Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις τα διάφορα χρέη σε πλανητικό επίπεδο ξεπερνούν κατά δέκα φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ, το οποίο υπολογιζόταν το 2008 σε περίπου 70 τρισεκατομμύρια δολάρια (10.500 δολάρια μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα). Αυτό σημαίνει πως ο κόσμος μας, η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία, κάθεται πάνω σε μια βόμβα χρεών ύψους τουλάχιστον 700 τρισεκατομμυρίων δολαρίων! Μια βόμβα που, αντί να μικραίνει, μεγαλώνει χρόνο με το χρόνο.
Όλοι χρωστούν σε όλους. Κάποιοι όμως χρωστούν περισσότερα και κάποιοι άλλοι ζουν πλουσιοπάροχα με τους τόκους των χρημάτων που δάνεισαν σε κάποιους άλλους. Η αγορά χρέους καλά κρατεί. Κράτη χρωστούν ασύλληπτα ποσά σε τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, διεθνείς οργανισμούς, επιχειρήσεις, ιδιώτες προμηθευτές ακόμη και σε άλλα κράτη. Επιχειρήσεις χρωστούν σε κράτη, ασφαλιστικά ταμεία, τράπεζες και σε ιδιώτες προμηθευτές. Ο μεγαλύτερος χρεωμένος στον κόσμο είναι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ με ένα συνολικό χρέος που αγγίζει τα 15 τρισεκατομμύρια δολάρια. Αντίστοιχα ο μεγαλύτερος πιστωτής παγκοσμίως είναι η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας: μόνο τα Αμερικανικά Ομόλογα που κατείχε το 2010 έφταναν σε αξία τα 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια. Στο ενδιάμεσο τους υπάρχει ένας ωκεανός από χρεωμένους και δανειστές και λίγο πολύ οι περισσότεροι κάτοικοι του πλανήτη ανήκουν είτε στη μία είτε στην άλλη κατηγορία.
Το πως δημιουργήθηκαν όλα αυτά τα χρέη και το πώς χορηγήθηκαν όλα αυτά τα δάνεια, είναι μεγάλη ιστορία. Έχει να κάνει με την ίδια τη φύση, τη δημιουργία και την κυκλοφορία του χρήματος. Αποτελεί κοινό μυστικό πως το περισσότερο χρήμα που κυκλοφορεί δημιουργείται μέσω της χορήγησης δανείων από τις τράπεζες, δηλαδή μέσω της ανακύκλωσης του «αέρα» ή μόχλευσης. Αρκεί μια τράπεζα να έχει ένα ευρώ δικό της κεφάλαιο για να μπορεί να δανείζει εκατό! Με την προσδοκία ότι θα υπάρχει ανάπτυξη του 2%-3% το χρόνο σε παγκόσμιο επίπεδο, διαμορφώνουν και τα αντίστοιχα επιτόκια.
Οι τράπεζες θα κατέρρεαν αμέσως αν τυχόν και οι άνθρωποι συνειδητοποιούσαν ότι δημιουργούν πλασματικό χρήμα, συχνά χωρίς καθόλου αντίκρισμα στην πραγματική οικονομία, αφού η "ανάπτυξη" και η μεγέθυνση με τη μοεφή των προηγούμενων χρόνων δε θα είναι δυνατή πλέον, λόγω των περιορισμένων πλανητικών πόρων. Το μόνο που είναι δυνατό για λίγο διάστημα ακόμα είναι η "ανάπτυξη" της χρηματικής οικονομίας, με την υπερεκμετάλλευση των εναπομείναντων πόρων και την άνιση μεταφορά τους από περιοχές που τους έχουν ακόμα προς άλλες περιοχές, που θα μπορούν να τους πληρώνουν σε αυξημένες τιμές, ώστε το αποτέλεσμα να είναι η χρηματική φούσκα να συγκεντρώνεται όλο και σε λιγότερα χέρια. Πρόκειται για ένα ψεύτικο οικοδόμημα που μπορεί να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή από το ίδιο του το βάρος.
Η οικονομική ελίτ –αλαζονική μες την ψευδαίσθηση της δύναμης που της δίνει η κατοχή πλούτου– νομίζει πως τα άφθονα χρήματά της στο τέλος θα τη σώσουν. Όμως τα χρήματα δεν έχουν καμιά αξία από μόνα τους, εκτός αν τα κάψεις για να ζεσταθείς. Είναι εμείς οι άλλοι, που δεν τα έχουμε "με το τσουβάλι" που τα δίνουμε μια μεγάλη συμβολική αξία. Αν κάποια στιγμή σταματήσουμε εμείς οι πολλοί να τα μετράμε, να τα δίνουμε σημασία στις καθημερινές μας δραστηριότητες, τότε αυτομάτως απαξιώνονται. Είμαστε εμείς οι "απο κάτω" που έχουμε μετατρέψει τα χρήματα από μέσο διευκόλυνσης, σε αντικείμενο καθημερινής μας επιδίωξης και σε "φετίχ". Έτσι έχουμε γίνει "υποζύγια" αυτών που τα κατέχουν δίνοντάς τους τη δύναμη να μας εξουσιάζουν, αφού μας έχουν μετατρέψει σε εξαρτημένους από το χρήμα τους. Ακόμη χειρότερα, αν το περιβάλλον και οι φυσικοί πόροι καταστραφούν, τότε και οι πλούσιοι, που δεν έχουν παράγει ποτέ πραγματική αξία και τροφή οι ίδιοι, θα διαπιστώσουν ότι δεν μπορούν να τραφούν με χρήματα...
Ένα παγκόσμιο ιδεολογικό-πολιτικό κίνημα υπέρ της διαγραφής των χρεών καταρχήν και στη συνέχεια υπέρ της απο-ανάπτυξης με τη δημιουργία κοινωνικοοικονομικών σχηματισμών στη βάση του σεβασμού των αξιών της ζωής και της Φύσης και της δίκαιης κατανομής της "συλλογικής" αφθονίας, θα μπορούσε να είναι η λύση, πριν τη συλλογική πλανητική καταστροφή.
Για να πετύχει όμως ένα τέτοιο κίνημα των "απο κάτω" θα πρέπει να γίνουμε αποφασισμένοι, έτοιμοι να ρισκάρουμε, να φτάσουμε τα πράγματα στα άκρα, και αυτό να το καταλάβει και η ίδια η ελίτ: όπως αυτή μας οδηγεί σιγά-σιγά σε πλανητική κατάρρευση, να της δείξουμε ότι μπορούμε και εμείς να το παίξουμε «τρελοί ελέφαντες στο υαλοπωλείο της» και ότι αν αφηνιάσουμε μπορούμε να ποδοπατήσουμε τα πάντα! Φυσικά και αυτήν την ίδια!!!
Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 2011
Επισήμως πτωχευμένη η μισή Αμερική
Αν και δεν αποτελεί έκπληξη ότι σχεδόν 50 εκατομμύρια Αμερικανοί ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, νέα στατιστικά στοιχεία από την Υπηρεσία Απογραφής των ΗΠΑ δείχνουν ότι σχεδόν 100 εκατομμύρια άτομα υπολογίζονται ως πολίτες χαμηλού εισοδήματος, με αποτέλεσμα ο μισός πληθυσμός της Αμερικής να θεωρείται και επισήμως πτωχευμένος.
Συνολικά, σχεδόν 150 εκατομμύρια Αμερικανοί ζουν σε δεινή οικονομική κατάσταση, περίπου δηλαδή το 48% του πληθυσμού των ΗΠΑ.
Αμερικανοί αξιωματούχοι έκριναν πως το σημερινό όριο της φτώχειας ανέρχεται στα 22.000 δολάρια για μια τετραμελή οικογένεια, αλλά αυτοί που βρίσκονται μέχρι τα $ 45.000 τοποθετούνται στην κατηγορία του χαμηλού εισοδήματος.
Το Associated Press αναφέρει ότι για τις οικογένειες που βρίσκονται σε αυτές τις κατηγορίες, το ήμισυ του εισοδήματος των νοικοκυριών τους δαπανάται για τη φροντίδα των παιδιών και τους λογαριασμούς της στέγασης.
Λαμβάνοντας υπόψη τα έξοδα για την υγεία, των μετακινήσεων αλλά και αυτά που έχουν σχέση με τη διαβίωση, ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας έχει αλλάξει ριζικά και όχι προς το καλύτερο.
Μόλις τον περασμένο Σεπτέμβριο η Υπηρεσία Απογραφής των ΗΠΑ ανέφερε ότι μόνο ένας στους τρεις Αμερικανούς μπορεί να χαρακτηριστεί φτωχός ή χαμηλού εισοδήματος.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του RT ,περίπου 20,5 εκατομμύρια Αμερικανοί - ή 6,7 τοις εκατό έχουν εισόδημα χαμηλότερο από $ 5.570 ανά άτομο ή 11.157 δολάρια για μια τετραμελή οικογένεια. Στην Ουάσιγκτον, η οποία είναι από τις πλουσιότερες πολιτείες της χώρας, ένας στους δέκα κατοίκους ανήκει σε αυτήν την κατηγορία.
Αντίθετα, τα εισοδήματα ορισμένων Αμερικανών αυξήθηκαν. Ενώ το ήμισυ της χώρας θα μπορούσε να θεωρηθεί φτωχό, ορισμένοι πολίτες πρόσφατα είχαν αύξηση του εισοδήματος τους μέχρι και 40 % όπως οι διευθύνοντες σύμβουλοι πολυεθνικών εταιριών. Ο πιο ακριβοπληρωμένος από αυτούς κέρδισε $ 145.200.000 πέρυσι, και η μέση αξία των κερδών τους από την αγορά μετοχών αυξήθηκε κατά 70%.
http://www.antinews.gr/2011/12/20/139529/
Πως οι πολυεθνικές απαξιώνουν το νερό της βρύσης
Τις τελευταίες δεκαετίες το νερό, από ένα φυσικό και ευρέως διαθέσιμο αγαθό, έχει μετατραπεί σε ένα εμπορεύσιμο και συχνά ιδιαίτερα ακριβό προϊόν. Σήμερα στον πλανήτη 1.4 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε πηγές καθαρού νερού και η υπερκατανάλωση του δυτικού κόσμου οξύνει το πρόβλημα ακόμα περισσότερο. Η κρίση του νερού κι η μόλυνση του περιβάλλοντος είναι και ένας από τους λόγους που οι καταναλωτές στρέφονται όλο και περισσότερο στο εμφιαλωμένο νερό, οι πωλήσεις του οποίου έχουν τετραπλασιαστεί την τελευταία εικοσαετία.
Υπολογίζεται πως 200 δισεκατομμύρια μπουκάλια εμφιαλωμένου νερού το χρόνο πωλούνται παγκοσμίως ενώ μόνο στις ΗΠΑ οι πωλήσει αυτές φτάνουν τα 50 δισεκατομμύρια μπουκάλια ετησίως. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση η μέση κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού είναι 109 λίτρα ανά άτομο ενώ σε παγκόσμια κλίμακα καταναλώνονται 115.000.000 κυβικά μέτρα. Τα κέρδη της βιομηχανίας μεταλλικού νερού αγγίζουν τα 60 δισεκατομμύρια ενώ τη μερίδα του λέοντος κατέχουν εταιρείες κολοσσοί όπως η Nestle, η Coca Cola και η Pepsi.
Το 2008 η Παγκόσμια Ομάδας Εργασίας για το Περιβάλλον ανακοίνωσε, ύστερα από πολυετή έρευνα, πως το εμφιαλωμένο νερό δεν διαφοροποιείται ως προς την σύσταση και την καθαρότητα από το νερό της βρύσης. Και όμως, σήμερα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ καταναλώνουμε 2 φορές περισσότερο εμφιαλωμένο νερό από ότι πριν δέκα χρόνια.
