ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Στο προηγούμενο άρθρο[1] αναφέρθηκα στη βαριά ήττα που υπέστη το λαϊκό κίνημα με το άνετο πέρασμα από τις ντόπιες και ξένες ελίτ του καταστροφικού για τα λαϊκά στρώματα «μεσοπρόθεσμου» που επέβαλαν οι «εταίροι» μας στην ΕΕ. Και αυτό, παρά την απόπειρα «ωραιοποίησης» της ήττας από εκείνο μάλιστα το τμήμα της Αριστεράς που φέρει ιδιαίτερη ευθύνη για την ήττα αυτή, με τις ψευδαισθήσεις που καλλιεργούσε ότι με ειρηνική περικύκλωση της Βουλής κ.λπ. θα την απέτρεπε. Φυσικά, η Χούντα αυτή δεν διαθέτει πλέον την παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση και στηρίζεται αποκλειστικά στην ωμή φυσική βία, όπως έδειξε ο τρόπος με τον οποίο ματοκύλισε την Αθήνα τις 29 του Ιούνη για να τρομοκρατήσει τους «νοικοκυραίους» που πνέουν πια μένεα εναντίον της και τυχόν θα σκεφτόντουσαν να πάρουν μέρος στις εκδηλώσεις εναντίον της. Kαι η οργή όλων κατά της Χούντας συνεχώς εντείνεται, ιδιαίτερα όταν τις τελευταίες ημέρες αποκαλύφθηκε ότι θα μπορούσε κάλλιστα να «καθίσει στο σκαμνί» στο μέλλον για εσχάτη προδοσία (μαζί με τους επαγγελματίες πολιτικάντηδες που τη στηρίζουν), όχι μόνο για τη ριζική υπονόμευση κάθε εθνικής κυριαρχίας, εφόσον εσκεμμένα επέλεξε να είναι τυφλό όργανο της υπερεθνικής ελίτ (και τώρα και της εγκληματικής Σιωνιστικής ελίτ!), αλλά και για την εσκεμμένη καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων όταν αγνόησε τη πρόταση του υπό τον Πούτιν τμήματος της Ρώσικης ελίτ για δάνειο χωρίς τους ληστρικούς όρους των «εταίρων» μας στην Ε.Ε., πέρυσι τον Φεβρουάριο, μόνο και μόνο για να υπακούσει στα αφεντικά της σε Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες ![2]
Ο στόχος των καταστροφικών μέτρων που επιβάλλονται από τις ελίτ δεν είναι βέβαια «να σωθεί η πατρίδα από τη χρεοκοπία», όπως υποστηρίζει ο συστηματικά ψευδόμενος αρχηγός της κοινοβουλευτικής Χούντας, διότι, δήθεν χωρίς αυτά, το Κράτος δεν θα μπορούσε να πληρώνει ούτε μισθούς και συντάξεις και θα έκλεινε ―υποτίθεται― περισσότερα από τώρα σχολεία και νοσοκομεία. Το ασύστολο ψεύδος της Χούντας προκύπτει από το γεγονός ότι τα δάνεια (με τα υπέρογκα επιτόκια που μας χρεώνουν γι’ αυτά οι «εταίροι» μας) δίνονται με αποκλειστικό σκοπό να ξεπληρώσουμε προηγούμενα δάνεια στους ίδιους. Φυσικά, όπως προβλέπουν όλοι οι έγκυροι διεθνείς παρατηρητές, το Χρέος μας δεν είναι βιώσιμο, εφόσον ακόμη και αν εφαρμόζαμε όλα τα ληστρικά μέτρα που μας έχουν επιβάλλει, όπως έδειξε πολύ πρόσφατη εμπεριστατωμένη έρευνα της Citigroup,[3] το Χρέος θα είχε ανεβεί το 2014 στο 180% του ΑΕΠ.
Γι’ αυτό και ήδη άρχισαν να μιλούν σήμερα για «επιλεκτική» ή «ελεγχόμενη» (από τις ελίτ) χρεοκοπία μέσω της αναδιάρθρωσης του Χρέους (μείωση επιτοκίων, παράταση αποπληρωμής, στην ανάγκη και «κούρεμα» κ.λπ.), και παράλληλη πιθανή αποπληρωμή τμήματος του Χρέους με ευρω-ομόλογα. Όμως, οποιαδήποτε παρόμοια προσωρινή «λύση» και να δώσουν, όχι μόνο δεν πρόκειται να σταματήσει το ληστρικό ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου, αλλά και δεν θα ανακληθεί κανένα από τα δύο Μνημόνια που ουσιαστικά καταδικάζουν τους εργαζόμενους σε Κινεζοποίηση, τα λαϊκά στρώματα σε μαζική φτωχοποίηση και τη χώρα συνολικά σε Λατινοαμερικανοποίηση. Με δεδομένη λοιπόν κάποιας μορφής ελεγχόμενη χρεοκοπία, το ερώτημα είναι πώς θα μπορούσαν τα λαϊκά στρώματα να επιβάλλουν στις ντόπιες και ξένες ελίτ μια χρεοκοπία ελεγχόμενη από αυτά (κάτι που οι ελίτ ονομάζουν «ανεξέλεγκτη» χρεοκοπία, αλλά θα ονόμαζα «λαϊκή χρεοκοπία»), ώστε να αποφευχθεί η σημερινή καταστροφή που τους επιβάλλουν οι ελίτ, για χάρη των δικών τους ιδιοτελών συμφερόντων;
Αρχικά, όμως, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πώς βλέπουμε την «λαϊκή χρεοκοπία». Το κρίσιμο πλεονέκτημα μιας παρόμοιας χρεοκοπίας, έναντι αυτής που μας επιβάλλεται σήμερα από τις ελίτ με την αποφασιστική βοήθεια των «ανθρώπων τους στην Αθήνα», είναι ότι θα οδηγούσε στην άμεση απόσυρση όλων των ληστρικών μέτρων που μας επέβαλαν οι ελίτ από την Άνοιξη του 2010 και μετά, καθώς και στην ακύρωση του ξεπουλήματος του κοινωνικού πλούτου που έκτισαν προηγούμενες γενιές εργαζόμενων (και κάλυπτε επίσης) βασικές ανάγκες (νερό, ηλεκτρικό, λιμάνια, παραλίες, τρένα, κ.λπ.) για τη κάλυψη των οποίων τα λαϊκά στρώματα θα εξαναγκαστούν στο μέλλον να πληρώνουν πολλαπλάσια ποσά (όπως συνέβη στη Βρετανία κ.α. μετά τις ιδιωτικοποιήσεις). Το δημόσιο θα μπορούσε να συνεχίσει να πληρώνει τους ίδιους μισθούς και συντάξεις όπως πριν τα Μνημόνια (παρόλο που μία ορθολογικότερη αναδιοργάνωση του δημόσιου τομέα ―χωρίς καμία απόλυση― θα ήταν αναγκαία) και η Παιδεία και Υγεία, μετά από παρόμοια αναδιοργάνωση, θα μπορούσαν να καλύπτουν πραγματικά τις ανάγκες όλων των πολιτών.
Αναγκαία προϋπόθεση για όλα αυτά είναι η άμεση μονομερής έξοδός μας από την Ε.Ε. και συνακόλουθα την Ο.Ν.Ε.[4] (κάτι που δεν συζητά σήμερα κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα εκτός από το Κ.Κ.Ε., που το ανάγει όμως στην δημιουργία επαναστατικών συνθηκών, οι οποίες σήμερα είναι ανύπαρκτες), η οποία αποτελεί την αναγκαία συνθήκη για την ανάκτηση της απαραίτητης οικονομικής κυριαρχίας, αλλά και για την αποδέσμευση της χώρας από τις «4 ελευθερίες» της συνθήκης του Μάαστριχτ που κάνουν αδύνατη την εφαρμογή αποτελεσματικών κοινωνικών ελέγχων στις αγορές κεφαλαίου, εργασίας, αγαθών και υπηρεσιών. Παράλληλα, θα έπρεπε να διακηρυχθεί προσωρινή στάση πληρωμών (που δεν σημαίνει, βέβαια, στάση πληρωμών μισθών και συντάξεων, όπως ξεδιάντροπα ψεύδεται η Χούντα και παπαγαλίζουν ακόμη και «Μαρξιστές» οικονομολόγοι που αδίστακτα μετέχουν στη καταστροφολογία) αλλά, απλά, τη στάση πληρωμής των ληστρικών τοκοχρεολυσίων μέχρι να συμφωνηθούν οι όροι της λαϊκής χρεοκοπίας.
Η λαϊκή χρεοκοπία θα έπρεπε να συνοδευθεί από:
• Προσωρινή ολοκληρωτική απαγόρευση της εξόδου κεφαλαίου από τη χώρα, μέχρις ότου συντελεστεί η μετάβαση από το ευρώ στο νέο νόμισμα.
• Επανεισαγωγή της δραχμής που θα συνοδευόταν από μια λογική υποτίμηση π.χ. της τάξης του 30%, με παράλληλη επιχορήγηση των ειδών πρώτης ανάγκης (για να μην κτυπηθούν τα λαϊκά στρώματα), χρηματοδοτούμενη από τα έσοδα που θα προέκυπταν από ένα βαρύ επιπρόσθετο φόρο στα εισαγόμενα είδη πολυτελείας. Η αξία των καταθέσεων σε ευρώ θα μετατρεπόταν αυτόματα σε δραχμές, με βάση μια προοδευτική κλίμακα που θα προστάτευε την αγοραστική αξία τους ανάλογα με το γενικότερο εισόδημα των καταθετών.
• Ταυτόχρονη με την έξοδο από ΟΝΕ/ΕΕ κοινωνικοποίηση όλων των Τραπεζών.
• Δραχμοποίηση του Χρέους, που καθεαυτή δεν μειώνει το Χρέος αλλά επαναφέρει τον έλεγχό του στον Ελληνικό λαό μέσω ενός νομίσματος που θα ελέγχει ο ίδιος, και θα του έδινε τη δυνατότητα (π.χ. με ένα ελεγχόμενο πληθωρισμό) να εξαναγκάσει τις ελίτ να πληρώσουν αυτές το Χρέος ―όπως άλλωστε έκανε κάθε χρεοκοπημένη χώρα στο παρελθόν που έλεγχε το νόμισμά της.
• Επαναδιαπραγμάτευση του Χρέους, από θέσεως ισχύος τώρα, και με την απειλή κήρυξης άμεσης χρεοκοπίας (δηλαδή στάσης των πληρωμών τοκοχρεολυσίων σε περίπτωση μη αποδοχής της), με στόχο τη σημαντική επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και την περικοπή σημαντικού μέρους του (π.χ. του 50-70%).
• Σταδιακή αποπληρωμή του άκρως «κουρεμένου» Χρέους με έσοδα που θα προέλθουν βασικά από έναν πολύ προοδευτικό έκτακτο φόρο ακίνητης και κινητής περιουσίας (π.χ. για περιουσίες πάνω από 1 εκ. ευρώ, που βρίσκονται είτε στην Ελλάδα είτε σε καταθέσεις του εξωτερικού, ανεξάρτητα αν ο ιδιοκτήτης είναι φυσικό ή νομικό πρόσωπο, συμπεριλαμβανομένης της εκκλησιαστικής περιουσίας κ.λπ.), μετά από γενική απογραφή τους, και με παράλληλη εισαγωγή μόνιμων αυστηρών ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίου (πέρα από την προσωρινή απαγόρευση της κίνησής του που ανέφερα), ώστε να σταματήσει η συνεχής εκροή κεφαλαίων των ελίτ και να ελεγχθεί η κερδοσκοπία.
Αλλά θα χρειαστεί να επανέλθω στο επόμενο για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να επιβληθεί στις ελίτ ένα πρόγραμμα σαν το παραπάνω, μέσα από ένα κύμα «άγριων απεργιών», σαν αυτό που είχε συγκλονίσει τη Δυτική Ευρώπη στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και είχε γονατίσει πανίσχυρες ελίτ όπως η Βρετανική, που θα κορυφωνόταν σε γενική απεργία διαρκείας.
________________________________________
* Μια μικρότερη εκδοχή του άρθρου δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία της 16/7/2011
________________________________________
[1] To προηγούμενο άρθρο έτυχε πολλών θετικών σχολίων και εποικοδομητικής (επώνυμης η ανώνυμης) κριτικής αλλά και κάποιων ανώνυμων λασπολογικών επιθέσεων στα Ιντιμιντια, που προσφέρονται για παρόμοια λασπολογία κατά επώνυμων απόψεων σε όσους δεν τολμούν να αντιπαρατεθούν σε δημόσιο διάλογο επί ίσοις όροις.
[2] Βλ. Κύρα Αδάμ, «Αθήνα – Μόσχα”», & Θαν. Αυγερινού, «Η Ρωσία έδινε δάνειο, η Ελλάδα αδιαφόρησε», Ελευθεροτυπία (14/7/2011).
[3] Martin Wolf, “Moment of truth for the eurozone,” Financial Times (5/7/2011).
[4] Βλ. για λεπτομερή ανάλυση των απαιτούμενων μέτρων Τ. Φωτόπουλος, Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ (Γόρδιος, 2010), κεφ. 10.
--
περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία
http://www.inclusivedemocracy.org/pd/
Σάββατο 23 Ιουλίου 2011
Οίκος Moody’s: η ιστορική αξιoλόγηση των αξιολογητών
γράφει ο Γιώργος Δαμιανός
Ποιος ήταν ο John Moody; Τι σημαίνει το όνομά του; H ιστορία του οίκου Moody’s.
Η λέξη Moody’s έχει μπει, πλέον στην καθημερινότητα μας. Στο ελληνικό λεξιλόγιο πριν ή μετά τη λ. Moody’s υπάρχει η λέξη υποβάθμιση. Το όνομα είναι βαρύγδουπο και προβάλλεται ως “έγκυρο” από τα ελληνικά και ξένα Μ.Μ.Ε. Οι εκθέσεις το οίκου Moody’s ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις και υποθηκεύουν το σήμερα και το αύριο του πλανήτη, αφού καθορίζουν το αν θα δανειστεί, και με ποιους όρους, μια χώρα. Υποθηκεύει το μέλλον του πλανήτη, γιατί ως γνωστόν, τα δανεικά αυτά θα τα πληρώσουν και οι μελλοντικές γενιές.
Τα πρώτα βήματα του John Moody/ Τζον Μούντι
Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι η επωνυμία Moody’s προέρχεται από το επώνυμο ενός, μάλλον, αποτυχημένου δημοσιογράφου / οικονομικού αναλυτή, που έδρασε στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα. Το πλήρες όνομα του ήταν Τζον Μούντι (John Moody, 1868 – 1958) και στα Ελληνικά θα μπορούσαμε να το αποδώσουμε ως Γιάννης Τσαντίλας.
Ο Γιαννάκης, λοιπόν, ξεκίνησε ως δημοσιογράφος, δίχως πανεπιστημιακές γνώσεις (στα γεράματα θα του δώσουν honoris causa, πτυχίο στη Νομική) και κάπου στο μεσοστράτι της ζωής του (το 1909) αποφάσισε να ασχοληθεί με ένα μεσιτικό/ χρηματοοικονομικό γραφείο στη Νέα Υόρκη. Ήταν έξυπνο παιδί, παιδί της πιάτσας και καθώς το μάτι του έκοβε, όπως κόβει σε όλα τα λαμόγια (τα μυωπικά τους ματάκια βλέπουν τα κοντινά αλλά χάνουν τα μακρινά) αποφάσισε να εισάγει για πρώτη φορά έναν πίνακα αξιολόγησης στις επενδύσεις των σιδηροδρόμων. Ο Τζον Μούντι (ή Γιάννης Τσαντίλας) υπεραπλουστεύοντας κάθε έννοια οικονομίας φτιάχνει έναν κατάλογο (ανάλογο με την αξιολόγηση των κινηματογραφικών ταινιών σε ένα σημερινό έντυπο) και με γράμματα (ΑΑΑ, ΑΑ, Α…) αντί για αστερίσκους βαθμολογεί τις επενδύσεις στους σιδηροδρόμους των Η.Π.Α. Η απλότητα του θέματος άρεσε στους επενδυτές και το όνομα του Γιαννάκη ξεχωρίζει. Πολύ γρήγορα o “Γιαννάκης Τσαντίλας” αυτοαναβαθμίζει το γραφειάκι του και από μεσίτης αυτοανακηρύσσεται πραγματογνώμονας επιχειρήσεων. Βγάζει χρήματα, δηλαδή, πουλώντας πληροφορίες για τη βιωσιμότητα των εταιρειών και αξιολογεί, με τον τρόπο που αξιολογούν τα λαμόγια τη βιωσιμότητα άλλων επιχειρήσεων αλλά και την εμπορευσιμότητα των μετοχών. Η αμοιβή του είναι υψηλή (σήμερα, για κάτι αντίστοιχο παίρνει, περίπου, 150.000 ευρώ καθώς και ποσοστά από τις αγοροπωλησίες των μετοχών) αλλά ας όψεται η ανασφάλεια του κοσμάκη, καθώς ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος βρίσκεται σε εξέλιξη και κανένας δεν ξέρει (ούτε και ο ίδιος ο Μούντι, ο Τσαντίλας, πως θα καταλήξει). Η ανασφάλεια του κοσμάκη αυξάνεται όλο και περισσότερο, γιατί μετά τον πόλεμο και τις κοινωνικά άστοχες συμβουλές του Γιαννάκη (που συμπυκνώνονται στο “βαθυστόχαστο” δόγμα “αρπάξτε, ξεσκίστε, τελειώσατε”) η Αμερική θα οδηγηθεί το 1929 στο χρηματιστηριακό κραχ με παγκόσμιες επιπτώσεις. Κατά ορισμένους ο Γιαννάκης, ο Μούντι, δεν είχε πάρει είδηση για το επερχόμενο κραχ και γι αυτό δεν ενημέρωσε τους πελάτες του (είπαμε ότι τα λαμόγια πάσχουν από μυωπία, αλλά ο Γιαννάκης, μάλλον, είχε και πρεσβυωπία). Μάλιστα, οι κακές γλώσσες λένε ότι οι συμβουλές/αρπαχτές του Γιαννάκη είχαν σημαντικό μερίδιο στο να οδηγηθούν οι Η.Π.Α. στο κραχ.
Αυτοανακηρύσσεται αξιολογητής των κρατικών ομολόγων
Μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο λόγω της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας τους, οι Η.Π.Α. δανείζουν ανεξέλεγκτα τις χώρες που ελέγχουν και το ίδιο κάνουν και τα χρηματοπιστωτικά της ιδρύματα. Η ευθυνοφοβία ή η ανικανότητα, όμως, των κρατικών υπαλλήλων δημιουργεί την ανάγκη για τη γνωμοδότηση ενός εμπειρογνώμονα, ο οποίος θα γνωματεύει, αν η τάδε χώρα είναι και φερέγγυος για να τη δανείσουν. Ο Αμερικανός υπάλληλος που διαχειρίζεται το αποθεματικό “του δείνα” σωματείου φορτηγατζήδων θέλει να επενδύσει τα χρήματα των ασφαλισμένων αλλά, δυστυχώς, δεν έχει ξανακούσει τις μισές χώρες του πλανήτη. Πως θα δανείσει μια χώρα που δεν ξέρει την ύπαρξη της;
Τη λύση αναλαμβάνει να τη δώσει ο Γιαννάκης, ο Τσαντίλας. Από μεσίτης και εμπειρογνώμονας επιχειρήσεων αυτοανακηρύσσεται “αξιολογητής” των κρατικών ομολόγων και βαθμολογεί την πιστοληπτική ικανότητα όλων των κρατών του πλανήτη. Προσλαμβάνει μια φουρνιά 25χρονων αριστούχων των καλύτερων πανεπιστημίων της υφηλίου (τσοχλανοπαρέα αριστούχων) και χωρίς πρότυπα, δίχως οικονομετρικά κριτήρια αλλά με προσωπικές εκτιμήσεις κάποιων υπαλληλίσκων, που οι ίδιοι αυτοχαρακτηρίζονται “σαΐνια με ένστικτο” αποφασίζουν ότι η τάδε χώρα πρέπει να πληρώσει ένα συγκεκριμένο επιτόκιο, αν ζητήσει δανεικά, η άλλη χώρα ένα υψηλότερο, ενώ η τρίτη δεν πρέπει να δανειστεί καθόλου, γιατί είναι αναξιόπιστη. Αυτοί οι έγκυροι οικονομικοί αναλυτές, όπως αυτάρεσκα αυτοαποκαλούνται, εξανεμίζουν τον ιδρώτα των εργαζομένων και υποθηκεύουν το μέλλον γενεών και γενεών.
Τη δόξα της τσοχλανοπαρέας του Γιαννάκη ζήλεψαν και άλλοι παρόμοιοι “οίκοι”, όπως οι: Standard and Poors, Fitch, που αν και φαίνονται ως ανταγωνιστές έχουν ένα κοινό στοιχείο: την αδιαφάνεια. Κανένας δε δημοσιοποιεί τα στοιχεία αξιολόγησης και θεωρούν απόρρητο τις πηγές στις οποίες στηρίζονται οι “πληροφορίες τους”, για το αν μια χώρα μετά από 30 χρόνια θα είναι ικανή να αποπληρώσει τα δανεικά που πήρε (τι να σου κάνει το Χάρβαρντ, αυτό δεν το γνωρίζει ούτε η Κατίνα, η Σμυρνιά, που έχει και κληρονομικό χάρισμα!!!).
Ο Γιαννάκης ο Τσαντίλας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το μαγαζάκι του που στηριζόταν, το 1909, στην προσωπική λαμογιά, ενός αγράμματου και είχε σκοπό να κάνει καμιά αρπαχτή, θα διοικείται, σήμερα, από ανέραστα μαθητούδια και θα ελέγχει τον πλανήτη. Βλέπετε, δεν μπορούσε να προβλέψει ότι θα εξαφανιστούν οι πολιτικοί από τον πλανήτη. Και δε μιλάμε για την Ελλάδα ή την Πορτογαλία (ποιος νοιάζεται, άλλωστε;) αλλά μιλάμε για τον τρόμο στα μάτια του Ομπάμα και της Μέρκελ, όταν αναμένουν την έκθεση του οίκου Moody’s.
Και ενώ η κήνσωρ Μέρκελ δεν κουράζεται να προσβάλλει και να “νουθετεί” τους Έλληνες, δε λέει κουβέντα για όλους αυτούς τους ανεξέλεγκτους “οίκους”, που καταλύουν κάθε έννοια πολιτικής. Μόνο τις προάλλες σαν να ξύπνησε από τρομερό εφιάλτη η κυρία Μέρκελ ψέλλισε: “Δε θα επιτρέψουμε στους οίκους να μας στερήσουν την ελευθερία μας να αποφασίσουμε”. Το είπε, ήπιε λίγο νερό και ξανακοιμήθηκε, ονειρευόμενη ότι κάποτε θα γίνει πολιτικός.
http://www.24grammata.com/?p=14889
Ποιος ήταν ο John Moody; Τι σημαίνει το όνομά του; H ιστορία του οίκου Moody’s.
Η λέξη Moody’s έχει μπει, πλέον στην καθημερινότητα μας. Στο ελληνικό λεξιλόγιο πριν ή μετά τη λ. Moody’s υπάρχει η λέξη υποβάθμιση. Το όνομα είναι βαρύγδουπο και προβάλλεται ως “έγκυρο” από τα ελληνικά και ξένα Μ.Μ.Ε. Οι εκθέσεις το οίκου Moody’s ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις και υποθηκεύουν το σήμερα και το αύριο του πλανήτη, αφού καθορίζουν το αν θα δανειστεί, και με ποιους όρους, μια χώρα. Υποθηκεύει το μέλλον του πλανήτη, γιατί ως γνωστόν, τα δανεικά αυτά θα τα πληρώσουν και οι μελλοντικές γενιές.
Τα πρώτα βήματα του John Moody/ Τζον Μούντι
Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι η επωνυμία Moody’s προέρχεται από το επώνυμο ενός, μάλλον, αποτυχημένου δημοσιογράφου / οικονομικού αναλυτή, που έδρασε στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα. Το πλήρες όνομα του ήταν Τζον Μούντι (John Moody, 1868 – 1958) και στα Ελληνικά θα μπορούσαμε να το αποδώσουμε ως Γιάννης Τσαντίλας.
Ο Γιαννάκης, λοιπόν, ξεκίνησε ως δημοσιογράφος, δίχως πανεπιστημιακές γνώσεις (στα γεράματα θα του δώσουν honoris causa, πτυχίο στη Νομική) και κάπου στο μεσοστράτι της ζωής του (το 1909) αποφάσισε να ασχοληθεί με ένα μεσιτικό/ χρηματοοικονομικό γραφείο στη Νέα Υόρκη. Ήταν έξυπνο παιδί, παιδί της πιάτσας και καθώς το μάτι του έκοβε, όπως κόβει σε όλα τα λαμόγια (τα μυωπικά τους ματάκια βλέπουν τα κοντινά αλλά χάνουν τα μακρινά) αποφάσισε να εισάγει για πρώτη φορά έναν πίνακα αξιολόγησης στις επενδύσεις των σιδηροδρόμων. Ο Τζον Μούντι (ή Γιάννης Τσαντίλας) υπεραπλουστεύοντας κάθε έννοια οικονομίας φτιάχνει έναν κατάλογο (ανάλογο με την αξιολόγηση των κινηματογραφικών ταινιών σε ένα σημερινό έντυπο) και με γράμματα (ΑΑΑ, ΑΑ, Α…) αντί για αστερίσκους βαθμολογεί τις επενδύσεις στους σιδηροδρόμους των Η.Π.Α. Η απλότητα του θέματος άρεσε στους επενδυτές και το όνομα του Γιαννάκη ξεχωρίζει. Πολύ γρήγορα o “Γιαννάκης Τσαντίλας” αυτοαναβαθμίζει το γραφειάκι του και από μεσίτης αυτοανακηρύσσεται πραγματογνώμονας επιχειρήσεων. Βγάζει χρήματα, δηλαδή, πουλώντας πληροφορίες για τη βιωσιμότητα των εταιρειών και αξιολογεί, με τον τρόπο που αξιολογούν τα λαμόγια τη βιωσιμότητα άλλων επιχειρήσεων αλλά και την εμπορευσιμότητα των μετοχών. Η αμοιβή του είναι υψηλή (σήμερα, για κάτι αντίστοιχο παίρνει, περίπου, 150.000 ευρώ καθώς και ποσοστά από τις αγοροπωλησίες των μετοχών) αλλά ας όψεται η ανασφάλεια του κοσμάκη, καθώς ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος βρίσκεται σε εξέλιξη και κανένας δεν ξέρει (ούτε και ο ίδιος ο Μούντι, ο Τσαντίλας, πως θα καταλήξει). Η ανασφάλεια του κοσμάκη αυξάνεται όλο και περισσότερο, γιατί μετά τον πόλεμο και τις κοινωνικά άστοχες συμβουλές του Γιαννάκη (που συμπυκνώνονται στο “βαθυστόχαστο” δόγμα “αρπάξτε, ξεσκίστε, τελειώσατε”) η Αμερική θα οδηγηθεί το 1929 στο χρηματιστηριακό κραχ με παγκόσμιες επιπτώσεις. Κατά ορισμένους ο Γιαννάκης, ο Μούντι, δεν είχε πάρει είδηση για το επερχόμενο κραχ και γι αυτό δεν ενημέρωσε τους πελάτες του (είπαμε ότι τα λαμόγια πάσχουν από μυωπία, αλλά ο Γιαννάκης, μάλλον, είχε και πρεσβυωπία). Μάλιστα, οι κακές γλώσσες λένε ότι οι συμβουλές/αρπαχτές του Γιαννάκη είχαν σημαντικό μερίδιο στο να οδηγηθούν οι Η.Π.Α. στο κραχ.
Αυτοανακηρύσσεται αξιολογητής των κρατικών ομολόγων
Μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο λόγω της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας τους, οι Η.Π.Α. δανείζουν ανεξέλεγκτα τις χώρες που ελέγχουν και το ίδιο κάνουν και τα χρηματοπιστωτικά της ιδρύματα. Η ευθυνοφοβία ή η ανικανότητα, όμως, των κρατικών υπαλλήλων δημιουργεί την ανάγκη για τη γνωμοδότηση ενός εμπειρογνώμονα, ο οποίος θα γνωματεύει, αν η τάδε χώρα είναι και φερέγγυος για να τη δανείσουν. Ο Αμερικανός υπάλληλος που διαχειρίζεται το αποθεματικό “του δείνα” σωματείου φορτηγατζήδων θέλει να επενδύσει τα χρήματα των ασφαλισμένων αλλά, δυστυχώς, δεν έχει ξανακούσει τις μισές χώρες του πλανήτη. Πως θα δανείσει μια χώρα που δεν ξέρει την ύπαρξη της;
Τη λύση αναλαμβάνει να τη δώσει ο Γιαννάκης, ο Τσαντίλας. Από μεσίτης και εμπειρογνώμονας επιχειρήσεων αυτοανακηρύσσεται “αξιολογητής” των κρατικών ομολόγων και βαθμολογεί την πιστοληπτική ικανότητα όλων των κρατών του πλανήτη. Προσλαμβάνει μια φουρνιά 25χρονων αριστούχων των καλύτερων πανεπιστημίων της υφηλίου (τσοχλανοπαρέα αριστούχων) και χωρίς πρότυπα, δίχως οικονομετρικά κριτήρια αλλά με προσωπικές εκτιμήσεις κάποιων υπαλληλίσκων, που οι ίδιοι αυτοχαρακτηρίζονται “σαΐνια με ένστικτο” αποφασίζουν ότι η τάδε χώρα πρέπει να πληρώσει ένα συγκεκριμένο επιτόκιο, αν ζητήσει δανεικά, η άλλη χώρα ένα υψηλότερο, ενώ η τρίτη δεν πρέπει να δανειστεί καθόλου, γιατί είναι αναξιόπιστη. Αυτοί οι έγκυροι οικονομικοί αναλυτές, όπως αυτάρεσκα αυτοαποκαλούνται, εξανεμίζουν τον ιδρώτα των εργαζομένων και υποθηκεύουν το μέλλον γενεών και γενεών.
Τη δόξα της τσοχλανοπαρέας του Γιαννάκη ζήλεψαν και άλλοι παρόμοιοι “οίκοι”, όπως οι: Standard and Poors, Fitch, που αν και φαίνονται ως ανταγωνιστές έχουν ένα κοινό στοιχείο: την αδιαφάνεια. Κανένας δε δημοσιοποιεί τα στοιχεία αξιολόγησης και θεωρούν απόρρητο τις πηγές στις οποίες στηρίζονται οι “πληροφορίες τους”, για το αν μια χώρα μετά από 30 χρόνια θα είναι ικανή να αποπληρώσει τα δανεικά που πήρε (τι να σου κάνει το Χάρβαρντ, αυτό δεν το γνωρίζει ούτε η Κατίνα, η Σμυρνιά, που έχει και κληρονομικό χάρισμα!!!).
Ο Γιαννάκης ο Τσαντίλας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το μαγαζάκι του που στηριζόταν, το 1909, στην προσωπική λαμογιά, ενός αγράμματου και είχε σκοπό να κάνει καμιά αρπαχτή, θα διοικείται, σήμερα, από ανέραστα μαθητούδια και θα ελέγχει τον πλανήτη. Βλέπετε, δεν μπορούσε να προβλέψει ότι θα εξαφανιστούν οι πολιτικοί από τον πλανήτη. Και δε μιλάμε για την Ελλάδα ή την Πορτογαλία (ποιος νοιάζεται, άλλωστε;) αλλά μιλάμε για τον τρόμο στα μάτια του Ομπάμα και της Μέρκελ, όταν αναμένουν την έκθεση του οίκου Moody’s.
Και ενώ η κήνσωρ Μέρκελ δεν κουράζεται να προσβάλλει και να “νουθετεί” τους Έλληνες, δε λέει κουβέντα για όλους αυτούς τους ανεξέλεγκτους “οίκους”, που καταλύουν κάθε έννοια πολιτικής. Μόνο τις προάλλες σαν να ξύπνησε από τρομερό εφιάλτη η κυρία Μέρκελ ψέλλισε: “Δε θα επιτρέψουμε στους οίκους να μας στερήσουν την ελευθερία μας να αποφασίσουμε”. Το είπε, ήπιε λίγο νερό και ξανακοιμήθηκε, ονειρευόμενη ότι κάποτε θα γίνει πολιτικός.
http://www.24grammata.com/?p=14889
Παρασκευή 15 Ιουλίου 2011
ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΟΙΚΟΓΙΟΡΤΗ στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
18η Πανελλαδική Γιορτή Οικολογικής Γεωργίας Και Χειροτεχνίας
Στη Θεσσαλονίκη από 30 Σεπτ. μέχρι 2 Οκτ. 2011
Η 18η Πανελλαδική γιορτή οικολογικής γεωργίας και χειροτεχνίας διοργανώνεται για να αναδείχτεί ένας άλλος τρόπος ζωής, απέναντι στον βουλιμικό υπερκαταναλωτισμό, που να βασίζεται στις αξίες της αυτάρκειας, της αλληλεγγύης, του μοιράσματος, του κοινοτισμού, του σεβασμού προς την φύση!
Παράλληλα η Οικογιορτή είναι αυτοοργανωμένη και αυτοδιαχειριζόμενη. Δηλαδή χρειάζεται τη βοήθεια του καθενός και της καθεμιάς μας για να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις του εγχειρήματος. Έτσι θα είμαστε όλοι οργανικά μέρη ενός συνόλου που έχει ένα σκοπό. Να αναδείξει το δικό της πολιτισμό. Και ο τρόπος που οργανώνουμε τις γιορτές μας σίγουρα είναι μέρος και δείγμα του πολιτισμού μας.
Η ανακοίνωση των διοργανωτών για την Πανελλαδική γιορτή οικολογικής γεωργίας και χειροτεχνίας:
Ο θεσμός των πανελλαδικών γιορτών οικολογικής γεωργίας και χειροτεχνίας, ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη πριν από 18 χρόνια. Πριν από 18 χρόνια στη Θεσσαλονίκη ξεκίνησε αυτό το ταξίδι της Γιορτής «οπότε διοργανώθηκε με στοιχειώδη μέσα, χωρίς να προηγηθεί καμιά διαφήμιση, χωρίς καμιά οικονομική στήριξη, αλλά με καρδιά και μεγάλο ενθουσιασμό. Η επιτυχία της, για όσους πήραν μέρος ως παραγωγοί και για όσους την είδα εντυπωσιακή. Χωρίς καμιά πιστοποίηση – ελάχιστοι ήταν οι πιστοποιημένοι – αλλά με πρόσωπα, όπου φαινόταν πεντακάθαρα η ειλικρίνεια καθώς και η ελπίδα πως γεννιέται κάτι πραγματικά όμορφο, με σύνθημα την επιστροφή στη φύση, οι συμμετέχοντες έπεισαν τον κόσμο με την πρώτη επαφή, κέρδισαν την εμπιστοσύνη του και εισέπραξαν πολλά εύγε και ευχές για την συνέχεια της προσπάθειας.»
18 χρόνια μετά, η πανελλαδική γιορτή της οικολογικής γεωργίας και χειροτεχνίας ξαναγυρνά στη Θεσσαλονίκη, στον τόπο που γεννήθηκε.
Γύρισε την Ελλάδα από άκρη σε άκρη, αφού κάθε χρόνο διοργανώνεται σε μια διαφορετική πόλη της Ελλάδας. Μεταφέροντας μηνύματα ενός άλλου τρόπου ζωής, που ρέει αρμονικά, φυσικά, αλληλέγγυα δίνοντας έμφαση σε ιδέες στήριξης και συνεργασίας, της άμεσης σχέσης παραγωγού – καταναλωτή, της οργανικής σχέσης των ανθρώπων με την τροφή τους, της τοπικότητας των προϊόντων, της καθα2ρής ποιοτικής τροφής για όλους, προτάσσοντας την επανασύνδεση φύσης – κοινωνίας και την αποσύνδεση του δούναι και λαβείν από τη σκληρή εμπορευματοποίηση των πάντων.
Λέμε λοιπόν, ότι δεν μας αρκούν οι «άψυχες» πιστοποιήσεις και μιλάμε για Οικολογική Γεωργία και όχι για βιολογικά εμπορεύματα. Ότι το πρωτεύον ζητούμενο μέσα από μια παραγωγική διαδικασία όπως η Οικολογική γεωργία δεν είναι μια ευσεβής πιστοποιημένη αντιμετώπιση του περιβάλλοντος – αυτό λέμε ότι το κάνουν οι οικοεπιχειρημετίες – αλλά η δημιουργία των συνεργατικών εκείνων δομών που θα παραμερίσουν όσο το δυνατόν περισσότερα γνωρίσματα της καπιταλιστικής αγοράς.
Γιατί σε μια φυσική παραγωγική διαδικασία αγωνιζόμαστε πρώτιστα για την κοινωνία και όχι για την αγορά.
Τη γιορτή αυτή την οργανώνουν φέτος στην Θεσσαλονίκη καλλιεργητές της περιοχής, με τον ίδιο ενθουσιασμό που επικρατούσε και στην πρώτη οικογιορτή, με λίγο περισσότερη στήριξη και εμπειρία. Δουλεύουμε όλοι μαζί, αρμονικά, με όρεξη και
Ελάτε στη γιορτή μας, για να γνωρίσετε:
• Ανθρώπους που συνεργάζονται με τη φύση χωρίς να τη δηλητηριάζουν και να δοκιμάσετε τα προϊόντα μας.
• Να έρθουν σε επαφή συμβατικοί καλλιεργητές με αυτούς της οικολογικής γεωργίας, ώστε να ενθαρρυνθούν και να στραφούν προς τη φιλική για το περιβάλλον γεωργία.
• Να αποτελέσει κίνητρο για τη δημιουργία παρόμοιων τοπικών εκδηλώσεων και αγορών.
• Να αποτελέσει ευκαιρία ώστε τα οικολογικά προϊόντα να διατίθενται άμεσα στους καταναλωτές χωρίς την παρεμβολή μεσαζόντων.
• Μέσα από την οικολογική χειροτεχνία να δοθεί η ευκαιρία στους επισκέπτες να εκτιμήσουν το φυσικό, το γνήσιο, το διαφορετικό και το πρωτότυπο και να έχουν άμεση αντίληψη των υλικών που χρησιμοποιούνται.
• Μέσα από σύντομα σεμινάρια, να μάθουν οι επισκέπτες να φτιάχνουν μόνοι τους με αγνά υλικά και φυσικές διαδικασίες, προϊόντα καθημερινής χρήσης, όπως σαπούνια, αλοιφές, κλπ, να μάθουν χρήσιμες παραδοσιακές συνταγές, όπως π.χ. ασουρέ, ψωμί και διάφορα άλλα. Αλλά και κοσμήματα, ιδιοκατασκευές κ.α.
Πηγή: http://oikogiorti2011.gr/
Με ποιο τρόπο οργανώνεται μια οικο-κοινότητα και που και πως μπορεί να εγκατασταθεί στην περιφέρεια
(το συνθετικό «οίκο» όχι μόνο με την τρέχουσα σημασία του οικολογικού περιεχομένου, αλλά και με την αρχαιοελληνική έννοια του «Οίκου»):
• Η μορφή και ο τρόπος οργάνωσης αποφασίζεται από τους συμμετέχοντες, ανάλογα με τις δυνατότητες που υπάρχουν και τις συνθήκες που επικρατούν στο χώρο ύπαρξής τους.
• Μια συλλογικότητα αρκετών ανθρώπων, βασικά της πόλης (κρίσιμος αριθμός κάθε φορά) με διαφορετικές δεξιότητες (και όχι μόνο τη θέληση), έχει συζητήσει και αποφασίσει από πριν για το χώρο εγκατάστασης, για τη μορφή της εγκατάστασης και για το πλάνο της. Ο χώρος δεν θα είναι μόνο κοινής διαμονής, αλλά και κοινής δραστηριότητας σε καθημερινή βάση με κοινό ταμείο.
• Θα εξασφαλίζει τη βιωσιμότητά της μέσα από διαφορετικές δραστηριότητες των μελών στα πλαίσια της κοινότητας και έξω από αυτήν. Η διατροφή της π.χ. από πολυκαλλιέργεια αγροτικών προϊόντων, κτηνοτροφίας, αλιείας, μελισσοκομίας. Χρηστικά αντικείμενα από παραγωγικές δραστηριότητες του δευτερογενούς τομέα (μηχανουργείο, ξυλουργείο, οικοδομικό συνεργείο, κ.λ.π.).
