Κρουαζιέρα πλαστικού στο Αιγαίο από την Οικολογική Καταστροφή στην Άνδρο

Δύο μήνες μετά την εκτεταμένη οικολογική καταστροφή που προκλήθηκε στο παράκτιο οικοσύστημα της Άνδρου από την αποκόλληση και κατολίσθηση παράνομης χωματερής, το ταξίδι τόνων σκουπιδιών συνεχίζεται. Μεγάλοι όγκοι πλαστικών έχουν φτάσει μέχρι τα κεντρικά Δωδεκάνησα, προκαλώντας ήδη τεράστια ρύπανση στα θαλάσσια οικοσυστήματα.

Με τους τελευταίους νοτιάδες τα σκουπίδια διασκορπίζονται σε όλη την παράκτια ζώνη του Αιγαίου, ενισχύοντας τους τόνους πλαστικού που έχουν καταλήξει στις παραλίες από άλλες πηγές ρύπανσης (παράνομες χωματερές, απορροές ποταμών κλπ).

Χαρακτηριστική φωτογραφία από απορρίμματα σε θαλάσσια λιβάδια Ποσειδωνίας


Δύο μήνες μετά, οι ιθύνοντες σιωπούν περιμένοντας ίσως τη θάλασσα να αναλάβει τη συγκομιδή και να απορροφήσει τον μεγαλύτερο όγκο των σκουπιδιών της χωματερής.
Το Αρχιπέλαγος ενημέρωσε από την πρώτη στιγμή την Ειδική Υπηρεσία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος, την Εισαγγελία Πρωτοδικών Σύρου, τον αρμόδιο Εισαγγελέα Περιβάλλοντος - και πρόσφατα – τον Επίτροπο Περιβάλλοντος κ. Potoċnik και την Επίτροπο Θαλασσίων Υποθέσεων κα Δαμανάκη, ζητώντας την άμεση διερεύνηση της υπόθεσης.
Ωστόσο, η βραδυπορία που έχουν επιδείξει μέχρι σήμερα όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Τόσο η συγκεκριμένη χωματερή (ο όγκος που αποκολλήθηκε εκτιμάται σε 200.000 κυβικά περίπου), όσο και πληθώρα άλλων που λειτουργούν παράνομα στις “πίσω αυλές” των νησιών συνιστούν τεράστια πηγή κινδύνου για τη δημόσια υγεία και μόνιμη πηγή ρύπανσης για τα θαλάσσια οικοσυστήματα του Αιγαίου.
Και ενώ τα ψάρια θα αρχίσουν οσονούπω να διαμαρτύρονται για την ολοένα και αυξανόμενη παρουσία των πλαστικών στις ελληνικές θάλασσες, η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ τηρεί σιγή ιχθύος για το θέμα.

Από καταγγελία του Αρχιπελάγους.

Βρετανία: Επαφές με BP και Shell προ εισβολής στο Ιράκ

Από το tvxsteam:

Η Βρετανία συζητούσε τα σχέδια για την εκμετάλλευση των πετρελαϊκών αποθεμάτων του Ιράκ με μερικές από τις μεγαλύτερες πετρελαϊκές εταιρείες του κόσμου μόλις πέντε μήνες προτού εισβάλει στη χώρα μαζί με τις ΗΠΑ, αναφέρει σε δημοσίευμά της η βρετανική εφημερίδα Independent.
«Η Shell και η BP δεν μπορεί να μην έχουν ένα μερίδιο (στο Ιράκ)», φέρεται ότι δήλωσε ο Έντουαρντ Τσάπλιν, πρώην διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών, υπεύθυνος για τη Μέση Ανατολή, έπειτα από μια συνάντηση με πετρελαϊκούς ομίλους τον Οκτώβριο του 2002.
«Είμαστε αποφασισμένοι να πάρουμε ένα δίκαιο κομμάτι της δραστηριότητας για τις βρετανικές εταιρείες στο Ιράκ μετά τον Σαντάμ», δήλωσε σύμφωνα με τα πρακτικά της συνάντησης. Ένα μήνα αργότερα, το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών κάλεσε και πάλι την BP για να συζητήσουν τις ευκαιρίες στο Ιράκ «μετά την αλλαγή του καθεστώτος», αναφέρει η εφημερίδα. Η BP είπε στο υπουργέιο Εξωτερικών ότι το Ιράκ είναι «το σημαντικότερο από οτιδήποτε έχουμε δει ως τώρα», και ήθελε απεγνωσμένα να μπει εκεί μέσα και ανησυχούσε μήπως πολιτικές συμφωνίες της στερήσουν αυτή την ευκαιρία.
Η τότε υπουργός Εμπορίου Ελίζαμπεθ Σάιμονς διαβεβαίωσε τον πετρελαϊκό όμιλο ότι η κυβέρνηση πιστεύει πως στις βρετανικές εταιρείες ενέργειας θα πρέπει να δοθεί ένα μερίδιο από τα αποθέματα του Ιράκ σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, δεδομένης της συμμετοχής του τότε πρωθυπουργού Τόνι Μπλερ στα αμερικανικά σχέδια.

