ΣΠΕΡΝΟΝΤΑΣ ΣΠΟΡΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Στέκι Οικολογίας & Αλληλεγγύης,
Κ.Καρτάλη 135 Βόλος
Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011, ώρα 20.00 μ.μ.

Υπό τη σκιά της φτώχειας που επιβάλλει η παγκόσμια διακυβέρνηση, οι βιοκαλλιεργητές κρατάμε σπόρους από ντόπιες ποικιλίες και σπέρνουμε Σπόρο Ελευθερίας. Σπέρνουμε ελπίδα στην ελληνική γεωργία!

Επείγον κάλεσμα για συλλογική δράση στο ζήτημα των σπόρων

Ποτέ ως τώρα δεν είχε απαξιωθεί τόσο το επάγγελμα του γεωργού. Ζήσαμε τα τελευταία χρόνια το φαινόμενο η παραγωγή της τροφής να θεωρείται εύκολη, τετριμμένη, απαρχαιωμένη και αυτονόητη διαδικασία. Επίσης ζήσαμε, γεωργία να θεωρείται η μονοκαλλιέργεια επιδοτούμενων φυτών, η χρήση βαρέων τύπου τρακτέρ, τα συμβόλαια για τα ενεργειακά φυτά, η εγκατάσταση φωτοβολταϊκών στον κάμπο, κ.λ.π. Τώρα, που η κρίση αξιών έγινε τελικά και οικονομική, η γεωργία μπορεί –στην αληθινή της διάσταση ως τροφός– να στηρίξει τους αγρότες αλλά και τη μεσαία αστική τάξη. Μπορεί να συμβάλλει στα πλαίσια της αυτάρκειας και της αυτοσυντήρησης όχι μόνο σε επίπεδο οικογένειας αλλά και ενός χωριού, μιας πόλης, μιας περιοχής, μιας χώρας ολόκληρης. Η επιστροφή των ανθρώπων στα χωριά και την ύπαιθρο, η αλλαγή στα πρότυπα διαβίωσης και η απεξάρτηση σε όλα τα επίπεδα μπορούν να δημιουργήσουν σκηνικό αντίστασης και ανατροπής των όρων που επέβαλαν στους λαούς την οικονομική κρίση.
Οι σπόροι ελευθερίας είναι τα εργαλεία της γεωργίας σε αυτό το εγχείρημα. Είναι σπόροι που κρατά ο ίδιος ο γεωργός, επιλέγοντας από τα καλύτερα φυτά στο χωράφι του, (χιλιετηρίδες πριν τα υβρίδια, τα μεταλλαγμένα, τους υπερ – σπόρους της τελευταίας 50ετίας), που του επιτρέπουν να κάνει γεωργία στον τόπο του, χωρίς χημικά ή άλλες εξαρτήσεις. Είναι, κατά κανόνα, παραδοσιακές ποικιλίες, ή ποικιλίες που δημιούργησε η κλασική ελληνική βελτίωση τα τελευταία εκατό χρόνια και που μπορεί κάποιος να κρατήσει σπόρο, οι οποίες έχουν πολλά ωφέλιμα χαρακτηριστικά όπως: προσαρμοστικότητα στα φτωχά εδάφη και την ξηρασία, ανθεκτικότητα σε έντομα και ασθένειες, απόδοση, ποιότητα, γεύση κλπ.
Είναι ανάγκη να συνεχίσουμε να φτιάχνουμε τους σπόρους αυτούς που επιτρέπουν και διευκολύνουν την οικολογική γεωργία και που κάνουν τον γεωργό πραγματικό και κυρίως ανεξάρτητο παραγωγό τροφής. Να συνεχίσουμε, ενσυνείδητα και οργανωμένα, αυτήν την πανάρχαια γεωργική παράδοση και τέχνη την οποία απαξιώσαμε και εγκαταλείψαμε τα τελευταία χρόνια.

Ας φτιάξουμε, συλλογικά και για όλους, σπόρο ελευθερίας!!!

ΑΙΓΙΛΟΠΑΣ
Δίκτυο για την Βιοποικιλότητα και την Οικολογία στη Γεωργία
Email : info@aegilops.gr
www.aegilops.gr

ΚΑΚΟΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ» ΤΗ ΓΕΩΡΓΙΑ….

Αμέσως μετά την άμεση επίθεση εναντίον της ελληνικής Γεωργίας, στα πλαίσια των οικονομικών επιλογών του «Μεγάλου (ευρωπαίου) αδελφού», η χειρότερη υπονόμευση ήταν αυτή που προερχόταν από διάφορες «διευκολύσεις». Η εκτροπή του Αχελώου ήταν μια τέτοια «διευκόλυνση» των αγροτών της Θεσσαλίας, αντί της ανάπτυξης μιας προσαρμοσμένης γεωργίας, με βάση της φυσικές και γεωγραφικές ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης περιοχής. Η μεταφορά των υδάτων του Νέστου στην πεδιάδα της Θράκης είναι κάτι αντίστοιχο – που «κακομαθαίνει» τη γεωργία και την εμποδίζει να αναπτύξει τις κατάλληλες τεχνικές, με βάση τα πραγματικά «δεδομένα» του περιβάλλοντος. Ευτυχώς για την τελευταία περίπτωση, μετά από αίτηση των περιβαλλοντικών οργανώσεων Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού και Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης, η Επιτροπή Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) διέταξε να ανασταλεί η κατασκευή του έργου. Η αναστολή αυτή ισχύει μέχρι να εκδικαστεί η αίτηση ακυρώσεως, που έχουν καταθέσει οι τρεις οργανώσεις με περιβαλλοντικό σκεπτικό .

Το έργο αποτελεί στην ουσία ένα αδιέξοδο σχέδιο εκτροπής. Αντί παρεμβάσεων για την πραγματική ενίσχυση του υδροφορέα ή τη μείωση της σπατάλης του νερού στις καλλιέργειες της περιοχής, το έργο διαφημίζεται ως αναγκαίο για τις υδροβόρες - και αδιέξοδες - καλλιέργειες. Εξ άλλου οι επιπτώσεις του στους προστατευόμενους υγροτόπους των εκβολών του Νέστου, που εντάσσονται στο ευρωπαϊκό δίκτυο Natura 2000, προβλέπονται να είναι πολύ σοβαρές, με δεδομένη την μείωση της παροχής νερού στο υγροτοπικό σύμπλεγμα .

Η απόφαση του ΣτΕ βασίστηκε όχι μόνο στις επιπτώσεις του έργου στη προστατευόμενη περιοχή του Νέστου, αλλά και στο γεγονός ότι εκκρεμούν στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ερωτήματα σχετικά με τη συμβατότητα της διαχείρισης των νερών στη χώρα μας με τις Ευρωπαϊκές Οδηγίες.

