Μια προσπάθεια αυτοδιαχείρισης

Κάποια παιδιά από τη ΣΒΕΟΔ (Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου), έφτιαξαν μια δική τους επιχείρηση, που λειτουργεί με αυτοδιαχείριση.
I.M. COLLECTIVE COURIER O.E
ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 75 ΑΘΗΝΑ - ΤΚ 10680
τηλ.: 2103601630-2103646340
fax: 2103646341
email: info@collectivecourier.gr

ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΣΣΙΤΙΑ ΤΗΣ ΣΠΛΑΝΤΖΙΑΣ

Υπερμαραθώνιος αλληλεγγύης
Κώνστας Γιώργος | 13-09-2010

"Είναι ένας στόχος για τον οποίο προετοιμάζομαι εδώ και δύο χρόνια. Θα ξεκινήσω από τα Χανιά στις 4 τα ξημερώματα και μέσα από κακοτράχαλα μονοπάτια θα φτάσω στην κορυφή των Λευκών Ορέων στα 2.453 μ. και από εκεί θα κατέβω, πάντα τρέχοντας ως στο Λυβικό Πέλαγος, στο Λουτρό Σφακίων. Ολα αυτά σε 12 ώρες".
Ο 45χρονος Θανάσης Βογιατζάκης, θα είναι ο πρώτος άνθρωπος που τρέχοντας θα διατρέξει κάθετα τον Νομό Χανίων, περνώντας μέσα από τα Λευκά Ορη από μονοπάτια, που μόνο ο κρητικός αίγαγρος χρησιμοποιεί πια, σε έναν "Υπερμαραθώνιο Αλληλεγγύης"

Μια παράτολμη προσπάθεια που θα πραγματοποιηθεί στις 18 Σεπτεμβρίου, με σκοπό την ευαισθητοποίηση του κόσμου για την ενίσχυση των 'Συσσιτίων Σπλάντζιας', της αλληλέγγυας δραστηριότητας χάρη στην οποία προσφέρεται δωρεάν τροφή σε πάνω από 100 οικογένειες, ενώ παράλληλα λειτουργούν εθελοντικά οδοντιατρείο, παιδική βιβλιοθήκη και αίθουσα υπολογιστών.
"ΘΑ ΤΡΕΞΩ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΗ ΕΧΟΝΤΕΣ"
"Ο,τι κάνω το κάνω για την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης στο θέμα των Συσσιτίων της Σπλάντζιας. Και κυρίως για τη συνειδητοποίηση των νέων που δεν γνωρίζουν τι είναι πείνα. Είχα υποσχεθεί ότι θα το πραγματοποιήσω στη μνήμη του Κωστή Νικηφοράκη, του, γιατρού που πρόσφερε τόσα πολλά στον άνθρωπο", λέει ο δρομέας εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους θα προχωρήσει στο παράτολμο αυτό εγχείρημα.
Ηδη αρκετοί άνθρωποι στηρίζουν τον 'Υπερμαραθώνιο' και την Τετάρτη 15 Σεπτέμβρη στις 7 μ.μ. διοργανώνουν δείπνο έξω από τον χώρο των μαγειρείων στη Σπλάντζια, στο οποίο θα μπορεί ο καθένας να έρθει και να δειπνήσει προσφέροντας οποιαδήποτε οικονομική ενίσχυση.
Πηγή: Χανιώτικα Νέα

Κοψ’τε το λαιμό σας να πληρώσετε τους εργαζομένους του Δήμου!

Για άλλη μια φορά η πληρωμή των μισθών περισσότερων από 450 υπαλλήλων στο Δήμο και τις δημοτικές επιχειρήσεις βρίσκεται στον αέρα. Είναι γνωστό ότι ο Δήμος Βόλου, ο δήμαρχος και η πλειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου δεν ντρέπονται καθόλου να καθυστερούν τα δεδουλευμένα των υπαλλήλων για μήνες ή χρόνια στο όνομα της οικονομικής στενότητας. Με τον ίδιο τρόπο που ο δήμαρχος δηλώνει ελαφρά τη καρδία: τι να κάνουμε, οι δημοτικοί υπάλληλοι είναι πολλοί, το είχαμε πει - άρα χρειάζονται απολύσεις!