Δυσφήμιση δημόσιου συστήματος ύδρευσης
Πως δικαιολογείται λοιπόν αυτή η αύξηση όταν το 90% των πολιτών της ΕΕ και των ΗΠΑ έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό; Σύμφωνα με την έκθεση της οργάνωσης Corporate Accountability International η Nestle, η Coca Cola και η Pepsi κατάφεραν τα τελευταία 20 χρόνια να χτίσουν μια αγορά εμφιαλωμένου νερού αξίας 15 δισεκατομμυρίων μέσω μια μεθοδικής και πολύ αποτελεσματικής δυσφήμησης του δημοσίου συστήματος ύδρευσης.
Σκορπίζοντας αμφιβολίες στους καταναλωτές για την ποιότητα του κρατικού δικτύου ύδρευσης και με τη βοήθεια μιας επιθετικής διαφημιστικής εκστρατείας έστρεψαν τους καταναλωτές προς την αγορά του νερού αυξάνοντας τα κέρδη τους κατακόρυφα.
Στις ΗΠΑ η διαφημιστική αυτή καμπάνια στόχευε αποκλειστικά τις μητέρες και τις μειονότητες των ισπανόφωνων και των αφροαμερικανών. Η Nestle North America προωθούσε το Nestle Pure Life ως το ιδανικό νερό για έγκυες και μητέρες σε γαλουχία λόγω της προέλευσης του από «ορεινές αγνές πηγές».
Στην πραγματικότητα το νερό προερχόταν από το δημόσιο δίκτυο ύδρευσης, το οποίο είχε υποστεί περεταίρω επεξεργασία. Στην ουσία, αγοράζοντας το μεταλλικό νερό της εταιρείας, ο καταναλωτής αγόραζε το νερό της βρύσης, που πλέον είχε υποστεί περισσότερη χημική επεξεργασία και στοίχιζε 1900 φορές ακριβότερα από την τιμή του δικτύου.
Σοβαρές παραλήψεις
Μπορεί η περίπτωση αυτή να είναι σχετικά ανώδυνη, η βιομηχανία όμως είναι υπόλογη για σοβαρές παραλείψεις που θέτουν σε κίνδυνο την δημόσια υγεία. Το 2008, το μεταλλικό νερό της εταιρείας Wall mart , Sam’s choice, με χιλιάδες πωλήσεις στις ΗΠΑ, βρέθηκε σε έλεγχο να περιέχει τριαλομεθάνιο, ένα καρκινογόνο υποπροϊόν του χλωρίου, σε ποσότητες πολύ ανώτερες από τα επιτρεπτά όρια. Έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα σε 10 γνωστές μάρκες μεταλλικού νερού (τα ονόματα των οποίων δεν αποκαλύφθηκαν) έδειξε ότι το νερό περιείχε τις ίδιες ρυπογόνες ουσίες με το νερό της βρύσης καθώς και μεγάλη ποσότητα βαρέων μετάλλων και ραδιενεργών ισοτόπων.
Το 2004 σε έλεγχο που διενεργήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία το εμφιαλωμένο νερό Dasani της Coca Cola, βρέθηκε να περιέχει υψηλές συγκεντρώσεις βρωμίου. Η Coca Cola, ευθύνεται επίσης για την καταστροφή και την αποξήρανση των πηγαδιών της επαρχίας Kerala στην Νότια Ινδία, όπου και διατηρεί 52 εργοστάσια εμφιαλώσεως. Ειρωνεία, για μια εταιρεία που έχει ως σλόγκαν των διαφημίσεων της την έκφραση «άκου τη δίψα σου».
Το 2007 έλεγχοι που πραγματοποιήθηκαν στην Ιρλανδία σε 3 γνωστές μάρκες εμφιαλωμένου νερού, έδειξαν πως τα δείγματα ήταν μολυσμένα με επικίνδυνα βακτήρια, μεταξύ των οποίων και το E. Coli. Τα αποτελέσματα των ελέγχων κρατήθηκαν μυστικά για πάνω από ένα χρόνο και τα ονόματα των εταιρειών δεν αποκαλύφθηκαν ποτέ. Στο μεταξύ, η κατανάλωση μεταλλικού νερού στην Ιρλανδία αγγίζει ετησίως τα 193 εκατομμύρια λίτρα ανά άτομο.
Η κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού κρύβει ακόμα έναν περιβαλλοντικό και κοινωνικό κίνδυνο. Η εμπορική εκμετάλλευση των πηγών και των ποταμών από τις εταιρείες στερεί πολύτιμο νερό που θα μπορούσε να διανεμηθεί δωρεάν μέσα από το δημόσιο δίκτυο.
Το νερό ιδιωτικοποιείται, γίνεται εμπορεύσιμο αγαθό και κοστολογείται ενώ τα αποθέματα μειώνονται παγκοσμίως. Οι μόνοι κερδισμένοι είναι οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες για το κέρδος των οποίων γινόμαστε όλοι τα εξιλαστήρια θύματα.
Πηγή: Άρθο της Φραγκίσκας Μεγαλούδη από το tvxs.gr
Χημικά, ένας αόρατος κίνδυνος
ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΒΟΛΟΥ
Είναι αναρίθμητες, αόρατες και συχνά άοσμες. Πολλές απ’ αυτές όμως είναι εξαιρετικά επικίνδυνες. Οι χημικές ουσίες συνθέτουν τα χιλιάδες καταναλωτικά αγαθά που έχουμε στο σπίτι μας.
Από 100.000 χημικά που υπάρχουν στην αγορά τα 30.000 παράγονται σε ποσότητες άνω του ενός τόνου ετησίως το καθένα και απ’ αυτά μόνο για τα 2.700 έχουν μελετηθεί επαρκώς οι επιπτώσεις τους στην ανθρώπινη υγεία και το οικοσύστημα. Τεχνητές βιοσυσσωρευόμενες τοξικές ουσίες που έχουν απαγορευτεί εδώ και χρόνια (π.χ. DDT) εντοπίζονται σε όλους τους ανθρώπους, ορισμένες μάλιστα σε υψηλά επίπεδα.
Ένα υγιές σώμα είναι ένας αποτελεσματικός μηχανισμός εξάλειψης των τοξινών μέσω του συκωτιού, των απεκκρίσεων, των ιδρωτοποιών αδένων κλπ. Οποιαδήποτε δυσλειτουργία αυτών των συστημάτων μπορεί να προκαλέσει συσσώρευση τοξινών και αρρώστια. Επιπλέον τα συστήματα αυτά, δεν μπορούν να αποβάλλουν τις συνθετικές χημικές ουσίες.
Το έμβρυο και το παιδί είναι πιο ευάλωτα γιατί ο οργανισμός τους αναπτύσσεται συνεχώς. Αυτό οδηγεί σε τριπλάσια λήψη τοξικών ουσιών που μπορεί να υπάρχουν στον αέρα, το νερό και τα τρόφιμα.
Συνέπειες στον άνθρωπο. Η αλόγιστη και ανεξέλεγκτη παραγωγή χημικών ουσιών που απελευθερώνονται στο περιβάλλον και απορροφώνται από το ανθρώπινο σώμα, μπορεί να έχει μακροχρόνιες συνέπειες. Από απλές αλλεργίες και παθήσεις του αναπνευστικού μέχρι βλάβες στο νευρικό, ενδοκρινικό, ανοσολογικό, αναπαραγωγικό σύστημα κ.α. Οι συνθετικές χημικές τοξικές ουσίες που συσσωρεύονται στον οργανισμό είναι υπεύθυνες για την πρόκληση καρκινογενέσεων σε διάφορα όργανα.
Συνέπειες στο περιβάλλον. Ατμοσφαιρική ρύπανση, τρύπα του όζοντος, ρύπανση των υπόγειων υδάτων, ευτροφισμός.
Όρια ασφαλείας. Τα "όρια ασφαλείας" των χημικών ουσιών που επικαλούνται οι επιχειρήσεις καθορίστηκαν αυθαίρετα μέσω της πολιτικής διαπλοκής με τις κυβερνήσεις. Για τις τοξικές ουσίες δεν υπάρχουν επίπεδα που να θεωρούνται ασφαλή.
Κατηγορίες τοξικών ουσιών ανάλογα με τις συνέπειες. Τοξικές, πολύ τοξικές, καρκινογόνες, ερεθιστικές, μεταλλαξιγόνες, τοξικές στην αναπαραγωγή, αλλεργιογόνες, επιβλαβείς, διαβρωτικές.
Οδοί εισόδου: Αναπνευστικό σύστημα (η κυριότερη οδός), το δέρμα, τα μάτια και το πεπτικό σύστημα.
Ποιες επικίνδυνες χημικές ουσίες υπάρχουν στα προϊόντα καθημερινής χρήσης. Τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να ελαττώσουμε την έκθεσή μας σ’ αυτές;
Καθαριστικά, απορρυπαντικά. Μπορεί να περιέχουν πτητικές οργανικές ενώσεις (VOCs), φωσφορικά άλατα, βενζόλιο, αντιμικροβιακό Triclosan και μικροβιοκτόνες Φαινόλες.
Δεν αγοράζουμε καθαριστικά που έχουν «αντιμικροβιακή» δράση ή περιέχουν χλώριο.
Χρησιμοποιούμε παρασκευάσματα όπως ξύδι, σόδα και οινόπνευμα για καθαρισμό. Πλένουμε με ειδικά αγνά σαπούνια πλυντηρίου ή αγοράζουμε καθαριστικά και απορρυπαντικά, με το σήμα Eco-label της Ε.Ε.
Οι καλλιέργειες τροφίμων ψεκάζονται με εντομοκτόνα και παρασιτοκτόνα. Τα δηλητηριώδη κατάλοιπα των φυτοφαρμάκων συσσωρεύονται στα όργανα και τους λιπώδεις ιστούς των ζώων και καταλήγουν στον τελικό καταναλωτή, τον άνθρωπο με μακροπρόθεσμες τοξικές επιπτώσεις. Πλένουμε τις φυσικές τροφές και τα χέρια μας, σχολαστικά, πριν το φαγητό. Προτιμούμε βιολογικά τρόφιμα, ώστε να αποφεύγουμε τα χημικά λιπάσματα και τα εντομοκτόνα.
Έπιπλα, Χαλιά. Τα έπιπλα με καπλαμάδες περιέχουν φορμαλδεΰδη, η μελαμίνη περιέχει αρσενικό, ενώ όλα περιέχουν μικροβιοκτόνες φαινόλες, και συντηρητικά. Τα καινούργια χαλιά, τα φρεσκοβαμμένα έπιπλα και οι ταπετσαρίες, μπορεί να περιέχουν τοξικές ουσίες γι’ αυτό τα αφήνουμε να αεριστούν για μέρες, πριν τα χρησιμοποιήσουμε.
Προτιμάμε έπιπλα από ατόφιο ξύλο χωρίς τοξικά βερνίκια (και όχι συνθετικά έπιπλα από MDF), ειδικά για τα βρέφη που συνηθίζουν να τα δαγκώνουν ή να τα γλείφουν.
Ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές. Μπορεί να περιέχουν βρωμιούχα επιβραδυντικά φλόγας (B.Ε.Φ.), που μπορεί να διαρρεύσουν και να τις εισπνεύσουμε. Οι οθόνες των υπολογιστών μπορεί να περιέχουν υδράργυρο.
Αγοράζουμε έπιπλα και ηλεκτρικές συσκευές, που δεν περιέχουν B.Ε.Φ ή που φέρουν το οικολογικό σήμα eco-label της Ε.Ε.
Αποσμητικά χώρου. Τα αποσμητικά χώρου, δεν καθαρίζουν τον αέρα, αλλά αντίθετα τον μολύνουν. Περιέχουν χημικές αρωματικές ουσίες και πτητικές οργανικές ενώσεις (VOCs).