Δήλωσε ο Νομικός Γιώργος Πολίτης, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Εταιρείας για την Προστασία της Φύσης :

«Η λύση δεν είναι να φέρνουμε όλο και περισσότερο νερό όλο και από πιο μακριά. Το μοντέλο αυτό έχει αποδειχθεί καταστροφικό και αδιέξοδο για τη γεωργία και για το περιβάλλον σε παγκόσμιο επίπεδο. Εάν οι καλλιέργειες δε γίνουν συμβατές με τις δυνατότητες της περιοχής και δεν περιοριστεί η σπατάλη νερού, το έργο θα καταστρέψει μια διεθνούς σημασίας προστατευόμενη περιοχή δίνοντας μια ψεύτικη ανάσα για λίγα χρόνια, σε ένα πρόβλημα που θα συνεχίσει να διογκώνεται»


Πληροφορίες για την υπόθεση δίνουν οι Μαλαμώ Κορμπέτη, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, τηλ. 6946249450 ,Δάφνη Μαυρογιώργου, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, τηλ. 6977205351 και Μαρτίνος Γκαίτλιχ, Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης, τηλ. 210 3224944

Από http://oikonikipragmatikotita.blogspot.com/2011/09/blog-post_3187.html

Υπάρχει διέξοδος από την κρίση των ελίτ!*

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Οι ξένοι τοκογλύφοι που εκπροσωπεί η Τρόικα των γκαουλάιτερ, σε αγαστή σύμπνοια με τους κλεπτοκράτες που παριστάνουν τους «καπιταλιστές» στη χώρα μας, και με τυφλό όργανο την αδίστακτη Κοινοβουλευτική Χούντα που παριστάνει την «κυβέρνηση», εισάγουν, με καταιγιστικούς ρυθμούς, μέτρα που αλλάζουν ριζικά τον κοινωνικο-οικονομικό χάρτη της Χώρας προς όφελος των ξένων και ντόπιων ελίτ που δημιούργησαν την κρίση. Τα εξοντωτικά αυτά μέτρα σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων που θεσμοθετούνται χωρίς τη παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση, με τη βοήθεια των άβουλων δωσίλογων που παριστάνουν τους «βουλευτές», έχουν ένα και μοναδικό απώτερο στόχο: την ελαχιστοποίηση των ζημιών των ελίτ από την χρεοκοπία που σήμερα είναι θέμα χρόνου –παρά τα χονδροειδή ψέματα της Χουντικής «κυβέρνησης» ότι τα κτηνώδη μέτρα τους θα την αποτρέψουν– και την παράλληλη μεγιστοποίηση των ωφελημάτων τους από αυτή. Το πρόβλημα επομένως των ξένων και ντόπιων ελίτ είναι πώς θα αναβάλλουν την αναπόφευκτη πια χρεοκοπία (2/3 των ανεξάρτητων διεθνών οικονομολόγων και, φυσικά, οι αγορές αυτό πιστεύουν[1]) μέχρι να οργανώσουν μια απόλυτα ελεγχόμενη από αυτούς χρεοκοπία, που θα ελαχιστοποιούσε τις ζημιές τους και θα μεγιστοποιούσε τα οφέλη τους, σε βάρος πάντα των λαϊκών στρωμάτων.

Οι πιθανές ζημιές τους προέρχονται βασικά από το αναπόφευκτο «κούρεμα» που το υπολογίζουν στο τουλάχιστον 50% της αξίας των τίτλων τους. Τα πιθανά οφέλη τους είναι τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα και είναι πολλαπλάσια των ζημιών. Βραχυπρόθεσμα, μας εξαναγκάζουν να ξεπουλήσουμε στις σημερινές εξευτελιστικές (λόγω της κρίσης) τιμές ολόκληρο τον κοινωνικό μας πλούτο, πράγμα που σημαίνει ότι μόνο από τα κέρδη, που θα αποκομίσουν αν μετάσχουν στη λεία αυτή, θα καλύψουν πολλές φορές τη χασούρα από το «κούρεμα». Μακροπρόθεσμα, παρά το κούρεμα, δεν θα πάψουμε να έχουμε ανάγκη νέων δανείων από τους ίδιους τοκογλύφους στο μέλλον, αν παραμείνουμε στην ΕΕ και ΟΝΕ —δομές που μας οδήγησαν στην αποδιάρθρωση της παραγωγικής δομής, η οποία είναι η απώτερη αιτία της σημερινής κρίσης.[2] Ακόμα χειρότερα εάν, μαζί με την ελεγχόμενη χρεωκοπία ,φύγουμε η μας διώξουν προσωρινά από την Ευρωζώνη, αλλά όχι και απο την ΕΕ, η σήμερα συντελούμενη μετατροπή της Ελλάδος στο «Μεξικό της ΕΕ» θα παγιωθεί για χάρη των ξένων και ντόπιων ελίτ –παρά τα αντίθετα παραπλανητικά επιχειρήματα της ρεφορμιστικής «Αριστεράς»– εφόσον οι καταστροφικές συνθήκες Μάαστριχτ κ.λπ. θα εξακολουθούν να ισχύουν. Έτσι, η άκρατη ελαστικοποίηση της εργασίας, οι μαζικές απολύσεις, οι κουτσουρεμένοι μισθοί και συντάξεις, η καρτελοποίηση των τ. ελευθέρων επαγγελμάτων, και η τελική ιδιωτικοποίηση της Υγείας και Παιδείας (που τώρα ‘μπαίνει από την πίσω πόρτα’), θα γίνουν πια μόνιμες καταστάσεις, με βάση τις συνθήκες της ΕΕ που υπέγραψαν οι ελίτ μας πριν να μπούμε στην Ευρωζώνη!

Υπάρχει διέξοδος από αυτό το ζοφερό μέλλον; Ναι, αλλά καμία διέξοδος από την καταστροφική κρίση δεν είναι δυνατή χωρίς την επανάκτηση ενός ελάχιστου βαθμού οικονομικής κυριαρχίας. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι πρέπει να αμφισβητήσουμε όλα αυτά που θεωρούμε δεδομένα και κατ’ αρχήν την συμμετοχή μας στην ΕΕ και την ΟΝΕ που συνεπάγονται μηδαμινό έλεγχο στη νομισματική πολιτική μας (αφού δεν ελέγχουμε ούτε το νόμισμά μας), και οριακό έλεγχο στη δημοσιονομική. Όμως, καμιά άλλη χώρα στην Ιστορία δεν βγήκε από παρόμοια κρίση (που είναι ανύπαρκτη για τον θρασύτατο Γκεμπελίσκο που παριστάνει τιν «Υπουργό» Οικονομικών!) χωρίς τον ελάχιστο αυτό βαθμό οικονομικής κυριαρχίας. Η έξοδος από την ΕΕ δεν σημαίνει ούτε τοπικισμό ούτε απομονωτισμό, όπως αποπροσανατολιστικά υποστηρίζει η εκφυλισμένη «Αριστερά», που τώρα συμμετέχει και στα εγκλήματα της «διεθνούς κοινότητας», όπως στη Λιβύη. Σημαίνει τη δυνατότητα οικοδόμησης μιας νέας διεθνούς κοινότητας αλληλεγγύης που θα θεμελιώνεται στις αυτοδύναμες (όχι αυτάρκεις) οικονομίες, οι οποίες θα αυτοδιευθύνονται ως οικονομικές δημοκρατίες, και όχι στις σημερινές οικονομίες της αγοράς, που έχουν οδηγήσει τον κόσμο σε μια πρωτόγνωρη παγκόσμια κρίση (οικολογική, κοινωνική αλλά και αξιών).

Με βάση τα παραπάνω, δεν είναι επομένως περίεργο ότι όταν τα κατεστημένα διεθνή και Ελληνικά μίντια κάνουν «συζητήσεις» για την Ελληνική κρίση το πάνελ αποτελείται κατά κανόνα μόνο από Πανεπιστημιακούς του νεο/σοσιαλφιλελεύθερου χώρου (συνήθως μάλιστα από ακαδημαϊκούς που παριστάνουν τους «αντικειμενικούς» αναλυτές ενώ βέβαια είναι γνωστοί τρόφιμοι ερευνητικών και άλλων κονδυλίων της ΕΕ[3]), ακριβώς για να συσκοτίζεται η προβληματική για την έξοδο από την ΕΕ/ΟΝΕ με καταστροφολογικές ανοησίες που ακόμη και διεθνώς αναγνωρισμένοι ορθόδοξοι οικονομολόγοι δεν υιοθετούν! Μπροστά βέβαια σε τέτοια μεροληψία, οι διάλογοι μεταξύ, από τη μια μεριά, νεο/σοσιαλφιλελευθέρων και, από την άλλη, μελών της Ρεφορμιστικής «Αριστεράς» και οπαδών του Λογιστικού Ελέγχου (οι οποίοι αναγκαστικά ασκούν ανώδυνη και επομένως εύκολα εξοστρακίσιμη κριτική στους πρώτους, εφόσον δεν αμφισβητούν καν την ΕΕ),[4] φαντάζουν ...επαναστατικοί!

Φυσικά και υπάρχουν τρόποι[5] να βγούμε από την κρίση, μέσα από την άμεση έξοδο όχι μόνο από την Ευρωζώνη (που από μόνη της θα ήταν πράγματι καταστροφική) αλλά και από την ίδια την ΕΕ, χωρίς να πάψουν να πληρώνονται μισθοί/συντάξεις (αντίθετα θα επανέλθουν στο προ της Χούντας επίπεδο), χωρίς να χάσουν οι μικροκαταθέτες την αγοραστική δύναμη των καταθέσεών τους στην Ελλάδα, χωρίς να γίνουν απολύσεις στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, χωρίς να καρτελοποιηθούν, δήθεν για να «ανοίξουν», τα κλειστά επαγγέλματα, με δωρεάν κοινωνικοποιημένη Υγεία και Παιδεία, αλλά και με τη δημιουργία των προϋποθέσεων για μια αυτοδύναμη οικονομία στο μέλλον, χωρίς Χρέη και τη Λατινοαμερικανοποίηση της χώρας.

Για όλα αυτά, όμως, απαιτείται εκτός από την άμεση μονομερή έξοδο από την ΕΕ και την Ευρωζώνη (που οι δωσίλογοι παρουσιάζουν σαν «μπαμπούλα!), η ακύρωση των συνθηκών της Χούντας με την τρόικα και η συνακόλουθη στάση πληρωμών και διαγραφή ολόκληρου του Χρέους (σήμερα δεν έχει πια νόημα η μερική διαγραφή και συνακόλουθη επαναδιαπραγμάτευση, εφόσον χωρίς την αναγκαστική απαλλοτρίωση άνευ αποζημιώσεως και την κοινωνικοποίηση κάθε δημόσιου αγαθού που αρπάζουν οι ληστρικές ελίτ μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις δεν μπορεί να δημιουργηθεί οποιαδήποτε βάση αυτοδύναμης οικονομικής ανάπτυξης που θα μας απαλλάσσει οριστικά από τα Χρέη και την εξάρτηση. Παρεπόμενο των παραπάνω στόχων είναι οι αυστηροί κοινωνικοί έλεγχοι των αγορών κεφαλαίου, εργασίας και εμπορευμάτων (μέχρις ότου η κοινωνία αποφασίσει στο μέλλον τι μορφή θα πάρει η οικονομική οργάνωσή της, π.χ. κρατικοσοσιαλιστική ή οικονομική δημοκρατία), η εθνικοποίηση του Τραπεζικού συστήματος, η ίδρυση ενός πραγματικού κοινωνικού κράτους για την ικανοποίηση των αναγκών Υγείας, Παιδείας και άλλων κοινωνικών αναγκών και, προπαντός, η δημιουργία ενός νέου παραγωγικού και καταναλωτικού προτύπου που θα στηρίζεται βασικά στους δικούς μας παραγωγικούς πόρους, οι οποίοι θα οργανώνονται γύρω από συλλογικά ελεγχόμενες επιχειρήσεις (συνεταιρισμοί, νέου τύπου «δημοτικές επιχειρήσεις» ελεγχόμενες από τις συνελεύσεις πολιτών και εργαζομένων κ.λπ.).

Το κρίσιμο ερώτημα που παραμένει είναι ποιο είναι το πολιτικό και κοινωνικό υποκείμενο που θα μπορούσε σήμερα να ξεκινήσει στην Ελλάδα ένα αγώνα με παρόμοιους στόχους και πώς μπορεί να τους πραγματοποιήσει —θέμα που λόγω χώρου θα προσπαθήσω να αναπτύξω στο επόμενο άρθρο.

* Μια σημαντικά μικρότερη εκδοχή του άρθρου αυτού (λόγω των περιορισμών χώρου της στήλης) δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία της 24/9/2011.


________________________________________
[1] David Prosser, “Εurozone in no mood for Geitner’s mercy mission”, Independent, 17/9/2011
[2] βλ. Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ, (Γόρδιος, Νοεμ. 2011) Μέρος Τρίτο
[3] Χαρακτηριστικό παράδειγμα μεροληψίας η άθλια εκπομπή της ΝΕΤ, “ΝΕΤ3”, με πάνελ ακραιφνών νεο/σοσιαλφιλελεύθερων εγχώριων Πανεπιστημιακών που “έβλεπαν” τη καταστροφή του …Νώε αν φεύγαμε ακόμη και από την Ευρωζώνη, τη στιγμή που τα εγκυρότερα ονόματα ορθόδοξων οικονομολόγων στον διεθνή χώρο υποστηρίζουν το αντίθετο, δηλαδή ότι η σημερινή καταστροφή δεν συγκρίνεται με τα προβλήματα που θα δημιουργούσε η έξοδος από την Ευρωζώνη . Δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι τα μέλη του πάνελ ήταν ΟΛΟΙ τρόφιμοι προγραμμάτων της ΕΕ. Δηλαδή οι: Λουκάς Τσούκαλις, ειδικός σύμβουλος του ...Μπαρόζο, του Προέδρου της Κομισιόν, Νίκος Χριστοδουλάκης, Υφυπουργός Οικονομικών αρμόδιος για τον Προϋπολογισμό και τη διαχείριση του… Δημόσιου Χρέους (1996-2000) και στη συνέχεια “Τσάρος της Οικονομίας” (Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, 2001-2004), Ναπολέων Μαραβέγιας κάτοχος της Ευρωπαϊκής έδρας Jean Monnet (1995) και τιμηθείς με παράσημο από τη Γαλλική δημοκρατία καθώς και γνωστός , από την αρθρογραφία του, υμνητής της ΕΕ, και ο Αρίστος Δοξιάδης, Διαχειριστής επιχειρηματικών συμμετοχών που “έχει εργαστεί σε προγράμματα της ΕΕ για την καταπολέμηση της φτώχειας, και ως σύμβουλος βιομηχανικής πολιτικής της ελληνικής κυβέρνησης”!
[4] βλ. για τυπικό παράδειγμα παρόμοιου διαλόγου αυτόν μεταξύ των Κ. Λαπαβίτσα (φανατικού υπέρμαχου του Λογιστικού Ελέγχου και μέλους του γνωστού δίκτυου της Αμερικανικής ρεφορμιστικής Αριστεράς, Znet, και Δ. Δημητρακόπουλου , συγγραφέα ορθόδοξων βιβλίων γα την ΕΕ, την Κομισιόν κ.λπ. (Guardian, 20/9/2011), και μεταξύ του πρώτου και του Τ. Κολλίνζα, τ. μέλους του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων του Προέδρου της Κομισιόν και αναμεμιγμένου σε πολλά ερευνητικά προγράμματα της ΕΕ , Ανιχνεύσεις (ΕΡΤ3, 20/9/2011)
[5] Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο κεφ. 10 & 14

περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία
http://www.inclusivedemocracy.org/pd/

Mια ιδέα πώς είναι να είσαι Έλληνας αυτή τη στιγμή.

Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στις 8 Αυγούστου 2011 στην σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter:

Πώς θα νιώθαμε αν όλα όσα μας ανήκαν πουλιόνταν για να ξεπληρώσουμε δάνεια από τα οποία δεν είδαμε ποτέ όφελος; Αν οι μισθοί μας μειώνονταν στο μισό και τα λεφτά πήγαιναν κατευθείαν σε ξένες τράπεζες; Και αν εμείς, ενώ προετοιμαζόμασταν να ζήσουμε στο όριο διαβίωσης, ως επιστέγασμα όλων αποκαλούμασταν τεμπέληδες και κακομαθημένοι; Αν κάποιος εξοικειωθεί με αυτή την κατάσταση, μπορεί να αποκτήσει μια ιδέα πώς είναι να είσαι Έλληνας αυτή τη στιγμή.
Έχω μόλις επιστρέψει από την Ελλάδα. Σε μία χώρα που βρίσκεται σε κρίση επικρατεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Μια καχεξία και απελπισία, αναμεμιγμένη με την πολιτική αφύπνιση που ακολουθεί μεγάλα γεγονότα και προκαλεί ευφορία. Ξαφνικά, οι χαμηλοί μισθοί και η δυσκολία πληρωμής των λογαριασμών, από ατομικό πρόβλημα του καθενός, απέκτησαν κοινό πολιτικό περιεχόμενο. Ορισμένοι σκέφτονται να μεταναστεύσουν. Άλλοι να ρίξουν την κυβέρνηση. Μια αναγκαία αντιασφυξιογόνα μάσκα κρέμεται σε πολλά σπίτια, ως ανάμνηση των διαδηλώσεων των 28 και 29 Ιούνη, οπότε το κοινοβούλιο υπερψήφισε το πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα. Δεν νομίζω ότι έχω βρεθεί παλιότερα σε χώρα όπου όλοι μα όλοι που συνάντησα να συμφωνούν. Είναι όλοι αγανακτισμένοι με το ευρώ, με τη Γερμανία, με την κυβέρνησή τους και με τους εαυτούς τους που την ψήφισαν. Ύστερα από μια βδομάδα στην Αθήνα, μπορώ να πω ότι αν ήμουν Ελληνίδα, θα ήμουν κι εγώ αγανακτισμένη.
Αυτά που μαθαίνουμε για την Ελλάδα από τις σουηδικές εφημερίδες είναι πάνω κάτω ότι οι Έλληνες δουλεύουν πολύ λίγο και αμείβονται πολύ καλά. Ο υπουργός Οικονομικών της χώρας μας, Άντρες Μπόρι, έχει δηλώσει ότι «οι Έλληνες βγαίνουν στη σύνταξη στα 40». Στο άρθρο «Ερωτήσεις και Απαντήσεις για την Ελλάδα» της 17/6 στην Dagens Nyheter γραφόταν ότι οι μισθοί στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα». Η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ έκανε έκκληση στους Έλληνες να δουλεύουν περισσότερο και να μην κάνουν τόσο πολύ καιρό διακοπές. Όλα αυτά καρυκευμένα με τη συνηθισμένη μπούρδα περί ενός τεράστιου και μη αποτελεσματικού κράτους. Τώρα θα αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση και θα τους δανείσει ακόμα περισσότερα χρήματα, αυτό θα μπορούσε να βάλει σε μια τάξη τα πράγματα, άρα γιατί διαμαρτύρονται;
Τι τραγικός αχταρμάς παραπληροφόρησης! Και τι τραγική έλλειψη αλληλεγγύης προς μία χώρα που οφείλουμε τώρα να υποστηρίξουμε! Οι Έλληνες εργάζονται τις περισσότερες ώρες στην Ευρώπη – 42 ώρες τη βδομάδα σύμφωνα με τη Eurostat, την στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι 803 ευρώ. Το πραγματικό όριο ηλικίας δεν είναι τα 40 χρόνια, όπως ισχυρίζεται ο Άντερς Μπόρι, αλλά τα 61,4.
Πρόκειται δηλαδή για έναν από τους πιο σκληρά εργαζόμενους και ταυτόχρονα πιο χαμηλά αμειβόμενους λαούς της Ευρώπης. Όμως έχουν μια χώρα που εξαρτάται από τον τουρισμό και όχι από κάποια αμιγώς δικιά της μεγάλη παραγωγή. Και μια χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο. Όπου ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το κράτος ενώ το κράτος δεν παρέχει στους πολίτες του ούτε τις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Και το οποίο, ως επιστέγασμα όλων, βρίσκεται στη θηλιά του ευρώ.
Κάθε εθνικό νόμισμα μπορεί να παρομοιαστεί με ένα ρούχο. Κάθε χώρα φορούσε μέχρι πρότινος το ρούχο που της ταίριαζε. Μπορούσε να το στενέψει και να το φαρδύνει αν ήταν ανάγκη. Για παράδειγμα, μπορούσε να υποτιμήσει το νόμισμά της σε περίοδο κρίσης, ή να αυξομειώνει τα επιτόκια ανάλογα με τι ανάγκες της.
Όταν όμως εισήχθη το ευρώ, όλες οι χώρες έπρεπε ξαφνικά να φορέσουν τα ίδια ρούχα. Μόνο που τα μέτρα των ρούχων πάρθηκαν για να ταιριάζουν σε ορισμένες μόνο χώρες – όπως τη Γερμανία και τη Γαλλία. Για άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, το εν λόγω κουστούμι δεν ταίριαζε.
Η Ελλάδα κυβερνάται για δεκαετίες από δύο «δυναστείες» – τη συντηρητική Νέα Δημοκρατία και το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ, με δύο οικογένειες στην κορυφή, μία στο κάθε κόμμα. Και οι δύο κυβερνήσεις έχουν πάρει μεγάλα δάνεια, αλλά λίγοι ξέρουν τι δρόμο πήραν τα χρήματα των δανείων. Πολλά από αυτά έχουν εξαφανιστεί στη διαφθορά και σε σκοτεινά συμβόλαια. Λέγεται ότι η κατασκευή ενός δρόμου στην Ελλάδα κοστίζει πολύ περισσότερο απ’ ότι στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς παρεμβάλλονται πάρα πολλοί μεσάζοντες. Έ, ο λαός δεν θέλει να πληρώνει φόρους μιας και δεν παίρνει τίποτα ως ανταπόδοση από το κράτος. Ενα μεγάλο μέρος των φορολογικών εσόδων πηγαίνει στη στήριξη μιας κρατικής γραφειοκρατίας που υπάρχει για να εξυπηρετεί μόνο τον εαυτό της. Ταυτόχρονα οι βασικές κοινωνικές υπηρεσίες αποτελούν πονεμένη ιστορία για τον κόσμο. Ένας ασθενής πρέπει να πληρώσει φακελάκι στο γιατρό για να τον φροντίσει, ενώ οι Έλληνες μαθητές χρειάζονται ιδιαίτερα μαθήματα για να ανταποκριθούν στις σχολικές εξετάσεις. Και μέσα σ’ όλα αυτά, ήρθε η οικονομική κρίση το 2008. Η Ελλάδα, η οικονομία της οποίας εξαρτάται από τον τουρισμό, επλήγη ακόμα πιο σκληρά.
Υπό άλλες συνθήκες, η κυβέρνηση θα μπορούσε να υποτιμήσει το εθνικό νόμισμα για βγει η χώρα από την κρίση. Όμως μετά την εισαγωγή του ευρώ, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Η Ελλάδα περιορίζεται από το κουστούμι της το οποίο δεν μπορεί να βγάλει. Κι έτσι το κουστούμι καταστρέφεται – μόνο που αυτό δεν επιτρέπεται να συμβεί, καθώς το ίδιο φοράνε και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι προτιμότερο λοιπόν να πετσοκοφτεί αυτός που το φοράει.
Αυτό ονομάζεται «εσωτερική υποτίμηση» και σημαίνει απλά ότι αντί να υποτιμηθεί η αξία του νομίσματος περικόπτεται το εισόδημα του λαού. Κατ’ απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, οι Έλληνες κρατικοί γραφειοκράτες έβαλαν σε εφαρμογή ένα σχέδιο. Οι μισθοί θα συμπιεστούν και μεγάλα τμήματα γης θα ιδιωτικοποιηθούν. Παραλίες, αεροδρόμια, εθνικές οδοί και κατά το ήμισυ όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις θα ξεπουληθούν. Στην πλατεία Συντάγματος κυκλοφορεί μια φήμη ότι η Ακρόπολη θα εξαγοραστεί από μια γερμανική εταιρεία.
Έμενα στο σπίτι κάποιων νέων που ανήκουν στη «γενιά των 700 ευρώ». Σύντομα θα μεταμορφωθούν στη «γενιά των 500 ευρώ». Είναι στην ηλικία μου – 30 χρονών και πάνω – όχι τόσο νέοι τελικά, όπως νιώθουν πιο νέοι απ’ ότι είναι καθώς ακόμα αναρωτιούνται τι θα κάνουν στο μέλλον. Κανείς τους δεν έχει παιδιά. Το να κάνουν παιδιά είναι κάτι αδιανόητο γι’ αυτούς. Είναι μορφωμένοι, έχουν πολλά χρόνια πανεπιστημιακών σπουδών στο ενεργητικό τους, όμως δουλεύουν ευκαιριακά ως διακοσμητές γάμων. Ο ασφαλέστερος τρόπος να βρουν μια σταθερή δουλειά ήταν παλιότερα δια μέσου του κράτους, όμως αυτό πρόκειται τώρα να αλλάξει. Η κατάσταση αυτή δεν είναι εντελώς άγνωστη• το ίδιο ισχύει για τη γενιά μας σε όλη την Ευρώπη. Μόνο που στην Ελλάδα συμπιέζονται επιπλέον οι μισθοί μέχρι το κατώτερο όριο, με πρόσχημα την κρίση.
Στην πλατεία Συντάγματος διοργανώνεται κάθε απόγευμα συνέλευση. Όταν βρέθηκα εκεί στα μέσα του Ιούλη, ο αρχικός ενθουσιασμός είχε κάπως υποχωρήσει. Οι συμμετέχοντες δεν ήταν πια χιλιάδες, παρά εκατοντάδες. Ο καθένας μπορούσε να πάρει το λόγο και να μιλήσει ενώ τα θέματα ήταν διάφορα: από προτάσεις για γενική απεργία μέχρι εκκλήσεις να μην κλέβονται αντικείμενα από τους συγκεντρωμένους στην πλατεία. Ορισμένες ελληνικές λέξεις στριφογυρίζουν επίμονα στο μυαλό μου. Μία από αυτές είναι ο «Ισημερινός», που Σημαίνει Εκουαδόρ. Ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα, ήταν ένας μεγάλος ήρωας για την πλατεία. Τρεις στους τέσσερις Έλληνες επιθυμούν η Ελλάδα να ακολουθήσει το παράδειγμα του Εκουαδόρ και της Αργεντινής: να κηρύξει στάση πληρωμών του χρέους. Ένας στους τέσσερις θέλει να φύγει η χώρα από το ευρώ. Αυτό που πρέπει να καταλάβει κανείς είναι ότι οι Έλληνες δεν είναι εξοργισμένοι με ένα αναγκαίο κακό – παρά με ένα μη αναγκαίο κακό.
Το πακέτο στήριξης που δόθηκε στην Ελλάδα δεν επιλύει την κρίση, παρά αναγκάζει τη χώρα να βυθιστεί βαθύτερα σ’ αυτήν. Αντί να γίνουν επενδύσεις στην ύπαιθρο, να φτιαχτεί κάποια παραγωγή που να μην βασίζεται στον τουρισμό, να χτιστεί κράτος πρόνοιας και να γεμίσει ο λαός αισιοδοξία, περικόπτονται τα εισοδήματα του κόσμου. Το ΔΝΤ, διαβόητο για τις πολιτικές λεηλασίας του στον τρίτο κόσμο, τα μάζεψε και έφυγε από τη Λατινική Αμερική. Τώρα κατασπαράσσει τα άκρα της Ευρώπης. Θα το αφήσουμε αυτό να συμβεί;
Κάισα Έκις Έκμαν
http://www.dn.se/kultur-noje/debatt-essa/kajsa-ekis-ekman-nar-eurokostymen-inte-passar