Σχόλιο:
Για τον ίδιο λόγο μάλλον η τωρινή κυβέρνηση του Κάμερον πρωτοστατεί στη προσπάθεια του ΝΑΤΟ να ανατραπεί και το καθεστώς Καντάφι. Όχι προφανώς για ανθρωπιστικούς λόγους. Ελπίζουν -από το καθεστώς που θα αναδειχθεί- μεγαλύτερη πίτα από τα πετρέλαια της Λυβύης για τις βρετανικές εταιρείες πετρελαίου( το ίδιο και οι Γάλλοι συμπρωταγωνιστές για τις γαλλικές). Και το παράδοξο είναι ότι ο ίδιος ο Καντάφι είχε δώσει άδεια στη ΒΡ για γεωτρήσεις στη Μεσόγειο, ανοικτά στον κόλπο της Σύρτης και σε βάθος 2000-2500 μέτρα(όπως στο Μεξικό). Όμως η ΒΡ φαίνεται ότι επιδιώκει να βάλει στο χέρι τα εύκολα και πλουσιότερα της Αφρικής κοιτάσματα της περιοχής Sarir΄στην έρημο και να αφήσει για αργότερα τα κοιτάσματα στη θάλασσα. Γιατί όπως έδειξε η καταστροφή στο κόλπο του Μεξικού-προς το παρόν- δεν διαθέτει αξιόπιστη τεχνολογία για τέτοιο βάθος.

ΠΟΙΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ;

Το ζήτημα της κατάργησης όλων των άμεσων και έμμεσων επιδοτήσεων προς την πυρηνική ενέργεια μπαίνει πια επί τάπητος. Υπάρχουν τρία βασικά πεδία τέτοιων επιδοτήσεων:
• Η διαχείριση των ραδιενεργών αποβλήτων.
• Η κάλυψη των κινδύνων για ευθύνες αποζημιώσεων σε περίπτωση ατυχήματος, όπως η Φουκουσίμα ή το Τσερνομπίλ.
• Η ασφαλής αποξήλωση των πυρηνικών μονάδων μετά το οριστικό κλείσιμο του κύκλου λειτουργίας τους και η απορρύπανση των περιοχών τους.
Στα θέματα αυτά, οι εθνικές κυβερνήσεις αναλαμβάνουν τεράστια οικονομικά κόστη, που κανονικά θα έπρεπε να επιβαρύνουν τις εταιρίες των πυρηνικών εργοστασίων. Χωρίς τις έμμεσες αυτές επιδοτήσεις, το ηλεκτρικό ρεύμα των πυρηνικών εργοστασίων θα κόστιζε πολύ ακριβότερα από κάθε άλλη πηγή ενέργειας και θα ήταν αδύνατο να βρει αγοραστές.
Το πραγματικό κόστος της είναι αστρονομικό, ακόμη και με οικονομικούς όρους. Αποτελεί πραγματική πρόκληση για τους ευρωπαίκούς λαούς να ξοδεύουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δισεκατομμύρια ευρώ δημόσιου χρήματος κάθε χρόνο, μόνο και μόνο για να κρατήσουν ζωντανή την πυρηνική βιομηχανία. Για παράδειγμα: μόνον οι μελλοντικές υποχρεώσεις για τον παροπλισμό των βρετανικών πυρηνικών εργοστασίων είχαν εκτιμηθεί το 2010 στα 44,5 δισεκατομμύρια λίρες.
Και για οικονομικούς λοιπόν λόγους θα πρέπει να γίνει απεξάρτηση από την πυρηνική ενέργεια-ξεκινώντας άμεσα από την Ευρώπη-το αργότερο μέχρι το 2030.
Άμεσα πρέπει:
• να ξεκινήσει το κλείσιμο των πυρηνικών σταθμών που παρουσιάζουν σημαντικό ρίσκο, όπως αυτοί που βρίσκονται σε σεισμογενείς περιοχές, που διαθέτουν συστήματα συγκράτησης ενός επιπέδου ή μονά συστήματα ψύξης, που κατασκευάστηκαν πριν το 1980 και αυτών που έχουν παρουσιάσει προβλήματα στο παρελθόν,
• να παγώσουν τα σχέδια για κατασκευή νέων πυρηνικών σταθμών σε γειτονικές χώρες,
• να εφαρμοστούν οι αυστηρότερες δυνατές προδιαγραφές για τους σταθμούς εκείνους που θα συνεχίσουν να λειτουργούν στη μεταβατική περίοδο και
• να τερματισθούν όλες οι άμεσες ή έμμεσες επιδοτήσεις προς την πυρηνική ενέργεια, τα δε αντίστοιχα κονδύλια έρευνας της ΕΕ που θα εξοικονομηθούν να διοχετευθούν προς την έρευνα και βελτίωση των τεχνολογιών εξοικονόμησης και Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας.