Αερίζουμε καλά τους χώρους και χρησιμοποιούμε φυσικά υλικά όπως λουλούδια, λεβάντα κ.α για να αρωματίσουμε τους χώρους
Στρώματα, Υφάσματα. Μπορεί να περιέχουν φορμαλδεΰδη και βαρέα μέταλλα που χρησιμοποιούνται, στις βαφές υφασμάτων. Ένα στρώμα (κυρίως με αφρό λατέξ), μπορεί να περιέχει υπολείμματα βουταδιενίου και νιτροζαμινών, υψηλό ποσοστό Β.Ε.Φ., πτητικές οργανικές ενώσεις (VOCs) και φορμαλδεΰδη.
Αγοράζουμε προϊόντα με το σήμα eco-label. Φροντίζουμε για τον συχνό αερισμό της κρεβατοκάμαράς μας.
Τα καλλυντικά μπορεί να περιέχουν BHT (butylated hydroxytoluene), οι οδοντόκρεμες Triclosan, οι βαφές μαλλιών παρα-φενυλονοδιαμίνη PPD, τα βερνίκια νυχιών φθαλικούς εστέρες Η οδοντόκρεμα , το σαμπουάν, το σαπούνι ή η ενυδατική κρέμα μπορεί να περιέχουν το μικροβιοκτόνο parabens, χημικές αρωματικές ουσίες, λαυρυλοθειικό νάτριο. Προτιμάμε φυτικές βαφές μαλλιών ή χρωμοσαμπουάν. Αγοράζουμε βιολογικά καλλυντικά.
Αρώματα (perfume) – Πάνω από 300 διαφορετικά χημικά συστατικά χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία τους. Από αυτά, περίπου 100 είναι αλλεργιογόνα. Μπορεί να περιέχουν φθαλικούς εστέρες και συνθετικά musk. Τα αντηλιακά περιέχουν τουλάχιστον επτά επικίνδυνες χημικές ουσίες. Τα τατουάζ γίνονται με συνθετικά χρώματα που περιέχουν βαρέα μέταλλα. Αγοράζουμε φυτικά και βιολογικά καλλυντικά. Αποφεύγουμε την έκθεση μικρών παιδιών σε αρωματισμένα προϊόντα.
Οικιακά εντομοκτόνα. Μπορεί να περιέχουν 20% lindane και άλλες τοξικές ουσίες. Για αποφύγουμε τα εντομοκτόνα δεν αφήνουμε εκτεθειμένα τρόφιμα, κλείνουμε τις χαραμάδες, αερίζουμε καλά τα ντουλάπια, χρησιμοποιούμε φυτά που απωθούν τα έντομα ( βασιλικός). Για την καταπολέμηση του σκώρου χρησιμοποιούμε φυσική λεβάντα αντί για ναφθαλίνη και για τις κατσαρίδες (ορυκτό) βόρακα.
Μπογιές, βερνίκια. Περιέχουν διαλύτες δηλ. πτητικές οργανικές ενώσεις (VOCs), βενζόλιο κ.α. Όταν χρησιμοποιούμε διαλυτικά ή σπρέι ανοίγουμε τα παράθυρα. Οι παλιές βαφές μπορεί να περιέχουν μόλυβδο. Δεν καίμε στο τζάκι βαμμένα ή βερνικωμένα ξύλα ή συμπιεσμένα υποκατάστατα ξύλου ή άλλα συνθετικά υλικά.
Πλαστικά για τρόφιμα. Τα διάφορα είδη πλαστικών (PVC, PC, HDPE, PET.), οι διαφανείς μεμβράνες τροφίμων, φελιζόλ συσκευασίας , μπιμπερό, μπουκάλια νερού ή λαδιών κ.α., μπορεί να μεταφέρουν στα τρόφιμα τοξικές χημικές ουσίες ( φθαλικά, αδιπικά).
Αγοράζουμε ποτά, αναψυκτικά, λάδια κλπ. σε γυάλινες φιάλες. Προτιμούμε τα γυάλινα σκεύη ιδίως για τα ζεστά τρόφιμα ή για να τα θερμάνουμε σε φούρνο μικροκυμάτων. Δεν βάζουμε ζεστά ροφήματα σε πλαστικά ποτήρια. Δεν ξαναχρησιμοποιούμε τις πλαστικές συσκευασίες π.χ μπουκάλια νερού.
Πλαστικά παιχνίδια
Προσοχή στα πλαστικά παιχνίδια, τη γραφική ύλη και τους μαρκαδόρους που αγοράζουμε για τα παιδιά. Μπορεί να είναι από PVC που περιέχει φθαλικούς εστέρες, κάδμιο, μόλυβδο κ.α. ή να περιέχουν άλλες τοξικές ουσίες. Αποφεύγουμε τα παιχνίδια από PVC. Διαβάζουμε τα συστατικά. Προτιμάμε προϊόντα από την Ευρωπαϊκή Ένωση που τηρούν τις κατάλληλες προδιαγραφές. Δεν επιτρέπουμε στα παιδιά να τα βάζουν στο στόμα.
Πρόσθετα τροφίμων Ε. Τα έτοιμα γεύματα και οι επεξεργασμένες τροφές, είναι φορτωμένες συνθετικές χημικές ουσίες, με τη μορφή χρωστικών, αρωματικών και συντηρητικών, βιοσυσσωρεύονται και αυξάνουν επικίνδυνα την τοξικότητα του οργανισμού μας. Τα light προϊόντα περιέχουν τοξική ασπαρτάμη. Τα αντικολλητικά σκεύη ελευθερώνουν 15 τοξικές ουσίες από τη θέρμανση του τεφλόν.
Αποφεύγουμε τα κονσερβοποιημένα και τα επεξεργασμένα τρόφιμα. Επιλέγουμε τρόφιμα βιολογικής καλλιέργειας.
Κάπνισμα. Υπάρχουν πάνω από 12.000 χημικές ουσίες σε κάθε τσιγάρο. Ο καπνός περιέχει περίπου 4.000 τοξικές ουσίες όπως αμμωνία, πίσσα, μονοξείδιο του άνθρακα, νικοτίνη, βενζόλιο. Περίπου 40 από αυτές προκαλούν καρκίνο (βενζοπυρένιο κ.α).
Δεν καπνίζουμε, δεν επιτρέπουμε σε κανένα να καπνίζει μέσα στο σπίτι, δεν συχνάζουνε σε χώρους που καπνίζουν.
Ατμοσφαιρικοί ρύποι, σπιτική σκόνη. Τα καυσαέρια των αυτοκινήτων και των βιομηχανιών δημιουργούν χημικούς ρύπους τους οποίους αναπνέουμε καθημερινά. Αναθυμιάσεις από χημικές ουσίες που υπάρχουν στο σπίτι από μικροβιοκτόνα και εντομοκτόνα αναμιγνύονται με τη σκόνη. Αποφεύγουμε τους πολυσύχναστους δρόμους τις ώρες μεγάλης κυκλοφορίας. Καθαρίζουμε τη σκόνη με υγρό ύφασμα ή με σκούπα κενού και δεν τη διασκορπίζουμε. Το συχνό μπάνιο είναι απαραίτητο διότι το δέρμα μας είναι διαπερατό από τους ρύπους.
Νερό. Το χλώριο στο πόσιμο νερό, αντιδρά με οργανικές ουσίες που υπάρχουν φυσιολογικά στο νερό. Η χρήση φίλτρων ενεργού άνθρακα, μπορεί να μειώνει την έκθεση των ανθρώπων στα τοξικά παράγωγα της χλωρίωσης αλλά και βαρέων μετάλλων που πιθανόν μολύνουν το νερό. Δεν πίνουμε νερό από ψύκτες κτιρίων.
Πολυφαρμακία. Τα φάρμακα αποτελούνται κυρίως από χημικές ουσίες. Το 70% των ανθρώπων παίρνουν φάρμακα, χωρίς τη συνταγή ή την υπόδειξη του γιατρού. Το 20% απ’ αυτούς εισάγονται στα νοσοκομεία λόγω ανεπιθύμητων παρενεργειών των φαρμάκων.
Χώροι εργασίας. Αγρότες εκτεθειμένοι σε εντομοκτόνα και ζιζανιοκτόνα, ηλεκτροσυγκολλητές σε αναθυμιάσεις μαγγανίου, κομμώτριες σε βαφές μαλλιών και διαλυτικές ουσίες, ελαιοχρωματιστές σε διαλύτες κ.α. Τηρούμε τους κανόνες ασφαλείας στην εργασία (μάσκες, φίλτρα κλπ).
Απορρίμματα. Τα χημικά είναι επικίνδυνα απορρίμματα. Αποθέτουμε τα χημικά όπως χρώματα, διαλύτες, φάρμακα, υλικά καθαρισμού και μπαταρίες με ασφαλή τρόπο.
Μερικά από αυτά τα επικίνδυνα υλικά, πρέπει να συλλέγονται ξεχωριστά.
Ακολουθούμε αυστηρά τις οδηγίες χρήσης/ αποθήκευσης και ασφαλούς απόρριψης των χημικών παρασκευασμάτων.
Πράσινη Χημεία είναι ο σχεδιασμός Χημικών Προϊόντων και χημικών διεργασιών που μειώνουν ή εξαλείφουν την χρήση και την δημιουργία επικίνδυνων χημικών ουσιών και αποβλήτων. Η πράσινη χημεία δίνει λύσεις σε παγκόσμια προβλήματα της κοινωνίας μας που έχουν σχέση με την υγεία του ανθρώπου, το περιβάλλον και τη βιωσιμότητα του πλανήτη.
Προτάσεις σε Πολιτεία και Ε.Ε
Να εκτιμηθεί άμεσα η ασφάλεια όλων των χημικών, στην αγορά.
Να υπάρχει ετικέτα προειδοποίησης για τα χημικά που υπάρχουν στα προϊόντα.
Απόσυρση των τοξικών, σταθερών ή βιοσυσσωρευόμενων χημικών.
Να σταματήσουν όλες οι εκπομπές επικίνδυνων ουσιών στο περιβάλλον, μέχρι το 2020.
Να σταματήσουν τα πειράματα με τις «χημικές ουρές» των αεροπλάνων.
Απαγόρευση χρήσης χημικών ουσιών από τις αστυνομικές δυνάμεις.
Έλεγχος στην αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων, απαγόρευση αεροψεκασμών.
Σε ατομικό επίπεδο
Πρέπει να ενημερωνόμαστε περισσότερο για τα προϊόντα, που αγοράζουμε.
Ελέγχουμε προσεκτικά τις ετικέτες, επιλέγοντας τα λιγότερο τοξικά προϊόντα.
Χρησιμοποιούμε ηλεκτρονικά και όχι υδραργυρικά θερμόμετρα.
Διατηρούμε τα απορρυπαντικά σε ασφαλείς, καλά αεριζόμενους και μη προσιτούς στα παιδιά χώρους. Επιλέγουμε προϊόντα που φέρουν κάποια οικολογική σήμανση.
Είναι αναρίθμητες, αόρατες και συχνά άοσμες. Πολλές απ’ αυτές όμως είναι εξαιρετικά επικίνδυνες. Οι χημικές ουσίες συνθέτουν τα χιλιάδες καταναλωτικά αγαθά που έχουμε στο σπίτι μας.
Από 100.000 χημικά που υπάρχουν στην αγορά τα 30.000 παράγονται σε ποσότητες άνω του ενός τόνου ετησίως το καθένα και απ’ αυτά μόνο για τα 2.700 έχουν μελετηθεί επαρκώς οι επιπτώσεις τους στην ανθρώπινη υγεία και το οικοσύστημα. Τεχνητές βιοσυσσωρευόμενες τοξικές ουσίες που έχουν απαγορευτεί εδώ και χρόνια (π.χ. DDT) εντοπίζονται σε όλους τους ανθρώπους, ορισμένες μάλιστα σε υψηλά επίπεδα.