Ραδιενεργό ρύζι εντοπίστηκε στην Ιαπωνία

Για πρώτη φορά μετά το ραδιενεργό ατύχημα της Φουκουσίμα, η κυβέρνηση της Ιαπωνίας ανακοίνωσε τον εντοπισμό ρυζιού μολυσμένου με ραδιενέργεια, σε επίπεδα που ξεπερνούν κατά πολύ το όριο του προκαταρκτικού ελέγχου των καλλιεργειών πριν από τη συγκομιδή.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του ιαπωνικού υπουργείου Γεωργίας, τα επίπεδα ραδιενεργού καισίου ανέρχονταν σε 500 μπεκερέλ ανά κιλό σε δείγμα ρυζιού που ελήφθη πριν από τη συγκομιδή στην πόλη Νιχονματσού, στη νομαρχία της Φουκουσίμα, 56 χιλιόμετρα ανατολικά του πυρηνικού σταθμού Φουκουσίμα Νταϊίτσι.

ΠΗΓΗ:ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σχόλιο:εντωμεταξύ η διαχειρίστρια εταιρεία Tepco έχει μετρήσει γύρω από τον αντιδραστήρα του Fukushima 1 τέτοιες δόσεις ραδιενέργειας, που ξεπερνούν ανά δευτερόλεπτο την ετήσια επιτρεπόμενη δόση. Παρόλα αυτά ο νέος πρωθυπουργός της Ιαπωνίας φρόντισε να δηλώσει ότι η Ιαπωνία δεν μπορεί να παρατηθεί από την πυρηνική ενέργεια, πράγμα που ο προηγούμενος πρωθυπουργός είχε αναγκασθεί να δηλώσει πριν αντικατασταθεί. Το ίδιο έπαθε και ένας γνωστός Ιάπωνας ηθοποιός, που τάχθηκε ενάντια. Έχασε το ρόλο του σε ένα σίριαλ. Το ατομικό λόμπυ στην Ιαπωνία είναι παντοδύναμο, έχει "λαδώσει" από επιστήμονες και υπαλλήλους, μέχρι και πολιτικούς και ΜΜΕ, ώστε να πείθουν την κοινωνία ότι χρειάζεται την πυρηνική ενέργεια.

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ ΜΕ ΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ ΓΑΙΩΝ: ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ

Γράφει ο Άρης Καπαράκης, Συνεργάτης της ΜΚΟ Σόλων, aris@solon.org.gr

Οι αγορές γαιών από ξένους επενδυτές και η ολοένα και μεγαλύτερη καλλιέργεια βιοκαυσίμων καταδικάζουν μισό δισεκατομμύριο ανθρώπους στην πείνα, στερώντας τους από τη δυνατότητα αποδοτικών καλλιεργειών.
Η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τη Διατροφική Ασφάλεια, η οποία συνεδρίασε
στη Ρώμη, ξαναέφερε στην επιφάνεια το ζήτημα της διατροφικής ασφάλειας και της δι-
ατροφής, η οποία διαρκώς επιδεινώνεται σε παγκόσμιο επίπεδο εξαιτίας της εκμετάλλευ-
σης γαιών από εταιρίες και κυβερνήσεις εις βάρος των αγροτικών πληθυσμών.
Σύμφωνα με τον ειδικευμένο ερευνητή των Ηνωμένων Εθνών σε ζητήματα Διατροφής
Ολιβιέ ντε Σουτέρ, η περιβαλλοντική υποβάθμιση, η αστικοποίηση και η αγορά καλ-
λιεργήσιμων γαιών από διάφορες εταιρίες αποτελεί ένα «εκρηκτικό μίγμα» για την δια-
τροφική ασφάλεια σε πάρα πολλές περιοχές του πλανήτη..
Το φαινόμενο αποκλεισμού των τοπικών πληθυσμών από την εκμετάλλευση της ίδιας
τους της γης έχει προσλάβει δραματικές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερα σε
κράτη του Τρίτου και του Τέταρτου κόσμου. Ξένες πολυεθνικές εταιρίες και κυβερνήσεις
ανεπτυγμένων κρατών φαίνεται ότι έχουν συμμάχους στα πλάνα τους και τις περισσότερες τοπικές αρχές με αποτελέσματα δραματικά, τόσο σε περιβαλλοντικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Ένα τεράστιο κερδοσκοπικό παιχνίδι βρίσκεται σε εξέλιξη με μόνα
θύματα τους τοπικούς αγροτικούς πληθυσμούς, οι οποίοι δεν έχουν τη δυνατότητα να
καλλιεργήσουν τις γαίες τους.
Ως αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας, οι μικρές εκτάσεις γης που έχουν στη διάθεσή
τους οι αγρότες υποβαθμίζονται σταδιακά, με αποτέλεσμα οι μικροκαλλιεργητές να πε-
ριορίζονται σε άνυδρες και ορεινές, περιοχές, δίχως τη δυνατότητα άρδευσης.
Οι αντιδράσεις και οι προσπάθειες οργάνωσης των τοπικών πληθυσμών απέναντι σε
αυτές τις πρακτικές συνήθως αποκρύπτονται από τα Μ.Μ.Ε. ή και καταστέλλονται δια της
βίας. Σύμφωνα με τα πορίσματα του Ο.Η.Ε. πάντως, μόνο στην Αφρική, όπου εμφανίζεται και οξύτερο το πρόβλημα, το 90% των περιπτώσεων αγοράς γαιών από ξένους επενδυτές στερείται νομικής βάσης.
Σύμφωνα με τον κ. Σουτέρ οι κυβερνήσεις οφείλουν να αναγνωρίσουν τα δικαιώματα
των πληθυσμών επί των γαιών αφού η παρούσα κατάσταση έχει «δραματικές επιπτώ-
σεις σε μικροκαλλιεργητές, ιθαγενείς, κτηνοτρόφους, ψαράδες επειδή η διαβίωσή τους
εξαρτάται άμεσα από την όποια πρόσβαση έχουν στις γαίες και τους υδάτινους πόρους». Εν μέσω όμως της οικονομικής κρίσης, πολλοί κυβερνώντες βλέπουν στις αγοραπωλησίες γης την ευκαιρία για γρήγορο και εύκολο κέρδος. Αν δεν υποκύψουν στο «παιχνίδι» αυτό, γίνονται θύματα της κλασσικής τακτικής σπίλωσής τους από Μ.Μ.Ε. και ξένες κυβερνήσεις.
Η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τη Διατροφική Ασφάλεια, προτείνει τη συνέχιση
της διαδικασίας ανάπτυξης μιας εθελοντικής συμφωνίας, σχετικά με την υπεύθυνη διακυ-
βέρνηση στο ζήτημα εκμετάλλευσης των γαιών. Τα Ηνωμένα Έθνη δεν είναι σε θέση να
επιβάλλουν, αν και είναι πολύ αμφίβολο αν το θέλουν, μια δεσμευτική συμφωνία και οι
όποιες προτάσεις τους γίνονται στα πλαίσια «εθελοντικών» συμφωνιών.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα των όσων ειπώθηκαν στη διάσκεψη της Ρώμης για τη δια-
τροφική ασφάλεια, αποτελεί η νομική διαμάχη που μόλις ξεκινά στην Αίγυπτο, μετά την
αγορά τεράστιας έκτασης από Σαουδάραβα μεγιστάνα. Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τοπικοί φορείς κατηγορούν την κυβέρνηση της Αιγύπτου, για παραχώρηση γης χωρίς κανένα όρο στον ξένο επενδυτή, ο οποίος έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει
ένα «κράτος εν κράτη» στην περιοχή Τόσκα. Οι τοπικοί φορείς υποστηρίζουν ότι η αγο-
ραπωλησία παραβαίνει κάθε νόμο περί ιδιοκτησίας και πώλησης γης και κάνουν λόγο
για «προδοσία».
Αν όμως δεν υπάρξει εκ μέρους των κρατών και των διεθνών οργανισμών δεσμευτική νομοθεσία που να σέβεται τα δικαιώματα των τοπικών πληθυσμών και να μην θεωρεί
το κέρδος ως πανάκεια, δεν θα είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία. ]
(Πηγές: http://farmlandgrab.org/, http://
planetark.org, Reuters)