Η πληρωμή των μισθών των υπαλλήλων δεν είναι στα μάτια του Δήμου παρά ένα έκτακτο έξοδο που καλύπτεται (αν καλύπτεται) τελευταία στιγμή με δάνεια. Αντιθέτως, τα τακτικά και «ανελαστικά» έξοδα είναι οι Μεσογειακοί, η ρεγκάτα, τα πάρκινγκ και οι ανόητες φιέστες τύπου Αργώ, που υπερχρεώνουν το Δήμο και φορτώνουν την πόλη με άχρηστα και επιζήμια για το περιβάλλον και την κοινωνική πλειοψηφία έργα. Στη μέση αυτού του οργίου κατασπατάλησης, θέλει πολύ θράσος για να πει κανείς ότι αυτό που απειλεί τα οικονομικά του Δήμου είναι οι μισθοί!

Ρωτάμε:

- Πότε ο δήμαρχος και το δημοτικό συμβούλιο ζημίωσαν τον εαυτό τους ή τους εκλεκτούς επιχειρηματίες των ΣΔΙΤ και των μεγάλων αναπτυξιακών έργων προς όφελος της «οικονομικής βιωσιμότητας» του Δήμου; Είναι τυχαίο που πάντα την πληρώνουν οι εργαζόμενοι;

- Από πού και ως που οι υπάλληλοι είναι «πάρα πολλοί», τη στιγμή που οι δημοτικές υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας και πολιτισμού (ΔΟΥΚ, καλλιτεχνικός οργανισμός, παιδικοί σταθμοί κλπ) φυτοζωούν και αδυνατούν να καλύψουν τις κοινωνικές ανάγκες;

- Αν και οι εργαζόμενοι μένουν απλήρωτοι, τότε που στην ευχή πάνε τα τεράστια ληστρικά δημοτικά τέλη που πληρώνουμε κάθε μήνα;


Ο Δήμος δεν μπορεί ούτε τα προσχήματα να κρατήσει, ούτε να κρύψει έστω για λίγο το ταξικό του πρόσωπο. Τι έχουμε ακόμα να δούμε όταν εφαρμοστεί ο Καλλικράτης, με τις συγχωνεύσεις και τις καταργήσεις επιχειρήσεων, τις περαιτέρω περικοπές δαπανών και πάει λέγοντας;

Η Παρέμβαση Πολιτών καλεί όλους τους εργαζόμενους και τους πολίτες του Βόλου να σταθούν αλληλέγγυοι στους δημοτικούς υπαλλήλους, τόσο του Δήμου όσο και των δημοτικών επιχειρήσεων, χωρίς διαχωρισμούς.

Το χρέος του Δήμου δεν το δημιούργησαν ούτε οι εργαζόμενοι ούτε η μεγάλη πλειοψηφία που ασφυκτιά από την άγρια λιτότητα. Το δημιουργούν οι ίδιοι που τώρα κλαίγονται για αυτό.

Που θα βρούνε τώρα τα λεφτά; Να κόψουν το λαιμό τους!!



ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΒΟΛΟΥ

Αύξηση φορολογίας στα υψηλά εισοδήματα, αυτή είναι η λιτότητα που πραγματικά μας χρειάζεται