• Αν τα παραγόμενα προϊόντα περισσεύουν από την αυτοκατανάλωση μπορούν να διατίθενται είτε στην τοπική αγορά είτε σε άλλες τέτοιες κοινότητες και δίκτυα ανταλλαγών. Αντίστροφα αν τα απαιτούμενα για την κοινότητα αγαθά δεν μπορούν να αυτοπαραχθούν για διάφορους λόγους (π.χ. έλλειψη χεριών, αδυναμία συγκεκριμένων καλλιεργειών στη δεδομένη περιοχή), εξασφαλίζονται είτε από την τοπική αγορά είτε από υπάρχοντα δίκτυα ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών.
• Προϊόντα βιομηχανικής κυρίως παραγωγής αγοράζονται από το ταμείο της κοινότητας σε τιμές χοντρικής και διανέμονται ανάλογα με τις ανάγκες των μελών, όπως και τα άλλα της αυτοπαραγωγής.
• Κάποιοι από τα μέλη της μπορούν να εξασφαλίζουν συμπληρωματικό εισόδημα από δραστηριότητες εκτός κοινότητας ή και να εργάζονται αποκλειστικά εκτός κοινότητας. Οι σχέσεις τους με την οικονομική (π.χ. καταβολή του 20-30% του μισθού στο κοινό ταμείο) και την εν γένει καθημερινή ζωή της κοινότητας ρυθμίζονται από την συνέλευσή της, η οποία παίρνει αποφάσεις για όλα τα ζητήματα που την απασχολούν ή για τη γενικότερη δράση της.
• Γενικά θα πρέπει να υπάρχει κοινή αντιμετώπιση των εσόδων και εξόδων, κάτω από το πρίσμα των αναγκών των μελών και της βιωσιμότητας της κοινότητας.
• Επίσης μπορεί να οργανωθεί κοινή κουζίνα, καταμερισμό των εργασιών της, χώρος απασχόλησης παιδιών, χώρος αυτοέκφρασης, χώρος υποδοχής επισκεπτών κ.λ.π.
• Οι χώροι διαμονής (κατά μόνας, ανά ζευγάρια ή παρέα) καθορίζονται κυρίως από τις αντικειμενικές δυνατότητες που θα υπάρχουν, καθώς και από τις αυτοκαθοριζόμενες ανάγκες των μελών.
• Επιδίωξη ενεργειακής αυτάρκειας με μικρά συστήματα Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας(ΑΠΕ)
• Βασικό τους πάντα χαρακτηριστικό θα πρέπει να είναι η αυτοδυναμία-αυτάρκεια καθώς και η οργανική σύνδεση με τα δρώμενα και τη καθημερινή ζωή των κατοίκων της γύρω περιοχής.
• Η ύπαρξη αρκετών τέτοιων οίκο-κοινοτήτων μπορεί να οδηγήσει και στην σε οποιοδήποτε επίπεδο δικτύωσή τους.
Για τον ελλαδικό χώρο, όπου δεν υπάρχουν μεγάλοι χώροι για εγκατάσταση-εκτός αν πρόκειται για εγκαταλελειμμένο χωριό-ο αριθμός των μελών περιορισμένος. Μπορούν να πάρουν τη μορφή μικρών ομάδων ιδεολογικής συγγένειας.
Ανάλογα με την ιδεολογική συγγένεια που υπάρχει σε τέτοιες ομάδες θα μπορούσαν λοιπόν -πιο συγκεκριμένα για την ελληνική πραγματικότητα- να αποφασίσουν την εγκατάσταση στην ελληνική περιφέρεια με τις εξής χοντρικά προοπτικές:
1) Εγκατάσταση σε περιοχή όπου κάποιο ή κάποια από τα μέλη διαθέτουν υποδομές, που μπορεί να έχουν κληρονομήσει από τις-τους γιαγιάδες-παππούδες. Οι περισσότεροι έλληνες έχουν σχέση με τα χωριά καταγωγής τους.
2) Εγκατάσταση σε ήδη παρατημένα χωριά ή σε χωριά όπου πεθαίνουν και οι τελευταίοι γερασμένοι κάτοικοι, και θα χαίρονταν πολύ να βλέπανε νέους ανθρώπους να ξαναβάζουν μπροστά αυτά που οι ίδιοι δεν μπορούν πια να κάνουν.
3) Εγκατάσταση σε δημόσιες εκτάσεις(2 με 3 εκατομ στρέμματα έχει ανακοινώσει το υπουργείο αγροτικής ανάπτυξης ότι μπορεί να διαθέσει και σε νέους αγρότες για καλλιέργεια. Μπορεί να διεκδικηθούν στο σύνολό τους από ακτήμονες που θα θέλουν να εγκατασταθούν στις αντίστοιχες περιφέρειες, όπου υπάρχουν αυτές οι εκτάσεις. Βλέπετε και την ανάρτηση:http://topikopoiisi.blogspot.com/2011/07/blog-post_08.html
4) Εγκατάσταση σε δημοτικές ή εκκλησιαστικές εκτάσεις σε συνεννόηση καταρχήν με τις αρχές που τις κατέχουν.
5) Κατάληψη παραπάνω εκτάσεων, αν δεν δέχονται να τις παραχωρήσουν.
Η προσωπική μας εμπειρία
Στο τέλος της 10ετίας του ΄’80 μια παρέα φίλων συζητούσε για την αναγκαιότητα να εγκαταλείψει τη μιζέρια της ζωής στη πόλη και να εγκατασταθεί ομαδικά κάπου στην περιφέρεια, για μια ποιοτικά αναβαθμισμένη ζωή και προώθηση της οικολογικής αντίληψης στην πράξη και όχι μόνο στα λόγια. Επιλέξαμε το Πήλιο, όχι μόνο γιατί συνδύαζε αρκετά πλεονεκτήματα σε σχέση με το εγχείρημα, αλλά και γιατί η τότε κοινότητα του Αγίου Γεωργίου υποσχέθηκε να μας διαθέσει ένα αρκετά μεγάλο κοινοτικό κτήμα καθώς και το παλιό Σχολείο για διάφορες οικολογικές εφαρμογές. Όταν όμως ήρθαμε εδώ(4 τότε ζευγάρια αποφασίσαμε τελικά να μετεγκατασταθούμε), αναιρέθηκε η υπόσχεση και αναγκασθήκαμε να αγοράσουμε μικρά κτήματα στον Άγιο Γεώργιο και Άγιο Βλάση και παραμείναμε τελικά τα 3 ζευγάρια στην περιοχή, που στη συνέχεια γίναμε 3 οικογένειες(πλαισιωθήκαμε βέβαια και από μια 4η τοπική οικογένεια που ήρθε από το Βόλο)
Παρά τις αρχικές δυσκολίες, αλλάξανε πολλά πράγματα, άλλα προς το θετικότερο και άλλα προς το χειρότερο. Εδώ π.χ. κάναμε παιδιά, γιατί είχαμε την άποψη ότι δεν θέλαμε να μεγαλώσουμε παιδιά στις συνθήκες των σημερινών τερατουπόλεων. Άλλαξε η τουριστική σχέση που είχαμε μέχρι τότε με τη φύση και το περιβάλλον, αναπτύξαμε χειρωνακτικές κυρίως δεξιότητες, που δεν είχαμε πριν, μάθαμε πολλά για τα φυτά , τα ζώα το βουνό, τη θάλασσα και τις άλλες μορφές ζωής, μετατραπήκαμε από καταναλωτές επιβαρυμένων διατροφικών προϊόντων, σε παραγωγούς υγιεινών για μας και τους άλλους. Προωθήσαμε όσο μπορούσαμε την κατεύθυνση της οικολογικής γεωργίας, που τότε ήταν στα σπάργανα στη χώρα μας( ανοίξαμε και το πρώτο «μαγαζί» βιολογικών- παραδοσιακών προϊόντων στο Βόλο, που όπως το εκφράζαμε τότε θέλαμε να δώσουμε στην έννοια της «αγοράς» την αρχαιοελληνική της σημασία, δηλαδή των συζητήσεων και της ανταλλαγής και απόψεων και πληροφοριών- μετατρέποντάς το σε στέκι διακίνησης όχι μόνο υγιεινών προϊόντων, αλλά και της πληροφορίας-ιδέας της οικολογικής παραγωγής και κατανάλωσης, συμμετείχαμε σε έκδοση σχετικού περιοδικού για κάποια χρόνια, δημιουργήσαμε μαζί με άλλους δίκτυα οικοπαραγωγών –οικοκαταναλωτών-οργανώσαμε στο Βόλο και σε άλλες πόλεις «οικογιορτές κ.λ.π) και αυτό μας έδινε δύναμη για τη συνέχεια. Κατασκευάσαμε βιοκλιματικό σπίτι προωθώντας την ιδέα της εξοικονόμησης-παραγωγής ενέργειας και της χρήσης μη τοξικών υλικών, καθώς και των ιδεών της κοινοκτημοσύνης και συνεργατικότητας κ.λ.π.
Προς το χειρότερο ήταν η ότι δεν μπορέσαμε να διατηρήσουμε σε μεγάλο βαθμό προηγούμενες φιλίες και κοινωνικές σχέσεις- και ώσπου να δημιουργηθούν καινούργιες- υπήρξε μια απομόνωση την οποία βίωσαν περισσότερο αρνητικά οι συντρόφισσές μας, επίσης το αρχικό στρες της μη εξοικείωσης με επίμονες σωματικές εργασίες-που αργότερα όμως μετατράπηκε σε θετικό και θεραπευτικό θα τολμούσα να υποστηρίξω(όταν π.χ. ασχολούμαι με τη περιποίηση των δένδρων δεν σκέφτομαι τίποτε άλλο-αδειάζει κυρίως το κεφάλι μου από αρνητικές σκέψεις-και αυτό με ανανεώνει σημαντικά).
Βασική δυσκολία ήταν ότι δεν είχαμε αρκετές γνώσεις και δεξιότητες στην αρχή. Αυτό απαιτούσε μεγαλύτερη προσπάθεια, που μας κούραζε και μας απογοήτευε.
Μια αρνητική εμπειρία είχαμε με τους ντόπιους, ιδίως οι γυναίκες, αφού δεν γίναμε εύκολα αποδεκτοί. Στη συνέχεια έχει κάπως αλλάξει η σχέση μας, αλλά παρά τις προσπάθειες σύγκλισης από τη μεριά μας, μας θεωρούν ακόμη «ξένους». Το παράδειγμά μας δεν λειτούργησε τόσο θετικά όσο θα θέλαμε στη περιοχή και αυτό ίσως να οφείλεται και στη δική μας ελιτίστικη -λίγο ως πολύ- στάση και στο γεγονός ότι η επιβίωσή μας δεν στηρίχθηκε αποκλειστικά στις αγροτικές εργασίες(« μπορείτε και καλλιεργείτε οικολογικά γιατί δεν ζείτε βασικά από αυτό, ενώ εμείς είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε αποκλειστικά από αυτό»-αυτό βέβαια δεν ισχύει για τους περισσότερους, γιατί έχουν και αυτοί άλλες εργασίες εκτός από τις αγροτικές. Για αυτούς το επιχείρημα λειτουργεί σαν πρόσχημα.). Από τους νέους αντίθετα γίναμε περισσότερο αποδεκτοί, ίσως γιατί εγώ ήμουν και ο καθηγητής τους στο τοπικό Γυμνάσιο για 3 χρόνια. Όμως το πρόβλημα υπάρχει γιατί οι νέοι φεύγουν για σπουδές καταρχήν και μετά δύσκολα επιστρέφουν. Μια άλλη δυσκολία αντιμετωπίζουμε με τα μεταποιημένα μας προϊόντα οικοτεχνίας, που δεν μπορούν να μπουν στο ράφι, αφού χρειάζεται-σύμφωνα με το νόμο-να μεταποιούνται σε αναγνωρισμένο εργαστήριο, πράγμα που δεν καταφέραμε να κάνουμε. Αυτή είναι μια γενικότερη δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι αγρότες και δεν μπορούν να μεταποιούν, γιατί αν οργανώσουν επίσημο εργαστήριο, τότε χάνουν την ιδιότητα του αγρότη και τους μετατρέπουν σε βιοτέχνες. Υπάρχει λοιπόν ζήτημα αλλαγής του νόμου, ώστε να βοηθηθούν οι αγρότες να επιβιώσουν καλύτερα κάνοντας και μεταποίηση της πρωτογενούς παραγωγής τους, ιδίως τώρα με την παρούσα και μελλοντική οικονομική κρίση.
• Η μορφή και ο τρόπος οργάνωσης αποφασίζεται από τους συμμετέχοντες, ανάλογα με τις δυνατότητες που υπάρχουν και τις συνθήκες που επικρατούν στο χώρο ύπαρξής τους.
• Μια συλλογικότητα αρκετών ανθρώπων, βασικά της πόλης (κρίσιμος αριθμός κάθε φορά) με διαφορετικές δεξιότητες (και όχι μόνο τη θέληση), έχει συζητήσει και αποφασίσει από πριν για το χώρο εγκατάστασης, για τη μορφή της εγκατάστασης και για το πλάνο της. Ο χώρος δεν θα είναι μόνο κοινής διαμονής, αλλά και κοινής δραστηριότητας σε καθημερινή βάση με κοινό ταμείο.
• Θα εξασφαλίζει τη βιωσιμότητά της μέσα από διαφορετικές δραστηριότητες των μελών στα πλαίσια της κοινότητας και έξω από αυτήν. Η διατροφή της π.χ. από πολυκαλλιέργεια αγροτικών προϊόντων, κτηνοτροφίας, αλιείας, μελισσοκομίας. Χρηστικά αντικείμενα από παραγωγικές δραστηριότητες του δευτερογενούς τομέα (μηχανουργείο, ξυλουργείο, οικοδομικό συνεργείο, κ.λ.π.).