Ένα υγιές σώμα είναι ένας αποτελεσματικός μηχανισμός εξάλειψης των τοξινών μέσω του συκωτιού, των απεκκρίσεων, των ιδρωτοποιών αδένων κλπ. Οποιαδήποτε δυσλειτουργία αυτών των συστημάτων μπορεί να προκαλέσει συσσώρευση τοξινών και αρρώστια. Επιπλέον τα συστήματα αυτά, δεν μπορούν να αποβάλλουν τις συνθετικές χημικές ουσίες.
Το έμβρυο και το παιδί είναι πιο ευάλωτα γιατί ο οργανισμός τους αναπτύσσεται συνεχώς. Αυτό οδηγεί σε τριπλάσια λήψη τοξικών ουσιών που μπορεί να υπάρχουν στον αέρα, το νερό και τα τρόφιμα.
Συνέπειες στον άνθρωπο. Η αλόγιστη και ανεξέλεγκτη παραγωγή χημικών ουσιών που απελευθερώνονται στο περιβάλλον και απορροφώνται από το ανθρώπινο σώμα, μπορεί να έχει μακροχρόνιες συνέπειες. Από απλές αλλεργίες και παθήσεις του αναπνευστικού μέχρι βλάβες στο νευρικό, ενδοκρινικό, ανοσολογικό, αναπαραγωγικό σύστημα κ.α. Οι συνθετικές χημικές τοξικές ουσίες που συσσωρεύονται στον οργανισμό είναι υπεύθυνες για την πρόκληση καρκινογενέσεων σε διάφορα όργανα.
Συνέπειες στο περιβάλλον. Ατμοσφαιρική ρύπανση, τρύπα του όζοντος, ρύπανση των υπόγειων υδάτων, ευτροφισμός.
Όρια ασφαλείας. Τα "όρια ασφαλείας" των χημικών ουσιών που επικαλούνται οι επιχειρήσεις καθορίστηκαν αυθαίρετα μέσω της πολιτικής διαπλοκής με τις κυβερνήσεις. Για τις τοξικές ουσίες δεν υπάρχουν επίπεδα που να θεωρούνται ασφαλή.
Κατηγορίες τοξικών ουσιών ανάλογα με τις συνέπειες. Τοξικές, πολύ τοξικές, καρκινογόνες, ερεθιστικές, μεταλλαξιγόνες, τοξικές στην αναπαραγωγή, αλλεργιογόνες, επιβλαβείς, διαβρωτικές.
Οδοί εισόδου: Αναπνευστικό σύστημα (η κυριότερη οδός), το δέρμα, τα μάτια και το πεπτικό σύστημα.
Ποιες επικίνδυνες χημικές ουσίες υπάρχουν στα προϊόντα καθημερινής χρήσης. Τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να ελαττώσουμε την έκθεσή μας σ’ αυτές;
Καθαριστικά, απορρυπαντικά. Μπορεί να περιέχουν πτητικές οργανικές ενώσεις (VOCs), φωσφορικά άλατα, βενζόλιο, αντιμικροβιακό Triclosan και μικροβιοκτόνες Φαινόλες.
Δεν αγοράζουμε καθαριστικά που έχουν «αντιμικροβιακή» δράση ή περιέχουν χλώριο.
Χρησιμοποιούμε παρασκευάσματα όπως ξύδι, σόδα και οινόπνευμα για καθαρισμό. Πλένουμε με ειδικά αγνά σαπούνια πλυντηρίου ή αγοράζουμε καθαριστικά και απορρυπαντικά, με το σήμα Eco-label της Ε.Ε.
Οι καλλιέργειες τροφίμων ψεκάζονται με εντομοκτόνα και παρασιτοκτόνα. Τα δηλητηριώδη κατάλοιπα των φυτοφαρμάκων συσσωρεύονται στα όργανα και τους λιπώδεις ιστούς των ζώων και καταλήγουν στον τελικό καταναλωτή, τον άνθρωπο με μακροπρόθεσμες τοξικές επιπτώσεις. Πλένουμε τις φυσικές τροφές και τα χέρια μας, σχολαστικά, πριν το φαγητό. Προτιμούμε βιολογικά τρόφιμα, ώστε να αποφεύγουμε τα χημικά λιπάσματα και τα εντομοκτόνα.
Έπιπλα, Χαλιά. Τα έπιπλα με καπλαμάδες περιέχουν φορμαλδεΰδη, η μελαμίνη περιέχει αρσενικό, ενώ όλα περιέχουν μικροβιοκτόνες φαινόλες, και συντηρητικά. Τα καινούργια χαλιά, τα φρεσκοβαμμένα έπιπλα και οι ταπετσαρίες, μπορεί να περιέχουν τοξικές ουσίες γι’ αυτό τα αφήνουμε να αεριστούν για μέρες, πριν τα χρησιμοποιήσουμε.
Προτιμάμε έπιπλα από ατόφιο ξύλο χωρίς τοξικά βερνίκια (και όχι συνθετικά έπιπλα από MDF), ειδικά για τα βρέφη που συνηθίζουν να τα δαγκώνουν ή να τα γλείφουν.
Ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές. Μπορεί να περιέχουν βρωμιούχα επιβραδυντικά φλόγας (B.Ε.Φ.), που μπορεί να διαρρεύσουν και να τις εισπνεύσουμε. Οι οθόνες των υπολογιστών μπορεί να περιέχουν υδράργυρο.
Αγοράζουμε έπιπλα και ηλεκτρικές συσκευές, που δεν περιέχουν B.Ε.Φ ή που φέρουν το οικολογικό σήμα eco-label της Ε.Ε.
Αποσμητικά χώρου. Τα αποσμητικά χώρου, δεν καθαρίζουν τον αέρα, αλλά αντίθετα τον μολύνουν. Περιέχουν χημικές αρωματικές ουσίες και πτητικές οργανικές ενώσεις (VOCs).
Αερίζουμε καλά τους χώρους και χρησιμοποιούμε φυσικά υλικά όπως λουλούδια, λεβάντα κ.α για να αρωματίσουμε τους χώρους
Στρώματα, Υφάσματα. Μπορεί να περιέχουν φορμαλδεΰδη και βαρέα μέταλλα που χρησιμοποιούνται, στις βαφές υφασμάτων. Ένα στρώμα (κυρίως με αφρό λατέξ), μπορεί να περιέχει υπολείμματα βουταδιενίου και νιτροζαμινών, υψηλό ποσοστό Β.Ε.Φ., πτητικές οργανικές ενώσεις (VOCs) και φορμαλδεΰδη.
Αγοράζουμε προϊόντα με το σήμα eco-label. Φροντίζουμε για τον συχνό αερισμό της κρεβατοκάμαράς μας.
Τα καλλυντικά μπορεί να περιέχουν BHT (butylated hydroxytoluene), οι οδοντόκρεμες Triclosan, οι βαφές μαλλιών παρα-φενυλονοδιαμίνη PPD, τα βερνίκια νυχιών φθαλικούς εστέρες Η οδοντόκρεμα , το σαμπουάν, το σαπούνι ή η ενυδατική κρέμα μπορεί να περιέχουν το μικροβιοκτόνο parabens, χημικές αρωματικές ουσίες, λαυρυλοθειικό νάτριο. Προτιμάμε φυτικές βαφές μαλλιών ή χρωμοσαμπουάν. Αγοράζουμε βιολογικά καλλυντικά.
Αρώματα (perfume) – Πάνω από 300 διαφορετικά χημικά συστατικά χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία τους. Από αυτά, περίπου 100 είναι αλλεργιογόνα. Μπορεί να περιέχουν φθαλικούς εστέρες και συνθετικά musk. Τα αντηλιακά περιέχουν τουλάχιστον επτά επικίνδυνες χημικές ουσίες. Τα τατουάζ γίνονται με συνθετικά χρώματα που περιέχουν βαρέα μέταλλα. Αγοράζουμε φυτικά και βιολογικά καλλυντικά. Αποφεύγουμε την έκθεση μικρών παιδιών σε αρωματισμένα προϊόντα.
Οικιακά εντομοκτόνα. Μπορεί να περιέχουν 20% lindane και άλλες τοξικές ουσίες. Για αποφύγουμε τα εντομοκτόνα δεν αφήνουμε εκτεθειμένα τρόφιμα, κλείνουμε τις χαραμάδες, αερίζουμε καλά τα ντουλάπια, χρησιμοποιούμε φυτά που απωθούν τα έντομα ( βασιλικός). Για την καταπολέμηση του σκώρου χρησιμοποιούμε φυσική λεβάντα αντί για ναφθαλίνη και για τις κατσαρίδες (ορυκτό) βόρακα.
Μπογιές, βερνίκια. Περιέχουν διαλύτες δηλ. πτητικές οργανικές ενώσεις (VOCs), βενζόλιο κ.α. Όταν χρησιμοποιούμε διαλυτικά ή σπρέι ανοίγουμε τα παράθυρα. Οι παλιές βαφές μπορεί να περιέχουν μόλυβδο. Δεν καίμε στο τζάκι βαμμένα ή βερνικωμένα ξύλα ή συμπιεσμένα υποκατάστατα ξύλου ή άλλα συνθετικά υλικά.
Πλαστικά για τρόφιμα. Τα διάφορα είδη πλαστικών (PVC, PC, HDPE, PET.), οι διαφανείς μεμβράνες τροφίμων, φελιζόλ συσκευασίας , μπιμπερό, μπουκάλια νερού ή λαδιών κ.α., μπορεί να μεταφέρουν στα τρόφιμα τοξικές χημικές ουσίες ( φθαλικά, αδιπικά).
Αγοράζουμε ποτά, αναψυκτικά, λάδια κλπ. σε γυάλινες φιάλες. Προτιμούμε τα γυάλινα σκεύη ιδίως για τα ζεστά τρόφιμα ή για να τα θερμάνουμε σε φούρνο μικροκυμάτων. Δεν βάζουμε ζεστά ροφήματα σε πλαστικά ποτήρια. Δεν ξαναχρησιμοποιούμε τις πλαστικές συσκευασίες π.χ μπουκάλια νερού.
Πλαστικά παιχνίδια
Προσοχή στα πλαστικά παιχνίδια, τη γραφική ύλη και τους μαρκαδόρους που αγοράζουμε για τα παιδιά. Μπορεί να είναι από PVC που περιέχει φθαλικούς εστέρες, κάδμιο, μόλυβδο κ.α. ή να περιέχουν άλλες τοξικές ουσίες. Αποφεύγουμε τα παιχνίδια από PVC. Διαβάζουμε τα συστατικά. Προτιμάμε προϊόντα από την Ευρωπαϊκή Ένωση που τηρούν τις κατάλληλες προδιαγραφές. Δεν επιτρέπουμε στα παιδιά να τα βάζουν στο στόμα.
Πρόσθετα τροφίμων Ε. Τα έτοιμα γεύματα και οι επεξεργασμένες τροφές, είναι φορτωμένες συνθετικές χημικές ουσίες, με τη μορφή χρωστικών, αρωματικών και συντηρητικών, βιοσυσσωρεύονται και αυξάνουν επικίνδυνα την τοξικότητα του οργανισμού μας. Τα light προϊόντα περιέχουν τοξική ασπαρτάμη. Τα αντικολλητικά σκεύη ελευθερώνουν 15 τοξικές ουσίες από τη θέρμανση του τεφλόν.
Αποφεύγουμε τα κονσερβοποιημένα και τα επεξεργασμένα τρόφιμα. Επιλέγουμε τρόφιμα βιολογικής καλλιέργειας.
Κάπνισμα. Υπάρχουν πάνω από 12.000 χημικές ουσίες σε κάθε τσιγάρο. Ο καπνός περιέχει περίπου 4.000 τοξικές ουσίες όπως αμμωνία, πίσσα, μονοξείδιο του άνθρακα, νικοτίνη, βενζόλιο. Περίπου 40 από αυτές προκαλούν καρκίνο (βενζοπυρένιο κ.α).
Δεν καπνίζουμε, δεν επιτρέπουμε σε κανένα να καπνίζει μέσα στο σπίτι, δεν συχνάζουνε σε χώρους που καπνίζουν.