Πυρηνική ενέργεια(γ)

Το άλυτο θέμα της απόθεσης-φύλαξης των πυρηνικών αποβλήτων
1. Παράγονται σήμερα, υπάρχουν για πάντα
Η διαχείριση των αποβλήτων είναι, μαζί με τα σοβαρά ατυχήματα, μία από τις συνιστώσες της πυρηνικής τεχνολογίας που θέτει σε κίνδυνο την συνέχιση της ύπαρξης ζωής στον πλανήτη γη.
Τα πυρηνικά απόβλητα διακρίνονται σε απόβλητα χαμηλής, μεσαίας και υψηλής ραδιενέργειας, τα οποία ανάλογα με την κατηγορία τους πρέπει να φυλάσσονται για μερικές δεκάδες έως μερικές χιλιάδες χρόνια υπό ελεγχόμενες συνθήκες και συγκεκριμένες προδιαγραφές και πάντα χωρίς να γνωρίζουμε τις πιθανές επιπτώσεις τους στο υπέδαφος και την βιόσφαιρα. Επίσης, πολύ σημαντικός όγκος πυρηνικών αποβλήτων είναι τα ίδια τα πυρηνικά εργοστάσια, των οποίων η μέση διάρκεια ζωής είναι 35 έτη, καθώς μετά πρέπει να αποσυναρμολογηθούν και να αντιμετωπισθούν ως πυρηνικό απόβλητο !
Τελικά όλα τα απόβλητα καταλήγουν (η μάλλον πρέπει να καταλήγουν) σε αποθήκευση στα πετρώματα υποβάθρου βαθιά μέσα στην γη. Η διαδικασία επεξεργασίας (υποχρεωτική για τα απόβλητα υψηλής και μεσαίας ραδιενέργειας) και ελεγχόμενης αποθήκευσης στην πραγματικότητα είναι εξαιρετικά ακριβή και δύσκολη, γι αυτό και υπάρχουν μέχρι και “ηθελημένα ατυχήματα” για να τα ξεφορτωθούμε στο βάθος της θάλασσας ή σε άλλα απομακρυσμένα σημεία του πλανήτη. Από την έως τώρα λειτουργία των πυρηνικών εργοστασίων έχουν συσσωρευτεί ανά τον κόσμο πάνω από 150.000 τόνοι αποβλήτων, εκ των οποίων μόνο το 1/3 έχει υποβληθεί σε επεξεργασία και ειδικούς όρους φύλαξης, ενώ τα υπόλοιπα παραμένουν σε προσωρινές θέσεις φύλαξης ή «εξαφανίζονται» μυστηριωδώς, εξαιτίας οικονομικών ή πολιτικών πιέσεων. Για παράδειγμα, αναφέρθηκε πως στο σταθμό της Fukushima βρίσκονταν αποθηκευμένες πολύ περισσότερες ράβδοι καυσίμου από όσες προέβλεπε ο σχεδιασμός και αν συμβαίνουν τέτοια φαινόμενα στην Ιαπωνία, φανταζόμαστε τι θα μπορούσε να συμβεί σε χώρες με λιγότερο ισχυρούς μηχανισμούς ελέγχου και κράτος δικαίου.
Η συνεχώς μεταβαλλόμενη κατάσταση της οικονομίας και της οργάνωσης των κοινωνιών του πλανήτη αποδεικνύει ότι δεν μπορεί να υπάρξει σύστημα ικανό να εγγυηθεί μια ασφαλή επεξεργασία και φύλαξη του συνόλου των πυρηνικών αποβλήτων για τα επόμενα 20.000 χρόνια, ενώ το πιο εντυπωσιακό είναι ότι δεν υπάρχει τεκμηριωμένη επιστημονική μελέτη για την μακροπρόθεσμη εξέλιξη των γεωλογικών συστημάτων από την επίδραση την ραδιενεργούς ακτινοβολίας.
Η υποθήκη στις επόμενες γενιές είναι πραγματικά τεράστια.
2. Απόβλητα και όπλα
Ένα σύνηθες πυρηνικό εργοστάσιο ισχύος 1.000 MW παράγει ετησίως 30 τόνους απόβλητα υψηλής ραδιενέργειας, 300 τόνους μέσης και 450 τόνους χαμηλής ραδιενέργειας. Ανάλογα με τον τύπο του αντιδραστήρα, σε ένα τόνο πυρηνικού απόβλητου περιέχονται 10 κιλά πλουτωνίου, ποσότητα αρκετή για την κατασκευή μίας πυρηνικής βόμβας. Χώρες με πολιτική αστάθεια ή με έντονα συνοριακά προβλήματα χρησιμοποιούν τα πυρηνικά εργοστάσια για να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα και να επιβληθούν στους γείτονές τους, αφού η συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών, στο όνομα της «ειρηνικής» χρήσης ουσιαστικά επιτρέπει στις χώρες-μέλη να έχουν πρόσβαση σε τεχνολογίες εμπλουτισμού και διαχωρισμού πλουτωνίου που είναι απαραίτητες για την κατασκευή πυρηνικών όπλων. Επίσης, το απεμπλουτισμένο ουράνιο που περιέχεται στα απόβλητα χρησιμοποιείται για την κατασκευή συμβατικών και ραδιενεργών όπλων μεγάλης αποτελεσματικότητας (βλ. Πόλεμο στο Ιράκ). Επομένως, η ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας πάει χέρι-χέρι με τα πυρηνικά όπλα.