• Αν τα παραγόμενα προϊόντα περισσεύουν από την αυτοκατανάλωση μπορούν να διατίθενται είτε στην τοπική αγορά είτε σε άλλες τέτοιες κοινότητες και δίκτυα ανταλλαγών. Αντίστροφα αν τα απαιτούμενα για την κοινότητα αγαθά δεν μπορούν να αυτοπαραχθούν για διάφορους λόγους (π.χ. έλλειψη χεριών, αδυναμία συγκεκριμένων καλλιεργειών στη δεδομένη περιοχή), εξασφαλίζονται είτε από την τοπική αγορά είτε από υπάρχοντα δίκτυα ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών.
• Προϊόντα βιομηχανικής κυρίως παραγωγής αγοράζονται από το ταμείο της κοινότητας σε τιμές χοντρικής και διανέμονται ανάλογα με τις ανάγκες των μελών, όπως και τα άλλα της αυτοπαραγωγής.
• Κάποιοι από τα μέλη της μπορούν να εξασφαλίζουν συμπληρωματικό εισόδημα από δραστηριότητες εκτός κοινότητας ή και να εργάζονται αποκλειστικά εκτός κοινότητας. Οι σχέσεις τους με την οικονομική (π.χ. καταβολή του 20-30% του μισθού στο κοινό ταμείο) και την εν γένει καθημερινή ζωή της κοινότητας ρυθμίζονται από την συνέλευσή της, η οποία παίρνει αποφάσεις για όλα τα ζητήματα που την απασχολούν ή για τη γενικότερη δράση της.
• Γενικά θα πρέπει να υπάρχει κοινή αντιμετώπιση των εσόδων και εξόδων, κάτω από το πρίσμα των αναγκών των μελών και της βιωσιμότητας της κοινότητας.
• Επίσης μπορεί να οργανωθεί κοινή κουζίνα, καταμερισμό των εργασιών της, χώρος απασχόλησης παιδιών, χώρος αυτοέκφρασης, χώρος υποδοχής επισκεπτών κ.λ.π.
• Οι χώροι διαμονής (κατά μόνας, ανά ζευγάρια ή παρέα) καθορίζονται κυρίως από τις αντικειμενικές δυνατότητες που θα υπάρχουν, καθώς και από τις αυτοκαθοριζόμενες ανάγκες των μελών.
• Επιδίωξη ενεργειακής αυτάρκειας με μικρά συστήματα Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας(ΑΠΕ)
• Βασικό τους πάντα χαρακτηριστικό θα πρέπει να είναι η αυτοδυναμία-αυτάρκεια καθώς και η οργανική σύνδεση με τα δρώμενα και τη καθημερινή ζωή των κατοίκων της γύρω περιοχής.
• Η ύπαρξη αρκετών τέτοιων οίκο-κοινοτήτων μπορεί να οδηγήσει και στην σε οποιοδήποτε επίπεδο δικτύωσή τους.
Για τον ελλαδικό χώρο, όπου δεν υπάρχουν μεγάλοι χώροι για εγκατάσταση-εκτός αν πρόκειται για εγκαταλελειμμένο χωριό-ο αριθμός των μελών περιορισμένος. Μπορούν να πάρουν τη μορφή μικρών ομάδων ιδεολογικής συγγένειας.
Ανάλογα με την ιδεολογική συγγένεια που υπάρχει σε τέτοιες ομάδες θα μπορούσαν λοιπόν -πιο συγκεκριμένα για την ελληνική πραγματικότητα- να αποφασίσουν την εγκατάσταση στην ελληνική περιφέρεια με τις εξής χοντρικά προοπτικές:
1) Εγκατάσταση σε περιοχή όπου κάποιο ή κάποια από τα μέλη διαθέτουν υποδομές, που μπορεί να έχουν κληρονομήσει από τις-τους γιαγιάδες-παππούδες. Οι περισσότεροι έλληνες έχουν σχέση με τα χωριά καταγωγής τους.
2) Εγκατάσταση σε ήδη παρατημένα χωριά ή σε χωριά όπου πεθαίνουν και οι τελευταίοι γερασμένοι κάτοικοι, και θα χαίρονταν πολύ να βλέπανε νέους ανθρώπους να ξαναβάζουν μπροστά αυτά που οι ίδιοι δεν μπορούν πια να κάνουν.
3) Εγκατάσταση σε δημόσιες εκτάσεις(2 με 3 εκατομ στρέμματα έχει ανακοινώσει το υπουργείο αγροτικής ανάπτυξης ότι μπορεί να διαθέσει και σε νέους αγρότες για καλλιέργεια. Μπορεί να διεκδικηθούν στο σύνολό τους από ακτήμονες που θα θέλουν να εγκατασταθούν στις αντίστοιχες περιφέρειες, όπου υπάρχουν αυτές οι εκτάσεις. Βλέπετε και την ανάρτηση:http://topikopoiisi.blogspot.com/2011/07/blog-post_08.html
4) Εγκατάσταση σε δημοτικές ή εκκλησιαστικές εκτάσεις σε συνεννόηση καταρχήν με τις αρχές που τις κατέχουν.
5) Κατάληψη παραπάνω εκτάσεων, αν δεν δέχονται να τις παραχωρήσουν.
Η προσωπική μας εμπειρία
Στο τέλος της 10ετίας του ΄’80 μια παρέα φίλων συζητούσε για την αναγκαιότητα να εγκαταλείψει τη μιζέρια της ζωής στη πόλη και να εγκατασταθεί ομαδικά κάπου στην περιφέρεια, για μια ποιοτικά αναβαθμισμένη ζωή και προώθηση της οικολογικής αντίληψης στην πράξη και όχι μόνο στα λόγια. Επιλέξαμε το Πήλιο, όχι μόνο γιατί συνδύαζε αρκετά πλεονεκτήματα σε σχέση με το εγχείρημα, αλλά και γιατί η τότε κοινότητα του Αγίου Γεωργίου υποσχέθηκε να μας διαθέσει ένα αρκετά μεγάλο κοινοτικό κτήμα καθώς και το παλιό Σχολείο για διάφορες οικολογικές εφαρμογές. Όταν όμως ήρθαμε εδώ(4 τότε ζευγάρια αποφασίσαμε τελικά να μετεγκατασταθούμε), αναιρέθηκε η υπόσχεση και αναγκασθήκαμε να αγοράσουμε μικρά κτήματα στον Άγιο Γεώργιο και Άγιο Βλάση και παραμείναμε τελικά τα 3 ζευγάρια στην περιοχή, που στη συνέχεια γίναμε 3 οικογένειες(πλαισιωθήκαμε βέβαια και από μια 4η τοπική οικογένεια που ήρθε από το Βόλο)
Παρά τις αρχικές δυσκολίες, αλλάξανε πολλά πράγματα, άλλα προς το θετικότερο και άλλα προς το χειρότερο. Εδώ π.χ. κάναμε παιδιά, γιατί είχαμε την άποψη ότι δεν θέλαμε να μεγαλώσουμε παιδιά στις συνθήκες των σημερινών τερατουπόλεων. Άλλαξε η τουριστική σχέση που είχαμε μέχρι τότε με τη φύση και το περιβάλλον, αναπτύξαμε χειρωνακτικές κυρίως δεξιότητες, που δεν είχαμε πριν, μάθαμε πολλά για τα φυτά , τα ζώα το βουνό, τη θάλασσα και τις άλλες μορφές ζωής, μετατραπήκαμε από καταναλωτές επιβαρυμένων διατροφικών προϊόντων, σε παραγωγούς υγιεινών για μας και τους άλλους. Προωθήσαμε όσο μπορούσαμε την κατεύθυνση της οικολογικής γεωργίας, που τότε ήταν στα σπάργανα στη χώρα μας( ανοίξαμε και το πρώτο «μαγαζί» βιολογικών- παραδοσιακών προϊόντων στο Βόλο, που όπως το εκφράζαμε τότε θέλαμε να δώσουμε στην έννοια της «αγοράς» την αρχαιοελληνική της σημασία, δηλαδή των συζητήσεων και της ανταλλαγής και απόψεων και πληροφοριών- μετατρέποντάς το σε στέκι διακίνησης όχι μόνο υγιεινών προϊόντων, αλλά και της πληροφορίας-ιδέας της οικολογικής παραγωγής και κατανάλωσης, συμμετείχαμε σε έκδοση σχετικού περιοδικού για κάποια χρόνια, δημιουργήσαμε μαζί με άλλους δίκτυα οικοπαραγωγών –οικοκαταναλωτών-οργανώσαμε στο Βόλο και σε άλλες πόλεις «οικογιορτές κ.λ.π) και αυτό μας έδινε δύναμη για τη συνέχεια. Κατασκευάσαμε βιοκλιματικό σπίτι προωθώντας την ιδέα της εξοικονόμησης-παραγωγής ενέργειας και της χρήσης μη τοξικών υλικών, καθώς και των ιδεών της κοινοκτημοσύνης και συνεργατικότητας κ.λ.π.
Προς το χειρότερο ήταν η ότι δεν μπορέσαμε να διατηρήσουμε σε μεγάλο βαθμό προηγούμενες φιλίες και κοινωνικές σχέσεις- και ώσπου να δημιουργηθούν καινούργιες- υπήρξε μια απομόνωση την οποία βίωσαν περισσότερο αρνητικά οι συντρόφισσές μας, επίσης το αρχικό στρες της μη εξοικείωσης με επίμονες σωματικές εργασίες-που αργότερα όμως μετατράπηκε σε θετικό και θεραπευτικό θα τολμούσα να υποστηρίξω(όταν π.χ. ασχολούμαι με τη περιποίηση των δένδρων δεν σκέφτομαι τίποτε άλλο-αδειάζει κυρίως το κεφάλι μου από αρνητικές σκέψεις-και αυτό με ανανεώνει σημαντικά).
Βασική δυσκολία ήταν ότι δεν είχαμε αρκετές γνώσεις και δεξιότητες στην αρχή. Αυτό απαιτούσε μεγαλύτερη προσπάθεια, που μας κούραζε και μας απογοήτευε.
Μια αρνητική εμπειρία είχαμε με τους ντόπιους, ιδίως οι γυναίκες, αφού δεν γίναμε εύκολα αποδεκτοί. Στη συνέχεια έχει κάπως αλλάξει η σχέση μας, αλλά παρά τις προσπάθειες σύγκλισης από τη μεριά μας, μας θεωρούν ακόμη «ξένους». Το παράδειγμά μας δεν λειτούργησε τόσο θετικά όσο θα θέλαμε στη περιοχή και αυτό ίσως να οφείλεται και στη δική μας ελιτίστικη -λίγο ως πολύ- στάση και στο γεγονός ότι η επιβίωσή μας δεν στηρίχθηκε αποκλειστικά στις αγροτικές εργασίες(« μπορείτε και καλλιεργείτε οικολογικά γιατί δεν ζείτε βασικά από αυτό, ενώ εμείς είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε αποκλειστικά από αυτό»-αυτό βέβαια δεν ισχύει για τους περισσότερους, γιατί έχουν και αυτοί άλλες εργασίες εκτός από τις αγροτικές. Για αυτούς το επιχείρημα λειτουργεί σαν πρόσχημα.). Από τους νέους αντίθετα γίναμε περισσότερο αποδεκτοί, ίσως γιατί εγώ ήμουν και ο καθηγητής τους στο τοπικό Γυμνάσιο για 3 χρόνια. Όμως το πρόβλημα υπάρχει γιατί οι νέοι φεύγουν για σπουδές καταρχήν και μετά δύσκολα επιστρέφουν. Μια άλλη δυσκολία αντιμετωπίζουμε με τα μεταποιημένα μας προϊόντα οικοτεχνίας, που δεν μπορούν να μπουν στο ράφι, αφού χρειάζεται-σύμφωνα με το νόμο-να μεταποιούνται σε αναγνωρισμένο εργαστήριο, πράγμα που δεν καταφέραμε να κάνουμε. Αυτή είναι μια γενικότερη δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι αγρότες και δεν μπορούν να μεταποιούν, γιατί αν οργανώσουν επίσημο εργαστήριο, τότε χάνουν την ιδιότητα του αγρότη και τους μετατρέπουν σε βιοτέχνες. Υπάρχει λοιπόν ζήτημα αλλαγής του νόμου, ώστε να βοηθηθούν οι αγρότες να επιβιώσουν καλύτερα κάνοντας και μεταποίηση της πρωτογενούς παραγωγής τους, ιδίως τώρα με την παρούσα και μελλοντική οικονομική κρίση.
Οι δομές της κοινωνίας της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης
Μια τέτοια κοινωνία θα χρειασθεί να επαναπροσδιορίσει τις βασικές της ανάγκες και τον τρόπο ικανοποίησή τους με όσο γίνεται μικρότερο κοινωνικό και οικολογικό αποτύπωμα, επιδιώκοντας την «ευημερία της λιτότητας» και την αυτοανάπτυξη-αυτοπραγμάτωση των ανθρώπων-που θα χρειασθεί να εξελιχθούν σε πρόσωπα πολύπλευρα, με πολλές δεξιότητες και να μη παραμείνουν σαν μονοδιάστατα σημερινά άτομα, που το μόνο που ξέρουν καλά είναι να καταναλώνουν. Να μη θεωρούν φτώχεια την έλλειψη του συμβατικού χρήματος για να ικανοποιούν τις ανάγκες μόνο μέσω των σημερινών αγορών. Να μη νοιώθουν άχρηστοι επειδή δεν εξασφαλίζουν μια θέση μισθωτής εργασίας στις εταιρικές επιχειρήσεις των συμβατικών εργοδοτών-καπιταλιστών.
Με λίγα λόγια να αφήσουμε πίσω τις αξίες του κέρδους, του ανταγωνισμού και της εκμετάλλευσης των αδυναμιών του «άλλου». Να ξεπεράσουμε τον πολιτισμό της ανάπτυξης, της μεγέθυνσης και της ταύτισης της ευτυχίας με τις δυνατότητες που έχει ο καθένας να κατέχει και να καταναλώνει ατομικά. Αυτό και μόνο δεν οδηγεί σε αίσθημα ικανοποίησης, αλλά αντίθετα σε βουλιμική παθογένεια, σε καθημερινό στρες και κατάθλιψη και τελικά σε κρίση των συνολικών φυσικών πόρων.
Για αυτό θα χρειασθεί να στηριχθούμε στα συλλογικά αγαθά και στις αξίες της απλότητας-λιτότητας, της συντροφικότητας-αλληλεγγύης, της συνεργατικότητας, του αλληλοσεβασμού- αναγνώρισης διαφορετικότητας και του αλτρουισμού-κοινοτισμού, για να δημιουργήσουμε τον πολιτισμό της «μετα- ανάπτυξης» εποχής.
Οι δομές της:
Ξεκινούν από το ξεπέρασμα της πυρηνικής οικογένειας και τη δημιουργία «διευρυμένων» οικογενειών(όχι γενετικής συγγένειας, αλλά ιδεολογικής συγγένειας και με όλες τις ηλικίες- η τρίτη ηλικία μπορεί να είναι πολύ χρήσιμη , η επιβίωσή της αδύνατη στο μέλλον από ένα καταρρέον συνταξιοδοτικό σύστημα), κύτταρα των μελλοντικών χωρικών κοινοτήτων-δήμων. Το κοινό χαρακτηριστικό τους το «κοινό ταμείο».
Συνεχίζουν με την επανασύσταση των χωρικών κοινοτήτων και μικρών δήμων, με το χωρισμό των πόλεων σε δήμους κάτω των 50.οοο κατοίκων που συστήνουν αστικές κοινότητες με βάση τις γειτονιές που δεν ξεπερνούν π.χ. τους 1000 κατοίκους.
Στη συνέχεια συστήνονται περιφέρειες στη βάση της έννοιας της έννοιας της "Βιοπεριφέρειας"το πολύ μέχρι 1.000.000 κατοίκους). Δηλαδή μιας περιφέρειας που εξασφαλίζει την αρμονική ενότητα ενός τόπου (φυσικού οικοσυστήματος), της κοινότητας των ανθρώπων που τον κατοικούν και του συνόλου των παραγωγικών τους δραστηριοτήτων. Η εγγύτητα θα είναι καθοριστική στην διαχείριση των εισροών και των εκροών των παραγωγικών μονάδων, των ανταλλαγών μεταξύ τους, όπως και με τους καταναλωτές.
Όσον αφορά στην οικονομία της θα πρόκειται για μια οικονομία εγγύτητας με αυτοδιεύθυνση στους χώρους εργασίας. Ομάδες παραγωγών, συνεταιριστικές-συνεργατικές δομές εργασίας με προϊόντα που διατίθενται στα πλαίσια δομών παραγωγωαναλωτών για απευθείας διακίνηση χωρίς μεσάζοντες, συνεταιριστικά-συνεργατικά μικρά μαγαζιά, δίκτυα διανομής και ανταλλαγής προϊόντων-υπηρεσιών με τοπικά νομίσματα κ.λπ.
Θα χρειασθεί χιλιάδες γεωργών -αγροτικών κοινοτήτων να επιστρέφουν στο έδαφος χιλιάδες τόνους οργανικής ουσίας/ χρόνο(συμβάλλοντας έτσι στην αποκατάσταση του αποσταθεροποιημένου κλίματος, που ο παγκόσμιος καπιταλισμός -αν συνεχίσει έτσι- θα προκαλέσει εκτός των άλλων και κλιματική καταστροφή με αποτέλεσμα να θέσει σε κίνδυνο την ίδια την επιβίωση της ανθρωπότητας, αφού δεν θα είναι δυνατή ακόμα και η οποιαδήποτε οικονομική δραστηριότητα), παράγοντας ταυτόχρονα υγιεινότερα και φθηνότερα προϊόντα διατροφής.
Θα χρειασθεί να κάνουμε εξοικονόμιση και αυτοπαραγωγή ενέργειας από ΑΠΕ εγκαθιστώντας στις στέγες, στα υπόστεγα, στις αποθήκες, στα σπίτια κ.λπ. μικρά αποκεντρωμένα συστήματα, βοηθώντας στην αποκεντρωμένη παραγωγή και διανομή της ενέργειας. Απαιτώντας ταυτόχρονα την κοινωνικοποίησή της, με δημοτικοποίηση της παραγωγής -διανομής ενέργειας. Για παράδειγμα τα δίκτυα Μέσης και Χαμηλής Τάσης (ΜΤ-ΧΤ) να πάνε στους δήμους και τα Υψηλής Τάσης(ΥΤ) στις περιφέρειες και όχι στους ιδιώτες κεφαλαιούχους που απαιτεί η τρόικα και η κυβέρνηση.
Η αυτοδιεύθυνση-αυτοδιακυβέρνηση θα είναι το κύριο χαρακτηριστικό και των κοινωνικών χώρων-δομών. Η άμεση δημοκρατία θα είναι θεσμοθετημένη σε όλους αυτούς τους χώρους.
Άμεση δημοκρατία στο πολιτικό επίπεδο:
συνελεύσεις πολιτών σε κοινοτικό τοπικό επίπεδο (κοινότητα: είτε γεωγραφική, είτε γειτονιά πόλεων
συνελεύσεις εντολοδόχων(ανακλητών-εκ περιτροπής) σε δημοτικό-περιφερειακό και επίπεδο χώρας. Θα πρόκειται για μια ομοσπονδιακή –συνομοσπονδιακή μορφή σύνδεσης, ώστε να δημιουργηθεί μια κοινωνία της κοινότητας των κοινοτήτων
Αποφάσεις στη βάση δημοκρατικού ορθολογισμού(απαρτίες, ειδικές απαρτίες, πλειοψηφίες, ειδικές πλειοψηφίες κ.λ.π)
Άμεση δημοκρατία στο οικονομικό επίπεδο:
Κοινοκτημοσύνη-δημοτική ιδιοκτησία, συλλογικός έλεγχος
Αχρήματη ικανοποίηση βασικών-βιοτικών αναγκών(τροφή,στέγη,υγεία-περιβάλλον, εκπαίδευση) με ένα μίνιμουμ εργασίας
Ελευθερία επιλογής για τις μη βασικές ανάγκες με επιπλέον εργασία και „τεχνητή“ αγορά .
Αυτοδυναμία του δήμου(όχι οπωσδήποτε αυτάρκεια, αλλά στήριξη κύρια στους δημοτικούς πόρους-δίκαιη ανταλλαγή μεταξύ αυτοδύναμων δήμων- συνομοσπονδιακή κατανομή αγαθών-υπηρεσιών κ.λ.π)
Δημοκρατικός σχεδιασμός παραγωγής-κατανομής μέσω συνεχούς ανατροφοδότησης πληροφοριών μεταξύ δημοτικών συνελεύσεων-συνελεύσεων χώρων εργασίας.
Ομοσπονδιακά πλάνα για τομέα βασικών-δημοτικά πλάνα για τομέα μη βασικών
Άμεση δημοκρατία στο κοινωνικό επίπεδο:
Αυτοδιεύθυνση στους χώρους εργασίας, νοικοκυριού, εκπαίδευσης, πολιτισμού.
Ισοκατανομή ελεύθερου χρόνου
Ενσωμάτωση του νοικοκυριού στις βασικές ανάγκες κ.λ.π.
Οικοκοινότητες με τη μορφή διευρυμένης οικογένειας
Η μη κυριαρχία των αγορών, ο αντικαταναλωτισμός, η χειραφετιτική παιδεία, η αντιιεραρχία και η εγγύτητα και ανανεωσιμότητα των πόρων, της εργασίας και των ανταλλαγών καθώς και η επανάκτηση-επαναχρησιμοποίηση μαζί με τον σεβασμό στη βιοποικιλότητα θα είναι και εχέγγυα για ισορροποιημένη ένταξη της κοινωνίας στη Βιόσφαιρα και το περιβάλλον. Έτσι θα είναι μια οικολογική κατά βάση κοινωνία
Με λίγα λόγια να αφήσουμε πίσω τις αξίες του κέρδους, του ανταγωνισμού και της εκμετάλλευσης των αδυναμιών του «άλλου». Να ξεπεράσουμε τον πολιτισμό της ανάπτυξης, της μεγέθυνσης και της ταύτισης της ευτυχίας με τις δυνατότητες που έχει ο καθένας να κατέχει και να καταναλώνει ατομικά. Αυτό και μόνο δεν οδηγεί σε αίσθημα ικανοποίησης, αλλά αντίθετα σε βουλιμική παθογένεια, σε καθημερινό στρες και κατάθλιψη και τελικά σε κρίση των συνολικών φυσικών πόρων.
Για αυτό θα χρειασθεί να στηριχθούμε στα συλλογικά αγαθά και στις αξίες της απλότητας-λιτότητας, της συντροφικότητας-αλληλεγγύης, της συνεργατικότητας, του αλληλοσεβασμού- αναγνώρισης διαφορετικότητας και του αλτρουισμού-κοινοτισμού, για να δημιουργήσουμε τον πολιτισμό της «μετα- ανάπτυξης» εποχής.
Οι δομές της:
Ξεκινούν από το ξεπέρασμα της πυρηνικής οικογένειας και τη δημιουργία «διευρυμένων» οικογενειών(όχι γενετικής συγγένειας, αλλά ιδεολογικής συγγένειας και με όλες τις ηλικίες- η τρίτη ηλικία μπορεί να είναι πολύ χρήσιμη , η επιβίωσή της αδύνατη στο μέλλον από ένα καταρρέον συνταξιοδοτικό σύστημα), κύτταρα των μελλοντικών χωρικών κοινοτήτων-δήμων. Το κοινό χαρακτηριστικό τους το «κοινό ταμείο».
Συνεχίζουν με την επανασύσταση των χωρικών κοινοτήτων και μικρών δήμων, με το χωρισμό των πόλεων σε δήμους κάτω των 50.οοο κατοίκων που συστήνουν αστικές κοινότητες με βάση τις γειτονιές που δεν ξεπερνούν π.χ. τους 1000 κατοίκους.
Στη συνέχεια συστήνονται περιφέρειες στη βάση της έννοιας της έννοιας της "Βιοπεριφέρειας"το πολύ μέχρι 1.000.000 κατοίκους). Δηλαδή μιας περιφέρειας που εξασφαλίζει την αρμονική ενότητα ενός τόπου (φυσικού οικοσυστήματος), της κοινότητας των ανθρώπων που τον κατοικούν και του συνόλου των παραγωγικών τους δραστηριοτήτων. Η εγγύτητα θα είναι καθοριστική στην διαχείριση των εισροών και των εκροών των παραγωγικών μονάδων, των ανταλλαγών μεταξύ τους, όπως και με τους καταναλωτές.
Όσον αφορά στην οικονομία της θα πρόκειται για μια οικονομία εγγύτητας με αυτοδιεύθυνση στους χώρους εργασίας. Ομάδες παραγωγών, συνεταιριστικές-συνεργατικές δομές εργασίας με προϊόντα που διατίθενται στα πλαίσια δομών παραγωγωαναλωτών για απευθείας διακίνηση χωρίς μεσάζοντες, συνεταιριστικά-συνεργατικά μικρά μαγαζιά, δίκτυα διανομής και ανταλλαγής προϊόντων-υπηρεσιών με τοπικά νομίσματα κ.λπ.
Θα χρειασθεί χιλιάδες γεωργών -αγροτικών κοινοτήτων να επιστρέφουν στο έδαφος χιλιάδες τόνους οργανικής ουσίας/ χρόνο(συμβάλλοντας έτσι στην αποκατάσταση του αποσταθεροποιημένου κλίματος, που ο παγκόσμιος καπιταλισμός -αν συνεχίσει έτσι- θα προκαλέσει εκτός των άλλων και κλιματική καταστροφή με αποτέλεσμα να θέσει σε κίνδυνο την ίδια την επιβίωση της ανθρωπότητας, αφού δεν θα είναι δυνατή ακόμα και η οποιαδήποτε οικονομική δραστηριότητα), παράγοντας ταυτόχρονα υγιεινότερα και φθηνότερα προϊόντα διατροφής.
Θα χρειασθεί να κάνουμε εξοικονόμιση και αυτοπαραγωγή ενέργειας από ΑΠΕ εγκαθιστώντας στις στέγες, στα υπόστεγα, στις αποθήκες, στα σπίτια κ.λπ. μικρά αποκεντρωμένα συστήματα, βοηθώντας στην αποκεντρωμένη παραγωγή και διανομή της ενέργειας. Απαιτώντας ταυτόχρονα την κοινωνικοποίησή της, με δημοτικοποίηση της παραγωγής -διανομής ενέργειας. Για παράδειγμα τα δίκτυα Μέσης και Χαμηλής Τάσης (ΜΤ-ΧΤ) να πάνε στους δήμους και τα Υψηλής Τάσης(ΥΤ) στις περιφέρειες και όχι στους ιδιώτες κεφαλαιούχους που απαιτεί η τρόικα και η κυβέρνηση.
Η αυτοδιεύθυνση-αυτοδιακυβέρνηση θα είναι το κύριο χαρακτηριστικό και των κοινωνικών χώρων-δομών. Η άμεση δημοκρατία θα είναι θεσμοθετημένη σε όλους αυτούς τους χώρους.