Οι αγανακτισμένοι της Wall Street

Τα μεγάλα αμερικανικά ΜΜΕ δείχνουν να τα 'χουν χαμένα. Ο κόσμος εκτός ΗΠΑ, επίσης. Κάτι συμβαίνει στη Νέα Υόρκη, κι ακόμη δεν έχει αποσαφηνιστεί πόσο σοβαρό είναι.
Ξάφνιασαν τα αμερικανικά και τα διεθνή ΜΜΕ οι διαδηλωτές εναντίον της διαφθοράς που συμβολίζει η Wall Street. Το κέντρο της αμερικανικής μητρόπολης έχει καταληφθεί από νεαρούς που δεν είναι πολλοί αλλά το 'χουν πάρει απόφαση ότι δεν θα φύγουν από κει αν δεν γονατίσει στα αιτήματά τους η αμερικανική κυβέρνηση κι αν δεν επιβληθεί δικαιοσύνη στους εγκληματικούς μηχανισμούς της Wall Street. Την πρώτη μέρα της κατάληψης, στις 17 Σεπτεμβρίου, ήταν περίπου 5.000 διαδηλωτές (ρεπορτάζ του καναλιού ABC), αλλά σήμερα παραμένουν μερικές εκατοντάδες που τα βράδια λιγοστεύουν επικίνδυνα και οι κάμερες ζουμάρουν σε καμιά εικοσαριά απ' αυτούς τα ξημερώματα. Μετά ξαναμαζεύονται. Το γεγονότα εκτυλίσσονται στο πάρκο Ζουκότι, μια ιδιωτική πλατεία περίπου 4 στρεμμάτων στην καρδιά του Μανχάταν, μια ανάσα από το Σημείο Μηδέν της 9/11, και ένα τετράγωνο από το χρηματιστήριο της Ν. Υόρκης και τη Wall Street. Οι καταληψίες συνθέτουν το κίνημα «Κατάληψη της Wall Street», που εμπνεύστηκε από τα λαϊκά συμβούλια του ισπανικού αναρχισμού κι από τις επιτυχίες της ακόμη ανθίζουσας αραβικής άνοιξης, και φιλοδοξεί να στήσει μια «Ταχρίρ στο Μανχάταν». Που δεν θα γκρεμίσει κάποιο δικτάτορα αλλά «θα διαλύσει την οικονομική Γομόρρα του έθνους» - την Wall Street για όποιον δεν κατάλαβε. Την όμορφη αυτή ιδέα συνέλαβε η γνωστή ομάδα των Adbusters που προωθεί έναν ευφυή σημειολογικό ανταρτοπόλεμο στις ΗΠΑ, κόντρα στην κουλτούρα του δυτικού υπερκαταναλωτισμού.
Στις 13 του περασμένου Ιουλίου, οι Adbusters ανάρτησαν στην ιστοσελίδα τους το όραμά τους: «Στις 17 Σεπτεμβρίου θέλουμε να δούμε 20.000 ανθρώπους να κατακλύζουν το Μανχάταν, να στήνουν σκηνές και κουζίνες, να ορθώνουν ειρηνικά οδοφράγματα και να καταλαμβάνουν τη Wall Street για μερικούς μήνες». Δεν είδαν τους 20.000, αλλά και οι 5.000 ήταν αρκετοί για να ξετυλιχτεί το γνωστό σενάριο της κρατικής καταστολής - αστυνομικός αποκλεισμός της Wall Street, έφιππα και πεζοπόρα τμήματα πάνοπλων μπάτσων παντού γύρω, συλλήψεις (έφτασαν ήδη τις 20), τηλεοράσεις που ανταγωνίζονται σε λαϊκισμό τις μεγάλες εφημερίδες του έθνους. Η «Huffington Post», εστιάζει το ρεπορτάζ της στις γυμνόστηθες διαδηλώτριες του πάρκου Ζουκότι, που κρατούν χαρτόνια με τα λόγια «δεν έχουμε λεφτά για μπλουζάκια» και τους σπεύδοντες οικοδόμους από παραδίπλα γιαπί, που τις φωτογραφίζουν με τα κινητά τους τηλέφωνα. Με τέτοια ταξική αλληλεγγύη δεν πας μακριά, αλλά οι καταληψίες δεν το βάζουν κάτω.
Σε σαφή, συνοπτικά μανιφέστα τους που αναρτώνται στις ιστοσελίδες http://www.adbusters.org/ και https://occupywallst.org/, οι κατασκηνωτές καταληψίες διευκρινίζουν ότι άλλο Ταχρίρ κι άλλο Μανχάταν, διότι η οικονομική ολιγαρχία είναι απρόσωπη κι όχι κάτι σαν τον Μουμπάρακ που τον ήξεραν όλοι. Ανάλογα αόρατοι είναι και οι μηχανισμοί καταπίεσης και ασφάλειας, ενώ διαφέρουν και τα αιτήματα των εξεγερμένων. Στην πολιορκούμενη Wall Street τα αιτήματα είναι ποικίλα: «Η δική μας cri de guerre (πολεμική κραυγή) κάθε άλλο παρά κωδικοποιημένη είναι, και απαιτεί από την απλή μεταρρυθμιστική κυβερνητική παρέμβαση μέχρι τη ριζοσπαστική ανατροπή του συστήματος». Υπάρχει κι άλλη διαφορά που τους ανεβάζει ποιοτικά, κι αφορά την έλλειψη αρχηγών (των αναδυόμενων ηγετών της αντίστασης, όπως στις χώρες της αραβικής άνοιξης) - κάτι που μετά μανίας αναζητά ο δημοσιογραφικός λαϊκισμός σε κάθε παρόμοια περίσταση. Παράδειγμα: δημοσιογράφος του νεοϋορκέζικου καναλιού CBS «χώνει στη μούρη του συντρόφου πολίτη Μπιλ Κάσπο ένα μικρόφωνο και ρωτά με έμφαση αν είναι ο εκπρόσωπος των ακτιβιστών της Occupy Wall Street, οπότε εκείνος του απαντά γελώντας «όχι σε μας τέτοια, ο καθένας μας εδώ είναι εκπρόσωπος».
Διακηρυγμένος βασικός στόχος των καταληψιών της πλατείας Ζουκότι είναι να παραμείνουν στις σκηνές μέχρις ότου ο πρόεδρος Ομπάμα αποφασίσει να πάρει συγκεκριμένα μέτρα τιμωρίας και ελέγχου των ανθρώπων της Wall Street - έστω κι αν η Wall Street υπήρξε ο βασικός χρηματοδότης του στις προεδρικές εκλογές του 2008. Και μετά να ακολουθήσουν άλλες, βαθύτερες τομές στο διεφθαρμένο αμερικανικό οικονομικό σύστημα.
Κι όπως πάντα, ζητούν την αλληλεγγύη «του 99 τοις εκατό» των συμπολιτών τους (το υπόλοιπο 1 τοις εκατό, είναι οι δισεκατομμυριούχοι), κι όλου του κόσμου που έχει εξεγερθεί στις αραβικές και ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
ΑΧ. ΦΑΚ.
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=312619

Περισσότερες από 80 συλλήψεις διαδηλωτών στο Μανχάταν
Από: tvxsteamthes tvxs.gr/node/70588

Η πορεία αποτέλεσε την τελευταία μιας σειράς κινητοποιήσεων, ενάντια στην απληστία πολιτικών και στελεχών του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Οι περισσότερες συλλήψεις έγιναν για διατάραξη της κοινής ειρήνης. Οι συλληφθέντες έκλεισαν κεντρικούς δρόμους του Μανχάταν κατά τη διάρκεια της πολύωρης πορείας, από την συνοικία του χρηματιστηρίου και προς την Γιούνιον Σκουέαρ.
Σύμφωνα με την NYPD, ένας διαδηλωτής κατηγορείται πως επιτέθηκε σε αστυνομικό.Οι συμμετέχοντες στην κινητοποίηση κρατούσαν πανό που ανέγραφαν αιτήματα όπως "Φορολογήστε τους πλούσιους" και συνθήματα όπως "Θέλουμε χρήματα για την υγειονομική περίθαλψη, όχι για τις εταιρίες". Στην πλειοψηφία τους ήταν φοιτητές. Αστυνομικοί τους είχαν περικυκλώσει και τους βιντεοσκοπούσαν από το σημείο της συγκέντρωσής τους.
Οι διαδηλωτές φώναζαν το σύνθημα "Κατάληψη στη Γουόλ Στριτ, όλη μέρα, όλη την εβδομάδα", αλλά δεν κατάφεραν να επιτύχουν αυτόν το στόχο.
Με μεταλλικά οδοφράγματα και εκατοντάδες αστυνομικούς να έχουν τοποθετηθεί σε όλη την περιοχή γύρω από το χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (NYSE), το πιο κοντινό σημείο στο οποίο μπορούσαν να φθάσουν οι διαδηλωτές ήταν η Λίμπερτι Στριτ--τρία τετράγωνα μακριά.

Ανάλογη κινητοποίηση είχε πραγματοποιηθεί και την προηγούμενη εβδομάδα σε πολλές πόλεις των ΗΠΑ. Οι ακτιβιστές που οργάνωσαν τη διαμαρτυρία δηλώνουν ικανοποιημένοι από τη συμμετοχή αυτής της εβδομάδας και τονίζουν ότι θα συνεχίσουν τις διαμαρτυρίες αυτού του τύπου κάθε Σάββατο.

Σχόλιο: φαίνεται ότι η αστυνομία της Ν. Υόρκης διδάχθηκε από την ελληνική για τον τρόπο που υπεράσπισε την ελληνική βουλή στο Σύνταγμα!