Ατμοσφαιρικοί ρύποι, σπιτική σκόνη. Τα καυσαέρια των αυτοκινήτων και των βιομηχανιών δημιουργούν χημικούς ρύπους τους οποίους αναπνέουμε καθημερινά. Αναθυμιάσεις από χημικές ουσίες που υπάρχουν στο σπίτι από μικροβιοκτόνα και εντομοκτόνα αναμιγνύονται με τη σκόνη. Αποφεύγουμε τους πολυσύχναστους δρόμους τις ώρες μεγάλης κυκλοφορίας. Καθαρίζουμε τη σκόνη με υγρό ύφασμα ή με σκούπα κενού και δεν τη διασκορπίζουμε. Το συχνό μπάνιο είναι απαραίτητο διότι το δέρμα μας είναι διαπερατό από τους ρύπους.
Νερό. Το χλώριο στο πόσιμο νερό, αντιδρά με οργανικές ουσίες που υπάρχουν φυσιολογικά στο νερό. Η χρήση φίλτρων ενεργού άνθρακα, μπορεί να μειώνει την έκθεση των ανθρώπων στα τοξικά παράγωγα της χλωρίωσης αλλά και βαρέων μετάλλων που πιθανόν μολύνουν το νερό. Δεν πίνουμε νερό από ψύκτες κτιρίων.
Πολυφαρμακία. Τα φάρμακα αποτελούνται κυρίως από χημικές ουσίες. Το 70% των ανθρώπων παίρνουν φάρμακα, χωρίς τη συνταγή ή την υπόδειξη του γιατρού. Το 20% απ’ αυτούς εισάγονται στα νοσοκομεία λόγω ανεπιθύμητων παρενεργειών των φαρμάκων.
Χώροι εργασίας. Αγρότες εκτεθειμένοι σε εντομοκτόνα και ζιζανιοκτόνα, ηλεκτροσυγκολλητές σε αναθυμιάσεις μαγγανίου, κομμώτριες σε βαφές μαλλιών και διαλυτικές ουσίες, ελαιοχρωματιστές σε διαλύτες κ.α. Τηρούμε τους κανόνες ασφαλείας στην εργασία (μάσκες, φίλτρα κλπ).
Απορρίμματα. Τα χημικά είναι επικίνδυνα απορρίμματα. Αποθέτουμε τα χημικά όπως χρώματα, διαλύτες, φάρμακα, υλικά καθαρισμού και μπαταρίες με ασφαλή τρόπο.
Μερικά από αυτά τα επικίνδυνα υλικά, πρέπει να συλλέγονται ξεχωριστά.
Ακολουθούμε αυστηρά τις οδηγίες χρήσης/ αποθήκευσης και ασφαλούς απόρριψης των χημικών παρασκευασμάτων.
Πράσινη Χημεία είναι ο σχεδιασμός Χημικών Προϊόντων και χημικών διεργασιών που μειώνουν ή εξαλείφουν την χρήση και την δημιουργία επικίνδυνων χημικών ουσιών και αποβλήτων. Η πράσινη χημεία δίνει λύσεις σε παγκόσμια προβλήματα της κοινωνίας μας που έχουν σχέση με την υγεία του ανθρώπου, το περιβάλλον και τη βιωσιμότητα του πλανήτη.
Προτάσεις σε Πολιτεία και Ε.Ε
Να εκτιμηθεί άμεσα η ασφάλεια όλων των χημικών, στην αγορά.
Να υπάρχει ετικέτα προειδοποίησης για τα χημικά που υπάρχουν στα προϊόντα.
Απόσυρση των τοξικών, σταθερών ή βιοσυσσωρευόμενων χημικών.
Να σταματήσουν όλες οι εκπομπές επικίνδυνων ουσιών στο περιβάλλον, μέχρι το 2020.
Να σταματήσουν τα πειράματα με τις «χημικές ουρές» των αεροπλάνων.
Απαγόρευση χρήσης χημικών ουσιών από τις αστυνομικές δυνάμεις.
Έλεγχος στην αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων, απαγόρευση αεροψεκασμών.
Σε ατομικό επίπεδο
Πρέπει να ενημερωνόμαστε περισσότερο για τα προϊόντα, που αγοράζουμε.
Ελέγχουμε προσεκτικά τις ετικέτες, επιλέγοντας τα λιγότερο τοξικά προϊόντα.
Χρησιμοποιούμε ηλεκτρονικά και όχι υδραργυρικά θερμόμετρα.
Διατηρούμε τα απορρυπαντικά σε ασφαλείς, καλά αεριζόμενους και μη προσιτούς στα παιδιά χώρους. Επιλέγουμε προϊόντα που φέρουν κάποια οικολογική σήμανση.
Τα ανθρώπινα πειραματόζωα των φαρμακευτικών εταιρειών
Καθώς το κόστος παρασκευής φαρμάκων και εμβολίων γίνεται όλο και υψηλότερο στον δυτικό κόσμο και οι κανονισμοί που διέπουν τις κλινικές δοκιμές αλλάζουν συνεχώς, οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες έχουν βρει μια νέα φθηνή διέξοδο: τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Εκατοντάδες παιδιά και ενήλικοι, στην Αφρική, την Λατινική Αμερική, την Ινδία, την Κίνα, γίνονται τα νέα πειραματόζωα των δυτικών φαρμακευτικών εργαστηρίων, συχνά χωρίς καν να το γνωρίζουν. Ακόμα και όταν υποτίθεται πως έχουν δώσει την συγκατάθεση τους, αυτή περιορίζεται σε μια υπογραφή που βάζουν με το αποτύπωμα του αντίχειρα καθώς η πλειοψηφία δεν ξέρει να διαβάζει.
Τα νέα αυτά δεν είναι καινούρια. Πέρσι οι ΗΠΑ είχαν συγκλονιστεί από τις αποκαλύψεις της επιτροπής που συνέστησε ο πρόεδρος Ομπάμα για τις δοκιμές των φαρμάκων της σύφιλης που διενεργούσε η αμερικανική κυβέρνηση στη Γουατεμάλα.
Από το 1946 μέχρι το 1948 το αμερικανικό υπουργείο Υγείας σε συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες της Γουατεμάλας μόλυνε με σύφιλη και γονόρροια περισσότερα από 5500 άτομα στη χώρα, για να δοκιμάσει την αποτελεσματικότητα της πενικιλίνης στα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα.
Μπορεί η αμερικανική κοινωνία να ανακάλυπτε συγκλονισμένη τον βρώμικο κόσμο της φαρμακοβιομηχανίας, όμως η πρακτική αυτή όχι απλά συνεχίζεται μέχρι σήμερα αλλά ανθεί και αποφέρει τεράστια κέρδη στους φαρμακευτικούς κολοσσούς της Δύσης.
Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας των ΗΠΑ, τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν γίνει περισσότερες από 58.000 δοκιμές φαρμάκων και εμβολίων σε χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου. Οι περισσότερες έλαβαν χώρα στην Ινδία και την Κίνα, ενώ ακολουθούν η Ρωσία, η Ρουμανία, η Ουκρανία, το Περού, η Κολομβία, το Μπαγκλαντές, η Ταϊλάνδη, το Μαλάουι και η Ουγκάντα.
Το 1996, στη Νιγηρία η Φαρμακευτική Εταιρεία Pfizer ευθύνεται για το θάνατο τουλάχιστον 15 παιδιών κατά τη διάρκεια δοκιμών για το νέο φάρμακο της εταιρείας κατά της μηνιγγίτιδας. Οι δοκιμές που έγιναν παράνομα και υπό το πρόσχημα ανθρωπιστικής αρωγής όταν η χώρα αντιμετώπιζε επιδημία μηνιγγίτιδας, έκαναν την κυβέρνηση της Νιγηρίας να μηνύσει την Pfizer, χωρίς όμως ποτέ η υπόθεση να φτάσει στα δικαστήρια.
Λίγα χρόνια αργότερα, η ίδια εταιρεία πραγματοποιούσε κλινικές δοκιμές για ένα νέο αντιφλεγμονώδες φάρμακο σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, το οποίο όμως ποτέ δεν κυκλοφόρησε στις δυτικές χώρες καθώς αποδείχτηκε πως προκαλούσε εγκεφαλικά και καρδιοπάθειες.
Σήμερα ο νέος «παράδεισος» των κλινικών δοκιμών είναι η Ινδία.
Μόνο το 2010, ο αριθμός των δοκιμών νέων φαρμάκων στην χώρα ξεπέρασε τα 2 εκατομμύρια. Το 2005 η Ινδία έκανε τη νομοθεσία της για τις κλινικές δοκιμές ιδιαίτερα ελαστική με αποτέλεσμα φαρμακευτικοί κολοσσοί, όπως η Pfizer, η AstraZeneca, και η Merck να έχουν μεταφέρει το κέντρο των επιχειρήσεων τους στη χώρα.
Το γεγονός πως τα τελευταία 3 χρόνια σχεδόν 2000 άτομα έχουν χάσει τη ζωή τους κατά τη διάρκεια τέτοιων δοκιμών, λίγο απασχολεί τη φαρμακοβιομηχανία, τα κέρδη της οποίας υπολογίζεται πως ξεπερνάνε τα 200 εκατομμύρια ευρώ.
Πρόσφατα η βρετανική εφημερίδα Independent αποκάλυψε πως στο Madhya Pradesh, στο Andhra Pradesh και στο Νέο Δελχί, εκατοντάδες κορίτσια χρησιμοποιήθηκαν ως πειραματόζωα για τις δοκιμές του νέου εμβολίου κατά του καρκίνου της μήτρας το γνωστό Gardasil, της εταιρείας Merck.
Οι δοκιμές χρηματοδοτήθηκαν από το Ίδρυμα Bill and Melina Gates και πραγματοποιήθηκαν από μια αμερικανική μη κυβερνητική οργάνωση. Παρόμοιες δοκιμές έγιναν και για το εμβόλιο Cervarix της ανταγωνιστικής εταιρείας GlaxoSmithKline στην ίδια περιοχή.
Τα κορίτσια συμμετείχαν στο πρόγραμμα χωρίς να το γνωρίζουν και χωρίς τη συγκατάθεση των γονιών τους. Όταν αρκετά από τα κορίτσια πέθαναν αφού έλαβαν το εμβόλιο, οι αρχές σταμάτησαν τις δοκιμές απαιτώντας περισσότερη έρευνα. Αν και επισήμως ο θάνατος των κοριτσιών δεν συνδέεται με το εμβόλιο, και αρκετές περιπτώσεις καταχωρήθηκαν ως αυτοκτονία, η δοκιμή αποτελεί παραβίαση κάθε ιατρικού πρωτοκόλλου καθώς κανείς ποτέ δεν ενημερώθηκε για αυτήν.
Σε αρκετές περιπτώσεις οι φαρμακευτικές εταιρείες με τη συμβολή των τοπικών υπηρεσιών υγείας πείθουν τους γονείς να δώσουν την συγκατάθεση τους για μαζικούς εμβολιασμούς, όταν στην πραγματικότητα πρόκειται για δοκιμές νέων εμβολίων. Συχνά παρουσιάζουν στους αναλφάβητους γονείς πολυσέλιδα έγγραφα στα αγγλικά, τα οποία τους ζητάνε να υπογράψουν χωρίς ποτέ να τους ενημερώνουν για το τι ακριβώς γράφει το έγγραφο.
Το 2008 οι κλινικές δοκιμές για το νέο εμβόλιο της GlaxoSmithKline κατά του πνευμονόκοκκου το Synflorix που έγιναν στην Αργεντινή είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο τουλάχιστον 14 βρεφών. Οι γονείς, αναλφάβητοι στην πλειοψηφία τους, έδωσαν την συγκατάθεση τους, υπογράφοντας φόρμες στα αγγλικά, τις οποίες αδυνατούσαν να διαβάσουν. Σχεδόν όλοι πίστευαν πως απλά συμμετέχουν σε έναν εμβολιασμό ρουτίνας. Οι τοπικοί γιατροί που έπεισαν τους γονείς να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα έλαβαν 350 δολάρια ως αμοιβή από την εταιρεία.