Του LAURENT CORDONNIER,Οικονομολόγου, συγγραφέα του «L'Economie des Toambapiks, Raisons d'Agir», Παρίσι, 2010.
Απόσπασμα από ένα μεγάλο κείμενό του στην Κυριακάτικη Ελευρεροτυπία της 12 Σεπτεμβρίου 2010:
Τελικά, δύο χρόνια μετά τη χρεοκοπία της τράπεζας Lehman Brothers, η χρηματοοικονομική κρίση οδηγεί στη λιτότητα τους πληθυσμούς της Γηραιάς Ηπείρου, που καλούνται να θυσιαστούν για να εξιλεωθούν για σφάλματα που δεν διέπραξαν αυτοί.
Πράγματι, έπρεπε να τρομοκρατηθούν οι πληθυσμοί για να αποδεχτούν το επιχείρημα ότι δεν μπορούν «να απολαμβάνουν αιώνια ένα επίπεδο ζωής πάνω από τις πραγματικές δυνατότητές τους» και, ταυτόχρονα, να καθησυχαστούν οι αγορές οι οποίες είχαν ήδη πανικοβληθεί από το ύψος αυτού του χρέους. Αυτό το διπλό κόλπο απαιτούσε μια κάποια δεξιοτεχνία, την οποία δεν διαθέτουν οι πάντες στον απαιτούμενο βαθμό.
Για παράδειγμα, οι ηγέτες του Fidesz, του φιλελεύθερου κόμματος που κυβερνά στην Ουγγαρία, αποδείχτηκαν εξαιρετικά αδέξιοι όταν προσπάθησαν να φορτώσουν στους σοσιαλιστές προκατόχους τους την τραγική εικόνα που υποτίθεται ότι παρουσίαζαν τα δημόσια οικονομικά της χώρας.Ξέχασαν όμως ότι και οι «αγορές» θα επηρεάζονταν ανάλογα. Την επομένη των σχετικών ανακοινώσεων, το φιορίνι υποτιμήθηκε κατά 3% και τα ασφάλιστρα κινδύνου μη εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους της χώρας εκτινάχθηκαν, προκαλώντας το αντίθετο αποτέλεσμα από εκείνο που επιδιωκόταν.
Από τότε, το δόγμα τελειοποιήθηκε, τουλάχιστον όσον αφορά τη ρητορεία με την οποία προβάλλεται, και έδωσε τη θέση του στη μετριοπάθεια. Ετσι, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο γερμανός υπουργός Οικονομικών, σπεύδει να διακηρύξει παντού και πάντα: «Είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι ότι μια λελογισμένη μείωση των δημόσιων ελλειμμάτων ευνοεί την ανάπτυξη και όχι μόνο δεν τη θέτει σε κίνδυνο, αλλά και την ευνοεί μακροπρόθεσμα».
Κι όσο κι αν οι οικονομικοί δείκτες είναι αντιφατικοί (η ανάκαμψη στις ΗΠΑ εξασθενεί), ο πρόεδρος του Eurogroup, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, θέλει να πιστεύει ότι «η κατάσταση έχει περάσει στη φάση της εξομάλυνσης».
Καθώς το χειρότερο σενάριο δεν είναι ποτέ δεδομένο, οι «αγορές» θα μπορούσαν να το ενθαρρύνουν. Οταν, αργά ή γρήγορα, θα ξυπνήσουν και θα συνειδητοποιήσουν -με τη βοήθεια των οίκων αξιολόγησης- ότι οι στόχοι της μείωσης των δημόσιων ελλειμμάτων μέχρι το 2013 είναι εξωπραγματικοί, δεν θα είναι πλέον αδιανόητο ένα νέο κραχ των ομολόγων του δημόσιου χρέους.
Μπροστά σε αυτήν την ακραία τροπή που θα έχουν λάβει οι εξελίξεις, ενδέχεται να μην μπορεί να εφαρμοστεί το ευρωπαϊκό σχέδιο διάσωσης, το οποίο οδηγεί κράτη με ήδη υψηλό επίπεδο χρέους να δανειστούν και πάλι -αυτή τη φορά συλλογικά- για να βοηθήσουν άλλα κράτη που είναι υπερχρεωμένα. Το ευρωπαϊκό σχέδιο διάσωσης θα θυμίζει μια σειρά από σάπια καταφαγωμένα δοκάρια με τα οποία θα επιχειρηθεί η υποστύλωση ενός τοίχου που καταρρέει, ελπίζοντας ότι όλα μαζί θα αντέξουν παρά την τρομακτική φθορά τους.
Ωστόσο, δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να επισείουμε την απειλή μιας νέας καταστροφής, προκειμένου να αντιδράσουμε δυναμικά στη στρατηγική του νεοφιλελεύθερου σοκ και να την οδηγήσουμε σε αποτυχία. Η κατάσταση στην οποία ο νεοφιλελευθερισμός έχει βυθίσει τις οικονομίες του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) θα έπρεπε να έχει ήδη προσφέρει νομιμοποίηση σε διάφορες άλλες επιλογές...
Αν το ύψος του δημόσιου χρέους πολλών χωρών αρχίσει να γίνεται ανησυχητικό (ωστόσο, όχι σε επικίνδυνο βαθμό) και εάν η κυριότερη απειλή που αντιμετωπίζουμε είναι ο αποπληθωρισμός, τότε το φάρμακο γι' αυτό το πρόβλημα θα έπρεπε να είναι αυτονόητο: να σταματήσει η αποπληθωριστική δυναμική και να καθιερωθεί και πάλι μια σοβαρή φορολογία στα υψηλά εισοδήματα και στα εισοδήματα του κεφαλαίου...
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η αποκατάσταση των δημόσιων οικονομικών δεν απαιτεί μια εντονότερη λιτότητα αλλά μια ηθική και διανοητική σοβαρότητα: για την αποκατάσταση της ισορροπίας των δημόσιων οικονομικών θα αρκούσε να καταργήσουμε αυτή τη σπατάλη που συνεπάγονται τα δώρα προς τα υψηλότερα εισοδήματα της μισθωτής εργασίας και του κεφαλαίου.
Θα αρκούσε απλώς να θεσπιστούν ξανά μία ή δύο φορολογικές κλίμακες που θα κυμαίνονται από το 50% ώς το 70% και να υπολογιστεί προσεκτικά το όριο από το οποίο θα αρχίσουν να ισχύουν, έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η είσπραξη των ποσών. Μάλιστα, σε μια συγκυρία όπου η απειλή ενός νέου κραχ των ομολόγων του δημόσιου χρέους δεν έχει εκλείψει ολοκληρωτικά, θα μπορούσαμε μέχρι και να προσφέρουμε στον εαυτό μας την πολυτέλεια να προτείνουμε μια εναλλακτική λύση στους υπόχρεους για την καταβολή αυτών των επιπλέων ποσών φόρου: είτε να τα πληρώσουν κανονικά, είτε να καταθέσουν το τριπλάσιο αυτού του ποσού σε έναν άτοκο και δεσμευμένο για κάποια χρόνια λογαριασμό, ο οποίος θα προορίζεται για τη χρηματοδότηση του ελλείμματος που συνεπάγεται αυτή η φορολογική επιλογή τους.
Κατά κάποιον τρόπο, θα πρόκειται για την ίδια επιλογή που προσφερόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα στις εύπορες τάξεις: να ψηφίζουν κυβερνήσεις οι οποίες, αφενός μειώνουν τους φόρους που αυτές οι τάξεις θα έπρεπε να πληρώσουν και, αφετέρου, τους προσφέρουν τίτλους του δημόσιου χρέους... τους οποίους αγοράζουν με τα χρήματα που εξοικονομούν από τη μείωση της φορολογίας. Μόνο που, αυτή τη φορά, θα φροντίσουμε να καταργηθεί το διπλό όφελος που εξασφάλιζαν, καθώς θα καταργήσουμε την πληρωμή τόκων γι' αυτή την τοποθέτηση των χρημάτων τους...
Αντί σχολίου: βλέπουμε δηλαδή ότι προτείνεται στην ουσία επιστροφή σε σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις, που θα φορολογήσουν αρκετά τα υψηλά εισοδήματα, ώστε να μην έχουμε γενική κρίση του κρατικού χρέους και άρα κρίση της ίδιας της έννοιας του κράτους και της Ε.Ε. Όμως μια τέτοια προσπάθεια ήταν και του ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα, που με σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα επανήλθε στην εξουσία, αλλά οι "διεθνείς αγορές" δεν καταλαβαίνουν από επιχειρήματα του είδους: "μειώστε προσωρινά τα κέρδη σας, γιατί διαφορετικά επίκειται διακύβευση των γενικότερων υπαρξιακών καπιταλιστικών συμφερόντων". Αυτές είναι έτοιμες να κερδίσουν ακόμα και από τις ζημίες και τις καταρρεύσεις. Αυτό θα οδηγήσει πιθανόν στην επαλήθευση του χειρότερου για τον καπιταλισμό σεναρίου: στην ίδια την κατάρρευσή του. Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει να έχουν συμβάλει και "οι από κάτω", με το να μη δεχθούν να γίνουν για μια άλλη φορά αντικείμενο της διαχείρισης της κρίσης από τους ιθύνοντες του καπιταλισμού.