Η ενεργειακή και η κλιματική κρίση απαιτούν επείγουσες απαντήσεις. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε μερικές δεκαετίες για «ασφαλείς» τεχνολογίες, ούτε έχουμε λόγο να διοχετεύουμε δισεκατομμύρια σε τέτοιες έρευνες τη στιγμή που μπορούμε να τα επενδύουμε σε δοκιμασμένες και οικονομικά ανταγωνιστικές λύσεις, όπως η εξοικονόμηση ενέργειας και οι ανανεώσιμες πηγές.
3. Το κόστος εγκατάστασης και λειτουργίας πυρηνικών εργοστασίων
α) Πλασματικοί προϋπολογισμοί και πραγματικό κόστος
Ακόμα και αν αγνοούσαμε εντελώς τους σοβαρούς κινδύνους που δημιουργούν οι πυρηνικές εγκαταστάσεις, υπάρχει ένας ακόμη λόγος για τον οποίο θα έπρεπε να απορρίψουμε την ενεργειακή λύση των πυρηνικών: πρόκειται για μια πανάκριβη επιλογή. Καταρχάς, η εμπειρία δείχνει πως σε μόνιμη βάση υπάρχει μια υποεκτίμηση του κόστους κατασκευής ενός πυρηνικού σταθμού. Κυρίως όμως, στο κόστος παραγωγής ηλεκτρισμού από πυρηνική ενέργεια δεν συμπεριλαμβάνονται τα κόστη ασφάλειας, διαχείρισης αποβλήτων και αποξήλωσης σταθμών, τα οποία τελικά επιβαρύνουν το κοινωνικό σύνολο μέσω των κρατικών προϋπολογισμών. Η κυβέρνηση της Βρετανίας πχ εκτιμά πως το κόστος αποξήλωσης των σταθμών είναι αντίστοιχο με το κόστος κατασκευής τους, για τον λόγο αυτό και τελευταία γίνονται προσπάθειες για επιμήκυνση του χρόνου λειτουργίας των πυρηνικών εργοστασίων, γεγονός που με βάση τους στατιστικούς πίνακες αυξάνει την πιθανότητα ατυχήματος. Το κόστος του σχεδιαζόμενου αποθετηρίου αποβλήτων στο Yucca Mountain στη Νεβάδα έχει ήδη υπερβεί τα 90 δις $. Στην Ευρώπη, οι χρηματοδοτήσεις της Κομισιόν για έρευνα για την πυρηνική σύντηξη είναι πενταπλάσιες των αντίστοιχων για εξοικονόμηση και ΑΠΕ μαζί. Μην ξεχνάμε, τέλος, πως το ρίσκο ενός ατυχήματος και τα ισοδύναμα κόστη ασφάλισης πάλι τα αναλαμβάνει η κοινωνία. Σε παγκόσμιο επίπεδο και ύστερα από σχεδόν 50 χρόνια λειτουργίας, βελτιώσεων και κρατικών επιδοτήσεων, κανένας πυρηνικός σταθμός δεν είναι οικονομικά ανταγωνιστικός στην ελεύθερη αγορά χωρίς τις κρατικές επιδοτήσεις. Σε κάθε περίπτωση, το συνολικό κόστος της πυρηνικής ενέργειας είναι σαφώς μεγαλύτερο εκείνου των ΑΠΕ και αυτό πλέον αποδεικνύεται από σχετικές μελέτες που εκπονούνται από οργανισμούς και οικονομικά ινστιτούτα παγκόσμιου κύρους.
β) Πολύ αργή για να σώσει το κλίμα
Η κατασκευή ενός πυρηνικού σταθμού απαιτεί χρονικό διάστημα τουλάχιστον 12 ετών, γεγονός που απαιτεί μακροπρόθεσμη ακριβή πρόβλεψη των οικονομικών παραμέτρων μέσα σε μια διαρκώς μεταβαλλόμενη και επιδεινούμενη παγκόσμια οικονομία. Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, από την άλλη, επιβάλλει τη λήψη άμεσων μέτρων που μόνο η εξοικονόμηση και οι ΑΠΕ μπορούν να δώσουν. Η πυρηνική ενέργεια μπορεί να παράγει μόνο ηλεκτρισμό και, ακόμα κι αν κατασκευάζονταν 1000 νέοι πυρηνικοί σταθμοί, η παραγωγή τους θα κάλυπτε μόλις το 4% της παγκόσμιας συνολικής κατανάλωσης ενέργειας, χωρίς μάλιστα να είναι βέβαιο πως υπάρχουν επαρκή αποθέματα ουρανίου.
Ο ισχυρισμός λοιπόν του πυρηνικού τομέα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ότι μπορεί να αποτρέψει τον "θερμοκηπιακό όλεθρο", δεν έχει βάση. Η πυρηνική ενέργεια δεν είναι η λύση για το κλίμα, είναι απλά λύση για τη πυρηνική βιομηχανία, η οποία συσσωρεύει τεράστια κέρδη μετά την απόσβεση των επενδύσεών της στα πυρηνικά της εργοστάσια. Είναι τόσο αισχρό να μας προτείνει τον "πυρηνικό όλεθρο" με κροκοδείλια δάκρυα για το κλίμα.