Άμεση δημοκρατία στο πολιτικό επίπεδο:
συνελεύσεις πολιτών σε κοινοτικό τοπικό επίπεδο (κοινότητα: είτε γεωγραφική, είτε γειτονιά πόλεων
συνελεύσεις εντολοδόχων(ανακλητών-εκ περιτροπής) σε δημοτικό-περιφερειακό και επίπεδο χώρας. Θα πρόκειται για μια ομοσπονδιακή –συνομοσπονδιακή μορφή σύνδεσης, ώστε να δημιουργηθεί μια κοινωνία της κοινότητας των κοινοτήτων
Αποφάσεις στη βάση δημοκρατικού ορθολογισμού(απαρτίες, ειδικές απαρτίες, πλειοψηφίες, ειδικές πλειοψηφίες κ.λ.π)
Άμεση δημοκρατία στο οικονομικό επίπεδο:
Κοινοκτημοσύνη-δημοτική ιδιοκτησία, συλλογικός έλεγχος
Αχρήματη ικανοποίηση βασικών-βιοτικών αναγκών(τροφή,στέγη,υγεία-περιβάλλον, εκπαίδευση) με ένα μίνιμουμ εργασίας
Ελευθερία επιλογής για τις μη βασικές ανάγκες με επιπλέον εργασία και „τεχνητή“ αγορά .
Αυτοδυναμία του δήμου(όχι οπωσδήποτε αυτάρκεια, αλλά στήριξη κύρια στους δημοτικούς πόρους-δίκαιη ανταλλαγή μεταξύ αυτοδύναμων δήμων- συνομοσπονδιακή κατανομή αγαθών-υπηρεσιών κ.λ.π)
Δημοκρατικός σχεδιασμός παραγωγής-κατανομής μέσω συνεχούς ανατροφοδότησης πληροφοριών μεταξύ δημοτικών συνελεύσεων-συνελεύσεων χώρων εργασίας.
Ομοσπονδιακά πλάνα για τομέα βασικών-δημοτικά πλάνα για τομέα μη βασικών
Άμεση δημοκρατία στο κοινωνικό επίπεδο:
Αυτοδιεύθυνση στους χώρους εργασίας, νοικοκυριού, εκπαίδευσης, πολιτισμού.
Ισοκατανομή ελεύθερου χρόνου
Ενσωμάτωση του νοικοκυριού στις βασικές ανάγκες κ.λ.π.
Οικοκοινότητες με τη μορφή διευρυμένης οικογένειας
Η μη κυριαρχία των αγορών, ο αντικαταναλωτισμός, η χειραφετιτική παιδεία, η αντιιεραρχία και η εγγύτητα και ανανεωσιμότητα των πόρων, της εργασίας και των ανταλλαγών καθώς και η επανάκτηση-επαναχρησιμοποίηση μαζί με τον σεβασμό στη βιοποικιλότητα θα είναι και εχέγγυα για ισορροποιημένη ένταξη της κοινωνίας στη Βιόσφαιρα και το περιβάλλον. Έτσι θα είναι μια οικολογική κατά βάση κοινωνία
Άλλο να αποφασίσεις εσύ να κάνεις στάση πληρωμών και άλλο να σε οδηγούν αυτοί σε πτώχευση!
Την προηγούμενη περίοδο, οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν από τα κόμματα εξουσίας για την ανάπτυξη στη χώρα, ιδίως πριν και μετά το 2004 και τους Ολυμπιακούς, προωθούσαν ένα υπερκαταναλωτικό μοντέλο, το οποίο απαιτούσε υπερκυκλοφορία χρήματος. Οι κυβερνήσεις , για να φέρουν σε πέρας τους προϋπολογισμούς τους, δανείζονταν από τις παγκόσμιες αγορές, οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά από τις τράπεζες. Σε αυτό βοήθησε και το ευρώ, γιατί εξασφάλιζε την απαιτούμενη «πίστη» για δανεισμό από τα διεθνή κεφάλαια, και έτσι όλοι μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν τις καταναλωτικές τους ανάγκες, παρόλο που δεν ανέβηκε η αγοραστική αξία των αδύνατων οικονομικά- ενώ οι τιμές έγιναν ευρωπαϊκές, οι μισθοί παρέμειναν σε επίπεδο δραχμής. Έτσι το κοινό νόμισμα βοήθησε στην ουσία και αυτό για να ανέβουν τα χρέη στο κράτος, τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Τα προηγούμενα χρόνια οι περισσότεροι αισθάνονταν «νοικοκυραίοι με κάρτες και με χρέη»(σύνθημα του Δεκέμβρη 2008), ενώ η «δυνατή» Ελλάδα έφθασε να έχει χρέη πάνω από 360(; κανείς από μας δεν ξέρει στην ουσία, ενώ «αυτοί» που ξέρουν δεν μας το λένε) δις ευρώ.
Αυτή η εξέλιξη αφορούσε και τα άλλα κράτη της Ευρωζώνης, ιδίως του ευρωπαϊκού νότου, και όλοι κάνανε τα στραβά μάτια, όσο αυτή μπορούσε να χρηματοδοτηθεί απρόσκοπτα από τα διεθνή κερδοσκοπικά κεφάλαια(σημειωτέον ότι υπάρχει πολύ χρήμα στα χέρια των «παγκόσμιων παικτών», κυκλοφορούν γύρω στα 600 τρις. δολ. τη στιγμή που το παγκόσμιο ΑΕΠ είναι στα 50-60 τρις). Αυτά προσδοκούσαν πολλά κέρδη δανείζοντας και σε κυβερνήσεις, αγοράζοντας και μεταπουλώντας κρατικά ομόλογα. Γιατί δεν επενδύονται σε πραγματικές παραγωγικές οικονομικές δραστηριότητες, αλλά σε χρηματηστηριακές, δημιουργώντας «φούσκες» και όχι πραγματικές αξίες.
Πως άλλωστε θα μπορούσαν! Η προσδοκία για αυξήσεις 2-3% το χρόνο δεν είναι πια δυνατή στα πλαίσια αυτού του πλανήτη. Η ήδη ανάπτυξη που έχει επιτευχθεί μέχρι τώρα απαιτεί πλουτοπαραγωγικούς πόρους κατά 30% από ένα δεύτερο πλανήτη σαν τη γη. Έτσι προτιμούν να δημιουργούν κέρδη με προσδοκίες για «εικονική» ανάπτυξη της ίδιας τάξης του 2-3%, στηριζόμενοι σε δάνεια και επιτόκια από το μέλλον των νέων γενιών των δανειζόμενων. Οι συμφωνίες των δανειστών και των δανειζόμενων στα τρέχοντα επιτόκια βασίζονται στην κοινή τους προσδοκία για μελλοντική ανάπτυξη.
Μέχρι τώρα αυτό λειτουργούσε με το «μπουμ» της παγκοσμιοποίησης. Η παρούσα ακόμα παγκόσμια κρίση, που οφείλεται κατά κύριο λόγο στη διαπίστωση της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ, ότι αυτή η προσδοκία για αέναη ανάπτυξη δεν έχει πια πραγματικές βάσεις σε ένα πλανήτη με πεπερασμένα όρια-και η επέκταση σε έναν άλλο πλανήτη δεν είναι δυνατή στο προσεχές μέλλον-οδήγησε σε πανικό τους globalplayers. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να σπάνε από τη μια οι «φούσκες» και από την άλλη να ανεβαίνει ο κίνδυνος οποιασδήποτε οικονομικής επένδυσης, ιδίως των επενδύσεων σε διάφορα «χαρτιά» και «τοξικά» ομόλογα. Κάποιοι επενδύουν λοιπόν στην «αύξηση του κινδύνου» και στοιχηματίζουν στην προσδοκία για στάση ή μη πληρωμών εξυπηρέτησης των χρεών, θέλοντας να αποκομίσουν έστω και τα τελευταία μεγάλα κέρδη τους από τις πτωχεύσεις «μεγάλων» και «μικρών» παικτών(όσο πιο «μεγάλος» είναι ο «πτωχεύσας»-σε αυτούς περιλαμβάνονται και ολόκληρα κράτη-τόσα μεγαλύτερα θα είναι και τα κέρδη από τα «ασφάλιστρα κινδύνου»). Έχουμε να κάνουμε λοιπόν –σε αυτή τη φάση- με έναν καπιταλισμό «καζίνο» και με μια οικονομία «τζάνκι», που χρειάζεται όλο και μεγαλύτερη «δόση» χρήματος και δανείων για να λειτουργήσει με βάση τις κυρίαρχες προσδοκίες.
Το παιγνίδι σε αυτό το καζίνο -με απλά λόγια για τον «κοινό νου»- γίνεται περίπου ως εξής: Όσοι αγοράζουν κρατικά ομόλογα-σε χαμηλότερη τιμή από την ονομαστική τους αξία-ελπίζουν σε μεγάλες αποδόσεις μετά τη λήξη τους. Μόνο που ο κίνδυνος πια για την αποπληρωμή τους έχει αυξηθεί, όπως είπαμε. Το πόσο μεγάλος είναι αυτός ο κίνδυνος αποφασίζεται από τους «οίκους αξιολόγησης», που κατατάσσουν τα κάθε είδους χρεόγραφα σε μια κλίμακα που είναι συνδυασμός γραμμάτων Α, Β, Γ και μερικών +, - . Αυτήν την κλίμακα την ξέρουν καλά όσοι διαβάζουν οικονομικές εφημερίδες και ασχολούνται με «επενδύσεις». Αυτή η κλίμακα καθορίζει στη συνέχεια και το ύψος των «ασφαλίστρων κινδύνου»(τα περίφημα spreads).
Αυτά τα ασφάλιστρα που προσφέρονται από «οίκους ασφαλειών» σε αντίστοιχα «χαρτιά» αγοράζονται όχι μόνο από τους αγοραστές ομολόγων-μετοχών, που θέλουν να εξασφαλισθούν από τυχόν στάση πληρωμών-χρεοκοπία, αλλά και από επενδυτές που ποντάρουν σε τέτοιες στάσεις πληρωμών. Τα ασφάλιστρα κινδύνου θα πληρωθούν από τους εκδότες τους, σε περίπτωση επίσημης χρεοκοπίας(χρηματοπιστωτικό γεγονός), πράγμα το οποίο αποφασίζεται και πάλι από τους προαναφερόμενους «οίκους αξιολόγησης»(Moodys, Fitsch, κ.λπ). Όταν γίνει κάτι τέτοιο οι επενδυτές των χρεογράφων και οι εκδότες των ασφαλίστρων θα είναι οι χαμένοι του παιγνιδιού, ενώ οι κερδισμένοι θα είναι όσοι επένδυσαν στα ασφάλιστρα.
Σε περιόδους οικονομικής κρίσης στα ομόλογα επενδύουν δύσκολα οι μικροί επενδυτές γιατί δεν μπορούν να σηκώσουν εύκολα τα βάρη των ασφαλίστρων. Σε αυτά επενδύουν οι «πολύ μεγάλοι παίκτες», οι οποίοι θα κερδίσουν και στις δύο περιπτώσεις. Σε περίπτωση στάσης πληρωμών θα κερδίσουν από τα ασφάλιστρα, σε περίπτωση μη στάσης θα κερδίσουν από τις αποδόσεις των χρεογράφων.
Στην περίπτωση της μη στάσης πληρωμών από τα κράτη οι μεγάλοι χαμένοι είναι οι λαοί-ή μάλλον τα στρώματα των «από κάτω» τους-γιατί αυτοί θα κληθούν να πληρώσουν τις μεγάλες αποδόσεις των κρατικών ομολόγων στους «μεγάλους παίκτες». Οι κυβερνήσεις θα παίρνουν τέτοια σκληρά μέτρα προσαρμογής εσωτερικά, ώστε να εξασφαλίζονται οι εξωτερικές πληρωμές προς τους πιστωτές-αγοραστές των κρατικών ομολόγων. Επειδή με την αύξηση των επιτοκίων δανεισμού το κρατικό χρέος όλο και θα διογκώνεται, δεν υπάρχει και ελπίδα μελλοντικής μείωσης του χρέους με αυτή τη διαδικασία δανεισμού από τους διεθνείς επενδυτές-δανειστές.
Ενώ λοιπόν η ελίτ των «από πάνω» θα συνεχίζουν να κερδίζουν-είτε οι δανειζόμενοι χρεοκοπούν είτε όχι, τι πρέπει να κάνουν οι «από κάτω», για να μην είναι τα αιώνια θύματα;
Ποια είναι η λύση για τους δανειζόμενους και τις νέες γενιές που θα είναι υποχρεωμένες να πληρώνουν το όλο και υπερδιογκωμένο χρέος;
1. Πρώτα- πρώτα θα πρέπει να απαλλαγούν από αυτήν την σημερινή κυρίαρχη προσδοκία της αέναης ανάπτυξης. Αυτή η προσδοκία έχει πάρει τη μορφή εθισμού και εξάρτησης από τα χρήματα και την κατανάλωση και άρα και από τα δάνεια, από τα οποία θα πρέπει να αποεξαρτηθούν.
2. Μετά να επιδιώξουν την λεγόμενη «ευημερία της λιτότητας» με την έννοια ότι μπορούν να περνάνε καλύτερα καταναλώνοντας λιγότερα-τις περισσότερες φορές καταναλώνουν σκουπίδια-και επιδιώκοντας την ποιότητα στη ζωή τους.
3. Για να μπορέσουν όμως να επιδιώξουν τα παραπάνω από καλύτερη θέση θα πρέπει βασικά και κύρια να επιδιώξουν τη στάση πληρωμών προς τους παγκόσμιους παίκτες του καπιταλισμού-καζίνο. Να πουν ξεκάθαρα προς αυτούς και τους πολιτικούς που έχουν αναλάβει την εργολαβία των πληρωμών, ότι: «κύριοι δεν σας πληρώνουμε, παίξατε στο καζίνο και χάσατε! Στο παιγνίδι σας είναι αποδεκτές και οι ζημίες και θα πρέπει να αποδεχτείτε και τον ρόλο του χαμένου. Δεν θέλουμε να είμαστε πια τα κορόιδα!» «Δεν θέλουμε ούτε τα λεφτά σας, θα τα καταφέρουμε και μόνοι μας. Δεν γεννηθήκαμε για να ζήσουμε μια ζωή τρέχοντας να αποκτήσουμε ότι και ο διπλανός μας. Ο άνθρωπος δεν είναι τελικά ότι κατέχει, αλλά περισσότερο ότι μπορεί να δημιουργήσει και να το προσφέρει στον εαυτό του και στους άλλους, στην κοινότητά του, αποκομίζοντας την αναγνώρισή της. Μπορούμε να δημιουργήσουμε αξίες, τις οποίες στη συνέχεια να ανταλλάσσουμε μεταξύ μας -με αλληλεγγύη και όχι ανταγωνισμό -μέσα από εθνικό και τοπικά νομίσματα. Οι βιοτικές μας ανάγκες μπορούν να ικανοποιηθούν καλύτερα ποιοτικά, αν στηριχθούμε περισσότερο στα συλλογικά αγαθά, παρά στην απόκτηση ατομικών αγαθών.»