Στην 22η θέση της παγκόσμιας κατάταξης των πλουσίων η Ελλάδα

Σύμφωνα με την «Έκθεση για τον παγκόσμιο πλούτο» της γερμανικής Αllianz.
Κατ’ άτομο και κατά μέσο όρο έχουμε σχεδόν 26.000 ευρώ σε τραπεζικές καταθέσεις, χρηματοπιστωτικά προϊόντα (μετοχές, ομόλογα) ή και ασφαλιστικά προϊόντα, τη στιγμή που ο παγκόσμιος μέσος όρος βρίσκεται στις 17.500 ευρώ.
Πρώτοι στην κατάταξη - όπου δεν συνυπολογίζονται ακίνητα ή άλλα κινητά περιουσιακά στοιχεία- είναι οι Ελβετοί με σχεδόν 164.000 ευρώ κατά κεφαλήν περιουσία και ακολουθούν οι Αμερικανοί με σχεδόν 102.000. Στη 16η θέση είναι οι Γερμανοί. Επίσης, οι «αναδυόμενες χώρες» βρίσκονται πολύ πιο πίσω, με μόλις 3.900 ευρώ κατά κεφαλήν περιουσία οι Βραζιλιάνοι, 2.500 οι Κινέζοι, 1.400 οι Ρώσοι και ούτε 550 ευρώ οι Ινδοί.
Οι ιδιωτικές περιουσίες είναι μειωμένες μόλις κατά 4% σε σχέση με την περίοδο πριν από την κρίση που άγγιζαν τα 86 τρισ. ευρώ. Σημειώνοντας αύξηση 7,5% μέσα στο 2009, έφθασαν στις αρχές της χρονιάς τα 82,24 τρισ. ευρώ.
Ωστόσο «οι απόλυτες διαφορές εξακολουθούν να είναι πολύ μεγάλες. Η Βόρειος Αμερική, η Δυτική Ευρώπη και η Ιαπωνία εξακολουθούν να κατέχουν πάνω από το 85% του παγκόσμιου πλούτου». Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι σε όλες τις «αναδυόμενες χώρες» η μέση περιουσία δεν καταφέρνει να φθάσει ούτε καν στο μέσο κατά κεφαλήν ετήσιο εισόδημα, τη στιγμή που στις πιο πλούσιες χώρες είναι πολλαπλάσια και σε ορισμένες ξεπερνά το τριπλάσιο (Αμερική, Ελβετία, Ιαπωνία, Ταϊβάν).
Οι μέσοι αυτοί αριθμοί δεν λαμβάνουν υπόψη τους τις ανισότητες στο εσωτερικό των χωρών και γι΄ αυτό οι ερευνητές προσπάθησαν να συνυπολογίσουν τις αποκλίσεις αυτές. Σύμφωνα με αυτούς τους υπολογισμούς, κάπου 565 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως ανήκουν σε μια μεσαία τάξη από απόψεως πλούτου (δηλαδή διαθέτουν περιουσίες από 5.300 ως 31.600 ευρώ) και το μεγαλύτερο τμήμα τους δεν ζει στις ανεπτυγμένες χώρες. Στην πιο πλούσια τάξη, εντάσσονται κάπου 493 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως και η συντριπτική τους πλειονότητα ζει στις ανεπτυγμένες χώρες, έστω και αν τώρα, κατά τους ερευνητές, υπάρχουν και 35 εκατομμύρια που ζουν στις φτωχότερες χώρες.
Πηγή: Βήμα

Διπλάσιο φόρο οι εργαζόμενοι (35%) από τα αφεντικά (16%)

Από την ετήσια έκθεση της ΓΕΣΕΕ για την ελληνική οικονομία τα στοιχεία. Στην έκθεση χαρακτηρίζεται ως «ελληνικό παράδοξο» το γεγονός ότι η παρελθούσα περίοδος «ήταν μία περίοδος σημαντικής αύξησης του ΑΕΠ και της ανισοκατανομής του εισοδήματος, κατά την οποία θα έπρεπε να μειωθούν τα δημόσια ελλείμματα και το δημόσιο χρέος».
Και τα ελλείμματα δεν μειώθηκαν γιατί οι κυβερνήσεις «προσέφεραν απαλλαγές και... απελευθέρωση της φοροδιαφυγής στα υψηλά εισοδήματα και εξ αυτού του γεγονότος (το Δημόσιο) κατέφυγε σε δανεισμό για να καλύψει την απώλεια εσόδων του Κρατικού Προϋπολογισμού, με παράλληλη επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου τουλάχιστον κατά 20% για τις μελλοντικές γενεές των μισθωτών φορολογουμένων».