Πυρηνική ενέργεια(β)

Η επικινδυνότητα των πυρηνικών εγκαταστάσεων
Ραδιενέργεια
Η ακτινοβολία που συνοδεύει αναγκαστικά κάθε πυρηνική διάσπαση είναι έντονα ιοντίζουσα και ιδιαίτερα επιβλαβής για την ανθρώπινη υγεία. Ανάλογα με την δόση μπορεί να προκαλέσει τον άμεσο θάνατο, την βραχυπρόθεσμη ή μακροπρόθεσμη ανάπτυξη καρκίνου και να καταστρέψει τον γενότυπο των ζωντανών κυττάρων. Στην έκθεση ραδιενέργειας είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα τα παιδιά και οι έγκυες γυναίκες, όπου φαίνεται ότι τα όρια επίδρασης στην υγεία μπορεί να είναι έως και 1000 φορές μικρότερα από τα διεθνώς υποδειχθέντα όρια.
Θεωρητικά κατά την λειτουργία ενός πυρηνικού δεν εκπέμπονται ιοντίζουσες ακτινοβολίες. Όμως, διεθνείς ανεξάρτητες μετρήσεις δίνουν πολλά συμβάντα υπέρβασης των ορίων γύρω από πυρηνικές εγκαταστάσεις, ενώ υπάρχουν ενδείξεις συσχέτισης υψηλότερων δεικτών καρκινογένεσης και επιπλοκών εγκύων στον πληθυσμό που κατοικεί κοντά σε πυρηνικές εγκαταστάσεις.
Οι περιβαλλοντικές βλάβες κατά την εξόρυξη του ουρανίου, τον εμπλουτισμό, επεξεργασία, την μεταφορά και αποθήκευση των πυρηνικών καυσίμων και την διαχείριση των πυρηνικών αποβλήτων είναι επίσης πολύ σημαντικές και έχουν δώσει στο παρελθόν πλήθος ατυχημάτων.
Ο “μαθηματικός κίνδυνος”
Τα πυρηνικά εργοστάσια παρουσιάζουν σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) το χαμηλότερο δείκτη ατυχημάτων σε σχέση με άλλα εργοστάσια παραγωγής κάθε είδους καθώς και κάθε άλλη ομάδα τεχνολογικής ανθρώπινης δραστηριότητας. Ακόμη και αν δεχθούμε ότι αυτό είναι αληθινό (πυρηνικά ατυχήματα και διαρροές αποκρύπτονται συστηματικά, αποδεικνύεται πχ ότι και στην πρόσφατη κρίση στην Φουκουσίμα η εταιρεία δεν ανέφερε με ακριβή τρόπο στις αρχές συμβάντα ασφάλειας που είχαν παρουσιασθεί τις δεκαετίες του 80 και του 90 με αποτέλεσμα να παραιτηθούν τρία ανώτερα στελέχη της), η πιθανότητα ατυχήματος από μόνη της δεν αποτελεί επιστημονικό δείκτη ασφάλειας. Η πραγματική παράμετρος που περιγράφει τεχνοκρατικά το θέμα της ασφάλειας μιας διεργασίας είναι ο λεγόμενος “μαθηματικός κίνδυνος”, ο οποίος χονδρικά είναι το γινόμενο της πιθανότητας επί το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Υπολογίζοντας έτσι τον πραγματικό κίνδυνο, τα πυρηνικά εργοστάσια αποτελούν τις πλέον ανασφαλείς εγκαταστάσεις ανά τον κόσμο. Κανένας διεθνής οργανισμός ή εταιρεία δεν μπορεί να εγγυηθεί την ανυπαρξία κινδύνου ατυχήματος. Εκτός αυτού, κίνδυνοι – και πραγματικά ατυχήματα συνέβησαν όντως- προκύπτουν σ΄ όλες τις μονάδες εξόρυξης, επεξεργασίας, εμπλουτισμού, μεταφοράς και αποθήκευσης των πυρηνικών καυσίμων και αποβλήτων.
Η καταστροφή στη Fukushima κατέρριψε με τον πιο τραγικό τρόπο τις διαβεβαιώσεις του πυρηνικού λόμπυ, ιδιαίτερα μετά το ατύχημα του Chernobyl, πως η πυρηνική ενέργεια μπορεί να γίνει απόλυτα ελεγχόμενη και ασφαλής. Η μόνη διαβεβαίωση που έχουμε είναι ότι οι υπέρμαχοι της πυρηνικής ενέργειας διακατέχονται από άκρατη υπεροψία και ανήθικη υποστήριξη του προσωπικού τους κέρδους. Χαρακτηριστικό είναι πως τα τρία σημαντικότερα πυρηνικά ατυχήματα (Three Mile Island, Chernobyl, Fukushima) συνέβησαν στις τρεις πιο τεχνολογικά προηγμένες χώρες του κόσμου. Μόνο ανησυχία προκαλεί το τι θα μπορούσε να συμβεί σε μια παγκόσμιας κλίμακας ανάπτυξη πυρηνικών σταθμών. Η πυρηνική ενέργεια θα ενέχει πάντα ένα ρίσκο, αφού είναι αδύνατο να αποκλεισθεί το ανθρώπινο λάθος ή η πρόβλεψη όλων των παραγόντων αστοχίας, και δεν έχουμε κανένα λόγο να αναλαμβάνουμε αυτό το ρίσκο.
Όσον αφορά τον κίνδυνο από τρομοκρατικό χτύπημα : κανένας από τους υπάρχοντες αντιδραστήρες δεν είναι δυνατόν να αντεπεξέλθει σε πρόσκρουση ενός μεγάλου επιβατηγού αεροπλάνου.
Η εποχή της φτηνής και άφθονης ενέργειας τέλειωσε οριστικά. Μονόδρομο αποτελεί η επείγουσα στροφή προς ένα διαφορετικό παγκόσμιο ενεργειακό μοντέλο χωρίς κανένα πυρηνικό ρίσκο, βασισμένο στην εξοικονόμηση ενέργειας και τις Ανανεώσιμες Πηγές (ΑΠΕ).

Μύθοι της πυρηνικής ενέργειας(α)