Ύστερα από το θάνατο των βρεφών, η κυβέρνηση της Αργεντινής περιορίστηκε απλά στο να επιβάλλει χρηματικά πρόστιμα στους επικεφαλής της έρευνας. Όπως αποκαλύπτει το ρεπορτάζ του Vanity Fair, η GlaxoSmithKline υποστηρίζει πως οι θάνατοι είναι στατιστικά δικαιολογημένοι, χωρίς όμως ποτέ να πραγματοποιηθεί ανεξάρτητη έρευνα για τις αιτίες των θανάτων ή να γίνει αυτοψία.
Το 2007 στην Πολωνία άστεγοι πληρώθηκαν 2 δολάρια ο καθένας για να συμμετέχουν σε έναν εμβολιασμό ρουτίνας -όπως πίστευαν-κατά της εποχικής γρίπης. Στην πραγματικότητα έγιναν πειραματόζωα για τις δοκιμές ενός νέου εμβολίου κατά της γρίπης που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 20 αστέγων. Η περίπτωση δεν έφτασε ποτέ στα δικαστήρια.
Κανείς δεν αρνείται την αξία της έρευνας και την σημασία που έχουν οι κλινικές δοκιμές για την παραγωγή νέων φαρμάκων. Αναμφίβολα τα εμβόλια και τα φάρμακα σώζουν εκατομμύρια ζωές κάθε χρόνο και χιλιάδες συνάνθρωποι μας επωφελούνται από αυτά. Στον δυτικό κόσμο έχουν οριοθετηθεί αυστηρά πρωτόκολλα και ισχυρή νομοθεσία που προστατεύει τόσο τις εταιρείες όσο και τα άτομα που συμμετέχουν στις κλινικές δοκιμές. Είναι απαραίτητο η νομοθεσία αυτή να γίνει διεθνής και να αφορά σε όλες τις δοκιμές φαρμάκων, ακόμα και όταν γίνονται σε τρίτες χώρες που δεν έχουν ανάλογους νόμους.
Όσο όμως το κέρδος θα τοποθετείται πάνω από την ανθρώπινη ζωή, τότε μάλλον πολύ δύσκολα κάτι τέτοιο θα γίνει πραγματικότητα. Και όσο θα ισχύει αυτό, όλο και περισσότερα συνάνθρωποι μας θα πεθαίνουν στην σιωπή.
Πηγή: Άρθο της Φραγκίσκας Μεγαλούδη από το tvxs.gr
Τα νέα αυτά δεν είναι καινούρια. Πέρσι οι ΗΠΑ είχαν συγκλονιστεί από τις αποκαλύψεις της επιτροπής που συνέστησε ο πρόεδρος Ομπάμα για τις δοκιμές των φαρμάκων της σύφιλης που διενεργούσε η αμερικανική κυβέρνηση στη Γουατεμάλα.
Από το 1946 μέχρι το 1948 το αμερικανικό υπουργείο Υγείας σε συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες της Γουατεμάλας μόλυνε με σύφιλη και γονόρροια περισσότερα από 5500 άτομα στη χώρα, για να δοκιμάσει την αποτελεσματικότητα της πενικιλίνης στα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα.
Μπορεί η αμερικανική κοινωνία να ανακάλυπτε συγκλονισμένη τον βρώμικο κόσμο της φαρμακοβιομηχανίας, όμως η πρακτική αυτή όχι απλά συνεχίζεται μέχρι σήμερα αλλά ανθεί και αποφέρει τεράστια κέρδη στους φαρμακευτικούς κολοσσούς της Δύσης.
Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας των ΗΠΑ, τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν γίνει περισσότερες από 58.000 δοκιμές φαρμάκων και εμβολίων σε χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου. Οι περισσότερες έλαβαν χώρα στην Ινδία και την Κίνα, ενώ ακολουθούν η Ρωσία, η Ρουμανία, η Ουκρανία, το Περού, η Κολομβία, το Μπαγκλαντές, η Ταϊλάνδη, το Μαλάουι και η Ουγκάντα.
Το 1996, στη Νιγηρία η Φαρμακευτική Εταιρεία Pfizer ευθύνεται για το θάνατο τουλάχιστον 15 παιδιών κατά τη διάρκεια δοκιμών για το νέο φάρμακο της εταιρείας κατά της μηνιγγίτιδας. Οι δοκιμές που έγιναν παράνομα και υπό το πρόσχημα ανθρωπιστικής αρωγής όταν η χώρα αντιμετώπιζε επιδημία μηνιγγίτιδας, έκαναν την κυβέρνηση της Νιγηρίας να μηνύσει την Pfizer, χωρίς όμως ποτέ η υπόθεση να φτάσει στα δικαστήρια.
Λίγα χρόνια αργότερα, η ίδια εταιρεία πραγματοποιούσε κλινικές δοκιμές για ένα νέο αντιφλεγμονώδες φάρμακο σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, το οποίο όμως ποτέ δεν κυκλοφόρησε στις δυτικές χώρες καθώς αποδείχτηκε πως προκαλούσε εγκεφαλικά και καρδιοπάθειες.
Σήμερα ο νέος «παράδεισος» των κλινικών δοκιμών είναι η Ινδία.
Μόνο το 2010, ο αριθμός των δοκιμών νέων φαρμάκων στην χώρα ξεπέρασε τα 2 εκατομμύρια. Το 2005 η Ινδία έκανε τη νομοθεσία της για τις κλινικές δοκιμές ιδιαίτερα ελαστική με αποτέλεσμα φαρμακευτικοί κολοσσοί, όπως η Pfizer, η AstraZeneca, και η Merck να έχουν μεταφέρει το κέντρο των επιχειρήσεων τους στη χώρα.
Το γεγονός πως τα τελευταία 3 χρόνια σχεδόν 2000 άτομα έχουν χάσει τη ζωή τους κατά τη διάρκεια τέτοιων δοκιμών, λίγο απασχολεί τη φαρμακοβιομηχανία, τα κέρδη της οποίας υπολογίζεται πως ξεπερνάνε τα 200 εκατομμύρια ευρώ.
Πρόσφατα η βρετανική εφημερίδα Independent αποκάλυψε πως στο Madhya Pradesh, στο Andhra Pradesh και στο Νέο Δελχί, εκατοντάδες κορίτσια χρησιμοποιήθηκαν ως πειραματόζωα για τις δοκιμές του νέου εμβολίου κατά του καρκίνου της μήτρας το γνωστό Gardasil, της εταιρείας Merck.
Οι δοκιμές χρηματοδοτήθηκαν από το Ίδρυμα Bill and Melina Gates και πραγματοποιήθηκαν από μια αμερικανική μη κυβερνητική οργάνωση. Παρόμοιες δοκιμές έγιναν και για το εμβόλιο Cervarix της ανταγωνιστικής εταιρείας GlaxoSmithKline στην ίδια περιοχή.
Τα κορίτσια συμμετείχαν στο πρόγραμμα χωρίς να το γνωρίζουν και χωρίς τη συγκατάθεση των γονιών τους. Όταν αρκετά από τα κορίτσια πέθαναν αφού έλαβαν το εμβόλιο, οι αρχές σταμάτησαν τις δοκιμές απαιτώντας περισσότερη έρευνα. Αν και επισήμως ο θάνατος των κοριτσιών δεν συνδέεται με το εμβόλιο, και αρκετές περιπτώσεις καταχωρήθηκαν ως αυτοκτονία, η δοκιμή αποτελεί παραβίαση κάθε ιατρικού πρωτοκόλλου καθώς κανείς ποτέ δεν ενημερώθηκε για αυτήν.
Σε αρκετές περιπτώσεις οι φαρμακευτικές εταιρείες με τη συμβολή των τοπικών υπηρεσιών υγείας πείθουν τους γονείς να δώσουν την συγκατάθεση τους για μαζικούς εμβολιασμούς, όταν στην πραγματικότητα πρόκειται για δοκιμές νέων εμβολίων. Συχνά παρουσιάζουν στους αναλφάβητους γονείς πολυσέλιδα έγγραφα στα αγγλικά, τα οποία τους ζητάνε να υπογράψουν χωρίς ποτέ να τους ενημερώνουν για το τι ακριβώς γράφει το έγγραφο.
Το 2008 οι κλινικές δοκιμές για το νέο εμβόλιο της GlaxoSmithKline κατά του πνευμονόκοκκου το Synflorix που έγιναν στην Αργεντινή είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο τουλάχιστον 14 βρεφών. Οι γονείς, αναλφάβητοι στην πλειοψηφία τους, έδωσαν την συγκατάθεση τους, υπογράφοντας φόρμες στα αγγλικά, τις οποίες αδυνατούσαν να διαβάσουν. Σχεδόν όλοι πίστευαν πως απλά συμμετέχουν σε έναν εμβολιασμό ρουτίνας. Οι τοπικοί γιατροί που έπεισαν τους γονείς να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα έλαβαν 350 δολάρια ως αμοιβή από την εταιρεία.
Ύστερα από το θάνατο των βρεφών, η κυβέρνηση της Αργεντινής περιορίστηκε απλά στο να επιβάλλει χρηματικά πρόστιμα στους επικεφαλής της έρευνας. Όπως αποκαλύπτει το ρεπορτάζ του Vanity Fair, η GlaxoSmithKline υποστηρίζει πως οι θάνατοι είναι στατιστικά δικαιολογημένοι, χωρίς όμως ποτέ να πραγματοποιηθεί ανεξάρτητη έρευνα για τις αιτίες των θανάτων ή να γίνει αυτοψία.
Το 2007 στην Πολωνία άστεγοι πληρώθηκαν 2 δολάρια ο καθένας για να συμμετέχουν σε έναν εμβολιασμό ρουτίνας -όπως πίστευαν-κατά της εποχικής γρίπης. Στην πραγματικότητα έγιναν πειραματόζωα για τις δοκιμές ενός νέου εμβολίου κατά της γρίπης που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 20 αστέγων. Η περίπτωση δεν έφτασε ποτέ στα δικαστήρια.
Κανείς δεν αρνείται την αξία της έρευνας και την σημασία που έχουν οι κλινικές δοκιμές για την παραγωγή νέων φαρμάκων. Αναμφίβολα τα εμβόλια και τα φάρμακα σώζουν εκατομμύρια ζωές κάθε χρόνο και χιλιάδες συνάνθρωποι μας επωφελούνται από αυτά. Στον δυτικό κόσμο έχουν οριοθετηθεί αυστηρά πρωτόκολλα και ισχυρή νομοθεσία που προστατεύει τόσο τις εταιρείες όσο και τα άτομα που συμμετέχουν στις κλινικές δοκιμές. Είναι απαραίτητο η νομοθεσία αυτή να γίνει διεθνής και να αφορά σε όλες τις δοκιμές φαρμάκων, ακόμα και όταν γίνονται σε τρίτες χώρες που δεν έχουν ανάλογους νόμους.
Όσο όμως το κέρδος θα τοποθετείται πάνω από την ανθρώπινη ζωή, τότε μάλλον πολύ δύσκολα κάτι τέτοιο θα γίνει πραγματικότητα. Και όσο θα ισχύει αυτό, όλο και περισσότερα συνάνθρωποι μας θα πεθαίνουν στην σιωπή.