Άλλο να αποφασίζει ένας ολόκληρος λαός να κάνει στάση πληρωμών προς τους τοκογλύφους δανειστές του και να αρχίζει να στηρίζεται στα πόδια του, έστω και υποφέροντας λίγο στην αρχή, και άλλο να εξαναγκάζεται σε συνεχή εσωτερική χρεοκοπία(και όχι «επιλεκτική» ή όπως αλλιώς και αν θέλουν να την ονομάσουν) από τους δανειστές του.
Που «υπάρχουν τα λεφτά»;
Παρόλο που η άποψη του μπλοκ είναι ότι θα πρέπει να «απεξαρτητοποιηθούμε από τα λεφτά τους», εντούτοις δεν μπορεί να μείνει αδιάφορο από την αποκάλυψη στοιχείων σε σχέση με αυτά τα γ…μένα τα «λεφτά τους». Για το «..ποιός έχει τα λεφτά, τα λεφτά, την πορτοφόλα;», όπως λέει και το λαϊκό άσμα.
Και τα στοιχεία προέρχονται από την έκθεση της γνωστής εταιρείας συμβούλων Merrill Lynch , για τον παγκόσμιο πλούτο. Αυτοί «που τα έχουν» θέλουν να ξέρουν και «τι έχουν», γιατί από ότι φαίνεται έχουν χάσει και τον λογαριασμό του πλούτου τους και έχουν ανάγκη από εταιρείες συμβούλων.
Έχουμε λοιπόν και λέμε:
• σε όλο τον κόσμο υπάρχουν σήμερα γύρω στα 11 εκατομμύρια ιδιώτες, οι οποίοι κατέχουν ρευστή περιουσία-πέρα από την ακίνητη κ.λπ.-πάνω από 1 εκατομ. δολάρια
• ο συνολικός τους πλούτος πέρυσι-χρονιά οικονομικής κρίσης επίσης-αυξήθηκε κατά 42,7 τρισεκατομ. δολάρια, μια αύξηση 9,7%, ξεπερνώντας το προηγούμενο ρεκόρ αύξησης του 2007-πριν τη κρίση-που ήταν 40,7 τρισεκατομ. δολάρια
• η υποκατηγορία των «πάρα πολύ πλούσιων»(ρευστή περιουσία άνω των 30 εκατομ. δολαρίων) ζει κυρίως(53%) σε 3 χώρες: ΗΠΑ, Ιαπωνία, Γερμανία. Μόνο στις ΗΠΑ υπάρχουν 3,1 εκατομ. «πάρα πολύ πλούσιων» και κατέχουν πάνω από 90 τρισεκατομ.δολ. Για σύγκριση: το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ είναι 14,3 τρισεκατομ.(σχεδόν το 100% του αμερικάνικου ΑΕΠ), ενώ η πολιτεία της Μινεσότα έχει πτωχεύσει απολύοντας 20.000 εργαζόμενους
• οι ευρωπαίοι εκατομυριούχοι ελέγχουν περισσότερο από το 26% των πλουτοπαραγωγικών πηγών του πλανήτη
• το ενδιαφέρον στοιχείο της έκθεσης: η αύξηση του χρηματικού πλούτου τους δεν προήλθε από παραγωγικές δραστηριότητες, αλλά από χρηματιστηριακές επενδύσεις, όπου είχαμε αύξηση κατά 18% των μετοχών-βλέπε προσδοκιών- διεθνώς. Δεν υπάρχει δηλαδή στην ουσία αύξηση πραγματικών αξιών, αλλά μια χρηματιστηριακή φούσκα, που διογκώθηκε ακόμα περισσότερο. Υποτίθεται ότι η κρίση θα βοηθούσε να «ξεφουσκώσει» ο μεγάλος όγκος χρήματος που κυκλοφορεί σε παγκόσμιο επίπεδο και ο οποίος έχει φθάσει τα 600 τρισεκατομ. δολάρια, ενώ το αντίστοιχο παγκόσμιο ΑΕΠ βρίσκεται στο επίπεδο των 50-60 τριεκατομ. Οι πλουσιότεροι δηλαδή αυξάνουν τα χαρτοφυλάκιά τους, ενώ οι φτωχοί αυξάνονται αντίστοιχα με το πρόσχημα της «εξυγίανσης», χάνοντας τις μέχρι τώρα θέσεις εργασίας τους.
Λεφτά λοιπόν υπάρχουν-εκεί που υπήρχαν πάντα-και απλά στη περίοδο της οικονομικής κρίσης συσσωρεύονται ακόμα περισσότερο σε λιγότερα χέρια, χάριν των «αγορών κεφαλαίων». Οι φτωχοί αυξάνονται γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν φτωχούς όσους δεν έχουν τα «υπερφουσκωμένα» συμβατικά χρήματά «τους» και δεν κατέχουν θέσεις εργασίας στις επιχειρήσεις «τους». Και έχουν δίκιο βέβαια, ενόσω οι άνθρωποι είναι εξαρτημένοι από τις συμβατικές χρηματικές ανταλλαγές μεταξύ τους και ενόσω ικανοποιούν τις ανάγκες τους μέσω των «αγορών των προϊόντων τους».
Είναι φανερό ότι οι κοινωνίες χρειάζεται να αμφισβητήσουν και να αλλάξουν ένα τέτοιο οικονομικό σύστημα, που στηρίζεται και προωθεί τη συγκέντρωση οικονομικής και πολιτικής εξουσίας στα χέρια μόνο μιας ελίτ, η οποία με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσει τις ερχόμενες γενιές της ανθρωπότητας και το καράβι με το οποίο ταξιδεύουν-τον πλανήτη γη-σε μετωπική σύγκρουση με το μεγάλο παγόβουνο που δημιουργεί σιγά –σιγά η απληστία των σημερινών ολίγων. Σε κοινωνική και οικολογική καταστροφή.
Είναι καιρός οι μεσαίες τάξεις αυτών των κοινωνιών, που μέχρι τώρα ανέβαζαν και κατέβαζαν κυβερνήσεις με την ψήφο και την κατανάλωσή τους, να καταλάβουν ότι δεν υπάρχει πλέον ελπίδα για αυτές να κινηθούν προς «τα πάνω» και να περάσουν στην ελίτ, αλλά αντίθετα ότι το μέλλον τους είναι η «εξαθλίωση»-για τα δικά τους δεδομένα-και το πέρασμα στους «από κάτω». Για να μην θεωρείται σαν ήττα από τη μεριά τους αυτή τους η αναγκαστική πορεία, θα πρέπει να τους γίνει συνείδηση ότι υπάρχει η δυνατότητα της ευημερίας και με λιγότερα. Να απορρίψουν την απληστία σαν επιθυμία και την ποσότητα σαν μέτρο σύγκρισης. Να επιθυμήσουν την συνειδητή και υγιή λιτότητα καθώς και να επιλέξουν την ποιότητα σαν νέο μέτρο.
Ο πλανήτης αυτός μπορεί να εξασφαλίσει για όλους ένα «ποιοτικό γεύμα», αλλά δε μπορεί να ικανοποιήσει την βουλιμία των λίγων για «λουκούλια γεύματα».
Και τα στοιχεία προέρχονται από την έκθεση της γνωστής εταιρείας συμβούλων Merrill Lynch , για τον παγκόσμιο πλούτο. Αυτοί «που τα έχουν» θέλουν να ξέρουν και «τι έχουν», γιατί από ότι φαίνεται έχουν χάσει και τον λογαριασμό του πλούτου τους και έχουν ανάγκη από εταιρείες συμβούλων.
Έχουμε λοιπόν και λέμε:
• σε όλο τον κόσμο υπάρχουν σήμερα γύρω στα 11 εκατομμύρια ιδιώτες, οι οποίοι κατέχουν ρευστή περιουσία-πέρα από την ακίνητη κ.λπ.-πάνω από 1 εκατομ. δολάρια
• ο συνολικός τους πλούτος πέρυσι-χρονιά οικονομικής κρίσης επίσης-αυξήθηκε κατά 42,7 τρισεκατομ. δολάρια, μια αύξηση 9,7%, ξεπερνώντας το προηγούμενο ρεκόρ αύξησης του 2007-πριν τη κρίση-που ήταν 40,7 τρισεκατομ. δολάρια
• η υποκατηγορία των «πάρα πολύ πλούσιων»(ρευστή περιουσία άνω των 30 εκατομ. δολαρίων) ζει κυρίως(53%) σε 3 χώρες: ΗΠΑ, Ιαπωνία, Γερμανία. Μόνο στις ΗΠΑ υπάρχουν 3,1 εκατομ. «πάρα πολύ πλούσιων» και κατέχουν πάνω από 90 τρισεκατομ.δολ. Για σύγκριση: το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ είναι 14,3 τρισεκατομ.(σχεδόν το 100% του αμερικάνικου ΑΕΠ), ενώ η πολιτεία της Μινεσότα έχει πτωχεύσει απολύοντας 20.000 εργαζόμενους
• οι ευρωπαίοι εκατομυριούχοι ελέγχουν περισσότερο από το 26% των πλουτοπαραγωγικών πηγών του πλανήτη
• το ενδιαφέρον στοιχείο της έκθεσης: η αύξηση του χρηματικού πλούτου τους δεν προήλθε από παραγωγικές δραστηριότητες, αλλά από χρηματιστηριακές επενδύσεις, όπου είχαμε αύξηση κατά 18% των μετοχών-βλέπε προσδοκιών- διεθνώς. Δεν υπάρχει δηλαδή στην ουσία αύξηση πραγματικών αξιών, αλλά μια χρηματιστηριακή φούσκα, που διογκώθηκε ακόμα περισσότερο. Υποτίθεται ότι η κρίση θα βοηθούσε να «ξεφουσκώσει» ο μεγάλος όγκος χρήματος που κυκλοφορεί σε παγκόσμιο επίπεδο και ο οποίος έχει φθάσει τα 600 τρισεκατομ. δολάρια, ενώ το αντίστοιχο παγκόσμιο ΑΕΠ βρίσκεται στο επίπεδο των 50-60 τριεκατομ. Οι πλουσιότεροι δηλαδή αυξάνουν τα χαρτοφυλάκιά τους, ενώ οι φτωχοί αυξάνονται αντίστοιχα με το πρόσχημα της «εξυγίανσης», χάνοντας τις μέχρι τώρα θέσεις εργασίας τους.
Λεφτά λοιπόν υπάρχουν-εκεί που υπήρχαν πάντα-και απλά στη περίοδο της οικονομικής κρίσης συσσωρεύονται ακόμα περισσότερο σε λιγότερα χέρια, χάριν των «αγορών κεφαλαίων». Οι φτωχοί αυξάνονται γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν φτωχούς όσους δεν έχουν τα «υπερφουσκωμένα» συμβατικά χρήματά «τους» και δεν κατέχουν θέσεις εργασίας στις επιχειρήσεις «τους». Και έχουν δίκιο βέβαια, ενόσω οι άνθρωποι είναι εξαρτημένοι από τις συμβατικές χρηματικές ανταλλαγές μεταξύ τους και ενόσω ικανοποιούν τις ανάγκες τους μέσω των «αγορών των προϊόντων τους».
Είναι φανερό ότι οι κοινωνίες χρειάζεται να αμφισβητήσουν και να αλλάξουν ένα τέτοιο οικονομικό σύστημα, που στηρίζεται και προωθεί τη συγκέντρωση οικονομικής και πολιτικής εξουσίας στα χέρια μόνο μιας ελίτ, η οποία με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσει τις ερχόμενες γενιές της ανθρωπότητας και το καράβι με το οποίο ταξιδεύουν-τον πλανήτη γη-σε μετωπική σύγκρουση με το μεγάλο παγόβουνο που δημιουργεί σιγά –σιγά η απληστία των σημερινών ολίγων. Σε κοινωνική και οικολογική καταστροφή.
Είναι καιρός οι μεσαίες τάξεις αυτών των κοινωνιών, που μέχρι τώρα ανέβαζαν και κατέβαζαν κυβερνήσεις με την ψήφο και την κατανάλωσή τους, να καταλάβουν ότι δεν υπάρχει πλέον ελπίδα για αυτές να κινηθούν προς «τα πάνω» και να περάσουν στην ελίτ, αλλά αντίθετα ότι το μέλλον τους είναι η «εξαθλίωση»-για τα δικά τους δεδομένα-και το πέρασμα στους «από κάτω». Για να μην θεωρείται σαν ήττα από τη μεριά τους αυτή τους η αναγκαστική πορεία, θα πρέπει να τους γίνει συνείδηση ότι υπάρχει η δυνατότητα της ευημερίας και με λιγότερα. Να απορρίψουν την απληστία σαν επιθυμία και την ποσότητα σαν μέτρο σύγκρισης. Να επιθυμήσουν την συνειδητή και υγιή λιτότητα καθώς και να επιλέξουν την ποιότητα σαν νέο μέτρο.
Ο πλανήτης αυτός μπορεί να εξασφαλίσει για όλους ένα «ποιοτικό γεύμα», αλλά δε μπορεί να ικανοποιήσει την βουλιμία των λίγων για «λουκούλια γεύματα».
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)