Η Θεωρία, η Τεχνολογία και η Ιστορική Εμπειρία
Η τεχνολογία της πυρηνικής ενέργειας βασίζεται στις θεωρητικές και πειραματικές μελέτες που έγιναν από εξέχοντες και καλοπροαίρετους επιστήμονες στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα. Με την διάσπαση ή την σύντηξη των πυρήνων των ατόμων μετατρέπεται ύλη σε τεράστια ποσότητα ενέργειας και αυτό οδήγησε τους επιστήμονες να πιστέψουν ότι είχαν πετύχει την επίλυση του ενεργειακού προβλήματος της ανθρωπότητας. Ταυτόχρονα, σε άλλους πολύ λιγότερο κοινωνικούς κύκλους, έγινε αντιληπτό ότι άνοιγαν νέοι δρόμοι στην κατασκευή ισχυρότατων οπλικών συστημάτων ή στην αποκόμισης τεράστιων οικονομικών κερδών.
Η υπόθεση, τελικά, δεν εξελίχθηκε κατά τα προσδοκώμενα, αφού εγκαταστάσεις μετατροπής της πυρηνικής ενέργειας σε ηλεκτρικό ρεύμα αποδείχθηκαν ιστορικά ιδιαίτερα επικίνδυνες για το περιβάλλον και την ανθρωπότητα και οι βλάβες του περιβάλλοντος που προκαλούνται τόσο κατά την λειτουργία όσο και σε περίπτωση ατυχημάτων από την παραγωγή και διαφυγή ραδιενεργών αποβλήτων μπορούν να επηρεάσουν ολόκληρο τον πλανήτη και να θέσουν σε κίνδυνο την συνέχιση της ύπαρξης ζωής πάνω σ΄ αυτόν.
Σε επίπεδο εφαρμογής, ουσιαστικά η επιστήμη της πυρηνικής τεχνολογίας έχει ολοκληρωθεί εδώ και δεκαετίες, και, παρά τα τεράστια κονδύλια που διατέθηκαν έκτοτε, δεν προέκυψε κάποια ουσιώδης τεχνολογική εξέλιξη σε θέματα απόδοσης και ασφάλειας. Αντιθέτως, η εντατική έρευνα στο τομέα αυτό ανέδειξε το τεράστιο κόστος που συνδέεται με την λήψη στοιχειωδών μέτρων για την αύξηση του βαθμού ασφάλειας των πυρηνικών αντιδραστήρων και ότι εγγενώς η ασφάλεια αυτή δεν θα γίνει ποτέ απόλυτη. Όσον αφορά την σύντηξη, η τεχνολογία της έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά της και είναι αμφίβολο αν μπορέσει ποτέ να ωριμάσει, αφού τα κονδύλια έρευνας που απαιτούνται είναι τρομακτικά και υπό τις παρούσες οικονομικές συγκυρίες είναι πρακτικά μη διαθέσιμα.
Συνεπώς η πυρηνική ενέργεια αποτελεί πλέον ένα καθαρά εμπορικό προϊόν καθώς και ένα μέσο πολιτικής επιβολής.
Τα πρώτα εμπορικά πυρηνικά εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας δημιουργήθηκαν στην Ευρώπη την δεκαετία του 50. Οι πιο συνηθισμένοι τύποι αντιδραστήρων είναι αντιδραστήρες συμπιεσμένου ύδατος και αντιδραστήρες ζέοντος ύδατος.
