Το κοινωνικό φαντασιακό υπό την επήρεια της κρίσης

Η χρήση των παλιών αγωνιστικών μέσων για τα νέα προβλήματα αποτελεί κατά κάποιον τρόπο έκφανση της συνολικότερης αντίφασης στην οποία έχει περιέλθει τόσο απότομα η ελληνική κοινωνία: από τη μία ο εφησυχασμός της κατανάλωσης και από την άλλη οι συνθήκες ύφεσης, μαζικής ανεργίας και γενικευμένης λιτότητας. Βέβαια, η εποχή του γενικευμένου κομφορμισμού χαρακτηρίζεται από κάτι βαθύτερο από την απλή υποχώρηση των κοινωνικών κινημάτων ή την απαξίωση των επαναστατικών οραμάτων. Το βασικό στοιχείο είναι η ομογενοποίηση του φαντασιακού όλων των κοινωνικών ομάδων, ανεξαρτήτως της θέσης τους στην οικονομική ζωή, στην παραγωγή, στη συμμετοχή στην πολιτική διακυβέρνηση κ.λπ. Η πολιτιστική ισοπέδωση που έφερε η μαζική κουλτούρα αγκαλιάζει τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού, από τους πιο βολεμένους μέχρι τους πιο περιθωριοποιημένους. Η κοινωνική ζωή περιορίζεται στην ιδιώτευση στο κύρος της προσωπικής ανέλιξης, καθώς και στην κατανάλωση: ακριβώς αυτή η τάση ήταν που διαδόθηκε και μετουσιώθηκε στο φαύλο κύκλο του υπερδανεισμού ως τρόπου ζωής.....

 

Η συνέχεια