Πηγή: Άρθο της Φραγκίσκας Μεγαλούδη από το tvxs.gr
Ο μαγικός κόσμος της τεχνικής
(μέρος 1ο): (παγιδευμένοι στην ευμάρεια)
Περιβαλλόμαστε από μια τεχνολογία που είναι απροσπέλαστη και ανεξήγητη για τον περισσότερο κόσμο. Τα περισσότερα αντικείμενα αποτελούν κλειστά κουτιά τα οποία κάνουν μια δουλειά, που όμως για τον τρόπο λειτουργίας τους γνωρίζουμε ελάχιστα. Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να γνωρίζουμε την αρχή λειτουργίας τους. Ακόμα κι ένα ψυγείο, μια τεχνολογία των αρχών του 20ού αιώνα, είναι ένα μηχάνημα για το οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να αποκλείσουν πως λειτουργεί με 2 νάνους που μεταφέρουν παγάκια από το ένα σημείο στο άλλο. Κι αν όλοι θα γέλαγαν με αυτή την πρόταση, είναι επειδή ξέρουν πως δεν υπάρχουν νάνοι. Όχι επειδή έχουν ανοίξει το ψυγείο τους για να δουν πώς λειτουργεί.
Με όλα αυτά δεν θέλω να τα χώσω σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που δεν γνωρίζουν με ποιο τρόπο λειτουργεί ο τεχνολογικός κόσμος που τους περιβάλλει. Ίσα ίσα θεωρώ πως αυτή η άγνοιά τους δεν είναι εντελώς τυχαία, αλλά είναι αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν οι κοινωνίες μας. Γεμάτες ειδικούς διαμεσολαβητές. Και αυτό μας κάνει αδύναμους.
Οι τεχνοπάπες
Είμαστε αναγκασμένοι κάθε φορά που κάτι χαλάει από τον τεχνολογικό μας κόσμο να απευθυνόμαστε σε κάποιους ειδικούς για να το φτιάξουν. Και όλο και περισσότερο αυτοί οι ειδικοί δεν αποτελούν μέλη ή συντεχνίες της κοινωνίας όπως συνέβαινε παλιά, αλλά τεράστιες απρόσωπες υπερεθνικές εταιρίες. Συχνά είμαστε στο έλεος μια εταιρίας γιατί έχει φροντίσει έτσι ώστε ένα συγκεκριμένο ανταλλακτικό να είναι αταίριαστο με όλα τα άλλα που κυκλοφορούν. Τα μελάνια των εκτυπωτών και οι φορτιστές των κινητών είναι παραδείγματα που όλοι έχουν ζήσει. Και για τους δεύτερους χρειάστηκε ολόκληρη δεκαετής παρέμβαση της κομισιόν για να πεισθούν οι εταιρίες να “συμμορφωθούν” σε δυο τρία USB πρότυπα.
Επίσης είμαστε εκπαιδευμένοι από τον τρόπο που λειτουργεί η αγορά να προτιμούμε συνήθως να πετάξουμε το παλιό μηχάνημα για ένα “καινούργιο”. Αυτό συμβαίνει διότι προσφέρει μεγαλύτερα κέρδη σε αυτούς που πουλάνε τα μηχανήματα (και αυξάνει και το ΑΕΠ λολ). Αντί να αλλάξεις ένα μικρό ματζαφλαράκι, αναγκάζεσαι και αγοράζεις καινούργιο μηχάνημα γιατί “δεν αξίζει τον κόπο”. Ακόμα περισσότερο αυτή η διαδικασία έχει επεκταθεί και στο software. Ο αποκωδικοποιητής που αγοράσατε δύο χρόνια πιο πριν είναι “αδύνατο” να αποκωδικοποιήσει τα “καινούργια” φορμά. Δυστυχώς θα πρέπει να αγοράσετε καινούργιο με καινούργιο firmware.
Οι περισσότερες εταιρίες σε κλειδώνουν έξω από την τεχνολογία τους κι όχι μόνο γιατί αυτή είναι ακατανόητη. Η αλλεργία μου απέναντι σε εταιρίες όπως η Sony και η Apple αφορά περισσότερο αυτού του τύπου τη φιλοσοφία.
Τι μας λέει αυτό για τις δημοκρατίες μας? Πως σαν σε διήγημα του Philip K Dick μεταφέρουν όλο και περισσότερες από τις ελευθερίες τους σε διάφορους “ειδικούς” που βρίσκονται έξω από αυτές. Και πως ακόμα περισσότερο, σε αντίθεση με τα παλιότερα χρόνια των συντεχνιών, η τάση είναι αυτοί οι ειδικοί να μην αποτελούν κάτι περισσότερο από εκπαιδευμένες μαϊμούδες που γνωρίζουν να επισκευάζουν ένα πολύ συγκεκριμένο σύστημα ακολουθώντας ένα συγκεκριμένο πρωτόκολλο μιας πολύ συγκεκριμένης εταιρίας. Αυτό έχει ως στόχο φυσικά να μπορεί να προσληφθεί για τη δουλειά ακόμα κι ένας όχι πολύ σχετικός με το αντικείμενο, κάτι που διορθώνει το πρόβλημα που είχαν οι εταιρίες ολόκληρο το 19ο αιώνα με τους εξειδικευμένους τεχνίτες που απαιτούσαν καλύτερες πληρωμές. Αλλά ταυτόχρονα, αυτή η κίνηση απομακρύνει όλο και περισσότερο την τεχνική από τις κοινωνίες.
Κι αυτό ισχύει είτε μιλάμε για την οικονομία (προσλαμβάνουμε οίκους αξιολόγησης για να μας πουν τι πρέπει να κάνουμε) είτε για την τεχνολογία μας. Και αυτή η σχέση πέρα από πολύ ακριβή οικονομικά, είναι πολύ ακριβή και πολιτικά.
Γι’ αυτό και η κουλτούρα του open source αποτελεί μια τόσο μεγάλη επανάσταση που απειλεί άμεσα αυτή την τεχνοκρατία των εταιριών, οι οποίες προσπαθούν λυσσασμένα εδώ και 15 χρόνια να περάσουν όλο και πιο αυστηρούς και παράλογους νόμους για την “πνευματική ιδιοκτησία”, προκειμένου να κρατήσουν την τεχνική ως καλά κρυμμένο μυστικό. Ειδικά αν σκεφτείτε πως η βάση της τεχνολογίας τους κάθε άλλο παρά μυστική είναι. Στην ουσία με τους νόμους περί “πνευματικής ιδιοκτησίας” προσπαθούν να είναι οι ίδιοι οι μονοπωλιακοί μεσολαβητές ανάμεσα σε μια ανοιχτή τεχνολογία (τις οθόνες υγρών κρυστάλλων πχ) και το ευρύ κοινό (αυτούς που αγοράζουν την οθόνη).
Αν θέλουμε να σώσουμε τις δημοκρατίες μας, θα πρέπει να αποφασίσουμε να εκδημοκρατίσουμε και τα μέσα που περιβάλλουν τις ζωές μας. Και για να το θέσω λίγο πιο μαρξιστικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα στο δυτικό κόσμο είναι ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής που οι σοσιαλιστές του 19ου αιώνα δεν θα μπορούσαν καν να ονειρευτούν. Και μην πάει το μυαλό σας απαραίτητα σε τίποτα περίεργα εργαλεία. Ένα ταπεινό αυτοκίνητο είναι ένα μέσο παραγωγής που ένας αγρότης των αρχών του 20ού αιώνα θα σκότωνε για να αποκτήσει. Ας σκεφτούμε μόνο τι σημαίνει η φράση “μοτέρ ισχύος 70 ίππων”. Παρά λοιπόν το γεγονός πως μας ανήκει μια τόσο εκπληκτική δύναμη από άποψη μέσων παραγωγής, αυτά τα μέσα μας φαίνονται στην καλύτερη περίπτωση διακοσμητικά. Τόσο γιατί τα έχουμε αγοράσει σ’ ένα διαφορετικό πλαίσιο (το αυτοκίνητο είναι για να μπλοκάρουμε στην κίνηση προσπαθώντας να πάμε στη δουλειά των 800ευρώ), όσο και γιατί από τον τρόπο που έχουν διαμορφωθεί τη στιγμή της πώλησης δεν είναι πολύ χρήσιμα (πχ τα αυτοκίνητα δεν έχουν κοτσαδόρο).
Για το πρώτο χρειάζεται απλά μια μεταβολή του τρόπου με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα. Είναι δηλαδή μια νοητική διαδικασία. Το δεύτερο όμως είναι κάτι πολύ πιο απτό. Ο λόγος που το αυτοκίνητο δεν είναι ένα μικρό φορτηγό ονομάζεται πχ κοτσαδόρος. Και μπορεί οι κοτσαδόροι να είναι ένα αρκετά συνηθισμένο εξάρτημα, το ίδιο όμως δεν ισχύει για πολλά άλλα πράγματα. Ο πρώτος υπολογιστής που αγοράσατε το 2000 και σήμερα δεν θα του ρίχνατε δεύτερη ματιά, έχει αρκετή ισχύ για να κινήσει με ακρίβεια τα μηχανήματα ενός ολόκληρου μικρού εργοστασίου, φτάνει να του βάλετε το σωστό πρόγραμμα και τις σωστές συνδέσεις. Το παλιό σας πρίντερ θα μπορούσε να τυπώνει ακόμα χιλιάδες σελίδες, αλλάζοντας 3 απλά γραναζάκια που πουθενά δεν θα βρείτε. Το όνειρο κάθε επαναστάτη του 19ου αιώνα (να τυπώσει ένα φυλλάδιο σε 5.000 αντίτυπα) βρίσκεται αραχνιασμένο στην αποθήκη σας, αν δεν το έχετε ήδη “ανακυκλώσει”, με λίγα λόγια πετάξει μακριά σας, χωρίς να σκέφτεστε την αξία που πετάτε.
Αυτός είναι ένας ακόμα βασικός λόγος που είναι αστείο να μιλάμε για προλετάριους στις αρχές του 21ου αιώνα (στη δύση πάντα). Άνθρωποι που δεν έχουν παρά μόνο τη δυνατότητα να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη, αλλά είναι ιδιοκτήτες (πραγματικοί ή δυνητικοί) ισχύος μερικών εκατοντάδων ίππων? Κάτι λάθος υπάρχει σε όλο αυτό.
http://www.istrilatis.blogspot.com/2011/12/1.html
Περιβαλλόμαστε από μια τεχνολογία που είναι απροσπέλαστη και ανεξήγητη για τον περισσότερο κόσμο. Τα περισσότερα αντικείμενα αποτελούν κλειστά κουτιά τα οποία κάνουν μια δουλειά, που όμως για τον τρόπο λειτουργίας τους γνωρίζουμε ελάχιστα. Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να γνωρίζουμε την αρχή λειτουργίας τους. Ακόμα κι ένα ψυγείο, μια τεχνολογία των αρχών του 20ού αιώνα, είναι ένα μηχάνημα για το οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να αποκλείσουν πως λειτουργεί με 2 νάνους που μεταφέρουν παγάκια από το ένα σημείο στο άλλο. Κι αν όλοι θα γέλαγαν με αυτή την πρόταση, είναι επειδή ξέρουν πως δεν υπάρχουν νάνοι. Όχι επειδή έχουν ανοίξει το ψυγείο τους για να δουν πώς λειτουργεί.
Με όλα αυτά δεν θέλω να τα χώσω σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που δεν γνωρίζουν με ποιο τρόπο λειτουργεί ο τεχνολογικός κόσμος που τους περιβάλλει. Ίσα ίσα θεωρώ πως αυτή η άγνοιά τους δεν είναι εντελώς τυχαία, αλλά είναι αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν οι κοινωνίες μας. Γεμάτες ειδικούς διαμεσολαβητές. Και αυτό μας κάνει αδύναμους.