Σήμερα λειτουργούν περίπου 444 πυρηνικά εργοστάσια στον πλανήτη παράγοντας το 14% του παγκόσμιου ηλεκτρισμού. Μερικές δεκάδες ακόμη βρίσκονται στο στάδιο εγκατάστασης ή σχεδιασμού. Στην Ευρώπη λειτουργούν 142 πυρηνικά εργοστάσια συνολικής ισχύος 130 GW, στα οποία αντιστοιχεί το 27,8% της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στην ΕΕ.

Πηγή: http://www.ecogreens-gr.org/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=2018:----q-q&catid=16:climate-energy&Itemid=33#11

OXI στα Πυρηνικά Εργοστάσια Ακούγιου & Σινώπης (Τουρκία). Πρωτοβουλία του Πανεπιστημίου Αιγαίου για την συγκέντρωση υπογραφών

Πρόσφατα η Τουρκική κυβέρνηση ανακοίνωσε την απόφαση ανέγερσης δυο πυρηνικών εργοστασίων στην περιοχή του Ακούγιου (Μυρσίνη) και στη Σινώπη της Μαύρης Θάλασσας, απόφαση εξαιρετικά επικίνδυνη για την ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου, λαμβανομένων υπόψη τόσο της σεισμικότητας της περιοχής όσο και των πλούσιων πολιτισμικών χαρακτηριστικών της. Άλλωστε τρανή απόδειξη της επικινδυνότητας της χρήσης πυρηνικής ενέργειας αποτελεί το πρόσφατο ατύχημα του πυρηνικού εργοστασίου της Φουκουσίμα, στην Ιαπωνία.
Το Πανεπιστήμιο Αιγαίου αφουγκραζόμενο τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες των κατοίκων της ευαίσθητης περιοχής, στην οποία έχει ιδρυθεί και λειτουργεί, έχει την πεποίθηση ότι η χρήση της πυρηνικής ενέργειας δεν έχει θέση στο πλαίσιο μιας ανάπτυξης με ήπια περιβαλλοντικά χαρακτηριστικά, για τις κοινωνίες του Αιγαίου. Για το λόγο αυτό αναλαμβάνει την πρωτοβουλία συγκέντρωσης υπογραφών, ώστε να σταματήσει η ανέγερση των πυρηνικών εργοστασίων στο Ακούγιου και την Σινώπη, αποσκοπώντας στην ανάδειξη του κινδύνου μιας τέτοιας αναπτυξιακής επιλογής και στην ευαισθητοποίηση της ακαδημαϊκής κοινότητας και όλων των ενεργών πολιτών και φορέων στην Τουρκία, στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο.
Η επιτυχία αυτού του εγχειρήματος εξαρτάται τόσο από την συμμετοχή σας όσο και από τη διάδοση του παρόντος μηνύματος.
Στην διεύθυνση http://petition.aegean.gr/stopnuclearplants/ θα βρείτε το αναλυτικό κείμενο και θα έχετε τη δυνατότητα υπογραφής αυτού.

