a University of Paris-Sud, France
«Ας το πούμε ακόμα πιο καθαρά: το τίμημα που πληρώνουμε για την ελευθερία, είναι η καταστροφή της οικονομίας ως κεντρικής, και στην πραγματικότητα ως μοναδικής, αξίας. Είναι ένα τόσο υψηλό τίμημα; Για μένα φυσικά και όχι. Προτιμώ πολύ περισσότερο να αποκτήσω έναν καινούριο φίλο από ένα καινούργιο αυτοκίνητο. Προτίμηση υποκειμενική, χωρίς αμφιβολία. Αλλά αντικειμενικά; Εγκαταλείπω οικειοθελώς στους πολιτικούς φιλόσοφους το έργο του να 'θεμελιώσουν' την (ψευτο-) κατανάλωση ως υπέρτατη αξία».
Κορνήλιος Καστοριάδης (Castoriadis 2010)
Μια έξοδος από το αδιέξοδο της κοινωνίας της ανάπτυξης προϋποθέτει, αναμφίβολα, την εξεύρεση τρόπων για τη δημιουργία ενός άλλου κόσμου, ενός κόσμου που θα διέπεται από επιλεγμένη εγκράτεια και λιτή αφθονία, ενός κόσμου που μπορεί να υπάρξει. Ωστόσο, για να το πετύχουμε αυτό θα πρέπει να ξεφύγουμε από το τέλμα της «κριτικής» σκέψης, δηλαδή της σκέψης που κληρονομήσαμε και που αποτελεί σήμερα το κατεξοχήν διανοητικό «κεφάλαιο» των διαφόρων συνιστωσών της Αριστεράς. Η επινόηση νέων μορφών πολιτικής δράσης σημαίνει ότι πρέπει να ξανασκεφτούμε την πολιτική ως έχει και να βρούμε μια λύση για το αδιέξοδο της πολιτικάντικης εκδοχής της. Ένας από τους λόγους (ενδεχομένως ο σημαντικότερος) αποτυχίας του σοσιαλισμού είναι ανιχνεύσιμος στη θέληση να καταστούν ηγεμονικά τόσο ένας πολιτικός λόγος όσο και ένα μοντέλο. Όχι ότι δεν υπήρξαν διαφορετικές εκδοχές σοσιαλισμού, όπως ο λενινισμός, ο σταλινισμός, ο μαοϊσμός, ο τροτσκιμός καθώς και οι σοσιαλδημοκρατίες. Παρόλα αυτά καθένα από αυτά τα ρεύματα και μοντέλα σκέψης υπήρξε ανίκανο να καλωσορίσει τον πολλαπλό χαρακτήρα της αλήθειας και την ποικιλομορφία συγκεκριμένων λύσεων...
«Ας το πούμε ακόμα πιο καθαρά: το τίμημα που πληρώνουμε για την ελευθερία, είναι η καταστροφή της οικονομίας ως κεντρικής, και στην πραγματικότητα ως μοναδικής, αξίας. Είναι ένα τόσο υψηλό τίμημα; Για μένα φυσικά και όχι. Προτιμώ πολύ περισσότερο να αποκτήσω έναν καινούριο φίλο από ένα καινούργιο αυτοκίνητο. Προτίμηση υποκειμενική, χωρίς αμφιβολία. Αλλά αντικειμενικά; Εγκαταλείπω οικειοθελώς στους πολιτικούς φιλόσοφους το έργο του να 'θεμελιώσουν' την (ψευτο-) κατανάλωση ως υπέρτατη αξία».
Κορνήλιος Καστοριάδης (Castoriadis 2010)
Μια έξοδος από το αδιέξοδο της κοινωνίας της ανάπτυξης προϋποθέτει, αναμφίβολα, την εξεύρεση τρόπων για τη δημιουργία ενός άλλου κόσμου, ενός κόσμου που θα διέπεται από επιλεγμένη εγκράτεια και λιτή αφθονία, ενός κόσμου που μπορεί να υπάρξει. Ωστόσο, για να το πετύχουμε αυτό θα πρέπει να ξεφύγουμε από το τέλμα της «κριτικής» σκέψης, δηλαδή της σκέψης που κληρονομήσαμε και που αποτελεί σήμερα το κατεξοχήν διανοητικό «κεφάλαιο» των διαφόρων συνιστωσών της Αριστεράς. Η επινόηση νέων μορφών πολιτικής δράσης σημαίνει ότι πρέπει να ξανασκεφτούμε την πολιτική ως έχει και να βρούμε μια λύση για το αδιέξοδο της πολιτικάντικης εκδοχής της. Ένας από τους λόγους (ενδεχομένως ο σημαντικότερος) αποτυχίας του σοσιαλισμού είναι ανιχνεύσιμος στη θέληση να καταστούν ηγεμονικά τόσο ένας πολιτικός λόγος όσο και ένα μοντέλο. Όχι ότι δεν υπήρξαν διαφορετικές εκδοχές σοσιαλισμού, όπως ο λενινισμός, ο σταλινισμός, ο μαοϊσμός, ο τροτσκιμός καθώς και οι σοσιαλδημοκρατίες. Παρόλα αυτά καθένα από αυτά τα ρεύματα και μοντέλα σκέψης υπήρξε ανίκανο να καλωσορίσει τον πολλαπλό χαρακτήρα της αλήθειας και την ποικιλομορφία συγκεκριμένων λύσεων...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου