλακάτ και πύρινος λόγος, μα πάντα
> παρούσα και καλπάζουσα στα σταυροδρόμια της ιστορίας.
>
> Με λένε εξέγερση.
> Έγινα τραγούδι στα χείλη των κυνηγημένων, σημαία στους ιστούς των
> καταπιεσμένων, συνείδηση των θυμάτων και υποσυνείδητο των θυτών. Έθνος
> μου όλα τα έθνη της γης και χώμα μου το σώμα των μυριάδων σκοτωμένων
> στο όνομά μου.
>
> Με λένε εξέγερση.
> Αφουγκράστηκα τους μύχιους πόθους της ανθρώπινης δυστυχίας και έγινα
> αποκούμπι, λυτρωτής και φωτοδότης σε καθημερινούς Γολγοθάδες που
> γίνονταν Αναστάσεις και Λυτρώσεις. Έγινα αμέτρητες φορές το καθαρτήριο
> της ανθρώπινης συνείδησης, η νέα αυγή σ' έναν κόσμο σκοτεινό και
> απάνθρωπο.
>
> Με λένε εξέγερση.
> Γύρισα όλα τα μέρη του κόσμου. Άλλοτε στη Ναζαρέτ, άλλοτε στην Αγία
> Πετρούπολη κι άλλοτε στην Τιεν Αν Μεν. Έγινα έφοδος στα χειμερινά
> ανάκτορα, κατάληψη στο κάστρο της Βαστίλης. Μάης παριζιάνικος, άνοιξη
> της Πράγας, ροβόλημα στους δρόμους της Αβάνας. Πότε σπαθί στα χέρια
> του Σπάρτακου, πότε βόλι στο καριοφίλι του Καραΐσκάκη, πότε λόγος
> θεϊκός στης Ιερουσαλήμ τα τείχη, πότε αντάριασμα στου Βιετνάμ τους
> ορυζώνες, πότε σφεντόνα παιδική στης Παλαιστίνης την Ιντιφάντα και
> πότε ανοιγμένο κεφάλι στου Σιάτλ το μετερίζι.
>
> Με λένε εξέγερση.
> Αδίκησα και αδικήθηκα, εμπιστεύτηκα και απογοητεύτηκα, ξεκίνησα μα δεν
> τερμάτισα, κοιλοπόνεσα μα δεν γέννησα, γονάτισα μα σηκώθηκα, γιατί
> ταυτίστηκα με τους ανθρώπους, γιατί είμαι δικό τους έργο.
>
> Με λένε εξέγερση.
> Κι ήμουνα πάντα κοντά σας, έγινα σύντροφός και ιδρώτας στην πονεμένη
> πορεία σας στο χρόνο. Ήμουνα πύρινα λόγια Βελεστινλήδων στα Βαλκάνια,
> τα ματωμένα στάρια στα Κιλελέρ, τα νεκρά κορμιά των καπνεργατών στη
> Σαλονίκη του '36. Κι έπειτα έγινα ΟΧΙ βροντερό στα χείλη τους και
> αντάρτικο τραγούδι στα θρυλικά βουνά τους. Αργότερα πυρπόλησα τις
> καρδιές τους στη Λευκωσία και την Κερύνεια, κι έγινα αγώνας ανένδοτος
> και βήμα γοργό στα πόδια του Λαμπράκη και 1-1-4 στις διαδηλώσεις της
> ψυχής τους.
>
> Με λένε εξέγερση.
> Με φυγάδευσαν στη σιωπή και στο βόλεμα τα σκοτεινά χρόνια των
> αμερικανόδουλων πρακτόρων. Χώθηκα και πλαδάρεψα εφτά χρόνια μαζί με
> τους Έλληνες στις πολυθρόνες της ντροπής και της υποταγής. Μου ρούφηξε
> το αίμα η αντιπαροχή, το θαλασσοδάνειο, ο άγνωστος πόλεμος της
> τηλεόρασης και η αποβλάκωση των γηπέδων. Έκανα πως δεν άκουγα τις
> κραυγές αυτών των λίγων που σάπιζαν στις Γυάρους και τις Μακρονήσους...
>
> Με λένε εξέγερση.
> Δεν μ' έλιωσε η ερπύστρια του τανκ. Δεν μ' έσβησε η σιωπή των
> κρατητηρίων. Κάθε σπίτι έγινε κι ένα μου κρησφύγετο, κάθε ψυχή κι ένα
> μου εικονοστάσι.
>
> Με λένε εξέγερση.
> Έσφιξα τα δόντια και χαμογέλασα στην μεταπολίτευση και πριν προλάβω να
> ξαποστάσω είδα φίλους χθεσινούς να με εξαργυρώνουν, πολιτικάντηδες να
> μου κάνουν στριπτίζ στα μπαλκόνια, χθεσινούς εραστές να μ' απατάν στην
> αγκαλιά της εξουσίας. Έγινα εμπόρευμα και φανφάρες, κόκκινα παχιά
> χαλιά επισήμων, λόγοι δεκάρικοι σε καλοταϊσμένα στόματα ψευδεπίγραφων
> αγωνιστών. Ασέλγησαν στο κορμί μου, με έκαναν γιορτή καθεστωτική και
> με αποστέωσαν αυτοί που στην ουσία ποτέ δεν μύρισαν το άρωμά μου.
>
> Με λένε εξέγερση.
> Λένε πως τώρα πια δεν έχω χώρο ζωτικό στα όνειρά σας.
> Τώρα η ζωή σας έγινε εικονική πραγματικότητα, φαστ φουντ, κινητή
> ψευδαιμονία, τζόγος χρηματιστηριακός και πασαρέλα μιας ομορφιάς
> επίπλαστης, ντυμένης με τα σινιέ ρούχα της μοναξιάς σας.
> Κι όμως εγώ είμαι πάντα εδώ, κρυμμένη σε κάποια σκοτεινή γωνιά σας.
> Όταν θα τελειώσετε με τα "limit up" σας, όταν θα σας λιώσει το
> ελαστικό ωράριό σας, όταν θα σας πνίξει πια η μπόχα των απόβλητων του
> τεχνικού πολιτισμού σας, όταν χτυπήσει και τη δικιά σας πόρτα ο
> ρατσισμός και ο αποκλεισμός για τον οποίο τώρα αδιαφορείτε, όταν θα
> γίνεται και σεις θύματα τούτης της παγκοσμιοποίησης που τώρα
> θεοποιείτε, όταν συνειδητοποιήσετε ότι είστε τα αναλώσιμα υλικά στην
> κρεατομηχανή των πολυεθνικών, τότε θα με θυμηθείτε.
>
> Γιατί με λένε εξέγερση και είμαι η συνείδησή σας.
>
> Γιατί πάντα θα σας φλογίζω τις ψυχές με τα λόγια του Τσε:
> "Μας φαίνονταν μεγάλοι γιατί ήμασταν γονατιστοί... Ας εγερθούμε''.