Ευελπιστούμε στην υποστήριξή σας.

Από το Αντιπυρηνικό Παρατηρητήριο Μεσογείου:


Το πυρηνικό γιαταγάνι της Τουρκίας, απειλεί τους πληθυσμούς της Μεσογείου και των Βαλκανίων
Απτόητη η Τουρκία εξαγγέλλει και 3ο πυρηνικό σταθμό
Θα κάνει κάτι η Ελληνική Κυβέρνηση;
Απτόητη από τις εξελίξεις στην Ιαπωνία, κι ενώ έχουν φουντώσει οι συζητήσεις σε όλο τον Κόσμο και επανεξετάζεται η θέση πολλών κυβερνήσεων για την πυρηνική ενέργεια, η πολιτική ηγεσία της Τουρκίας αφήνει να διαρρεύσει στα Μέσα Ενημέρωσης η πληροφορία για σχέδια κατασκευής και τρίτου πυρηνικού σταθμού (μετά το Άκκουγιου και τη Σινώπη) αυτή τη φορά στο ευρωπαϊκό τμήμα της, στο Kirklareli, 120 χιλιόμετρα από τα σύνορα.
Αν ωστόσο προκαλεί η αλαζονική στάση της Τουρκίας, άλλο τόσο προκαλεί εντύπωση η μέχρι στιγμής παθητική στάση της ελληνικής Κυβέρνησης, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις μας προς τον ίδιο τον Πρωθυπουργό και τις πολιτικές ηγεσίες όλων των αρμόδιων Υπουργείων. Ούτε η ιδιαίτερα βαρυσήμαντη δήλωση που έκανε πριν λίγες ημέρες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με την οποία έκρινε «ακατανόητη την επιμονή της Τουρκίας» δεν έδειξε να κινητοποιεί το αρμόδιο Υπουργείο Εξωτερικών.
Το Αντιπυρηνικό Παρατηρητήριο Μεσογείου (ΑΠΜ) κάνει έκκληση στις πολιτικές δυνάμεις να αναλάβουν όλες εκείνες τις πρωτοβουλίες ώστε να τεθεί επιτέλους στην ατζέντα των συζητήσεων το πυρηνικό πρόγραμμα της Τουρκίας. Είναι τόσο δύσκολο να κατανοήσει κανείς οτι η προώθηση αυτού του προγράμματος θα αλλάξει τις ήδη εύθραυστες ισορροπίες σε όλα τα επίπεδα (γεωπολιτικό, στρατιωτικό, οικονομικό) και θα αποτελέσει μιά μόνιμη απειλή για τη Ζωή, το Περιβάλλον και την Ειρήνη σε ολόκληρη την περιοχή;
Η Ελλάδα έχει κάθε όφελος να αναλάβει πολιτική πρωτοβουλία σε διεθνές επίπεδο για την αποτροπή εγκατάστασης οποιουδήποτε νέου πυρηνικού σταθμού στην ευρύτερη περιοχή μας και τη δημιουργία Ζώνης Ειρήνης στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή χωρίς πυρηνικά και όπλα μαζικής καταστροφής.
Δεν το ζητάμε μόνο εμείς. Σε χαιρετισμό του που είχε αποστείλει προς τη ΓΣ του ΑΠΜ το 2008 ο σημερινός Υφυπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού κ Γιώργος Νικητιάδης, Βουλευτής τότε της αξιωματικής Αντιπολίτευσης ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής:
«Ιδιαιτέρως σήμερα που βρίσκεται και πάλι στην επικαιρότητα η κατασκευή του πυρηνικού σταθμού στο Άκκουγιου της Τουρκίας, οφείλουμε με όλες μας τις δυνάμεις να αποτρέψουμε την κατασκευή και την λειτουργία ενός πυρηνικού εργοστασίου στα τουρκικά παράλια, που σε συνδυασμό με την επικίνδυνη διαχείριση των τοξικών αποβλήτων, θα αποτελέσει μόνιμη και διαρκή απειλή για την Δωδεκάνησο και για την ευρύτερη περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Η θέση του ΠΑΣΟΚ είναι ξεκάθαρη. Η Ελλάδα σήμερα, θα έπρεπε να βρίσκεται πρωτοπόρα στην προσπάθεια πλήρους αποπυρηνικοποίησης του πλανήτη μας. Αυτό τόνισε και ο Πρόεδρός μας σε πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή».
Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.
Ρόδος, 7/04/2011