Με τα νέα μέτρα της κυβέρνησης το κράτος θα αποπληρώσει τα χρέη του προς τους μεγάλους πιστωτές του, που είναι οι τράπεζες, συλλέγοντας πόρους από τους φορολογούμενους με διαρκώς μειούμενους φορολογικούς συντελεστές επί των κερδών και των άλλων εισοδημάτων ιδιοκτησίας και διαρκώς αυξανόμενο βάρος επί των εισοδημάτων της εργασίας. Σε αυτή την πολιτική, όπου το χρηματιστικό κεφάλαιο δεν τιμωρείται για την κρίση που προκάλεσε, αλλά αποζημιώνεται από αυτούς στους οποίους θα έπρεπε να λογοδοτήσει, η δημοσιονομική προσαρμογή έχει έντονα άνισο πρόσημο, διότι καλούνται οι εργαζόμενοι, πρωτίστως δε οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, να αναλάβουν το βάρος της προσαρμογής.
Πηγή: Ελευθεροτυπία

Σύμφωνα με καταγγελία της ΒΙΟΖΩ(Ένωσης βιοκαταναλωτών)οι εργαζόμενοι σηκώνουν ακόμα μεγαλύτερο βάρος των φόρων, γιατί είναι και ο κύριος όγκος των καταναλωτών:
Άμεσους φόρους πληρώνουν:
• Οι εργαζόμενοι μέχρι 45%
• Οι μεγάλες εταιρίες μέχρι 20%
• Οι τράπεζες μέχρι 10%
Έμμεσους φόρους (ΦΠΑ) πληρώνουν:
• Οι εργαζόμενοι μέχρι 23%
• Οι εταιρίες 0%

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΝΑΛΕΝΤΑ

Είναι το πείραμα της αυτοδιοίκησης στη μικρή αυτή πόλη της Ανδαλουσίας από τους ίδιους τους κατοίκους της και αφορά στη συλλογική διαχείριση των κοινών τους υποθέσεων : της εργασίας , της κατοικίας, του πολιτισμού.
Το παρουσίασε ο ίδιος ο δήμαρχος της Μαριναλέντα, ο JUAN MANUEL SANCHEZ GORDILLO,στο φεστιβάλ της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ στη Θεσσαλονίκη,όπου ήταν καλεσμένος . Πριν μίλησε και στο Αυτόνομο Κοινωνικό Χώρο της Πετρούπολης στην Αθήνα, τις 13/9, μπροστά σε σχεδόν 1000 προσελθόντες.
Ο δήμαρχος της Μαριναλέντα αναφέρθηκε στο τρίπτυχο του προτάγματος που έχει η κοινότητά του με 3000 κατοίκους: κοινή ιδιοκτησία της γης, αγροτική μεταρρύθμιση, διατροφική κυριαρχία απέναντι στους γαιοκτήμονες και το καπιταλιστικό πρόγραμμα παραγωγής.
Δεν αρκεί η πολιτική δημοκρατία, αλλά και η οικονομική. Η αντιεξουσία των φτωχότερων απέναντι στο κράτος μέσα από τις συνελεύσεις λαϊκής βουλής αποφασίζει για δράσεις στο οικονομικό επίπεδο, όπως π.χ. κατάληψη γης και κτιρίων και δημοτικοποίησή τους, λύση του προβλήματος της ανεργίας, όχι μόνο με την απόκτηση καλλιεργήσιμων γαιών αλλά και με τη δημιουργία συνεταιρισμού για την αγροτική παραγωγή και τη μεταποίησή της. Στη Μαριναλέντα λοιπόν η γη ανήκει σε αυτούς που τη δουλεύουν. Με την κατάργηση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης στην πράξη, στην Μαριναλέντα σταμάτησε η μετανάστευση και οι εργαζόμενοι αμείβονται με 47 ευρώ την ημέρα για εξήμισι ώρες σε πενθήμερη βάση. Τα κέρδη επενδύονται σε νέες θέσεις εργασίας, παραχωρούνται σπίτια στους εργαζόμενους και τις οικογένειες τους και υπάρχουν κοινοτικοί παιδικοί σταθμοί. Καταλήγοντας, επισήμανε ότι η ουτοπία είναι εφικτή και κατακτιέται με αγώνα όλων, όταν είναι ενωμένοι, όπως στη Μαριναλέντα. Ας είμαστε ρεαλιστές, ας κατακτήσουμε το αδύνατο.