Οι τεχνοπάπες
Είμαστε αναγκασμένοι κάθε φορά που κάτι χαλάει από τον τεχνολογικό μας κόσμο να απευθυνόμαστε σε κάποιους ειδικούς για να το φτιάξουν. Και όλο και περισσότερο αυτοί οι ειδικοί δεν αποτελούν μέλη ή συντεχνίες της κοινωνίας όπως συνέβαινε παλιά, αλλά τεράστιες απρόσωπες υπερεθνικές εταιρίες. Συχνά είμαστε στο έλεος μια εταιρίας γιατί έχει φροντίσει έτσι ώστε ένα συγκεκριμένο ανταλλακτικό να είναι αταίριαστο με όλα τα άλλα που κυκλοφορούν. Τα μελάνια των εκτυπωτών και οι φορτιστές των κινητών είναι παραδείγματα που όλοι έχουν ζήσει. Και για τους δεύτερους χρειάστηκε ολόκληρη δεκαετής παρέμβαση της κομισιόν για να πεισθούν οι εταιρίες να “συμμορφωθούν” σε δυο τρία USB πρότυπα.
Επίσης είμαστε εκπαιδευμένοι από τον τρόπο που λειτουργεί η αγορά να προτιμούμε συνήθως να πετάξουμε το παλιό μηχάνημα για ένα “καινούργιο”. Αυτό συμβαίνει διότι προσφέρει μεγαλύτερα κέρδη σε αυτούς που πουλάνε τα μηχανήματα (και αυξάνει και το ΑΕΠ λολ). Αντί να αλλάξεις ένα μικρό ματζαφλαράκι, αναγκάζεσαι και αγοράζεις καινούργιο μηχάνημα γιατί “δεν αξίζει τον κόπο”. Ακόμα περισσότερο αυτή η διαδικασία έχει επεκταθεί και στο software. Ο αποκωδικοποιητής που αγοράσατε δύο χρόνια πιο πριν είναι “αδύνατο” να αποκωδικοποιήσει τα “καινούργια” φορμά. Δυστυχώς θα πρέπει να αγοράσετε καινούργιο με καινούργιο firmware.
Οι περισσότερες εταιρίες σε κλειδώνουν έξω από την τεχνολογία τους κι όχι μόνο γιατί αυτή είναι ακατανόητη. Η αλλεργία μου απέναντι σε εταιρίες όπως η Sony και η Apple αφορά περισσότερο αυτού του τύπου τη φιλοσοφία.
Τι μας λέει αυτό για τις δημοκρατίες μας? Πως σαν σε διήγημα του Philip K Dick μεταφέρουν όλο και περισσότερες από τις ελευθερίες τους σε διάφορους “ειδικούς” που βρίσκονται έξω από αυτές. Και πως ακόμα περισσότερο, σε αντίθεση με τα παλιότερα χρόνια των συντεχνιών, η τάση είναι αυτοί οι ειδικοί να μην αποτελούν κάτι περισσότερο από εκπαιδευμένες μαϊμούδες που γνωρίζουν να επισκευάζουν ένα πολύ συγκεκριμένο σύστημα ακολουθώντας ένα συγκεκριμένο πρωτόκολλο μιας πολύ συγκεκριμένης εταιρίας. Αυτό έχει ως στόχο φυσικά να μπορεί να προσληφθεί για τη δουλειά ακόμα κι ένας όχι πολύ σχετικός με το αντικείμενο, κάτι που διορθώνει το πρόβλημα που είχαν οι εταιρίες ολόκληρο το 19ο αιώνα με τους εξειδικευμένους τεχνίτες που απαιτούσαν καλύτερες πληρωμές. Αλλά ταυτόχρονα, αυτή η κίνηση απομακρύνει όλο και περισσότερο την τεχνική από τις κοινωνίες.
Κι αυτό ισχύει είτε μιλάμε για την οικονομία (προσλαμβάνουμε οίκους αξιολόγησης για να μας πουν τι πρέπει να κάνουμε) είτε για την τεχνολογία μας. Και αυτή η σχέση πέρα από πολύ ακριβή οικονομικά, είναι πολύ ακριβή και πολιτικά.
Γι’ αυτό και η κουλτούρα του open source αποτελεί μια τόσο μεγάλη επανάσταση που απειλεί άμεσα αυτή την τεχνοκρατία των εταιριών, οι οποίες προσπαθούν λυσσασμένα εδώ και 15 χρόνια να περάσουν όλο και πιο αυστηρούς και παράλογους νόμους για την “πνευματική ιδιοκτησία”, προκειμένου να κρατήσουν την τεχνική ως καλά κρυμμένο μυστικό. Ειδικά αν σκεφτείτε πως η βάση της τεχνολογίας τους κάθε άλλο παρά μυστική είναι. Στην ουσία με τους νόμους περί “πνευματικής ιδιοκτησίας” προσπαθούν να είναι οι ίδιοι οι μονοπωλιακοί μεσολαβητές ανάμεσα σε μια ανοιχτή τεχνολογία (τις οθόνες υγρών κρυστάλλων πχ) και το ευρύ κοινό (αυτούς που αγοράζουν την οθόνη).
Αν θέλουμε να σώσουμε τις δημοκρατίες μας, θα πρέπει να αποφασίσουμε να εκδημοκρατίσουμε και τα μέσα που περιβάλλουν τις ζωές μας. Και για να το θέσω λίγο πιο μαρξιστικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα στο δυτικό κόσμο είναι ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής που οι σοσιαλιστές του 19ου αιώνα δεν θα μπορούσαν καν να ονειρευτούν. Και μην πάει το μυαλό σας απαραίτητα σε τίποτα περίεργα εργαλεία. Ένα ταπεινό αυτοκίνητο είναι ένα μέσο παραγωγής που ένας αγρότης των αρχών του 20ού αιώνα θα σκότωνε για να αποκτήσει. Ας σκεφτούμε μόνο τι σημαίνει η φράση “μοτέρ ισχύος 70 ίππων”. Παρά λοιπόν το γεγονός πως μας ανήκει μια τόσο εκπληκτική δύναμη από άποψη μέσων παραγωγής, αυτά τα μέσα μας φαίνονται στην καλύτερη περίπτωση διακοσμητικά. Τόσο γιατί τα έχουμε αγοράσει σ’ ένα διαφορετικό πλαίσιο (το αυτοκίνητο είναι για να μπλοκάρουμε στην κίνηση προσπαθώντας να πάμε στη δουλειά των 800ευρώ), όσο και γιατί από τον τρόπο που έχουν διαμορφωθεί τη στιγμή της πώλησης δεν είναι πολύ χρήσιμα (πχ τα αυτοκίνητα δεν έχουν κοτσαδόρο).
Για το πρώτο χρειάζεται απλά μια μεταβολή του τρόπου με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα. Είναι δηλαδή μια νοητική διαδικασία. Το δεύτερο όμως είναι κάτι πολύ πιο απτό. Ο λόγος που το αυτοκίνητο δεν είναι ένα μικρό φορτηγό ονομάζεται πχ κοτσαδόρος. Και μπορεί οι κοτσαδόροι να είναι ένα αρκετά συνηθισμένο εξάρτημα, το ίδιο όμως δεν ισχύει για πολλά άλλα πράγματα. Ο πρώτος υπολογιστής που αγοράσατε το 2000 και σήμερα δεν θα του ρίχνατε δεύτερη ματιά, έχει αρκετή ισχύ για να κινήσει με ακρίβεια τα μηχανήματα ενός ολόκληρου μικρού εργοστασίου, φτάνει να του βάλετε το σωστό πρόγραμμα και τις σωστές συνδέσεις. Το παλιό σας πρίντερ θα μπορούσε να τυπώνει ακόμα χιλιάδες σελίδες, αλλάζοντας 3 απλά γραναζάκια που πουθενά δεν θα βρείτε. Το όνειρο κάθε επαναστάτη του 19ου αιώνα (να τυπώσει ένα φυλλάδιο σε 5.000 αντίτυπα) βρίσκεται αραχνιασμένο στην αποθήκη σας, αν δεν το έχετε ήδη “ανακυκλώσει”, με λίγα λόγια πετάξει μακριά σας, χωρίς να σκέφτεστε την αξία που πετάτε.
Αυτός είναι ένας ακόμα βασικός λόγος που είναι αστείο να μιλάμε για προλετάριους στις αρχές του 21ου αιώνα (στη δύση πάντα). Άνθρωποι που δεν έχουν παρά μόνο τη δυνατότητα να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη, αλλά είναι ιδιοκτήτες (πραγματικοί ή δυνητικοί) ισχύος μερικών εκατοντάδων ίππων? Κάτι λάθος υπάρχει σε όλο αυτό.
http://www.istrilatis.blogspot.com/2011/12/1.html
Σεμινάριο “Κατασκευής μικρών ανεμογεννητριών για αυτόνομα συστήματα”
Κολεκτίβα Νέα Γουινέα
Το εργαστήριο αυτοδιαχείρισης της ενέργειας από την κολεκτίβα “Νέα
Γουινέα” διοργανώνει εξαήμερο σεμινάριο κατασκευής μικρής ανεμογεννήτριας
350W (διάμετρος πτερωτής 1.2m) για σύνδεση σε αυτόνομο σύστημα με
συσσωρευτές 12VDC.
Το σεμινάριο θα διαρκέσει από την Τρίτη 3/1/12 έως και την Κυριακή 8/1/12,
και θα διεξάγεται καθημερινά από τις 10:00 μέχρι τις 18:00
Αναλυτικό πρόγραμμα σεμιναρίου “Κατασκευή μικρών ανεμογεννητριών για
αυτόνομα συστήματα”
Πρακτικό μέρος:
1.εξοικείωση με βασικά εργαλεία εργαστηρίου (τροχός, σέγα, τριβείο,
δράπανο χειρός και επιτραπέζιο, ηλεκτροσυγκόλληση)
2.κατασκευή πτερυγίων από ξύλο (χρήση βασικών εργαλείων ξυλουργικής όπως
παστράγγουλο, σκαρπέλο, ροκάνι, ξύστρα, ράσπα)
3.περιέλιξη πηνίων γεννήτριας
4.τοποθέτηση μαγνητών
5.κατασκευή καλουπιών με χρήση πολυεστερικής ρητίνης
6.σιδηροκατασκευή στήριξης της γεννήτριας
7.σιδηροκατασκευή της ουράς και του συστήματος furling
8.συναρμολόγηση και ρύθμιση των διακένων της γεννήτριας
9.ζυγοστάθμιση της ανεμογεννήτριας
Θεωρητικό μέρος:
1.παρουσίαση του συστήματος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από τον άνεμο
2.βασική αεροδυναμική μελέτη των πτερυγίων
3.βασικά στοιχεία λειτουργίας γεννητριών αξονικής ροής
4.μελέτη του αεροδυναμικού φρένου furling
5.παράδειγμα σχεδίασης μικρής ανεμογεννήτριας
6.μελέτη ανύψωσης και σύνδεσης μικρής ανεμογεννήτριας σε αυτόνομο σύστημα
7.διαστασιολόγηση αυτόνομων οικιακών συστημάτων με μικρή ανεμογεννήτρια
Για το πρακτικό μέρος δεν είναι απαραίτητη προηγούμενη εμπειρία στην χρήση
των εργαλείων και για το θεωρητικό μέρος βασικές γνώσεις μαθηματικών και
φυσικής λυκείου είναι αρκετές.
Κατά την διάρκεια της ημέρας θα εναλλάσσονται τα πρακτικά (5 ώρες) με τα
θεωρητικά μέρη (3 ώρες), με περισσότερη έμφαση στο πρακτικό μέρος που
είναι και το πιο χρονοβόρο.
Η προτεινόμενη συνεισφορά για το εξαήμερο είναι 100 ευρώ.
Το σεμινάριο έχει περιορισμένο αριθμό θέσεων και γι' αυτό τον λόγο σας
ζητάμε να δηλώσετε συμμετοχή στο klapeto@riseup.net
Για άτομα που θα έρθουν από μέρη εκτός Αθηνών, μπορούμε να προσφέρουμε
χώρο για ύπνο και πρόσβαση σε κουζίνα για μαγείρεμα.
Εργαστήριο αυτοδιαχείρισης της ενέργειας
Νέα Γουινέα – www.neaguinea.org
ανατολίου 3, αγ. Αρτεμιος, <μετρό> αγ. Ιωάννης, Αθήνα
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)